Monday, May 26, 2014

கருகிய காலத்தின் நாட்குறிப்பு​க்கள் - 09

காலா காலமாக தமிழர்களை கிறங்க வைத்து, ஆசை காட்டி, பின்னர் எங்கள் உயிரையே குடித்துப்போகும் ஏமாற்றல் சமாச்சாரங்கள் ஏராளம். தாயகத்தில் இவை காலத்துக்கு காலம் ஒவ்வொன்றாக அரங்கேறிக்கொண்டே இருக்கிறது. இந்த வரிசையில் கடந்த ஒரு வருடகாலமாக ஈழத் தமிழர்களை பிடித்திருக்கும் பேய்தான் இந்த அவுஸ்ரேலிய கனவு. இப்பொழுது இந்தக்கதைகள், சம்பவங்கள் ஒப்பீட்டளவில் குறைந்திருந்தாலும் முற்றுமுழுதாக இல்லை என சொல்லிவிட முடியாது.

இற்றைக்கு கிட்டத்தட்ட சில வருடங்களுக்கு முன்னர் அதாவது 2010-2012 காலப்பகுதியில் பத்திரிக்கை, வானொலி, இணையத்தளம், முகப்புத்தகம் என எங்கு பார்த்தாலும் மலிந்துபோய்க் கிடந்த செய்திகள் சட்டவிரோதமான, கடல் வழி அவுஸ்ரேலிய பயணம். “இந்த பயணத்தில் அவர்கள் படகு உடைந்தது. நீர், உணவு மற்றும் எரிபொருள் தீர்ந்துவிட்டது. மூன்று பேர் இறந்தனர்“. என ஒருநாள் அவுஸ்த்ரேலிய ஊடகமான 'The Daily Telegraph' இன் செய்தியை பாா்த்தபொழுது கண்கள் கலங்குவதற்கு முன்னர் கோவமே முந்திக்கொண்டு வந்தது. பெரும் ஆபத்து எனத்தெரிந்தும் உயிரை துச்சமென மதித்து போராடும் இனம் நம் இனம் என்பதற்காக வீண் ஆசைகளுக்கு உயிரை பணயம் வைக்கும் துணிச்சல் தேவையற்றது. முட்டாள்தனமானதும் கூட. இந்த அவுஸ்ரேலிய பயணத்தில் மிகவும் பாரதூரமான இரண்டு ஆபத்துக்கள் இருப்பதை பலர் அடிக்கடி சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒன்று கடற்படையினரிடம் வீணாக மாட்டிக்கொள்வது. இரண்டாவது, பயணம் செய்யும் படகு ஏதோவொரு காரணத்தினால் கடலில் மூழ்குவதால் அல்லது பிற காரணங்களினால் ஏற்படும் உயிராபத்து. சட்டத்திற்கு முரணான இந்தப் பயணம் இவை இரண்டு பேராபத்துக்களையும் தாண்டியே இறுதியில் நிறைவெய்த வேண்டும்.

22.10.2010. வெள்ளவத்தையில் இருக்கும் எனது நண்பன் ஒருவனை சந்திப்பதற்காக அவன் வீட்டிற்கு சென்றிருந்தேன். வழமைபோல முன் மண்டபத்தில் அவன் தந்தை சீரியஸாக பத்திரிக்கை படித்துக்கொண்டிருந்தார். 'ஹாய் அங்கிள்..' என திறந்த வீட்டில் நாய் நுழைவதைபோல் சட்டென உள்ளே சென்றேன். 'வாங்க அமல்..' என அவரது வாய் அசைந்தாலும் கண்கள் என்பக்கம் வருவதாய் இல்லை. 'இருங்க அமல்..' நான் அமர்ந்து ஒரு நிமிடத்தின் பின்னரே இந்த அழைப்பு. 'சீ...!' கண்ணாடியை கழற்றிக்கொண்டு அவர் கையிலிருந்த பத்திரிகையை எனது கையில் கொடுத்து 'இத பாரும்!' என விரக்தியோடு கூறியபடி எழுந்து வீட்டினுள்ளே போனார். அந்த 'சீ..' என்ன என்பதை பார்த்துவிடவேண்டும் என கண்களை பத்திரிக்கை நோக்கி ஓரம் கட்டினேன்.

