Saturday, August 13, 2016

செஞ்சோலைப் படுகொலை நினைவாக.


அப்பாவிப் பாடசாலைச் சிறுவர்களை விடுதலைப் புலிகள் என எண்ணி வான்படை நடாத்திய குரூரமான தாக்குதலில் பலியான அத்தனை இளம் பிஞ்சுகளையும் நினைவில்கொள்ளும் ஓர் நாளில் என்னுடைய “கருகிய காலத்தின் நாட்குறிப்புகள்” நூலின் 22 ஆவது அத்தியாயத்திற்காய் எழுதிய பதிவு இது. இன்றும், அதே நாளில் இதைப் பகிர்ந்துகொள்ளவேண்டும் எனத் தோன்றியது. வாசிக்காதவர்களுக்காக.



அந்த அப்பாவிச் சிறுவர்களுக்கு எனது கண்ணீர் அஞ்சலிகள்.


22. தெய்வானை அம்மா

சென்றவாரம் வெளியான என் குட்டி காவியா பற்றிய குறிப்பை வாசித்து பலர் கண்கலங்கியதாக எனக்கு சொன்னார்கள். நான் ஆச்சரியம் கொள்ளவில்லை. காவியா என்னை அடிக்கடி கண்கலங்கவைத்த ஒரு பெண். அவளை வாசிக்கும்போது கண்கலங்குவதன் காரணம் நியாயமானதே. அவளை நீங்கள் அன்பாக விசாரித்த அந்த அழகிய வார்த்தைகளை அவளிடம் முடிந்தால் நிற்சயம் எடுத்துச் செல்வேன். காவியா போன்று திரைக்குப்பின்னால் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் நூற்றுக்கணக்கான குட்டீஸ்களையும் நான் அடிக்கடி நினைத்துப்பார்ப்பதுண்டு. இதையாவது நாம் அவர்களுக்கு செய்யவில்லையென்றால் நாமெல்லாம் எப்படி மனிதர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்வது. கஷ்டம் என்பதையே அறியாத எத்தனை குழந்தைகள் நம் வீடுகளில் நிறைந்திருக்கிறார்கள். எமது குழந்தைகள் சாதாரணமாக அழுதாலே நம் பெற்றோர்களின் ஜீவன் துடிக்க ஆரம்பித்துவிடுகிறது. காவியா போன்றவர்களை நாங்கள் கொஞ்சம் சிந்திக்கவேண்டாமா. உங்களுக்கு காவியாக்கள்  என்றுகூட பல நண்பிகள் இருக்கிறார்கள் என்பதை நம் பிள்ளைகளுக்கும் சொல்லிக்கொடுக்க வேண்டாமா? அவர்கள் காவியா போன்றவர்களை அரவணைத்து வாழ்க்கை பற்றிய மற்றுமொரு அத்தியாயத்தை கற்றுக்கொள்ளவேண்டும்.

நடந்து முடிந்த யுத்தத்திலே பல்வேறுப்பட்ட தரப்பினர் நேரடியாக பாதிக்கப்பட்டிருந்தாலும், இதில் படு மோசமாக பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் குழந்தைகள்மேல் எனக்கு அதிகம் அனுதாபம் உண்டு. கிளைகள் தறிக்கப்படுதல் வளர்ந்த பெரும் மரங்களுக்கு ஆச்சரியமானதாகவோ அல்லது கடும் வலிநிறைந்ததாகவோ இருக்க வாய்ப்பில்லை. அவை அதற்கு எப்படியோ பழக்கப்பட்டு இயைபாக்கம் பெற்றிருக்கும். ஆனால், கிள்ளி எறியப்படும் ஒரு இலையின் வலியை அந்த சிறு தாவரங்கள் எப்படி தாங்கிக்கொள்ளும்? அன்று கிளிநொச்சி தொடங்கி முள்ளிவாய்க்கால் வரை  எத்தனை பிஞ்சு இலைகள் வலிக்க வலிக்க பிய்த்தெறியப்பட்டன?

முழுதாகவோ அல்லது பகுதியாகவோ பெற்றோரை பறிகொடுத்து எத்தனை பிஞ்சுகள் முள்ளிவாய்க்காலை தெய்வாதீனமாக கடந்து வந்து சேர்ந்தது. காவியா போன்ற இந்த பிஞ்சுகளை நாம் சந்திக்கும் வரை இந்த வலிகளை நாம் உணர்ந்துகொள்ள வாய்ப்பில்லை. ஏன் பொதுவாக புரிந்துகொள்ள நாங்கள் முயற்ச்சிப்பதும் இல்லை. இறுதிக்கட்ட யுத்தத்தின் பின்னர் எத்தனை அநாதை சிறுவர் காப்பகங்கள் வன்னியில் முளைத்திருக்கிறது என்பது எத்தனை பேரிற்கு தெரியும்? அல்லது எத்தனை பேர் இதுபற்றி ஆகக்குறைந்தது சிந்திப்பதற்க்காவது முயற்சித்திருக்கிறோம்? செய்திகளை படித்துவிட்டு 'பாவம்' என சொல்லிவிட்டு அடுத்த வேலையைப்பார்க்கும் மனிதர்கள்தானே நம்மில் அதிகம்!

நான் இந்த சிறுவர்கள் பற்றிய பதிவை எழுதிக்கொண்டிருக்கும் இதே நாளில்தான் (14.08.2014) ஒட்டுமொத்த தமிழரையும் அழுது மாரடைக்கவைத்த அந்த கொடூர சம்பவம் நடந்தேறியது. இற்றைக்கு 8 ஆண்டுகளிற்கு முன்னர் கற்றல் செயற்ப்பாட்டில் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருந்த செஞ்சோலை எனப்படும் சிறுவர் காப்பகத்தின் 53 பிஞ்சுக் குழந்தைகள் கொடூரமாக படுகொலை செய்யப்பட்டனர். அன்றைய தினம், ஈழத்தமிழர் வரலாற்றில் தவிர்க்க முடியாத, உச்சக்கட்ட வலிகொடுத்த ஒரு வடுவாக இந்தச்சம்பவம் பதிவானது. ஒட்டுமொத்த தமிழ் சமூகமும் வாய்பிழந்து ஓலமிட்டது. அழுது அழுது களைத்துப்போனது, அப்பொழுதும் நம் சர்வதேச சமூகத்தினர் வழமைபோலவே கண்டன அறிக்கை ஒன்றை வெளியிட்டுவிட்டு களைத்துப்போய் வைன் குவளைகளை நிறைத்தபடி தங்கள் மனைவியரோடு உட்கார்ந்துகொண்டார்கள். இந்த பதிவில், அதுவும் அதேநாளில், இந்த ஈழத்து  பிஞ்சுக் குழந்தைகளை ஒருகணம் நினைக்க முடிந்தது மிகவும் திருப்தியாக இருக்கிறது. அவர்களுக்கு எனது விழிநீர் அஞ்சலிகள்.

மெனிக்பாம் என்ற சொல்லை இன்றுவரை யாரும் மறந்திருப்பார்கள் என்று நான் நினைக்கவில்லை. அது ஒவ்வொரு தமிழரினதும் அடிமனதில் டட்டூவாக பதிந்துவிட்ட ஒரு சொல். பாவம், எத்தனையாயிரம் தமிழர்களின் கண்ணீரை தாங்கி நின்ற மண் அது. மெனிக்பாம் என்றதும் என்னவோ, இன்றுவரை எனக்கு முதலில் ஞாபகம் வருவது அந்த முட்கம்பி வேலிகள் தான். அது ஒரு நாகரிக சிறையின் வடிவம். இறுக்கப்பட்ட மனிதாபிமானத்தின் வெளிப்பாடு. இருந்தும் நீண்ட கொடிய பயணத்தின் பின்னர், நம் மக்களுக்கு ஆறுதலைக்கொடுத்த மண் அது. அங்குதான் தெய்வானை அம்மாவைச் சந்தித்தேன். அமைதியான, சாந்தம் நிறைந்த முகம். மனச்சோர்வு நிறைந்திருக்கும் ஒரு உருவம் அவர். இல்லையென்றாலும் அவரிற்கு ஒரு ஐம்பத்து ஐந்து வயது இருக்கும். அவரிற்கு ஒரு மகள். அவள் குழந்தையுடனும் கணவருடனும் முள்ளிவாய்க்காலில் காணமல்போய் மேனிக்பாமில்தான் தெய்வானை அம்மாவால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டாள். அதுவும் அவள் குழந்தையோடு மட்டும். கணவரிற்கு என்ன நடந்தது என அந்த தெய்வானை அம்மாவின் மகளால் இன்றுவரை சரியாக சொல்ல முடியவில்லை. என்னைப்பார்த்ததும், ஏதோ ஏதோ எல்லாம் சொல்ல ஆரம்பித்தார். எனக்கு எதுவும் புரிவதாய் இல்லை. திடிரென அங்கேவந்த தெய்வானை அம்மா, 'தம்பி, குறைநினைக்காதேங்கோ. அவளுக்கு சுகமில்ல..' என அவள் தலையைக்காட்டி சொன்னபோதுதான் அந்த பெண்ணின் நிலை புரிந்தது.

சில வருடங்களின் பின்னர் அதே தெய்வானை அம்மாவை கிளிநொச்சியில் ஒருமுறை சந்திக்க நேர்ந்தது. என்ன ஆச்சரியம், எனக்கு முதலே தெய்வானை அம்மா என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டார். என்னைப் பார்த்ததில் அத்தனை சந்தோஷம் அவர் முகத்தில். 'தம்பி என்னைய நினைவிருக்கா??'. அதிர்ஷ்டவசமாக தெய்வானை அம்மாவை நன்றாகவே எனக்கு நினைவிருந்தது. அவரை நான் அன்றுவரை மறக்காமல் இருந்ததற்கும் ஒரு முக்கிய காரணம் இருந்தது. மேனிக்பாமில் பார்த்ததற்கு தெய்வானை அம்மா இப்பொழுது நன்றாக, உடல் ஆரோக்கியத்தோடு இருக்கிறார். தான் முருகண்டியில் வசிப்பதாக சொன்னார். முருகண்டியில் எங்கே எனக்கேட்டதற்கு அவர் கொடுத்த விளக்கம் மூன்று மணி நேரம் கழித்து அவர் வீட்டில் போய் அவரைப்பார்க்க உதவியாய் இருந்தது.

தெய்வானை அம்மாவின் வீடு முருகண்டி கோவிலிலிருந்து ஒரு பத்து நிமிட நடைதூரத்தில் அமைந்திருந்தது. அவரை அவர் வீட்டிற்கு சென்று பார்த்தது எனக்கு அத்தனை சந்தோசத்தைக் கொடுத்தது. மேனிக்பாமில் நான் சந்தித்த தெய்வானை அம்மாவை மூன்று ஆண்டுகள் கழித்து மீண்டும் சந்திக்க வேண்டும் என்பதை அவர் தலையிலோ அல்லது என் தலையிலோ யாரோ எழுதிவைத்திருக்கவேண்டும். முருகண்டி தெய்வானை அம்மாவின் சொந்த ஊர். அவர் இப்பொழுது வசிப்பது அவரது ஊர் என்றாலும் அவரது சொந்தக் காணியில் அல்ல. தெய்வானை அம்மாவின் உறவினர் ஒருவரது காணியில் தனக்கும் தனது பேத்திக்கும் அளவாக ஒரு சிறிய கொட்டில் அமைத்து வாழ்ந்து வருகிறார். அப்படியெனின் அவரது சொந்தக் காணியிற்கு என்ன நடந்தது என என்னிடம் கேட்கவேண்டாம்! இத்தொடரில் அரசியல் பற்றி நான் பேசுவதில்லை.

மெனிக்பாமில் முதல் முதல் தெய்வானை அம்மாவை நான் கண்டபொழுது அவர் தன் புத்தி சுயாதீனமற்ற ஓர் மகளுடன் இருந்தார் என முன்னர் கூறியிருந்தேன். அவரை அன்று என்னால் பார்க்க முடியவில்லை. அந்த மகளிற்கு என்ன நடந்தது என்று கேட்டதற்கு 'அவ மோசம் போட்டா!' என கூறினார் தெய்வானை அம்மா. அந்த இறப்பு ஒரு தற்கொலை என்று நான் அறிந்த பொழுது மிகவும் மனவேதனைப்பட்டேன். ஆனாலும், புத்தி சுயாதீனமற்று இந்த சமூகத்தில் வாழ்வதை விட ஒரேயடியாய் போய்ச்சேர்வது எவ்வளவோ மேல் தான். எதற்காக தற்கொலை செய்துகொண்டார் என்று கேட்டபொழுது, கிணற்றில் விழுந்து மரணமானதாகச் சொன்னார். எனக்கென்னவோ அது தற்கொலை என்பதைவிட ஒரு விபத்தாக இருந்திருக்கவேண்டும் எனத்தோன்றியது.

தெய்வானை அம்மாவின் அந்த மகளிற்கு ஒரு மகள் இருக்கிறது என்பதை நான் ஞாபகப்படுத்திக்கொண்டேன். மேனிக்பாமில் இருக்கும் பொழுது இந்த குழந்தைக்கு 5 வயதுதான். இப்பொழுது பாடசாலை செல்லும் ஒரு துடிப்பான மாணவி அவள். தனது அம்மாவின் இறப்பு அச்சிறுமியை அதிகம் பாதித்திருக்கவேண்டும். பேசும் பொழுது தனக்கு யாருமில்லா ஒரு நிலையை வார்த்தையிலும் முக பாவனைகளிலும் அடிக்கடி காட்டிக்கொண்டாள். தனது அம்மம்மாவுடன் வாழ்ந்துவரும் இச்சிறுமி தான் ஒரு வைத்தியராக வருவேன் என்றபோது தெய்வானை அம்மா 'அத பாக்க நான் இருக்கமாட்டேனே!' என சலித்துக்கொண்டார். உண்மைதான். இயற்கையின் நியதியில் தெய்வானை அம்மாவின் வாழ்க்கை இன்னும் ஐந்து, பத்து வருடங்களில் இயற்கை எய்தலாம். 'எப்பிடியும் பேத்திய ஒழுங்கா படிக்க வைங்க அம்மா.. என்ன கஷ்டம் வந்தாலும் அவள் படிப்பு நிக்காம பாத்துக்கோங்க!' என அறிவுரை சொன்னபோது சிரித்தபடி வீட்டினுள் சென்று ஐந்து கச்சான் கடலை பைகளை கொண்டுவந்து நீட்டினார். எனக்கான அவரது அன்புப்பரிசு அது.  எனக்கு கொடுப்பதற்கு அது மட்டுமே அவரிடம் இருந்தது.

விடைபெறும் நேரம் வந்தது. 'வாறன் அம்மா!' என்றபோது தெய்வானை அம்மா சொன்னார், 'தம்பி இந்த ரோட்டால வந்துபோனா மறக்காம என்னைய வந்து பாத்துட்டு போகணும்.. கோயிலுக்கு பக்கத்திலதான் எண்ட கச்சான் கட இருக்கு. அதில வந்து என்னைய பாத்துட்டு போகலாம்...'

