Friday, August 5, 2016

ஓர் நரகத்தின் ஆண்கள்.

கண்ணுக்கு மைதீட்டியவன் கையில்
கோடரி இருக்கிறது..
வாளோடு நிற்பவன்
உதட்டுச்சாயம் பூசியிருக்கிறான்.
என் குரவளைக்கு மேல்
வசீகரமான காலொன்று முளைத்து நிற்கிறது.
அருகில் வரும் இன்னொருவன் மெட்டி அணிந்திருக்கிறான்..
அனால் அவன் கையில் கடப்பாரை இருக்கிறது.
என் முகத்தில் ஒரு மூக்குத்தி முகம்
காறித்துப் துப்புகிறது –
ச்சே, என் முகமெல்லாம் மஞ்சள் மஞ்சளாய் நாற்றம்.
இருக்கட்டும் – என்னைக்
கொல்வதற்கா இவ்வளவு தூரம் வந்திருக்கிறீர்கள் ஐயா..?
என்னை இல்லாதொழிப்பதற்கு
எதற்கு இத்தனை நாட்கள் பொறுத்தருளினீர்கள்.
அதுவேறு
ஒரு அற்ப கொலைக்கு இத்தனை ஆடம்பரம் அதிகமில்லையா?
இங்கே பாருங்கள்,
உங்கள் முகங்களில்தானே தினம் தினம் சிறுநீர் களித்துக்கொண்டிருந்தேன்..
உங்கள் மனைவிகளைத்தானே தினம் தினம் புணர்ந்துகொண்டிருந்தேன்..
உங்கள் தெருக்களில்தானே என் ஈரமான உறுப்புக்களை உலர வைத்துக்கொண்டிருந்தேன்..
இப்படி –
என் சாவு எப்பொழுதும் உங்கள் கால்களில்தானே கிடந்திருக்கிறது..
ஏன் நெருங்கவில்லை…?
அப்பொழுதெல்லாம் நீங்கள்
எவன் மனைவியோடு கலவி பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தீர்கள்?
இருந்தாலும், ஒரு கோழையைக் கொல்வதற்கு
இத்தனை கலவரங்கள் தேவையற்றது ஐயா…
இன்னுமொன்று,
நீங்கள் விழித்திருக்காத பொழுதுகளிலும், தூங்காத இரவுகளிலும்
நான் எப்படியெல்லாம் இயங்கியிருக்கிறேன் பார்த்தீர்களா?
கோழைக்கு தைரியம்தான் குறைச்சல், புத்தியல்ல ஐயா.!
என்னைப்படித்துவிட்டு
பின்னர் குரல்வளையை பிடித்து நசுக்குங்கள்..
காரணம் –
என்வாழ்க்கையும் உங்களுக்கோர் நாள் பயன்படலாம் ஐயா!


Popular Posts