'படகின் ஜிபிஎஸ் தொகுதி பழுதடைந்து, எரிபொருள் தீர்ந்து, இயந்திரமும் பழுதடைந்தபோது தாம் கிறிஸ்மஸ் தீவை நெருங்கியிருந்ததாக அந்த குழுவின் அனைத்து தமிழ் மக்களும் நம்பினர். பின்னர் உணவு தீர்ந்துவிட்ட நிலையில் தாம் பிடித்த மீனை உணவாகவும் படகில் விழும் மழை நீரை குடிப்பதற்கும் பயன்படுத்தி பயகரமான 30 நாட்கள் கடலில் இலக்கின்றி மிதந்து தத்தளித்துக்கொண்டிருந்தனர். தமது படகிலிருந்து அருகிலிருந்த மீன்பிடிப்படகை உதவிக்கு அழைப்பதற்காய் நீந்திச்செல்ல முற்பட்ட வேளையில் நீரில் மூழ்கி இரு இளைஞர்கள் உயிரிழந்தனர். படகு தரையைத்தட்டிய போது பாறையுடன் மோதுண்டு இன்னுமொரு யுவதி உயிரிழந்தார். 2 வயது முதல் 14 வயது வரையான சிறுவர்கள் அடங்கிய இக்குழுவானது இந்தோனேசிய கடல் காவல்துறையினரால் காப்பாற்றப்பட்டது.' இதுதான் அந்த செய்தி!

19.08 2011. விடுமுறை காரணமாக ஊரிற்கு சென்றிருந்தவேளை எனது நண்பன் ஒருவன் இதே வகையில் அவுஸ்ரேலியா நோக்கி பயணமானார் என்கின்ற செய்தி கேட்டு அவர்கள் வீட்டிற்கு சென்றிருந்தேன். இந்த நண்பன் ஊரிலேயே ஒரு சமூக மரியாதைமிக்க, நிரந்தரமான தொழில் முயற்சி ஒன்றில் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருந்தவர். இவரது சில நண்பர்களின் ஊக்கப்படுத்தலால் (உசுப்பேத்தல் என்போமே அதுதான்..)அவர்களோடு தானும் அவுஸ்ரேலியா செல்லவேண்டும் என ஆசைப்பட்டு தனது தொழிலையும் கைவிட்டு கடந்த மாதம் 9ம் திகதி நீர்கொழும்பிலிருந்து ஒரு படகு மூலம் அவுஸ்த்ரேலிய நோக்கிய பயணத்தை ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்.

இவர் பயணத்தை ஆரம்பித்த திகதி முதல் இன்றுவரை இவரைப் பற்றிய எந்தவித தகவலும் தங்களை வந்து அடையவில்லை என வீடே இறந்தவீடு போல காட்சியளிக்கிறது இவர் வீட்டில். அவர்கள் வீட்டினுள் நுழைந்த பொழுது இந்த நண்பனின் தாய் அழுகையுடன் சாப்பாடு இல்லாததனால் ஏற்பட்ட சோர்வினால் அரை மயக்கத்துடன்  தரையில் சாய்ந்தபடி இருந்தார். தந்தை ஒரு மூலையில் மகன் மீதான உயிர்பயத்துடன் செபமாலையும் கையுமாக இருந்தார். தங்கைகள் 'அவன் செத்தா சாகட்டும் நீங்க செத்து தொலஞ்சிடாதேங்க“ என்கின்ற சாடையில் அம்மாவை தேநீர் அருந்தும்படி வற்புறுத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். இவ்வாறானதொரு பயணம் தேவைதானா என அவன் மேல் கட்டுக்கடங்காத ஆத்திரம் எனக்கு. சிலரின் வெளிநாட்டு ஆசைகள் அதிலே இருக்கும் ஆபத்துக்களை மறைத்துவிடுகிறது. இவற்றைத் தாண்டியும் மகனிடமிருந்து வரப்போகும் "வந்து இறங்கிட்டேன் அம்மா.." என்கின்ற வார்த்தையை கேட்பதற்கு இந்த அப்பாவும் அம்மாவும் உயிரோடு இருப்பார்களா என்பதுதான் எனது சந்தேகம். இதற்கு இன்னும் எத்தனை நாட்கள் எடுக்குமோ என்கின்ற பயம் அவனுடைய தாயின் கண்களில் இருந்து வடிந்துகொண்டிருக்கும் ஒவ்வொரு சொட்டிலும் மின்னிக்கொண்டிருந்தது.