'ஆஹ்.. கச்சான் விக்குறீங்களா??'

'ம்ம்ம்.. அதாலதான் தம்பி எங்க ரெண்டு பேரின்ட வாழ்கையும் ஓடுது! பிள்ளையின்ட படிப்பு உட்பட..'

எனக்கு பெருமையாக இருந்தது. மறுபக்கம் அவரது இந்த வயதிலும் உழைக்கவேண்டும் என்கின்ற இயற்கையின் நியதியைப்பார்த்து சலித்துக்கொண்டேன். உண்மைதான் அந்த கச்சான் வியாபாரத்தால்தான் இந்த இருவரின் வாழ்க்கையும் ஓடுகிறது.

இரண்டு நாட்கள் கழித்து மீண்டும் அதே A9 வீதியால் திரும்பிக்கொண்டிருந்தேன். முருகண்டியில் கட்டாயமான நிறுத்தம். தெய்வானை அம்மாவின் கச்சான் கடையைத்தேடிக்கொண்டிருந்தேன். 'மாமா..' என பின்னாலிருந்து வந்த குரலைக்கேட்டு திரும்பிப்பார்த்தேன். அது தெய்வானை அம்மாவின் பேத்திதான். கடலை விற்றுக்கொண்டிருக்கிறாள். அவளிடம் சென்று எங்க அம்மம்மா என்று விசாரித்தேன். அந்த சிறுமி சொன்னாள்.

'மாமா அம்மம்மாக்கு இண்டைக்கு ஒரே தலச்சுத்து. அதான் நான் கச்சான் பேக்க தூக்கிக்கொண்டு வந்தனான். அம்மம்மா பாவம் தானே.. ஆனா இங்க பாருங்க கொண்டுவந்த பேக்குகள எல்லாம் வித்துட்டன். இன்னும் கொஞ்சம் இருக்கு.. அதையும் வித்து முடிச்சிட்டு வீட்ட பொயிடுவன்..'

'இன்னும் எத்தின பை இருக்கு விக்கிறதுக்கு..?'

'இன்னும் பத்தொன்பது பேக் இருக்கு மாமா..'

'சரி அந்த பத்தொன்பதையும் நான் வாங்கவா??'

'ஓகே ஓகே...' 

அவளது முகத்தில் அத்தனை சந்தோஷம். பட படவென அனைத்து பைகளையும் எடுத்து எனக்கு ஒரு பெரிய சொப்பின் பையில் போட்டுக்கொண்டிருந்தாள். நான் அந்த பெரிய கச்சான் பையை வாங்கிக்கொண்டு புறப்பட ஆரம்பித்தேன். 

;மாமா மாமா..'

'என்னம்மா..?'

'போறதப்பாத்தா நீங்களும் எங்கையோ கச்சான் விக்க போறீங்க போல... நீங்க என்னட்ட ஒரு பேக் 20 ரூபாக்கல்லோ வாங்கினீங்க.. அதால நீங்க 25 ரூபாவுக்கு வில்லுங்க.. அப்பதான் உங்களுக்கு லாபம் கிடைக்கும்!'


Friday, August 5, 2016

ஓர் நரகத்தின் ஆண்கள்.

கண்ணுக்கு மைதீட்டியவன் கையில்
கோடரி இருக்கிறது..
வாளோடு நிற்பவன்
உதட்டுச்சாயம் பூசியிருக்கிறான்.
என் குரவளைக்கு மேல்
வசீகரமான காலொன்று முளைத்து நிற்கிறது.
அருகில் வரும் இன்னொருவன் மெட்டி அணிந்திருக்கிறான்..
அனால் அவன் கையில் கடப்பாரை இருக்கிறது.
என் முகத்தில் ஒரு மூக்குத்தி முகம்
காறித்துப் துப்புகிறது –
ச்சே, என் முகமெல்லாம் மஞ்சள் மஞ்சளாய் நாற்றம்.
இருக்கட்டும் – என்னைக்
கொல்வதற்கா இவ்வளவு தூரம் வந்திருக்கிறீர்கள் ஐயா..?
என்னை இல்லாதொழிப்பதற்கு
எதற்கு இத்தனை நாட்கள் பொறுத்தருளினீர்கள்.
அதுவேறு
ஒரு அற்ப கொலைக்கு இத்தனை ஆடம்பரம் அதிகமில்லையா?
இங்கே பாருங்கள்,
உங்கள் முகங்களில்தானே தினம் தினம் சிறுநீர் களித்துக்கொண்டிருந்தேன்..
உங்கள் மனைவிகளைத்தானே தினம் தினம் புணர்ந்துகொண்டிருந்தேன்..
உங்கள் தெருக்களில்தானே என் ஈரமான உறுப்புக்களை உலர வைத்துக்கொண்டிருந்தேன்..
இப்படி –
என் சாவு எப்பொழுதும் உங்கள் கால்களில்தானே கிடந்திருக்கிறது..
ஏன் நெருங்கவில்லை…?
அப்பொழுதெல்லாம் நீங்கள்
எவன் மனைவியோடு கலவி பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தீர்கள்?
இருந்தாலும், ஒரு கோழையைக் கொல்வதற்கு
இத்தனை கலவரங்கள் தேவையற்றது ஐயா…
இன்னுமொன்று,
நீங்கள் விழித்திருக்காத பொழுதுகளிலும், தூங்காத இரவுகளிலும்
நான் எப்படியெல்லாம் இயங்கியிருக்கிறேன் பார்த்தீர்களா?
கோழைக்கு தைரியம்தான் குறைச்சல், புத்தியல்ல ஐயா.!
என்னைப்படித்துவிட்டு
பின்னர் குரல்வளையை பிடித்து நசுக்குங்கள்..
காரணம் –
என்வாழ்க்கையும் உங்களுக்கோர் நாள் பயன்படலாம் ஐயா!


இரகசிய விசாரணை – ஒரு குறிப்பு



பொதுவாக நண்பர்களின் கவிதைத்தொகுப்புக்களை பொது வெளியில் விமர்சனம் செய்வதில்லை என்கின்ற சத்திய வேள்வியில் சுமார் மூன்று ஆண்டுகளைப் போக்கிவிட்டேன். மனதில் பட்டதை எழுதியதற்காக என்னைப்பற்றி வசைபாடி நட்பை முறித்துக்கொண்டுபோன அந்த ‘கவிஞர்’ போல இன்னும் பல நண்பர்களை இழப்பதற்கு நான் தயாராக இல்லை. விமர்சனம் என்று வருகின்றபோது வெறும் அண்டப்புழுகனாய் இருப்பதற்கு நான் விரும்புவதில்லை. உண்மையை கறாராகச் சொல்லுவதற்கு எதற்குப் பயப்படவேண்டும்? பிறகு எதற்கு இப்பொழுது இந்த பாதரின் கவிதைப்புத்தகத்தை தூக்கிக்கொண்டு வந்திருக்கிறேன் என நீங்கள் கேட்கலாம். காரணமிருக்கிறது.
முதலாவதாக அருட்பணி.யேசுதாஸ் என்னுடைய ஊர்க்காறர். நாங்கள் இருவரும் ஒரே குளத்தில் நீச்சலடித்தவர்கள். ஒரே பனைமரத்தில் நுங்கு தோண்டியவர்கள். ஒரே வீதி, ஒரே கோவில், ஒரே மறைக்கல்வி, ஒரே பாடசாலை.. இப்படி நெருக்கம் ஏராளம். நமது ஊர் சிறுவன் ஒருவனை ஓர்நாளில் குருவாகப் பார்க்கக் கிடைத்தால் நம் கண்களில் வழியும் விஸ்மிதம் எப்படியிருக்கும் என்பதை சொல்லித்தெரியவேண்டியதில்லை. யேசுதாஸை முதல் முறையாக வெள்ளையில் பார்த்தபோது அப்படித்தானிருந்தது. பெருமையை தலைபூராகவும் தடவிக்கொண்டேன். அப்படிப்பட்ட ஒரு சகோதரனின் முதல் முயற்சியை தட்டிக்கொடுக்க வேண்டாமா?
இரண்டாவது, இந்த நூலிற்காக அணிந்துரை எழுதுமாறு அருட்பணி.யேசுதாஸ் என்னைக் அணுகிய காலகட்டத்தில் நான் ஆப்கானிஸ்தானின் குண்டுகளுக்குள் வாழ்க்கையை துரத்திக்கொண்டிருந்தேன். தவிர்க்க முடியாத காரணங்கள் அதைச் செய்ய அனுமதிக்கவில்லை. அதையிட்டு இப்பொழுதும் நான் மனம் வருந்துவதுண்டு. அந்த பாவத்திற்கும் இது பரிகாரமாய் அமைந்துவிடுமல்லவா?
இவற்றிற்கெல்லாம் மேலாக, இது ஒரு நூல் விமர்சனம் என்று விளங்கிக்கொள்ளாதவாறு உங்களைப் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். காரணம் இது விமர்சனம் அல்ல. இது வெறும் வாசக அனுபவப் பகிர்வு. இரகசிய விசாரணையை கையில் எடுத்து, பிரித்து, ஒவ்வொரு பக்கங்களாக புரட்டியபோது என்னுடைய மனதில் என்ன தோன்றிற்று அல்லது என்னுடைய கவிதை பிரியன் என்கின்ற ஆன்மா என்ன பேசினான் என்பது தொடர்பான வெளிப்பாடுதான் இது. ஆக, இது, ‘இரகசிய விசாரணை’ மீதான அமல்ராஜ் எனப்படும் ஒரு தொடக்கநிலை வாசகனின் தனிப்பட்ட வாசிப்பு அனுபவம். அவ்வளவுதான்.
அருட்பணி.யேசுதாஸ் அவர்களின் முதல் கவிதைத்தொகுப்பு இது. தனது முதல் தொகுப்பின் சிருஷ்டிப்பு தொடர்பாக அவரிடமிருந்த அல்லது இருந்துகொண்டிருக்கும் மனக்கிளர்ச்சியை நான் நன்கு அறிவேன். இதே மாதிரியானதொரு மனக்கிளர்ச்சியில் 2011 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் 23ஆம் திகதி நானும் தவித்தபடியிருந்தது நன்றாகவே ஞாபகமிருக்கிறது. அது வார்த்தைகளால் நெருங்க முடியாத ஒரு உணர்வு. பத்துப்பிள்ளைகளை ஒரே பிரசவத்தில் பிரசவித்து தன்னைச் சுற்றி கிடத்தியிருக்கும் ஒரு தாயின் திகைப்பு அது. பெருமகிழ்வின் கிளர்ச்சி.
கடந்த 21 ஆம் திகதி மன்னார் பேராலய மண்டபத்தில் இந்த தொகுப்பு வெளியீடு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. அதே நாளில் ஜோர்தானிலிருக்கும் எனது கையிலும் இரகசிய விசாரணை கிடைக்கப்பெற்றது. முதலில் அதற்கு நன்றி பாதர். எடுத்து ஒரே மூச்சில் வாசித்து முடித்துவிட்டேன். அந்த அனுபவங்களை ஒவ்வொரு கவிதையாக முன்னிறுத்தி நான் சொல்லப்போவதில்லை. அதை அருட்பணி தமிழ்நேசன் புத்தக மதிப்புரையில் அழகாகவே சொல்லியிருக்கிறார். ஆதலால் என்னைக் நெருங்கிப்பற்றிய விடயங்களை மட்டும் சொல்லியபடி என் வேலையைத் தொடரலாம் என்றிருக்கிறேன். இந்த இரகசிய விசாரணையில் மொத்தமாக 50 கவிதைகள் இருக்கின்றன. அவை அனைத்தும் புதுக்கவிதைகள், அதுவும் இலகுக்கவிதைகள். அவை அனைத்தினதும் பல்வகைமைத்துவம் அட்டகாசம். ஒவ்வொன்றும் வித்தியாசமான தளங்களில் ஏற்றப்பட்டிருக்கிறது. அதுவும் நம் ஒவ்வொருவரும் அறிந்திருக்கின்ற, அன்றாட வாழ்க்கையில் கடந்துவருகின்ற சமாச்சாரங்கள். இதுவே இந்நூலின் ‘வெயிட்!’.
ஒரு குருவானவர் கவிதை சொன்னால் எப்படியிருக்கும் என்று யோசித்துப்பாருங்கள். தன்னிலை சாராத, அறிவுரைகள் நிறைந்த, இடத்துக்கிடம் ஒரு விவிலிய வார்த்தையை இலக்கங்களோடு முன்னிறுத்தி, காதல்-காமம் இவை இரண்டும் வலிந்து தவிர்க்கப்பட்டு… இப்படித்தானே!. ஆனால் இதே மனநிலையோடு உள்ளேசென்ற என்னை இந்த இரகசிய விசாரணை முகத்தில் அறைந்தது. இதுவே அருட்பணி.யேசுதாசிற்கு முதல் கைதட்டலைக் கொண்டுவந்து சேர்க்கவேண்டும். பல கவிதைகிளில் சாதாரண சமூக விலங்கு போன்று தன்னிலை சார்ந்து பேசுகிறார். சாகடிக்கும் அறிவுரைகள் இல்லை, அல்லது அந்த அறிவுரைகளை ‘நறுக்’ என்று நமக்குள் இறக்குகிறார். கிறீஸ்தவர் அல்லாத வாசகர்களுக்கு அலுப்படிக்காத கிறீஸ்தவ போதனை இதில் இருக்கிறது. இலகு தமிழ், இலகு நடை போன்றவற்றில் சமகால கடும்போக்குக் கவிதை நடைகளிலிருந்து விலகி எல்லா வாசகர்களுக்கும் புரியும்படி இருக்கிறது. இந்தக் கவிதைகள் தனது ‘target audience’ ஐ தடையின்றி போயடைகிறது. ஒரு கவிஞனின் கவிதைப் பொருள் தெரிவுகள் யார் அதன் வாசகர்கள் என்பதைப் பொறுத்ததுதான் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன. அதன்படி இது தன்வேலையை சரியாகச் செய்திருக்கிறது. பாதரின் கவிதை கத்தோலிக்க போதனையாகத்தான் இருக்கும் என்கின்ற சமய மையவாத மனநிலை தவிர்த்து சகலரும் இதை வாசித்துப் புரியலாம். இது நடைமுறை வாழ்க்கை பற்றிய பொதுவான போதனைகள்!
பொதுவாக நான் ஒரு புத்தகத்தை கையில் தூக்கினால் அதை படித்து முடித்துவிட்டு கடைசியில்தான் அதன் முன்சேர்கைகளைப் படிப்பேன். அதாவது அந்த அணிந்துரை, ஆசியுரை, நயப்புரை போன்ற வஸ்துக்கள். காரணம் என்னுடைய வாசிப்பு அனுபவத்தில் வேறுயாருமே செல்வாக்குச் செலுத்தக்கூடாது என்று நினைப்பேன். அவரவர் கருத்துக்களை கேட்பதற்கு முன்னர் அந்த பிரதி தொடர்பான எனது சொந்த அபிப்பிராயமே முக்கியம் என்பதான தேடல் அது. ஆதலால் 29 பக்கங்கள் கொண்ட முன்சேர்க்கைகளை இறுதியில்தான் படித்தேன். முதலாவதாக ஒரு நூலிற்கு 8 உரைகள் தேவைதானா என்று யோசித்தேன். இது தொடர்பான விதிமுறைகள் ஏதும் இல்லையென்றாலும் இப்படியான நீண்ட உரைகள் புத்தகத்தின் கனதியை கூட்டும் என்கின்ற கற்பிதம் உண்மையானதல்ல. மாறாக வாசகர்களிடத்தில் அலுப்பையே சம்பாதிக்கும். ஒரு புத்தகத்தின் பிரதான பிரதியை வாசித்தலை விட அது சார்ந்த எந்த நயப்பும் விமர்சனமும் பெரியதேயல்ல. அதிலும் கருத்துரை (அருட்பணி தமிழ்நேசன்), அணிந்துரை (மேமன் கவி), நயப்புரை (ஹேமச்சந்திர பத்திரண) என்கின்ற மூன்றும் நிச்சயம் ‘too much!’ என்பேன். ஒரேயொரு ‘நச்’ நயப்போடு முடித்திருக்கலாம். நிறைந்திருக்கும்.
அடுத்தாக கவிதைகளின் தலைப்புக்களில் இன்னும் கொஞ்சம் சிரத்தை எடுத்திருக்கலாமோ என்று தோன்றியது. கவிதையின் தலைப்புக்களிலும் கவிதை தொக்கி நிற்கும் என அப்துல் ரகுமான் சொல்லுவார். கவிதைத் தலைப்புக்கள் உணர்ச்சிசார் பொருளோடு (emotive meaning), குறிப்பால் உணர்த்துவதாகவும் (gesture indication) இருக்க வேண்டும் என்று சொல்வார்கள். நான் சொன்ன இந்த ரகத்தில் ஒரு தலைப்பு இதில் இருக்கிறது. ‘அழுக்குப்படிந்த சவர்க்காரக்கட்டிகள்’. இந்த நூலில் எனக்குப் பிடித்த தலைப்பு இது. அந்த சவர்க்காரக்கட்டியிலிருக்கும் அழுக்குத்தான் அதன் அழகு.
கவிதையின் போக்கு, மொழியின் நடை, புதுக்கவிதையின் பெருள் வீச்சு, பொருள் அளிக்கை மற்றும் உருவகித்தல் நிலை என அனைத்தும் நூலாசிரியரிற்கு சரளமாக வருகிறது. இதற்கு நான் கீழே தந்திருக்கும் வரிகள் உதாரணமானவை. (வேறு வேறு கவிதைகளிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு வரிகள் இவை.) இக்கவிதைத் தொகுப்பில் எனக்கு பிடித்தமான வரிகள் இவை என்றும் சொல்ல முடியும்.
சுவாசித்துப் பாருங்கள்
குடிக்கும் தேநீரிற்குள்
எம் வியர்வையும்
இரத்தமும் சேர்ந்து மணக்கும்.
..
விஞ்ஞானபாட ஆசிரியரே
நீர்தானே சொன்னீர்
‘உயிரற்றவை வளராது’.
வந்து பாரும்
வளர்ந்து கொண்டிருக்கம்
புத்தர் சிலைகள்.
..
ஒன்றை மட்டும்
நினைவிற்கொள்!
தேவைக்கு அதிகமாய்
தேடிப் பதுக்கி வைக்கும்
எப்பொருளும்
உனக்குரியதல்ல
..
எழுதும் மூலப்பிரதியை
எவர் வேண்டுமானாலும்
எடுத்துப் படிக்கட்டும்
எழுதுகோல் மாத்திரம்
உன்கையில் இருக்கட்டும்.
..
நான் அழுவது
யாருக்கும் தெரியக்கூடாது
என்பதற்காக
குளிக்கும்வரை
காத்திருக்கிறேன்.
..
அறிவுப்பசி கொண்டு
நூலகத்தை அலசி ஆராய்ந்து
கூடு கட்டிய ஆன்மாக்களுக்கு
அளித்த சிரைச்சேதம்.
..
இத்தோடு ‘இரகசிய விசாரணை’ என்கின்ற முழுக்கவிதையையும் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள். இந்தக் கவிதையின் தொழில்னுட்ப அளிக்கை என்னை மிகவும் கவர்ந்தது.
எனக்குப் மிக மிகப் பிடித்த வரிகளை கோடிடு என்றால் மேலே சொன்ன இத்தனைக்கும் கோடு போடுவேன். அத்தோடு இப்பிரதி தொடர்பான அழகியல். இதைவிடவும் அழகான கவிதைகளை அருட்பணி.யேசுதாசினால் படைக்க முடியும் என்று நம்புகிறேன்.
கவிதைச்சூழலில் அம்மா, விலைமாது ஆகிய இரண்டு பேசுபொருள்கள் இல்லாத கவிதைத் தொகுப்புகளை காண்டெடுப்பது அரிது. ஏன், என்னுடைய தொகுப்பிலும் இவை இரண்டும் இருக்கிறது. இந்த தொகுப்பிலும் இருக்கிறது. இவை இரண்டும் கவிதையில் பொதுவான விடயப்பரப்புக்கள் என்றாலும் அதை கவிதையாக கையாழும் ஒவ்வொருத்தரின் பேச்சுப்பரப்பின் வீச்சும், பேசப்படும் விதமும் வித்தியாசப்படுகின்றன. இதில்தான் அவரவர் தனித்துவம் இருக்கிறது. அருட்பணி. யேசுதாசின் தனித்துவம் இரண்டையும் இரசித்து வாசிக்கும்போது புரிந்தது. சொல்லின் வகை புதிது. புழைய தலைப்பில் கவிதை புதிதாயிருக்கிறது.
நாவல் பற்றிய கவிதை. இது பதிய பேசுபொருள் என்று நினைக்கிறேன். நான் இதுவரை எந்தக் கவிதைத் தொகுப்பிலும் ‘நாவல்’ பற்றி கவிதை வாசித்ததில்லை. ஆச்சரியமாக இருந்தது. புதிய முயற்சிகள் இந் நூலில் பல இருக்கின்றன. அவற்றில் இது முக்கியமானதொன்று. அதேபோல ‘எதிர்ப்பால்’ என்கின்ற ஓரினச்சேர்க்கை பற்றிய கவிதை. இதுவும் ஒரு புதிய பேசுதளத்தை கவிதையில் கொண்டுவந்திருக்கிறது. நிச்சயமாக பேசப்படவேண்டிய விடயம்தான்.
ஓவ்வொரு கவிதையும், அதன் கவிதையின்பத்தைத்தாண்டி அது பேசவரும் கருத்தியல்கள் முக்கியமானவை. ஒவ்வொரு கவிதையும் நாம் எம்மொடு எடுத்துச்செல்லவேண்டிய ஏதோவொரு விடயத்தை இறுதியில் கையில் கொடுக்கிறது. அந்தவகையில் இந்தக் கவிதைகள் இறுதியில் சொல்லும் ‘target messages’ கள் முக்கியமானவை. உதாரணமாக இந்த விடயத்தில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒரு கவிதையும் அது சொல்லும் டார்க்கட் மெசேச்சையும் இங்கு குறிப்பிட முடியும். ‘கையெழுத்து’ என்கின்ற கவிதையின் இறுதியில் ஆசிரியர் இப்படி முடிக்கிறார்.
‘வெளித் தோற்றத்தில்
மயங்கிய நான்
அவை வெளிப்படுத்தும்
கருத்துக்களைக் கவனிக்கவில்லை’.
புதுக்கவிதைகளில் இருக்கம் ஒரு அழகான வகை ‘கதை சொல்லிக் கவிதைகள்’. ஒரு குறுங்கதையை கவிதை மொழியில் சொல்வது. ஆரம்ப காலங்களில் வெண்பாக்களிலும் இதை முயற்சித்து வெற்றி கண்டிருக்கிறார்கள். எனக்கு கவிதைகளில் மிகவும் பிடித்த ஒரு பாங்கு இது. கவிக்கோ, மேத்தா, காசி ஆனந்தன் போன்றோர் இதன் கடவுள்கள். இந்த கவிதைத்தொகுப்பிலும் இப்படியொரு வகை இருக்கிறது. அது ‘நவீன அறுவடை’ என்கின்ற ஒரு கவிதை. பாரம்பரிய விவசாயத்தை விழுங்கிவிட்டிருக்கின்ற தொழில்நுட்ப அவதாரங்களால் ஏற்படும் விளைவுகளை சுருக்கமாக ஒரு சாமான்ய உளவனின் கண்கள் கொண்டு பார்க்கப்படுகின்ற கவிதை. இந்த வகைக் கவிதைக்கான ஆரம்ப முயற்சியில் ஆசிரியர் அடித்தாடியிருக்கிறார் என்பது மகிழ்சியாயிருக்கிறது.
இதிலுள்ள இன்னுமொரு கவிதையை வாசித்துவிட்டு எடுத்த எடுப்பில் அடுத்த பக்கத்தை பிரட்ட முடியாமல் போனது. இதற்கு காரணம், அந்த முழுக் கவிதையுமல்ல; அந்தக் கவிதையின் கடைசி நான்கு வரிகள். அந்த நெருடல் கலைந்து போவதற்கு முன்னரே இதை எழுதிவிடுகிறேன். இதுதான் ‘வலியின் வடுக்கள்’ என்கின்ற கவிதையின் அந்த கடைசி வரிகள்.
நல்ல காலம்
எங்களது விளையாட்டைப்போலவே
விடுதலைப்போராட்டமும்
முடிந்துபோனது.
இது தொடர்பான எனது அல்லது ஒரு வாசகனின் புரிதல் எப்படி இருக்கவேண்டும்? அதில் எங்களுடைய எந்த விளையாட்டு விடுதலைப்போராட்டத்தோடு ஒப்பிடப்படுகிறது? எனக்கு இந்த வரிகளில் ஏதோ ஒட்டாமல் இருப்பது போலத்தோன்றியது. ஆனால் எதுவாக இருந்தாலும் எதையும் எப்படியும் விமர்சிக்க ஒரு எழுத்தாளனிற்கு உரிமை இருக்கிறது என்பதால் புரிதலின்றியே அடுத்த பக்கத்திற்கு கடந்துபோனேன். இவைதான் அந்த நெருடல்கள். இதற்குள் இருக்கும் அந்த நுண்ணிய அரசியலை எனக்கு அந்த வரிகள் சரியாகக்காட்டவில்லை என்பது எனது தவறாகக்கூட இருக்கலாம்.
இரகசிய விசாரணை, அருட்பணி.யேசுதாசின் சிறந்த முதல் முயற்சி. நிலைத்தல் என்கின்ற தளத்தில் கவிதை இலக்கிய வெளி அவ்வளவு இலகுவானதல்ல. எழுத்தின் தரம் எப்பொழுதும் ஆர்முடுகிக்கொண்டேயிருக்க வேண்டும். நான்காவது கவிதைத் தொகுதியை ஆசிரியர் போடும்போது இந்த முதல் தொகுதி ஒரு குப்பை என அவரிற்குத் தோன்ற வேண்டும். இதுதான் வளர்ச்சி. இந்த கவிதை இலக்கியப் பரப்பில் அருட்பணி. யேசுதாசினால் நிலைக்க முடியும் என்பதை அவரது கன்னி எழுத்துக்களே அடித்துச் சொல்லியிருக்கின்றன. தொடர்ந்தும் கவிதை என்கின்ற ஒரு மகா பிரளயத்தில் உளன்று, அதன் மத்திய இயக்கத்தில் தொடர்ச்சியாக சுழன்று, நிலைத்து, இன்னும் எழுத்துச் சாதனைகள் பல படைக்க இந்த ‘ஊர்க்காறனின்’ அன்பான வாழ்த்துக்கள்.
.

ஆதிரை

download


மூன்றுவாரப் பயணம்… இன்றுதான் கடைசிப் பக்கத்தில் முட்டி பெரும் கனத்தோடு நிமிர்ந்திருக்கிறேன்.
ஆதிரை..!
இது சுமார் இரண்டு தசாப்தகால ஈழத்து வாழ்வியலின் அடுக்கு. வன்னி, புலிகள், போராட்டம், இறுதியுத்தம், முள்ளிவாய்க்கால், மெனிக்பாம், மீள்குடியேற்றம், புனர்வாழ்வு, முன்னாள் புலிகள், மீண்டும் வன்னி என சுழலுகின்ற ஒரு பேரிடர்க்காலத்தின் அறியப்படாத முகம்.
அண்மைக்காலமாக ஈழத்திலிருந்து அதிக எதிர்பார்ப்புக்களோடு வெளியாகிய போர் சார் படைப்புக்களில் ஆதிரை முக்கியமானது என்றபோதுதான் அதை அவசரமாக படித்து முடித்துவிடவேண்டும் என்கின்ற ஏக்கம் தொற்றியது. அதை வாங்கி கையில் ஏந்தியபோதே அது கனத்தது (664 பக்கங்கள்!). வாசித்து முடிந்து அதை அலுமாரியில் செருகிய பின்னரும் கனக்கிறது. நம் இனத்தினுடைய ஆயுதப்போராட்டத்தையும் அதன் வழிசார் வாழ்வியலையும் நேரடியாக பார்த்து வளராத என்னைப்போன்ற ஒரு “அரச கட்டுப்பாட்டு” சமூகத்திற்கு இந்த ஆதிரை ஒரு வரலாற்றுப் படிப்பினையை நிகழ்த்தியிருக்கிறது.
வாசித்துக்கொண்டிருக்கையில் உணர்வுகளை அடக்க முடியாமல் அவ்வப்போது புத்தகத்தை மூடிவிட்டு ஜன்னல் பக்கம் ஓட வைக்கிறது. போரின் கடைசி நிமிடங்களிலான மனித அவலத்தையும் பின்னர் ஆதிரை பற்றிய கதையையும் சயந்தன் சொல்லும்போது மண்டை வெடிக்கிறது. புலிகள் எனப்படும் ஒரு கட்டமைப்பின் அகவியல்புகள், அதற்குள்ளிருந்து ups & downs, ஈழப்போராட்டத்தின் மீது அந்த “தமிழ்” இளைஞர்கள் கொண்டிருந்த வேட்கை, கடைசி நிலமும் கைநழுவும் வேளையில் அவர்களுக்குள்ளிருந்த உணர்வு ரீதியான உளவியல் போராட்டங்கள் போன்ற சிக்கல்தன்மைகளை ஆதிரை அழகாகப் பேசுகிறது.
ஒரு புனைவிற்கும் ஒரு வரலாற்று குறுப்பிற்கும் இருக்கும் இடைவெளியை இது தீர்க்கமாக போக்கியிருக்கிறது என நினைக்கிறேன். ஒரு வரலாற்று பதிவை புனைவு என்னும் கருவியினால் (tool) அழகியல் மற்றும் யதார்த்தத் தளங்களை அடியில் கொண்டு கட்டமுடியுமாயின் அது “ஆதிரை” எனக்கொள்ளலாம். சம்பவங்களையும் பாத்திரங்களையும் timeline வழுவின்றி ஒட்டியும், புனைவு அழகியலின் மொழியை solecism பிறழாமலும் நகர்த்தப்படும் ஆதிரை அட்டகாசமானது.
ஒரு வரலாறாக, ஒரு புனைவு இலக்கியமாக, ஒரு போர்க்காலக் குறிப்பாக, ஒரு தன்னிலை பேசும் ஆவணமாக ஆதிரை தன் வேலையை திறமாகச் செய்கிறது. கதைக்கருவின் விஸ்தீரணம் அந்த கதையோட்டத்தை மிதிக்காமல் நகர்வது ஆசம். கதைசொல்லலில் இருக்கின்ற நுட்பங்களை ஒரு மாணவனாக படிக்கமுடிந்தது.
“ஆதிரை” தொலைக்கப்பட்ட ஆயிரமாயிரம் உணர்வுகளின் திரட்டு. பேசப்படாத, அறியப்படாத ஆயிரமாயிரம் ஈழக்கதைகளின் சாட்சி.
நல்லதொரு வாசிப்பனுபவத்திற்கு நன்றி Sayanthan Kathir. வாழ்த்துக்கள்ணே.
ஆதிரையை இலங்கையிலிருந்து “அன்பளிப்பாக” எனக்கு அனுப்பிவைத்த எங்கள் பிரபலம் அண்ணன் Vikey Wignesh, உங்களுக்கும் நன்றிகள்.