அதற்குள் ஒருமுறை இவ்வாறானதொரு பயணத்தில் அப்படகில் இருக்கும் மற்றவர்களை தொற்றிலிருந்து காப்பாற்றுவதற்காக அம்மை நோய் ஏற்பட்ட ஒரு நபரை,  படகோட்டியும் மற்றவர்களும் சேர்ந்து கடலில் தூக்கிப் போட்டுவிட்டு பயணித்ததாகவும் சிலர் பேசியிருக்கிறார்கள். இவற்றை எல்லாம் கேட்கும் பொழுது இந்த தாயிற்கு எப்படி உயிர் மிஞ்சும்? அதற்குள் "இப்ப ஏன் அழுவுறாய், அவன் போய் உழைச்சு காசு அனுப்பேக்க சிரிக்கத்தானே போறாய்..." என ஆறுதல் சொல்வதாய் உசுபேத்தும் ஒரு மாமி நண்பனின் தாயின் அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தார். (இவிங்கள முதல் கடலுக்குள்ள வீசணும்யா..). 'சின்ன வயசில இருந்தே அவன்ட எல்லா ஆசைகளுக்கும் ஆமா போட்டு ஆடினதால வந்த வினை..' எனது தோளில் சாய்ந்தபடி அழுதார் அப்பா! தலை வரை ஏறி சிரித்தது அவன் மீதான எனது கோவம். ஒரே மகன் வேறு!

பொதுவாக இது நீண்ட நாட்கள் எடுக்கும் பயணம் என்பதால் கொண்டுசெல்லும் உணவு, நீர், மருத்துவப் பொருட்கள் அனைத்தும் குறித்த பயணம் முடிவடையும் வரை போதுமானதாக இருத்தல் வேண்டும். இவை பற்றாக்குறை ஏற்படும் பட்சத்திலும் மரணத்திற்கான வாயில் அருகில் வந்துவிடும். இவற்றையும் தாண்டி இந்த பயணம் நிறைவு பெற வேண்டும்.

எது என்னவோ, அது இலங்கையாக இருந்தாலும் சரி அவுஸ்ரேலியாவாக இருந்தாலும் சரி உயிர் இல்லாவிடில் என்ன பயன்? இந்த மோகம் இன்னும் எத்தனை எத்தனை உயிர்களிற்கும் வீட்டாட்களின் சந்தோசத்திற்கும் ஆப்பு வைக்கப் போகிறது? இதிலே குறிப்பிட வேண்டிய விடயம் என்னவெனில் உண்மையாக புகலிடம் தேடி (பாதுகாப்பு, குடும்ப வறுமை மற்றும் பல) இந்த பயணத்தை தேடுபவர்கள் சொற்பம் பேரே. வெளிநாட்டு மோகத்துடன், அவுஸ்ரேலிய கனவுடன் பயணிக்கும் இளைஞர்களே ஏராளம் என்கின்றனர் ஒரு தரப்பினர். வெளிநாட்டுக் கனவு தவறில்லை. அதை அடைவதற்கு சரியான வழியை பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதே அவுஸ்ரேலிய அரசாங்கத்தினதும், எமது எதிர்பார்ப்பும் கூட. முள்ளி வாய்க்காலில் காப்பாற்றிய உயிரை எதற்கு இந்துசமுத்திரத்தில் கொண்டுபோய் கொட்டணும்?.. சொல்லுங்க.

அடுத்த வாரமும் வருவேன்.....


நன்றி தமிழ்த்தந்தி.25.05.2014




Sunday, May 25, 2014

டேய் மச்சியும் அடியேனும் !!


அண்மையில் எனது இன்னுமொரு பாடல் வெளிவந்திருக்கிறது. பாடலுக்கு வரிகள் எழுதுவது எனக்கும் என்றும் பிடித்தமான ஒரு வேலை. எவ்வளவு பிஸி என்றாலும் ஒருவாறு நேரத்தை பிடுங்கி எடுத்து இதற்காய் பயன்படுத்திவிடுவேன். கவிதையை எப்படி நேசிக்கின்றேனோ அதுபோலவே பாடல் எழுதுவதையும் நேசிக்கிறேன்.

என்னை முதல் இந்த உலகிற்குள் கொண்டுவந்து தள்ளி விட்ட பெருமை எப்பொழுதும் குறும்பட இயக்குனர் சமிதனையே சாரும். முதல் முறையாக சமிதன் பாடல் ஒன்று எழுத வேண்டும் என கேட்டபோது நானா நானா என பல தடவைகள் கேட்டு என்னிடமா கேட்கிறார் என்பதை உறுதிசெய்துகொண்டேன். சமிதனின் இயக்கத்தில் உருவாவதாய் இருந்த முழு நீள திரைப்படம் ஒன்றிற்கான முதல் பாடல் எழுத கிடைத்த சந்தர்ப்பம் அது. (அப்படம் தவிர்க்க முடியாத காரணங்களினால் கைவிடப்பட்டது). அப்பொழுதுதான் என்னை மிகவும் கவர்ந்த இசையமைப்பாளர் ப்ரனீவ் எனக்கு அறிமுகமானார். அந்த அறிமுகமும் சமிதனாலேயே சாத்தியமானது. எனது முதல் பாடல், அதுவும் முழு நீளப்படம், அப்பொழுதே திரைப்படம் மற்றும் இசைத் துறையில் நன்கு பிரபலமான இருவருடன் வேலை செய்ய வேண்டும் போன்ற பல சவால்கள் விரிந்து கிடந்தன. எப்பொழுதும் மகிழ்ச்சியோடே பயணிக்கும் ப்ரனீவுடனான பயணம் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.