அவசியத்தை கேள்வியாக்குதல்.



மேலோட்டமான சிந்தனைவயப்படுதலிலிருந்து எழுந்துகொள்.
நீ யார், எதற்காக இருக்கிறாய்
என்பதான அபிப்ராயப் புரிதலின்றி
அன்பை நெருங்கிப்போவது அபாயம்.
உன்னை நீயே காப்பாற்றிக்கொள்.
விழும் இடங்களிலெல்லாம்
காரணங்கள் எழுதி வை.
எழும்பும் பொழுதுகளில்
உன்னை மீண்டும் அந்த சத்துராதி
தள்ளிவிழுத்தாதபடி பார்த்துக்கொள்.
நீ நீயாயில்லாத பொழுதுகளின் வேகம்
உன்னை இலகுவாய் சாய்த்துவிடும்.
உன்னை நீயே இழந்துபோகும் பொழுதுகளிலான வினாடிகளை
அறிந்திருக்கக்கடவாய்.
அதை நீ அகன்றுபோதல் நல்லது.
உனது அவசியத்தை அறிந்து வை.
உனது இல்லாமையை கொண்டாடும் ஆன்மாவை அறிந்துவை.
அதனிடமிருந்து உன் புற முதுகை காத்துக்கொள்.
அது ஆயிரம் துரோகங்களின் பங்கு.
ஓர்நாளில்
உன்னை நெருங்கி வந்ததை எண்ணி
கவலைகொள்ளும் ஆன்மாவை நீ காண்பாய்.
அன்று உன் இருத்தலின் தேவை கேள்விக்குள் உயிர்விடும்.
மன அழுத்தம் இருமடங்காக கண்ணீர் சுயசோதனை செய்யும்.
எதற்காக நான் இருக்கிறேன் – என்கின்ற
அவசியத்தின் மீது உன் நம்பிக்கை கல்லெறியும்.
நாணிப்போய் வருத்தம் கொள்வாய்.
நாவு தணியாது.
சிலவேளைகளில் நாலு வார்த்தை பேசவும் துணியாது.
காரணம் உன் இயலாமையின் வலிமையை அவை அறிந்திருக்கும்.
உன் அவசியம் தேவையற்ற காடுகளை
கடந்து வா. உன்னால் நிலத்திலும் உயிர்பிழைக்கலாம்.

ஆப்கானிஸ்தான் – 02: நமக்கு சோறுதான் முக்கியம்!

சாப்பாட்டு விடயத்தில் நான் அதிகம் பிகு பண்ணுவதில்லை. “நமக்கு சோறுதான் முக்கியம்!” என்பதை வெட்கத்தைவிட்டு சொல்லிவிடும் ஒரு சாப்பாட்டுவாதி நான். பசியை சமாளித்தலும், புதுவகை உணவுகளை முதல் தடவையாக காணும் போது நாக்கை சுருட்டி மடித்து வைத்துக்கொண்டு அமைதியாக கடந்துபோவதும் எனக்கு அதிகம் ஒத்துவராத சமாச்சாரங்கள். இதன் விளைவாக சுவையான பாம்பு மற்றும் எலி இறைச்சிகளை மியன்மாரில் கடந்து போக மனமில்லாமல் அதை சாப்பிட்டு நானடைந்த ருசிப் பிரக்ஞை என்றும் என் நினைவிலிருந்து மாறாதவை. ஒருமுறை ரேஸ்ட் பண்ணி மட்டும் பார்த்துவிடவேண்டும் என்கின்ற ஒரு ஆர்வம் மட்டுமே இந்த வரலாற்று சம்பவத்தை நடாத்திமுடிக்க காரணமாக இருந்தது. வன் ஓப், அவ்வளவுதான்! ஒரு முறை அவற்றை ருசி பார்த்த பின்னர் அவற்றைப் பற்றி நினைத்துக்கூட பார்த்ததில்லை. ருசிதானே அடிமையாதலின் மூலம். இப்படி, எங்கு போனாலும் அந்த தேசத்திற்குரிய தனித்துவ உணவுப்பண்டங்களை உடனடியாகவே சாப்பிட்டு பார்த்துவிட வேண்டும் என்கின்ற பழக்கம் எனது பயணங்களை எப்பொழுதும் சுவாரஸ்யப்படுத்துகின்றன. ஆனால், இந்த ஆர்வக்கோளாறினால் வரக்கூடிய மகா சிக்கல் இப்பொழுதுதான் ஆரம்பித்திருக்கிறது. இந்த வருடம் போகப்போகும் பப்புவா நியுகினி இல் ‘பெஸ்ட் மீட்’ பொம்பிளப்பிள்ளையின் துடைதான் என்கிறார்கள். அந்த கறிக்கு என்ன மசாலா பாவிக்கிறார்கள் என்பதை அறிய மிகவும் ஆவலாக காத்திருக்கிறேன். ஙே?
ஆப்கானிஸ்தான் உணவுகள் அலாதியானவை. மத்திய கிழக்கு, தென் மற்றும் மத்திய ஆசிய வலயங்களின் சாப்பாட்டு பாரம்பரியங்களையும், ரெசிப்பிகளையும் குளைத்து அடிக்கும் ஒரு மசாலா உணவுப் பழக்கவழக்கம் இவர்களுடையது. ரொட்டியும் (நாண்) இறைச்சியும் பிரதான உணவுகளாக இருந்தபோதும், இறச்சியோடு சோறும் அவ்வப்போது பிரதான இடத்தை பிடித்துக்கொள்கிறது. இங்கு ரொட்டி (bread) எனச்சொல்லப்படுவது நமது வீட்டில் கோதுமை மாவுடன் தேங்காவைக் கலந்து செய்யப்படும் ரொட்டியோ அல்லது மணியன் கடை பரோட்டாவோ அல்லது இந்தியாவின் சப்பாத்தியோ அல்ல. அதோபோல இதை ப்ரட் (bread) என்று அழைத்தாலும் அது நம்மூர் சுப்பராயன் பேக்கரி பாண்போல இருக்காது. இந்த ஆப்கான் ப்ரட் (Afghan Bread) தனித்துவமானது. சூடாக இருக்கும்பொழுது ருசி கொட்டும். இந்த ஆப்கான் நாண் அல்லது ரொட்டி ஒரு முக்கியமான ஐட்டமாக இல்லாத சாப்பாடோ அல்லது விருந்தோ ஆப்கானிஸ்தானில் இல்லவே இல்லை. இந்த Afghan ரொட்டி மெல்லியதாக, நீண்ட, முட்டைவடிவமாக அல்லது வட்ட வடிவமாக இருக்கும்.
ஆப்கான் ரொட்டி (Afghan Bread)
நான் இந்த ரொட்டியின் பரம இரசிகன். நான் அங்கு வாழ்ந்த ஒரு வருடத்தில் இந்த ரொட்டி இல்லாத நாட்களை என்னால் கூறமுடியாது. ஆனால், அந்த ரொட்டியின் விசேஷம் அது ‘ப்ரஷ்’ ஷா இல்லையா என்பதில்தான் இருக்கிறது. இளம் சூட்டோடு வாங்கிவரப்படும் இந்த ரொட்டிகள் இறைச்சியோ அல்லது இதர பக்க உணவுகளோ மேசையை வந்து சேரும் வரை முடிந்துபோகாமல் இருப்பதில்லை. வெறும் ப்ளேன் டீ போதுமானது, ஐந்து நிமிடத்தில் ஒரு இளம் சூட்டு ரொட்டியை சடபுடவென விழுங்கி முடிப்பதற்கு!. இந்த ஆப்கான் ரொட்டி தேசிய அளவில் மிகவும் முக்கியத்துவமிக்க ஒரு உணவு. ஒரு ரொட்டி வெறும் 20 ரூபாய். இந்த ஒரு ரொட்டி என்னைப்போல என்றால் இருவரிற்கும், சாப்பாட்டு இராமனென்றால் ஒருவரிற்கும் மிகவும் தாராளம். ஆகவே, இந்த ரொட்டிதான் ஆப்கானிஸ்தானின் ஒட்டுமொத்த வறுமையையும் ஓரளவிற்கு துடைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. கிராமப்புறங்களில், வறுமைக்கோட்டிற்கு கீழ் இருக்கும் ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்களின் மூன்று நேர உணவும் இந்த ரொட்டியாகவே இருக்கிறது.
ஆப்கானிஸ்தானில் இறைச்சி மற்றுமொரு அடிப்படை உணவு. இறைச்சியும் இல்லாத ஒரு சாப்பாடு.. நோ வே! ஒரு இலங்கையனின் உடலில் உள்ள புரதத்தின் அளவோடு ஒரு ஆப்கானுடைய புரதத்தின் அளவை ஒப்பிட்டால், நம் உடம்பு ஐயோ பாவம். சராசரியாக ஒரு ஆப்கான், ஒவ்வொரு நாளும் குறைந்தது இரண்டு தடவையாவது இறைச்சியை நுகர்கிறான். அந்த இறைச்சி பெரும்பாலும் ஆடு (lamb), கோழியாக இருக்கிறது. ஒட்டக இறைச்சியை வடக்கில் இருக்கும் மக்கள் சாப்பிடுகிறார்கள் என்றாலும் ஆப்கானிஸ்தானின் மத்தியிலும், தெற்கு மேற்கிலும் அது கிடைப்பது குதிரைக்கொம்பு. ஒரு தடவையாவது ஒட்டக இறைச்சியை சாப்பிட்டுவிடவேண்டும் என ஏங்கித்திரிந்த எனக்கு இறுதிவரை அந்த ஆசை நிறைவேறவேயில்லை.
பெரும்பாலும் இந்த இறைச்சிகளை ஆப்கான்கள் பெரும்பாலும் கெபாப் (kebab) ஆகவே சமைத்து உண்கிறார்கள். ஆப்கானிஸ்தான் கபாப் சட்டப்படி!. ஈரான் (ஈரானின் தேசிய உணவு இந்த கெபாப்தான்!) மற்றும் மத்திய கிழக்கு நாடுகளுடன் ஒப்பிடும்போது இங்கு இந்த கெபாப்கள் தனித்துவமானவை. இதற்கு அவர்கள் பயன்படுத்தும் நூற்றுக்கணக்கான Herbs காரணமாக இருக்கலாம். இந்த கெபாப்பை இளம் சூடான ஆப்கான் ரொட்டியின் ஒரு பகுதியோடு சேர்த்து வாயில் வைத்தால் சொர்க்கம் நம்மைப்பார்த்து சிரிக்கும். இங்கு இந்த கெபாப்பும், ஆப்கான் ப்ரட்டும் மிகப் பிரமாதமான கம்பினேஷன், அதாவது நம்ம புட்டும் முட்டைப்பொரியலும் போல, அல்லது இட்டிலியும் பொல் சட்டினியும் போல அல்லது கள்ளும் ஊறுகாயும் போல..
ஆப்கான் கெபாப் (Kebab)
நாட்டு நடப்பு தெரியாமல் ஆப்கானிஸ்தானில் நீண்ட நாட்களாக சோற்றிற்கு அபலனாக அலைந்து திரிந்தேன். ஒரு தடவை “ப்ரைட் ரைஸ் இருக்கா?” என்று ஒரு ஆப்கானிடம் கேட்டு, அது அவனிற்கு புரியாமல் அதை ‘Srilankan fried rice’ என கூகுளில் தேடி எடுத்து காட்டும்போது “வட் இஸ் திஸ்? லுக் கிறேட்!” என ஆச்சரியமாக பாராட்டியபோது ‘இனி ஆணியே புடுங்க வேணாம்!’ என்று சோற்று கதையைஅன்றே மறந்துபோனேன். அப்பொழுது, இங்கு சோறு என்பது இல்லை என்கின்ற ஒரு அபத்தமான, ஆரம்பகட்ட எடுகோளோடு இருந்துவிட்டேன், ஓர்நாள் அந்த பிளாவ் சோற்றை கண்குளிர பார்க்கும்வரை.
ஆப்கான் சோற்று ஐட்டங்களில் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது ‘காபூலி பிளாவ்’ (Kabuli Palaw). இது ஆப்கானிஸ்தானின் மிகப் பிரபல்யமான அரிசி உணவு. நீராவியில் கொதிக்க வைக்கப்பட்ட சோற்றோடு ப்ளம்ஸ், கரட் மற்றும் ஆட்டு இறைச்சி (lamb) என்பனவற்றை கலந்து, அவித்து இந்த சோறு ஆக்கப்படுகிறது. இதுவே ஆப்கானிஸ்தானின் தேசிய உணவும் கூட. ருசித்து ருசித்து காபுலி சோற்றை சாப்பிடும்போது உண்மையில் நம்முடைய ப்ரைட் றைசும், பிரியாணியும் தரம்குறைந்து போய்விடுகிறது.
காபூலி றைஸ்
நமது உணவுகளிலிருந்து ஆப்கான் உணவுகள் அடிப்படையில் வேறுபட்டாலும் அவர்களுடைய இறைச்சிக் கறி நம்முடைய அதே கோழிக்கறியை ஞாபகப்படுத்துகின்றது. பெரும்பாலும் அதே டைப், அதே உறைப்பு, அதே ஹேர்ப்ஸ், அதே வாசம், அதே கிறேவி என நமது சிக்கன் கறியை அப்படியே கொப்பி பண்ணியதாய் இருக்கிறது. ஆனாலும், இந்த சிக்கன் கறியை ‘சிக்கன் கறாய்’ என்று ஒரு டைப்பாக அவர்கள் அழைப்பதைப்பார்த்தால் மட்டுமே அது நமக்கு அன்னியமாக விளங்கும். மற்றும்படி, அதே சிக்கன் கறிதான்!
ஆப்கானிஸ்தானில் இன்னுமொரு உணவு ஐட்டம் இருக்கிறது. ஒரு வருடத்தில் வெறும் இரண்டு தடவைகள் மட்டுமே அதை வெட்டுவதற்கு எனக்கு பிள்ளையார் அப்பனின் அருள் கிடைத்தது. அதில் அந்த இரண்டாவது சந்தர்ப்பம் லக்ஷகார் அலுவலகத்தில் என்னுடைய இறுதிநாள், இறுதி போசனம். அதை என்னுடைய ஆப்கான் நண்பர்கள் ஒட்டுமொத்தமாக சேர்ந்து ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஆப்கான் உணவுகள் அணிவகுக்க வைக்கப்பட்டிருந்தன. அதில் முதலாவதாக இருந்தபடி என்னைப்பார்த்து சிரித்துக்கொண்டிருந்த அந்த ஐட்டம் தான் இந்த ஐட்டம். அதன் பெயர் மன்ரு (mantu).
மன்ரு, டம்ளிங்ஸ் வகையறாவைச் சேர்ந்த ஒரு உணவுப் பண்டம். டம்ளிங்கின் கசின் ப்ரதர் என்று சொல்லலாம். இந்த மன்ருவின் பிறப்பு துருக்கியாக இருந்தாலும் அங்கிருந்து பின்னர் இது ஆப்கானிஸ்தான் மற்றும் அசர்பைஜான் போன்ற நாடுகளுக்கும் பரவியிருக்கிறது. இதன் பின்னர் இந்த மன்ரு மத்திய ஆசிய, கௌகேசிய (Caucasian), சீன இஸ்லாமிய சமையற் கலைகளிற்குள்ளும் புகுந்திருக்கிறது. உள்ளுக்குள்ளே இறைச்சியைக் கொண்டு செய்யப்படும் இந்த மன்ரு, நீராவியில் அவிக்கப்பட்டு சாப்பிடுவதற்கு மிகவும் மிருதுவாக இருக்கும். எனக்கு சீன அல்லது ஜப்பானிய டம்ளிங் இல் ஒருபோதும் காதல் இருந்ததில்லை. அவற்றிற்கு அவாப்பட்டதில்லை. ஆனால், அதே டம்ளிங்கின் கசின் ப்ரதர் மன்ருவிடம் என் முழு இதயத்தையும் தொலைத்துவிட்டு நிற்கிறேன். ம்ம்ம்.
மன்ரு (Afghan Mantu)
ஆப்கானிஸ்தானின் உணவுப்பழக்கம் பற்றி பேசும்பொழுது தயிரை (Yogurt) தவிர்த்துவிட முடியாது. ஆப்கானிஸ்தான் உணவு பற்றிய எனது ‘ப்ளஸ்’ களில் இது முக்கியமானது. மனிதர்கள் தங்கள் உணவுகளின்போது பிரதானமாக ஒரு திரவ சேர்மானத்தை கூடவே வைத்திருக்கிறார்கள். உதாரணமாக தெற்கு ஆசியா, ஐரோப்பா போன்ற நாடுகளில் அது கோக் அல்லது பெப்சி அல்லது தண்ணீராக இருக்கிறது. அதே கிழக்கு ஆசிய நாடுகளில் க்றீன் டீயாகவும், ஆப்கானிஸ்தான் ஈரான் போன்ற நாடுகளில் அது தயிராகவும் இருக்கிறது. இந்த தயிர் இல்லாத உணவுப்பழக்கம் ஆப்கானிஸ்தானில் எங்கும் இருப்பதில்லை.
கோக், பெப்சி போன்ற கெமிக்கல் பானங்களுடன் ஒப்பிடும்போது முழு போஷாக்கு நிறைந்த, சுத்தமான தயிர் எத்தனை ஆரோக்கியமான உணவுப்பழக்கம் என்பதை ஆப்கானிஸ்தான் மனிதர்கள் நன்றாகவே அறிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். இதை அடிக்கடி அந்த ஆப்கான் நண்பர்களிடமே சொல்லி அவர்களைப் பெருமைப்பட வைத்திருக்கிறேன். இப்பொழுது, எனது ஒவ்வொரு சாப்பாட்டுடனும் தயிரை (Natural yogurt) ஒரு சைட் டிஷ் ஆக வைத்துக்கொள்ளவேண்டுமென விரும்புகிறேன். கடந்த ஒரு வருடமாக சாப்பாட்டு மேசையிலிருந்து தூக்கியெறியப்பட்ட கொக்கா கோலா, பெப்சி வகையறா உயிர்க்கொல்லிகளை எச்சந்தர்ப்பத்திலும் மீண்டும் உள்ளே சேர்க்கக்கூடாது என்பதில் நான் உறுதியாக இருக்கவேண்டும்.
பொதுவாக ஆப்கானிஸ்தானில் 95% மான நுகர்வுப்பொருட்கள் இறக்குமதிகளாகவே இருக்கின்றன. இந்த ஆப்கானிஸ்தானுக்கான ஏற்றுமதி சந்தையில் அதிக பணத்தை விழுங்கிக்கொண்டிருக்கும் முதலாளித்துவ முதலை எப்பொழுதும் பாக்கிஸ்தான்தான். இங்கு குறிப்பாக அனைத்து பொருட்களும் பெஷாவார் இலிருந்தே வந்திறங்குகிறது. தனக்கான நுகர்வுப்பொருட்களை தானாக உற்பத்தி செய்யமுடியாத இந்த துர்பாக்கியமான தேசம் தனது பணத்தை பாக்கிஸ்தான், ஈரான், சீனா போன்ற அண்டைய நாடுகளிடம் அள்ளி இறைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. இப்படிப்பார்க்கையில் அதிகமான உணவுப்பொருட்களுக்கும், ஏன் சில பழங்களுக்கும், காய்கறிகளுக்கும்கூட இந்த நாடு இறக்குமதிகளையே நம்பியிருக்கிறது. இவற்றை தவிர்த்து, ஆப்கானிஸ்தானின் தனித்துவமான ஓர் சுய உற்பத்தி என்றால், அதில் முக்கியமானது மாதுளம்பழ உற்பத்தியாகும். உலகிலேயே அதிகம் சுவையான மாதுளம் பழங்கள் ஆப்கானிஸ்தானிலேயே உற்பத்தி செய்யப்படுவதாக சொல்லப்படுகிறது. அதுவும் இன்னும் விசேடமாக கந்தகாரில் உற்பத்தி செய்யப்படும் மாதுளம் பழங்கள் தரத்தின் உச்சம். இதை தாறுமாறாக என்னால் உறுதிப்படுத்த முடியும். நீங்கள் ஐரோப்பாவில் இருந்தாலும், ஆப்கானிஸ்தான் மாதுளம் பழத்தை எங்காவது காணும் பாக்கியம் கிடைத்தால், தவறவிட்டு விலகிப்போய்விடாதீர்கள்.
.
தொடரும்….

அமல்ராஜுடன் சில நிமிடம் – தமிழ்மிரர் பேட்டி

கேள்வி: உங்களைப்பற்றி உங்களின் மதிப்பீடு என்ன?
பதில்: எண்ணம் போலவும், எழுத்து போலவும், ஊருக்கான நம் உபதேசம் போலவும் இம்மியளவாவது வாழவேண்டும் என தினமும் முயற்சித்துக்கோண்டிருப்பவன். நான் நல்லவன் என நானே நினைத்து அடிக்கடி சிரித்துக்கொள்ளும் சிறுபிள்ளை. யுத்தக்களத்திலும் சந்தோசமாக பட்டாம்பூச்சி பிடித்துக்கொண்டிருப்பவன்.
கேள்வி: நீங்கள் எத்தனைபேருடன் முரண்பட்டிருக்கிறீர்கள்?
பதில்: இலக்கிய முறண்பாடுகளை எண்ணிவைத்திருப்பதில் கூட எனக்கு முறண்பாடு இருக்கிறது. அதனால் எண்ணுவதில்லை.
கேள்வி: இலக்கியவாதிகளுக்கிடையிலான முரண்பாடுகளில் உங்களைக் கவர்ந்த நிகழ்வு எது?
பதில்: அதிகம் வாசிக்கும் இளையவர்களுக்கும் நிறைய எழுதிய பெரியவர்களுக்கும் இடையில் நடக்கும் ‘அறிவாளிப் போட்டி’யும் அதனால் வரும் ‘popularity complex’ ஏற்படுத்தும் முறண்பாடுகளும். எட்டத்தில் நின்று அதை புதினம் பார்த்தால் நல்ல சோக்கா இருக்கும்!
கேள்வி: உங்களைப் பற்றி உங்கள் இலக்கிய நண்பர்கள் யார்யார் எழுதியிருக்கிறார்கள்? பெயர் விபரங்களுடன்..
பதில்: நிறையப்பேர் எழுதியிருக்கிறார்கள். பட்டியலை எடுப்பாக சொல்ல வெளிக்கிட்டு இடையில் ஞாபகம் சறுக்கினால் உங்கள் இரண்டாம் கேள்விக்கு புதிய விடை கிடைத்துவிடும். அதனால், முக்கியமான ஒருவரை மட்டும் சொல்லிவிடுகிறேன். தெளிவத்தை ஜோசப்! எனது ‘கருகிய காலத்தின் நாட்குறிப்புகள்’ நூல் பற்றி வீரகேசரியில் அவர் எழுதிய பத்தியை வாசித்தபோது உரோமம் சிலிர்த்தது. இப்பொழுது இதை சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போதும்தான். இங்கே, அதே உரோமம்..!!
கேள்வி: நீங்கள் யார் யாரைப்பற்றி அல்லது படைப்புக்களைப்பற்றி எழுதியிருக்கிறீர்கள்?
பதில்: பலரைப்பற்றி…… எழுத ஆசைதான்! குப்பையை அழகிய மெத்தையென்று நிலை-முறண் விவரணம் எல்லாம் அடித்துவிடத்தெரியாத என்னைப்போன்றவர்களுக்கு எதற்கையா இந்த வேலை?
கேள்வி: யாரை மிகவும் மதிக்கிறீர்கள்?
பதில்: என் எழுத்துக்களை வாசித்தபின்னர்கூட குறட்டை விட்டு நின்மதியாக தூங்குகிறார்களே! அவர்களைத்தான்!!
கேள்வி: இதெல்லாம் ஒரு புத்தகமா என்று எதை வாசிக்கும்போது தோன்றியது?
பதில்: அண்மையில் ஈழத்தில் வெளிவந்த ஒரு கவிதைத் தொகுப்பு. அதை நேர்கோட்டில் எழுதி ஒரு கட்டுரைத்தொகுப்பாக போட்டிருக்கலாம் என்று தோன்றியது. கவிதையை தேடி தேடி தடவிக்கொண்டுபோய் கடைசியில் பின்அட்டையில் மோதி கீழே விழுந்ததுதான் மிச்சம்!
கேள்வி: இதுவல்லவோ புத்தகம் என்று எதை வாசிக்கும்போது தோன்றியது?
பதில்: ஜே கே இன் ‘என் கொல்லைப்புறத்து காதலிகள்’. (அண்மைக்காலத்தில் வெளிவந்த நமது படைப்பாளிகளின் நூல்களுக்குள்..)
கேள்வி: உங்களுக்கு பிடித்த இலக்கிய சஞ்சிகை?
பதில்: யாத்ரா (காரணம் நான் கவிதைகளின் இரசிகன்)
கேள்வி: உங்கள் எழுத்தின் பொருளாதார மதிப்பு என்ன? ஒரு கவிதைக்கு, சிறுகதைக்கு, ஆய்விற்கு அல்லது இன்னுமோர் படைப்பிற்கான விலை என்ன?
பதில்: உண்மையான எழுத்து வணிகம் விசித்திரமானது. இங்கு உற்பத்திப்பொருளின் விலையை நுகர்வோனே தீர்மானிக்கவேண்டும்! சரி, சொல்லுங்கள், என்னுடைய ஒரு கவிதைக்கு எத்தனை டாலர்??
கேள்வி: இலக்கியத்திற்கான நோபல் பரிசு பற்றிய உங்களின் அபிப்பிராயம்?
பதில்: விதியாதர் சுராஜ் பிரசாத் (2001) இற்கு கொடுக்கப்பட்டிருந்தால், எதற்கு நம்ம சாருவிற்கு ஒருதடவையாவது கொடுத்துப்பார்க்கக்கூடாது என்று மட்டமாக யோசிப்பதோடு முடிந்துவிடும் நோபல்பரிசு பற்றிய எனது அறிவு. அவ்வளவுதான்! நோ மோ குவஷன்ஸ்!
கேள்வி: உங்களிற்கு என்னென்ன மொழிகளில் பாண்டித்தியம் இருக்கிறது?
பதில்: எந்த மொழியிலும் இன்னும் ‘பாண்டித்தியம்’ வரவில்லை! ஆமா, தமிழிலும்தான்!
கேள்வி: முகநூல், வலைப்பூ, இணையம் இலத்திரணியற் பரப்பில் மலிந்துகிடக்கும் எழுத்தாக்கங்கள் குறித்து?
பதில்: சிலர் எழுதுகிறார்கள். சிலர் கிறுக்குகிறார்கள். இன்னும் சிலர் வாந்தியெடுக்கிறார்கள். வாந்தியெடுப்பவன் நூற்றுக்கணக்கில் ஹிட்ஸ் அடிக்க நன்றாக எழுதுபவன் ஐந்து பத்து அவமானத்தோடு அந்த ‘லொஜிக் முறண்’ஐப் பார்த்து கொட்டாவி விட்டுக்கொண்டிருக்கிறான். நியமத்தின்படி, தரமான எழுத்துக்களை இணையத்தில் தேடி கண்டடைபவன் இணைய பாக்கியவான்.
கேள்வி: உங்களின் குடும்பம் பற்றி மிகச் சுருக்கமாக ஐந்தாறு வரிகளில்?
பதில்: சுருக்கமாக…. ‘பல்கலைக்கழகம்’!
கேள்வி: எந்த இலக்கியவாதியின் முகத்தில் ஓங்கிக் குத்த வேண்டும் என்று தோன்றும்?
பதில்: பிரயோசினமாக இலக்கியத்தில் எந்த ஆணியையுமே பிடுங்காமல் கொழும்பு தமிழ்ச்சங்க நிகழ்வுகளில் முதல் வரிசையில் வந்து அமர்ந்தபடி தாடியைத் தடவிக்கொடுக்கும் ‘இலக்கியவாதி(கள்)’ முகத்தில். அல்லது, முஸ்டீன், கொஞ்சம் முகத்தைக் காட்டுங்கள். ‘டிஸ்யூம்ம்..!’
.
கேள்விகள் : முஸ்டீன்.
நன்றி தமிழ்மிரர்

ஆப்கானிஸ்தான் 01 : வாவ் திருமணங்கள்.