'காற்றிலே மிதக்கிறேன் நானே..' என்கின்ற முதல் பாடல் பிரனீவின் இசையில் உருவானபோது என்னால் தொடர்ந்து பாடல் எழுத முடியும் என்கின்ற நம்பிக்கையை கொடுத்தது. அப்படி ஆரம்பித்த இந்த பயணம் பல பாடல்களை தாண்டி இறுதியாக இந்தபாடலில் வந்து நிற்கிறது. டேய் மச்சி பாடல் அனுபவம் முற்றிலும் வித்தியாசமானது. பாடலின் ஸ்கிரிப்ட்டைக் கொடுத்து இதற்கு பாடல் வேண்டும் என கேட்கப்பட்டபோது கொஞ்சம் பயமாக இருந்தது. மொத்த உளைப்பும் நம் சொதப்பல் வரிகளால் வீணாகிவிடக்கூடாதல்லவா? ஒரு நாளைக்குள் பாடல் வேண்டும் என கேட்டபோது நான் ஒரு நீண்ட பயணம் போய்க்கொண்டிருந்தேன். அதனால் பயணம் செய்துகொண்டிருக்கையில் பாடல் எழுதி அனுப்பியாக வேண்டும் என்கின்ற ஒரு பொறுப்பு திணிக்கப்பட்டது. அவ்வாறு உருவான பாடல் இந்த டேய் மச்சி. எனது வரிகளோடு கே ஜே அவர்களின் சில வரிகளும் ப்ரனீவால்; தேவை கருதி இணைத்துக்கொள்ளப்பட்டது.

நட்பின் மழைக்காலம்
மொத்தம் நனைந்திடலாம்.
கண்ணீர்கதைக்கெல்லாம் 
தடைகள் விதித்திடலாம்.

நாங்கள்தான் அழைத்திடும் நொடியில்
ரிங்ரோனும் ரிதமாகும்
நாங்கள்தான் பேசிடா நொடியில்
மேகமெல்லாம் பயராகும்.

நாமெல்லாம் ஒன்றாகப் போகவே
காற்றெல்லாம் நம்மைத்தான் வாழ்த்துமே
உன்நட்பை என்நட்பை காணவே
ஊரெல்லாம் ஊர்வலம் போகுதே

1
நண்பா நண்பா நாங்கள் தூங்கவே
காற்றின் ஊஞ்சல் கொஞ்சம் வேண்டினோம்
உன்னை என்னை வானில் உயர்த்தவே
மின்னும் விண்மீன் கொஞ்சம் திருடினோம்
நாம் பாய்ந்த சுவரெல்லாம்
நம் நட்பின் சாட்சிகள்
நாம் சென்ற இடமெல்லாம் மச்சி..
காசில்லா பணப்பையும்
நம் நட்பின் சந்தோஷம்
நட்போடு நம் வாழ்க்கை மச்சி..

2
ஏய் நண்பா உன் தோழில் நான் சாயவா
என் அம்மா அவள் பாசம் உன்னில் உணர்ந்தேனே
நட்பில் காமம் என்றும் இல்லையே
பார்ப்போர் கண்ணில் அது சாகவே
நம் நட்போ வானம் தான்
அதை சாய்ப்பது கஷ்டம்தான்
நாம் போடும் சண்டைகள் மச்சீ
நீ எம்மை பிரிந்தாலும்
நெஞ்செல்லாம் உன் எண்ணம்
என்றென்றும் நம்மோடு மச்சி..

பிரதிப் மற்றும் பிரனீவ் வழமைபோல தங்கள் குரல்களால் ராக்ஸ். இந்த சந்தர்ப்த்தை வழங்கிய தயாரிப்பாளர் கிரி, இயக்குனர் மிதுனா மற்றும் ப்ரனீவ் ஆகியோருக்கு நன்றிகள். 