வாழ்க்கையில் அனுபவங்கள் எத்தனை அவசியமானவை என்பதை, உங்களில் பலரைப்போல நானும் நன்கு அறிந்து வைத்திருக்கிறேன். அது ஒரு முழுமையடைதலின் நீட்சியை அள்ளிக்கொடுப்பவை. அனுபவத்தைவிட வேறு ஒரு நல்ல ஆசானை இவ்வுலகத்தில் யாரும் கண்டுகழித்திருக்க வாய்ப்பில்லை. இதை உணராதவர்களால் வாழ்க்கையின் வெற்றியை கண்டடையமுடியாது. அனுபவங்கள் மட்டுமே வாழ்க்கையெனும் மகா பிரபஞ்சத்தின் ஆழுமையறிவை தொட்டுக்காட்டி பாடம் புகட்டுபவை. இவ்வாறான சுவாரஷ்ய அனுபவங்களின் படிப்பினைகளை நாளுக்கு நாள் பட்டறிந்து வளர்பவர்கள் பாக்கியசாலிகள். ஒரு வகையில் நானும்தான்!
2015 ஜனவரி, வெள்ளைக்காடாய், வானுயர்ந்து நிற்கும் அந்த 20’000 அடி காபூல் மலைகளுக்கு நடுவில், பனிவிழும் காற்றை கிழித்துக்கொண்டு வான்பரப்பில் தாளப்பறந்தபடி, தரையிறக்கத்திற்காக தயாராகிக்கொண்டிருக்கிறது அந்த ப்ளை டுபாய் போயிங் விமானம். அதனுள், ஒரு யன்னலோர இருக்கையில் “கடவுளே, கடவுளே..” என உதடுகள் தடுமாறிக்கொண்டிருக்க, அக்கம் பக்கம் பார்த்து முழித்துக்கொண்டிருக்கிறேன் நான். புன்னகைத்தபடி, ஒரு த்ரிலிங் அனுபவத்திற்காக, அந்த விரிந்த கண்களுடன் எனக்கு அருகில் காத்திருக்கும் அந்த வெள்ளைக்காரப்பெண் எனக்குள் ஒருவகை மனத்தைரியத்தை ஊற்றிக்கொண்டிருக்கிறாள். “பொம்பிள்ள புள்ளையே ஆப்கானிஸ்தானில வேல பாக்குறதுக்கு இவ்வளவு சந்தோசமா வருது… நீ எதுக்கு நடுங்கிக்கிட்டு.. வெக்கமா இல்ல.. பீப்??” என எனது சுயத்தை கடிந்துகொண்ட மூளையின் பரிகாசத்தில் எனது தோள்களை மெதுவாய் தட்டி எழுப்பும்பொழுது “Ladies & Gentlemen, welcome to Kabul intentional airport….” என அந்த ஆங்கில குரல் காதுகளில் வந்து விழ ஆரம்பித்திருந்தது. என் பயத்தை தட்டித் தடவி விழுங்கிக்கொண்டிருந்தேன். மறுபுறம், இந்த தேசம் கொடுக்கப்போகும் விலைமதிப்பற்ற அனுபவத்தை எண்ணி பிரமித்துக்கொண்டிருந்தேன். எனது முதல் அடியை ஆப்கானிஸ்தான் என்கின்ற ஒரு தேசத்தில் கவனமாக எடுத்து வைத்தபொழுது அந்த முதல் ஆப்கான் மனிதன், எனக்கு முன்னால் வந்து “அஸ்ஸலாமுஅலைக்கும்!” என்கிறான். குரலை சரிசெய்துகொண்டு எனது “வணக்கத்தை”, “அலைக்கும் ஸலாம்” என மாற்றிக்கொண்டு எனது ஆப்கான் பயணத்தை அன்று ஆரம்பித்தேன்.
ஆப்கானிஸ்தான் பற்றிய பொதுவான கருத்து (General Perception) என்ன என்பதை இவ்வுலகில் அறியாதவர்கள் யாரும் இருக்கமுடியாது. இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதம், உலக ஏகாதிபத்தியத்தின் அரசியல் தலையீடு, அது ஊக்குவிக்கும் பயங்கரவாதம், பாக்கிஸ்தானின் தந்துரோபாய உள்ளூர் குளப்பம், இவை அனைத்திற்கும் முதுகு கொடுக்கும் தலிபான், அது உருவாக்கும் பயங்கரமான உள்நாட்டு யுத்தம் என எமக்குத்தெரிந்த “ஆப்கானிஸ்தான்” மிகவும் பயங்கரமான ஒரு தேசம். இன்னோரன்ன மூன்றாம் தேசத்து தலையீடுகளுக்குள் சிக்கி தன்னை நாளுக்கு நாள் உருக்குலைத்துக்கொண்டிருக்கும் இந்த 5’000 ஆண்டுகள் பழைமையான ஓர் வரலாற்று முக்கியத்துவமிக்க தேசம் எப்படி நாளுக்கு நாள் உருக்குலைந்துகொண்டு போகிறது என்பதைப்பார்த்தால் இதயம் வெடிக்கிறது.
இவற்றைத்தாண்டி, இங்குவரும் (அமெரிக்கா அல்லாத!) ஒரு வெளிநாட்டவரிற்கு இந்த தேசம் பல அழகான அனுபவங்களை கிடைக்கப்பண்ணுகிறது. இவ்வாறான சில அனுபவங்களை எழுதுவது இன்னுமொரு ஆனந்தமான அனுபவம். அதற்குத்தான் இப்பொழுது நான் ஆசைப்படுகிறேன். வாருங்கள் அனுபவிக்கலாம்!!
ஆப்கானிஸ்தானின் வாவ் திருமணங்கள்
காபூல் நகரத்தை முதன் முறையாக வந்தடையும் ஒருவரை பிரதானமாக இரண்டு விடயங்கள் வரவேற்று, தனது முதல் ஆச்சரியத்தைக் அள்ளிக்கொடுக்கும். ஒன்று பாதுகாப்பு படையினரின் ஏகப்பட்ட பிரசன்னமும் அவர்களை சூழ இருக்கும் பாதுகாப்பு கடவைகள், கனகரக ஆயுத தளபாடங்கள் மற்றும் நூற்றுக்கணக்கான சோதனைச் சாவடிகள். இரண்டாவதாக காபூலின் பிரதான வீதிகளின் இரு மருங்குகளையும் நிறைத்திருக்கும் அந்த பிரமாண்டமான, எங்கும் கலர் கலர் மின்வெளிச்சங்களை பாய்ச்சியபடி, உயரமாகவும், நீண்டு அகன்றும், கலர் கலர் கண்ணாடி சுவர்களால் போர்த்தியிருக்கும் அந்த அழகான பெரிய கட்டடங்கள். “வாவ், what are those massive buildings?” என என்னை விமான நிலையத்திலிருந்து அழைத்துப்போக வந்திருந்த சாரதியிடம் வாயைப் பிழந்தபடி, கேட்டபோதுதான் அந்த ஆச்சரியம் புரிந்தது.
“Those are wedding halls sir!”
“Whatttt????”
ஆப்கானிஸ்தானின் திருமணங்கள் மிகவும் ஆடம்பரமானவை. விலையுயர்ந்தவை. Marriages are very expensive in Afghanistan. இங்கு நடக்கும் திருமணங்களில் அதிகமானவை இவ்வாறான பிரமாண்ட திருமண மண்டபங்களிலேயே நடக்கின்றன. அதற்கு காரணம் இருக்கிறது. என்னோடு வேலைபார்க்கும் ஒரு ஆப்கான் நண்பர் தன்னுடைய திருமண நிகழ்வுபற்றிய உரையாடலை ஆரம்பித்தபோது எனது வாயை ஆவெனத் திறந்தபடி கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். “என்னுடைய திருமணத்திற்கு 2’500 நபர்களை அழைத்திருந்தோம். இறுதியில் அது 3’000 ஆக இருந்தது!” என சர்வ சாதாரணமாக சொல்லிமுடித்தார் அந்த மனுசன். “ஓ கோட்!”. கொஞ்சம் கற்பனை செய்து பாருங்கள், 3000 பேர் கலந்துகொள்ளும் ஒரு திருமணம். நம் வாழ்க்கையில் எங்காவது கண்டிருக்கிறோமா? ஆப்கானிஸ்தானில் திருமணம் என்பது அவர்களுக்கு மிகவும் முக்கியமான சமூக அந்தஸ்தைப் பெற்றுக்கொடுக்கும் ஒரு பிரமாண்ட விழா. இதற்காக பணத்தை வாரி வாரி இறைக்க அவர்கள் ஒருபோதும் தயங்குவதில்லை. இந்த நண்பரின் திருமணத்தில், விருந்திற்கு மட்டும் 12’000 அமெரிக்க டாலர்களை செலவுசெய்ததாக சொன்னார். எனக்கு பக் என்றிருந்தது. இதைத்தவிர, திருமணப்பெண்ணிற்குரிய நகை, ஆபரணங்கள், பெண்கள் வீட்டிற்கு செய்யும் சீர்வரிசை என இதர செலவுகளும் உண்டு. எல்லாவற்றையும் ஒட்டுமொத்தமாக கூட்டிப்பார்க்கையில் செலவு கிட்டத்தட்ட 20’000 டாலரக்ளை எட்டிப்பிடித்தது என்றார் சர்வசாதாரணமாக. “You are kidding me????” என்னால் நம்ப முடியவில்லை.
இதேபோல எனது இன்னுமொரு ஆப்கான் நண்பர் ஒருவருடைய நண்பரின் திருமணத்திற்கு அவருடைய ஊர் முழுவதும் ஒலிபெருக்கியில் திருமண அழைப்பு விடுத்ததாகவும் அறிந்தேன். இவ்வளவு பணம் எங்கிருந்து இவர்களுக்கு வருகிறது என்கின்ற எனது கேள்விக்கு பல விடைகள் வந்துவிழுந்தன. அதிகமாக நகரப்புறங்களில் வாழும் பணக்காறர்கள் war loads உடன் சம்மந்தப்பட்டவர்களாகவோ அல்லது ஓபியம் போதைப்பொருள் முதலாளிகளுடன் தொடர்புடையவர்களாவோ அல்லது ஐரோப்பிய remittance வசதி உள்ளவர்களாகவோ இருக்கிறார்கள். ஆனாலும் நேர்மையான பணக்காரர்களும் இல்லாமல் இல்லை. இது எப்படி இருப்பினும் இதே ஆப்கானிஸ்தானின் கிராமப்புறங்களில் 90% ற்கும் அதிகமானவர்கள் ஒரு நேர சாப்பாட்டிற்குக்கூட சிங்கி அடித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்களால் அதிகபட்சம் ஒரு நாளைக்கு ஐந்து ரொட்டிகளை மட்டுமே பணம்கொடுத்து வாங்க முடிகிறது. அவர்கள்தான் ஆப்கானிஸ்தானின் சபிக்கப்பட்ட குடிகள். பாவம்.
இப்படி அசாதாரணமான ஆப்கான் திருமணங்கள் எனது கவனத்தை அதிகம் ஈர்த்தவை. கந்தகார் போன்ற அதிக இஸ்லாமிய பண்பாடும், மதத்துவ அடிப்படைவாதமும் கொண்ட பிரதேசங்களின் திருமண வைபவ முறைமைகள் இன்னும் ஆச்சரியத்தை வரவழைப்பன. உதாரணமாக அதிகமான ஆண்களிற்கு திருமணம் முடித்து தங்கள் முதல் இரவிலேலே தங்கள் மனைவியை முதல் தடவையாக பார்க்கக்கிடைக்கிறது. திருமண நாள் முழுவதும் தனக்கருகில் நின்றுகொண்டிருக்கும் தனது மனைவியானவளின் கண்கள், மூக்கு, கன்னங்கள், உதடு ஏன் வெள்ளையா கறுப்பா, அழகா அழகில்லையா என்பதைக்கூட தெரிந்துகொள்ள முடியாமல் அன்றைய இரவு வரை காத்திருக்கும் அந்த ஆண்களின் மனநிலையை எண்ணிப்பார்த்தால் தலை விறைக்கிறது. 95% மான திருமணங்கள் குறித்த ஆண்களின் தாயினாலேயே பார்த்து, பேசி தீர்மானிக்கப்படுகிறது. குறித்த ஆண், திருமணத்திற்கு முன்னர் அந்த பெண்ணை பார்ப்பதையோ, அவருடன் பேசுவதையோ, ஏன் அவருடைய புகைப்படத்தை பார்ப்பதைக்கூட அந்த சமூகம் கண்டிப்பாக தடைசெய்கிறது. அவை அங்கு மிக முக்கியமான சமூகத்தவறுகளாகக் கொள்ளப்படுகிறது. அத்தோடு இவை குறித்த குடும்பத்திற்கு வெட்கக்கேட்டையும், சமூக இழிநிலையையும் தோற்றுவிக்கும் என நம்புகிறார்கள்.
இதேபோல ஒரு திருமணணத்திற்கான சகல செலவுகளையும் ஆண் குடும்பத்தினரே பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அதிலும் திருமணப்பெண்ணிற்குரிய ஆடைகள் (சகல ஆடைகளும்), அவளுக்குரிய தங்க ஆபரணங்கள், அவளுடைய தந்தைக்கு முறைப்படி கொடுக்கும் சீர்வரிசை போன்றவற்றை ஆண்களே செய்யவேண்டும். தனது மனைவியிற்காக எத்தனை விலைகொடுத்தோம் என்பதை ஒவ்வொரு ஆண்களும் இறுதியில் அறிந்து பெருமைப்பட்டுக்கொள்கிறார்கள். அதேபோல அந்த திருமணத்தினதும் மணப்பெண்ணின் இதர தேவைகளின் பொருட்டும் செலவு செய்யும் பணத்தின் அளவு அதிகரிக்க அதிகரிக்க தங்களின் சமூக அந்தஸ்தும் அதிகரிக்கிறது என நம்புகிறார்கள். இப்படி அதிகமான விலை கொடுப்பதன் மூலம் பெண்களின் திருமண கேள்வி உச்சத்தில் இருப்பதாக எண்ணிக்கொண்டாலும் திருமணத்தின் பின் அப்பெண்கள் எப்படி நடாத்தப்படுகிறார்கள் என்பது நமக்குள் ஒரு முரண் நிலையை உண்டுபண்ணுகிறது.
இங்கு அழகான பெண்கள் அதிகமான கேள்வியைக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதனால் அழகான பெண்கள் அதிஷ்டசாலிகள். இவர்களுடைய கேள்வி எப்பொழுதும் உச்சத்திலேயே இருக்கும். இவர்களுடைய தந்தை அதிகமான பணத்திற்கு உரித்துடையர். 25 வயதிற்குள் இந்த பெண்கள் கரைசேர்ந்துவிடுகிறார்கள். மறுபுறம், அழகற்ற பெண்களின் நிலையை கொஞ்சம் எண்ணிப்பாருங்கள். இவர்களில் பலர் 35 ஐத் தாண்டியும் தன் ஆடவனிற்காக வீட்டின் அடுப்படியில் நம்பிக்கையோடு காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இங்கே அழகான பெண் பிள்ளைகள் வாய்க்கப்பெற்ற தந்தைகள் மட்டும்தான் அதிஷ்டசாலிகள். அதிகமாக சம்பாதிக்க முடியும்.
”சார், எனக்கு ஐந்து பெண் பிள்ளைகள்.. அதுவும் அம்மா போல ஐந்தும் அழகானதுகள். சீக்கிரம் நான் பெரிய பணக்காரன் ஆகிடுவன்..!” என என்னிடம் ஒரு நண்பர் சொல்லிச் சிரித்தபோது எனக்கு பதிலிற்கு எதுவும் வந்து தொலையவில்லை. “ம்ம்ம்… lucky you!” என நினைத்தபடி அவரைப்பார்த்து சிரித்துக்கொண்டேன்.
இப்படி பிரமாண்டமான திருமண மண்டபங்களும் எக்ஸ்பென்சிவ் திருமணங்களும் இல்லாத நகரங்களை ஆப்கானிஸ்தானில் பார்க்க முடியாது. நகர்ப்புறங்களில் திருமணம் என்கின்ற ஒரு நிகழ்விற்கு அவர்களால் கொடுக்கப்படும் விலை கிராமப்புறங்களில் ஒரு சந்ததியின் ஒட்டுமொத்த பரிபாலனத்திற்கே போதுமானதாக இருக்கிறது. மிகப்பெரிய பணக்காறர்கள் வாழும் அதே கிராமத்தில் உணவிற்கு வழியில்லாமல் திண்டாடும் ஏழைகளை பார்க்கும்போது வறுமையான ஆப்கானிஸ்தான் பற்றிய நமது மனக்கணக்கு பிழைக்கிறது. எப்படியோ ஜேசுநாதர் சொன்னதைப்போல இங்கு “உள்ளவனுக்கு இன்னும் கொடுக்கப்படுகிறது, இல்லாதவனிடமிருந்து உள்ளதும் பிடுங்கி எடுக்கப்படுகிறது”.
திருமண விடயத்தில், இளம் ஆண்கள் தங்கள் அழகிய தேவதைக்காக இலட்சங்களோடு காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அதிகமான தந்தைகள் அந்த இலட்சங்களை குறிவைத்து தங்கள் பெண் பிள்ளைகளை அழகாக வளர்க்கிறார்கள். இதற்கு அப்பால், அந்த பிரமாண்ட திருமண மண்டப முதலைகள் தங்கள் அகன்ற பணவாயை திறந்தபடி ஆவலாக காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். திருமணத்திற்கு முன்னர் பெண்களுக்கு இருக்கும் அந்த உச்ச கேள்வியும், பெறுமதியும் திருமணம் முடித்த பின்னரும் ஆயுள் வரை அவர்களுக்கு இருக்கவேண்டும் என பிரார்த்திக்கிறேன்.
.
இன்னும் கனக்க இருக்கு.. தொடர்ந்து விசுக்கலாம்…

எனது அழகான இரயில் மரணம்!

ஜனாவை தோழி என்று அழைப்பதை நான் எப்பொழுதுமே விரும்பியதில்லை. அவள் எனக்கு தோழியல்ல. அப்படியெனின் அவள் யார் என்கின்ற கேள்விக்கும் என்னிடம் விடையிருந்ததில்லை. தேடி, கற்று, விளங்கிக்கொள்ள முடியாத உறவுமுறை அது என்பதை நான் அடிக்கடி அவளிடமே சொல்லியிருக்கிறேன். சரி அவளிடம் கேட்கலாம் என்றால், வெறும் லிப்டிக்ஸ் புன்னகையோடு என் தலையில் குட்டிவிட்டு கண்ணிலிருந்து மறைந்துவிடுவாள். நட்பு, காதல் என்கின்ற சாதாரண உறவுகளுக்கு நடுவில் இரண்டாங்கெட்டான் நிலையில் அலைந்தபடி இருக்கும் ஒரு உன்னத நிலைக்கு என்ன பெயர் வைப்பது? கட்டியணைத்து ஈரத்தாரைகளால் முத்தமிட்டுவிட்டு “சி யு ப்ரண்ட்” எனச்சொல்லி மறையும் அந்த முரண் நிலையை விலக்கி வெளியில் வருவதற்கு எனக்கு ஆண்டுகள் கடந்தன.
2012 ஜனவரி பஞ்சாங்கத்தின் ஏதொவொரு பலன்மிக்க நாள். மழையை திட்டியபடி தன் ஆரவாரத்தைக் கொஞ்சமும் கலைய விடாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்த கொழும்புவின் காலிவீதியை என்னுடைய நண்பனோடு கடந்துகொண்டிருந்தேன். ஓ வெண்ணிலா என்மேல் கோபமா எனக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த உன்னிக்கிருஷ்ணனின் குரலை கூட்டிவிட்டபடி அந்த பிறந்தநாள் கொண்டாட்டத்தில் நிறையப்போகும் லிப்டிக்ஸ் உதடுகளை கற்பனை செய்துகொண்டிருந்தான் நீதன். எனது கார் சினமன்ட் க்ராண்டின் பாக்கிங் பகுதியில் இருந்த அந்த இரு வெள்ளைச் சமாந்தரக் கோடுகளிற்கு நடுவில் வந்து நின்று பெருமூச்சு விட்டது. என்னை அங்கு முதலில் வரவேற்ற அந்த ப்ளோரொசென்ட் விளக்குகள் என் பட்டு வேட்டியைப்பார்த்து கேலி செய்தன. சினமன்ட் க்ராண்டிற்கு பட்டுவேட்டியோடு வருவது ஒரு க்றைம் அல்ல என்பதை அவை அறிந்திருக்கவில்லை. யார் பாடு? உள்ளே நுழைகையில் வாசலில் பழச்சாறு பரிமாறப்பட்டது. இரண்டு ஸ்டோபெரிப் பெண்கள் லெமன் ஜூசைப் பரிமாறிக்கொண்டிருந்தார்கள். நானும் நீதனும் எங்கள் காய்ந்த உதடுகளை நெளித்து மெதுவாக சிரித்துக்கொண்டோம்.
“மச்சான் பாட்டி ஆரம்பமாகி கன நேரம் இருக்குமோ?” விரலால் தன் உதடுகளை அமுக்கியபடி நீதன் என்னை சுரண்டியபோது அதை நான் சரியாக கவனிக்கவில்லை. எனக்கு பத்தே மீட்டர் இடைவெளியில் நின்ற அந்த மஞ்சள் சுடிதாரிடமிருந்து வந்த மிலானின் ஆர்மனி கோட் வாசம் வலப்பக்க மூக்கைத் தூக்கியது. “மச்சான் அண்ணன்காரன் இல்ல லவ்வர் இத்தாலில இருக்கான் எண்டு நினைக்கிறன்!“ என அந்தப் பெண்ணைக்காட்டி சிரித்தபோது நீதன் கமல் படம் பார்த்தவன்போல முழித்தான். அன்று எங்கள் மீச்சுவல் ப்ரண்ட் வரதனின் மகளின் முதலாவது பிறந்தநாள் கொண்டாட்டம். பிறந்தநாளை சினமன்ட் க்ராண்டில் கொண்டாடும் அளவுக்கு காசோடு நல்ல ஸ்டேட்டசும் அவனிற்கு இருந்தது. என்னையும் நீதனையும் தவிர்த்துப்பார்த்தால் அவனிற்கு எந்தவொரு களிசறை ப்ரண்ட்சும் இல்லவே இல்லை. அனைவரும் கொழும்பில் டம்பக்கமான பேர்வழிகள். ஆனால் வரதன் மிகவும் சிம்பிளான பேர்வழி. மாலையில் தனது பிஎம்டபிள்யு 3 சீரிஸ் செடான் E90 வண்டியை வீதியோரத்தில் பாக்கிங்செய்துவிட்டு வெள்ளவத்தைக்கடற்கரையில் எங்களோடு பகோடாவைக் கொறித்தபடி லயன் டின் அடிக்கும் எளிமையானவன் வரதன் என்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.
“மச்சான் உன்ட லெப்ட்ல ஒரு மேச ப்ரீயா இருக்கு.. போய் உக்காந்துக்கலாம்..” என நீதன் சொன்னபோது நான் உடனடியா வேண்டாம் என்றேன். காரணம் அந்த மேசையில் ஏற்கனவே இரண்டு பெண்கள் அமர்ந்திருந்தார்கள். எனக்கு பெண்கள் என்றாலே பொதுவாக வெட்கம் அதிகம். இதை நான் பிகு பண்ணுவதாக என்னை பலர் தவறாக நினைத்த சந்தர்ப்பங்களும் நிறையவே உண்டு. என்ன செய்வது? அது என்னுடைய சுபாவம். இங்கும் அதுதான் பிரச்சனை. மேசையைச்சுற்றி ஐந்து கதிரைகள். ஏற்கனவே இரண்டு பெண்கள் அதில் இருந்தாயிற்று. “சீன சுருட்டி பாக்கெட்டுக்குள்ள வச்சுக்கிட்டு பின்னால வாரும்..” என எனக்கு முன்னாலேயே தடதடவென போய் அந்த மேசையில் அமர்ந்துகொண்டான் இந்த படுபாவி. வெட்கத்தை கொஞ்சம் ஒதுக்கிக்கொண்டு அவனுக்கு அருகில் இருந்த கதிரையை நிரப்பும்போது அந்த பெண்களில் ஒருத்தி என்னைப்பார்த்து ஓர்க்கிட் புன்னகை பூத்தாள். அழகு அந்த ஆறடியில் தூக்கலாக இருந்தது. காதில் 5 சென்டிமீட்டர் நீளத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த ப்ளாட்டினம் மினுமினுக்க கன்னத்தில் அந்த ஒளி பட்டுத்தெறித்தது. எங்கோவிருந்து வந்து அவள் மீது விழும் அந்த நீல,பச்சை,சிவப்பு ஒளி முகத்தை அடிக்கடி வானவில் கொண்டு மூடி மறைத்தது. நீண்ட ஆனால் அம்சமான மூக்கு. பாகைமானி வைத்து அடித்த ஐ ப்ரோ. துரு துரு பார்வை. சுண்டி இழுக்கும் கழுத்து. காமம் ஊறும் இதழ்கள்.. இவை அனைத்தும் அந்த இருவரில் ஒருவர் பற்றியவை. ஜனா. அழகிகளின் கடவுள்! அங்குதான் அவளை நான் முதல் முதல் பார்த்தேன்.
அந்த வரதனின் நிகழ்வு அன்று எங்கள் நான்கு பேரையும் நண்பர்களாக இணைத்துவைத்தது. நீதனுடைய வியக்கவைக்கும் அறிவியல் சம்பாஷனைகளும், ஜனாவுடைய அழகிய கடி ஜோக்குகளும், மினு மற்றும் என்னுடைய ஆபீஸ் அலப்பறைகளும் இன்ன பிற மொக்கைகளும் எங்கள் சந்திப்புக்களை சுவாரஷ்யப்படுத்தின. ஒரு உன்னதமான நட்போடு கடந்த எங்கள் நாட்கள் நீதன்-மினு காதலோடு துர்வதிஷ்ட்டமாக முடிந்து போனது. ஒரு ஆணும் ஒரு பெண்ணும் வெறும் நண்பர்களா நீண்ட நாட்களுக்கு இருக்கவே முடியாது என்கின்ற அபத்தமான எடுகோளை இவர்கள் இருவரும் உறுதிப்படுத்திப்போனார்கள். இது எனது மற்றும் ஜனா நட்பிற்கு ஒரு அதிகபடியான பொறுப்பைக்கொடுத்துப்போனது. ஆம், நாங்கள் இருவரும் நண்பர்கள்தான் 2013 மார்ச் 23 வரை!
“23.03.2015.
அன்பின் ஜனா,
இந்த கடிதத்தை முழுவதுமாக வாசித்து முடிக்கவும், நான் கொடுக்கப்போகும் ஆச்சரியங்களை ஆத்திரம் களைந்து நிதானமாகப் புரிந்துகொள்ளவும் உன் க்ரஷ் முருகன் அருளவேண்டும்.
நம் இருவரிற்கும் இடையிலான அந்த உன்னத நட்பு ஆன்மீகத்துவமிக்கதும் புனிதமானதும் என்பதை நாம் இருவரும் அறிவோம். இதற்கு எச்சந்தர்ப்பத்திலும் பங்கம் விளைவிக்கக்கூடாது என நீயும் நானும் நம் இரு கைகளை ஒன்றன்மேல் ஒன்றாய் வைத்து பம்பலப்பிட்டி கதிரேசன் கோவிலில் எடுத்த அந்த சத்தியத்தை உன்னைப்போல நான் இன்னும் மறக்கவில்லை. ஆனாலும், காலங்கள் சத்தியங்களையும், வாக்குறுதிகளையும் உடைக்கவல்லது. சத்தியங்களை தாண்டாமல் காலத்தினால் மாற்றங்களை செய்யமுடியாது என்பதை நீ அறியவேண்டும். சத்தியம் என்பது ஒரு மன உறுதியைக் கொடுக்கவேண்டுமே தவிர நல்லதொரு மனமாற்றத்தையும் வாழ்வியல் மாற்றத்தையும் கெடுப்பதாய் அமைதல் கூடாது.
மூன்று வருட நம் நட்பில் எதை சம்பாதித்திருக்கிறோம் என்பதை இன்றிரவு உனக்கு பிடித்தமான இளம் சூட்டு தேநீரை உதடுகளதால் ஸ்பரிசித்தபடி பட்டியல் இட்டுப்பார். அந்த பட்டியலின் இறுதியில் நீ இன்றி என்னாலோ, நான் இன்றி உன்னாலோ ஜீவிக்க முடியாது என்பதையும் “நாம்“ ஒன்றாய் இல்லாத ஒரு உலகம் கொடியது என்பதையும் நன்கு அறிந்துகொள்வாய். இது இயற்கை முரண்! நாம் செய்தது அறமற்ற சத்தியம். நண்பர்கள் நாம் இப்படியே எப்பொழுதும் வாழ முடியாது என்கின்ற ஒரு நிலை வரும்போது நீயும் என்னைப்போலவே நம் சத்தியத்தை மீறுவாய் என்பதை நான் அறிவேன்.
எதற்காக நாம் இருவரும் திருமணம் முடித்துக்கொள்ளக்கூடாது?
இப்பொழுது என்னை நீ முறைக்கிறாய் என்பதையும், “வட் த ஹெல்??“ என உனது எக்சோட்டிக் ஆங்கில அக்சனில் அலறுகிறாய் என்பதையும் நான் நன்கு அறிவேன். இந்த இயல் மயக்கத்தை கொஞ்சம் களைந்து இந்தக் கேள்விக்கான காரண தர்க்கத்தை அறிந்துகொள் ஜனா. உன்னை நான் இழக்கக்கூடாது என நினைக்கும் போதெல்லாம் இந்த கேள்வியைத்தவிர வேறு எதுவும் எனக்குள் எழுவதில்லை. இந்த உன்னத நண்பர்கள் ஓர்நாள் பிரிவோம் என்பதை சிந்திக்கும்போது இதயம் இப்பொழுதே வெடிக்கிறது என அன்று எம்சி யின் மின்சாரப் படிகளில் நடக்கும்போது நீ சொன்னது ஞாபகம் இருக்கிறது. எனக்கு அது வெடித்துத்தான் இன்று இதை உனக்கு எழுதுகிறேன்.
ஏன் நல்ல நண்பர்கள் காதலர்களாக மாற முடியாது என்கின்ற எனது கேள்விக்கு இன்றுவரை நீ பதிலளித்ததில்லை. காரணம் அதற்கு பதில் இல்லை என்றே நான் நம்புகிறேன். உன்னால் எதற்காக என்னை ஒரு காதலனாக பார்க்கவோ அல்லது ஏற்றுக்கொள்ளவோ முடியவில்லை என்பதையும் இன்றுவரை நீ சொல்லிக்கொடுத்ததில்லை. அதற்கும் பதில் இந்த பிரபஞ்சத்தில் இல்லை என்றே தெரிகிறது.
ஜனா, உன்னை எவ்வளவு பிடிக்கும் என்பதற்கு என்னால் ஆயிரம் கடிதங்கள் எழுத முடியும். நீ வாசிக்க தயார் என்றால். அத்தனை பிடிப்பையும் என்றோ உன்னைத் தொடப்போகும் ஓர் வேற்று ஆணிற்காக என்னால் தூக்கி வீசிவிட முடியாது. நான் தசைகளாலும், நரம்புகளாலும், இதயத்தினாலும் ஆனவன். இவை அனைத்தும் உள்ள ஒருவனால் எப்படி உன்னை மறக்க முடியும் சொல்லு? வாழ்க்கை பற்றி ஜோசி ஜனா. இது காலம் உனக்கு கொடுக்கும் அலாரம். எழுந்துகொள். தேடு. உனக்கு எது தேவை என்பதை நாளும் பகலும் தேடு. அதன் முடிவில் என்னைவிட இன்னுமொருவன்தான் உனக்கு பொருத்தமாகவும் தேவையாகவும் இருக்குமென்றால் நாளை மீண்டும் உன் கதிரேசனிடம் போவோம். மீண்டும் நம் கைகளை பிடித்து, சத்தியம் செய்வோம். இந்த பிரபஞ்சத்தில் எந்தவொரு ஆணும் ஒரு பெண்ணிடம் நெருங்கி நட்புக்கொள்ளா வண்ணம் ஆண்களையுளும் பெண்களையும் நீதான் காக்கவேண்டும் என சத்தியம் கேட்போம்.
ஐ லவ் யு ஜனா.
இப்படிக்கு
உன் நிதுஷன்”
நான் உணர்வுகளால் ஆக்கப்பட்டவன். உணர்வுகளை அதிகமான சந்தர்ப்பங்களில் என்னால் வெற்றிகொள்ள முடிவதில்லை. அதோபோல உணர்வுகளை மதிக்கவும் அவற்றிற்கு நம்மை ஆழுகைப்படுத்தவும் ஜனா சொல்லிக்கொடுத்திருக்கிறாள். அவள் நண்பி என வைக்கும் ஒவ்வொரு முத்தமும் எனக்குள்ளே காம இரவுகளை தீமூட்டிப்போனது என்பதை அவள் அறிவதில்லை. அதை நான் சொல்வதும் இல்லை. நட்பு என்னும் ஒரே சிறப்புரிமையை என் சுயநல இச்சைகளுக்காகவும் ஆசைகளுக்காகவும் பயன்படுத்திய ஆயிரம் ஆயிரம் ஆண்களில் நானும் ஒருவனாக இருப்பது எனக்கு வெட்கத்தைக் கொடுக்கவில்லை.
அவளுடைய பதிலிற்காக காத்திருந்த அந்த நாட்கள் நரக வேதனையானவை. என்ன சொல்லப்போகிறாள் என்பதை நினைக்கும் போதெல்லாம் ஏற்படும் அந்த ட்ரோமடிக் மனநிலை விசித்திர ஆட்கொல்லியானது.
“27.03.2015
டியர் நிது,
ஐ ஜஸ்ட் ஹேட் யு.
உன் தேடல் அபத்தமானது. உன் தேவை நிறைவேறாதது. உனது ஆசையின் கடல் வற்றப்போவதில்லை. ஒரு நல்ல நண்பனால் நல்ல காதலனாகவும் இருக்க முடியும் என்னும் உனது தியரியை நான் நம்ப தயாராக இல்லை. மன்னித்துக்கொள். உனக்கு உண்டான காயம் ஆறக்கடவது.
ஜனா.”
இதை நான் எதிர்பார்த்ததுதான். ஆனாலும் அவளுடைய ஆன்மா என்னை விலக மறுக்கும் என்பதை அளவுக்கதிகமாக நம்பியே இருந்திருக்கிறேன். காதல் – நட்பு. இது என்ன கண்ணாம்பூச்சி? ஆண்-பெண். இது என்ன அபத்தமான முரண்? அம்மா சாப்பாட்டிற்கு கூப்பிடுவது என் காதில் கேட்கிறதுதான். ஆனாலும் என் கால்கள் கதவினை திறந்தபடி எங்கோ நடந்துகொண்டிருந்தது. ஐந்து, பத்து என நிமிடங்கள் கடந்தபோது அந்த ஜனாவிற்கு பிடித்த அந்த கடற்கரையை அடைந்தேன். வெள்ளவத்தை கடற்கரை. அந்த கற்களின் மீது அமர்ந்தபடி, அடிக்கடி மாறி மாறி இரையும் அலையையும், புகையும் இரயிலையும் இரசித்தபடி எனக்கு அவள் சொல்லும் கதைகளை இனி யார் கேட்பது? யார் சொலவது? அதே, அவள் வழமையாக அமரும் அதே கல்லில் அமர்ந்தபடி இந்த ஆண்-பெண், நட்பு-காதல் சமன்பாட்டு முரண்களை தீர்க்க முயற்சித்துக்கொண்டிருந்தேன்.
அவள் இல்லாத உரு உலகத்தை நான் என்றுமே கற்பனை செய்து பார்த்ததில்லை. அது எனது இயலாமை. ஜனா என்னைவிட்டு பிரியும் அந்த நாளை என்னால் கற்பிக்க முடியாது. அவள் இல்லாத வாழ்க்கைக்கு என்ன பெயர்? வேண்டாம். இறந்துவிடலாம்! தூரத்தில் அதே சிவப்பு புகையிரதம். ஜனாவின் ஆசை இரயில். என் ஜனாவின் வெள்ளவத்தை சந்தோஷம் இந்த இரயில். ஆமாம் இதுதான். இதோ இதோ எனக்கு மிக அருகில் வருகிறது.. ஆமாம் மிடுக்காக நான் நின்றுகொண்டிருப்பதோ தண்டவாளங்களின் நடுவில்.
அம்மா மா மா……..!!
எல்லாம் முடிந்தாயிற்று. நினைத்ததை முடித்துவிட்டேன். தற்கொலை கோளைத்தனம் என ஜனா நினைத்தாலும் அது அவள் மீதான என் இயலாமை என்பதை அவள் புரிந்துகொள்ளட்டும். துருப்பிடிக்காத அந்த மினுங்கல் தண்டவாளங்களில் சிதறிக்கிடந்த எனது மூளையின் செல்கள் ஜனா ஜனா என ஓலமிட்டுக்கொண்டிருந்தன. ஒரு பாறையில் வீசி எறியப்பட்ட என்னுடைய இதயம் அவள் நினைவுகளை இரத்தத்தால் துடைத்துக்கொண்டிருந்தது. எங்கோ புற்களுக்குள் தனியாய் கிடந்த என்னுடைய வலக்கையை ஒரு க்ளோவ்ஸ் போட்ட விரல்கள் தூக்கி எடுத்தன. அதில் இருந்த “ஜனா” என்கின்ற பச்சை குற்றிய எழுத்துக்களை யாரோ மெதுவாக எழுத்துக்கூட்டி வாசித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அப்பொழுதுதான் என்னுடைய இறுதி மூச்சு நாசியை முட்டி அமைதியாகிக்கொண்டிருந்தது. என்னை அடித்துக் கொலைசெய்த அந்த ஜனாவின் பிரியமான இரயில் தூரத்தில் நின்று சிதறிக்கிடக்கும் என்னைத் திரும்பிப்பார்த்து “சாரி” சொல்லி மீண்டும் புறப்பட்டது.
மறுநாள் எங்கள் வெள்ளவத்தை வீட்டில் அத்தனை கூட்டம். வெள்ளைத்துணியினால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு வெற்றுப் பெட்டியில் என்னை கிடத்தி வைத்திருந்தார்கள். மலர்களின் வாசனையும், ஊதுபத்தியின் கமகமப்பும் என்னை சூழ்ந்திருந்தன. என்னை பார்க்க வருபவர்கள் எல்லோரும் அழுதுகொண்டிருக்கும் எனது அம்மாவிற்கு ஏதோ ஏதோவெல்லாம் ஆறுதல் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள். எங்கள் பக்கத்துவீட்டு ராதா ஆன்டி அம்மாவை கட்டியணைத்து “இங்க பாரு… உன்ட பையன் எவ்வளவு சனத்த சம்பாதிச்சு வச்சிட்டு போயிருக்கான்.. ஐயோ..” என அழுதபடி கொடுத்த நற்சான்றிதழ் எனக்கும் கேட்கிறது. என்னுடைய காரியாலயத்திலிருந்து வந்திருந்த மினோகா எனக்காக இவ்வளவு அழுவாள் என நான் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. “கண்ணீர் அஞ்சலி நிதுஷன்” என எனக்கருகாமையில் வந்துபோகும் ஒவ்வொரு வெள்ளைத் திரையின் கீழும் இது யாருடையது என பார்க்க ஆசையாக இருந்தாலும் அது முடியாமல் போனது. எனக்கு அறிமுகம் இல்லாதவர்கள்கூட என்னை வந்து பார்த்துப்போகிறார்கள். நான் இறந்த பின்னர்கூட அழகாக சிரித்தபடி இருப்பதாக என் கால்மாட்டில் நீ்ணட நேரம் நின்றுகொண்டிருந்த நீதன் விம்மி விம்மி அழுதுகொண்டிருந்தான். யார் யாரோ எல்லாம் வந்து என்னை பார்த்து சென்றாலும் என் ஜனாவைத் தேடி தேடியே தொலைந்துகொண்டிருந்தேன். ஜனா வரமாட்டாளா? நான் இறந்துகிடப்பதை ஒருமுறை பார்த்து ஒரு துளி வடிக்க மாட்டாளா?
பதினொரு மணி இருக்கும். என் தோழி அல்ல என் காதலி வருகிறாள். வாசலில் வரும்போதே அவள் வைத்த கூக்குரலில் எனக்கு போன மூச்சு திரும்பியது போல இருந்தது. எனக்குத் தெரியும் அவள் என்னை தன் உயிருக்குஉயிராக நேசிக்கிறாள். ஏன் அவள் கொடுத்த ஒவ்வொரு முத்தங்களும் அதற்கு சான்றுகள். ஜனா அழாதே. ப்ளீஸ். உன்னை இப்படி நான் பார்க்கவேண்டாம். அவளுடை அழுகையைப் பார்த்தபோதுதான் “ச்சே ஏன்டா செத்தம்?“ என்று தோன்றியது. அருகில் வா ஜனா. குனிந்து ஒரு முத்தமிடு. அது இறுதி முத்தம், கொஞ்சம் இறுக்கிக் கொடு. இனி உனக்கு யார் கடிதம் எழுதுவார்? யார் உன்னை கொழும்பின் இரா வீதிகளில் பாதுகாப்பாக அழைத்துச் செல்வார்? ஜனா, உன்னை அடைய முடியாமல் போன ஒரு வாழ்க்கை எத்தனை அபத்தமானது பார்த்தாயா?. அதுதான் அந்த, உன்னுடை இரயில்… மரித்துப்போனேன். ஜனாவினுடைய சத்தம் திடீரென காணாமல் போனது. ஜனா… ஜனா… மயக்கம்போட்டு விழுந்திருப்பாளோ… எனக்காக.. ஒருபுறம் சந்தோஷமாகவும் இருந்தது.
என்னை விடாமல் கட்டியணைத்திருந்த அம்மாவை வில்லங்கமாக இழுத்து அகற்றி என்னை இன்னுமொரு பலகைகொண்டு மூடுனார்கள். ஜனா உன்னை ஒரு முறை பார்க்கவேண்டும்.. நான் கத்தியது யார் காதிலும் விழுவதாய் தெரியவில்லை. ஜனா ஜனா.. என்னை மூடிய பலகையை ஆணியால் சொருகுகிறார்கள். எனக்கோ ஜனா ஜனா.. எல்லாம் முடிந்துபோயிற்று என கண்களை மூட நினைக்கிறேன். அப்பொழுதுதான் எதேச்சையாக என் காலடியில் அதைப் பார்த்தேன். ஒரு வெள்ளைக்காகிதம். அதை அவசரமாக எடுத்து கவனமாக படிக்கிறேன். அதில் கொட்டை எழுத்துக்களில் இப்படி இருந்தது.
“நிது, ஐ லவ் யு.. உன்னைவிட எனக்கு எதுவும் வேண்டாம்! நாளை நானும் உன்னுடன் இருப்பேன். அன்புடன் ஜனா”
வாசித்து முடிக்கையில் மீண்டும் அந்த சிவப்பு இரயிலின் இரைச்சல் கேட்கிறது. வெள்ளவத்தை கடற்கரையோரம்.. அதே இரயில்.. அதே வேகம்.. அதே பளார்ர்ர்ர்…..
ஓ… என் ஜனா னானா…..!

Popular Posts