Saturday, May 24, 2014

கருகிய காலத்தின் நாட்குறிப்புக்கள் - 08

நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது. அது ஜனவரி மாதம் 2011 ஆம் ஆண்டு. காலை விடிந்தும் சூரியனைப்பார்க்க நீண்டு காத்திருக்க வேண்டிய காலம். பனிக்கொட்டலில் நனைந்த படி இரு கைகளையும் குளிருடையின் இரு பைக்களுக்குள்ளும் சொருகியபடி தங்கியிருந்த எனது விடுதியிலிருந்து அலுவலகம் செல்ல தயாராகிக்கொண்டிருந்தேன். குளிர் மூன்று நான்கு உடை மேற்பரப்புக்கள் தாண்டியும் எனது தோலின் மேற்பரப்பை பரபரப்பாய் தடவிக்கொண்டிருந்தது. காதுகளுக்குள் அத்துமீறி நுழையும் குளிர் வாயினூடாக வெண் புகையாய் மூச்சுக்காற்றில் கலந்து வெளியே போனது. குளிர்கால சுவிஸ் தேசம் அதுவும் ஜெனிவா பற்றி இன்னும் விளங்கப்படுத்தல் தேவையில்லைதான். அன்று கோனார்வின் என்னும் இரயில் நிலையத்தில் 15 ஆம் இலக்க மெட்ரோவிற்காய் காத்துக்கொண்டிருக்கும் பலரில் நானும் ஒருவன். குளிர் என்னை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் குடித்துக்கொண்டிருந்தது. பற்தாடைகள் மெதுமெதுவாய் உரசிக்கொண்டிருந்தன. இந்த வருடம் வழமைக்கு மாறான பனிக்கொட்டல் இங்கு என இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னம் சுவிஸ் நண்பி ஒருவர் நடுங்கிய படி கூறியிருந்தார் என்றால் எனது நிலையை கொஞ்சம் யூகித்துப்பாருங்கள். அழுதுவிட வேண்டாம்.

காத்துக்கொண்டிருந்த மெட்ரோ வருவதற்கு முன்னதாக ஒருவர் அருகில் வந்தார். 'என்னை ஞாகம் இருக்கா அண்ணே?' என உதட்டோரம் சிரித்தபடி கேட்டார். அவரும் குளிரின் வில்லங்கத்தால் பூராகவும் மூடிக்கட்டியிருந்ததால் என்னால் சரியாக யாரென சுதாகரித்துக்கொள்ள முடியாமல் போனது. எனது நிலை புரிந்து அவர் தலைக்கவசத்தையும் வாயையும் காதையும் சேர்த்து மூடியிருந்த கழுத்து சால்வையை அகற்றிய போது 'அடேய் நீயா??? எப்பிடிடா இருக்காய்???' என ஆச்சரியத்தில் கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டேன். அவனது பெயர் சுமன் என வைத்துக்கொள்வோம். இலங்கையில் வடக்கை சேர்ந்த எனது நண்பன் ஒருவனின் தம்பி எனக்கு முன் நிற்கும் இந்த தம்பி! 'இருக்கிறேன் அண்ணன் நீங்கள் எப்ப வந்தீங்க?' என அவன் ஆரம்பிக்க நான் தொடர ஐந்து நிமிடங்களில் மெட்ரோ வந்து எங்களுக்கு முன்னால் சிரித்துக்கொண்டு நின்றது. இந்த மெட்ரோவை விட்டால் அலுவலகம் போகும் நேரம் தாமதமாகும். அதேவேளை சுமனிடமும் சரியாக பேசாமல் அவனை விலக முடியவில்லை. மெட்ரோவின் கதவை திறந்த படியே 'சுமன் ஈவின்ங் லேக்கிற்கு அந்தப்பக்கம் இருக்கும் அந்த பாக்கிற்கு வந்திடு' என கூறியபடி அவன் தொலைபேசி இலக்கங்களை குறித்துக்கொண்டேன். மெட்ரோ கிளம்பியது.

மாலையும் வேகமாய் வந்தது. குளிர்காலங்களில் அங்கு மாலை என்பது மிகவும் நீண்டது. இரவு பதினொரு மணிவரை மாலை வெளிச்சம் இருக்கும். அந்த பார்க் நோக்கி விரைந்தேன். இடையில் சுமனிற்கு அனுப்பப்பட்ட குறுந்தகவல் ஒன்றிற்கு 'அங்கு வந்துகொண்டிருக்கிறேன் அண்ணா' என ஒரு ஸ்மைலியோடு பதில் வந்திறங்கியது. ஜெனிவா லேக்கின் மருங்குகள் எப்பொழுதும் என்னை மயக்கி அங்கேயே கட்டிப்போடும் குணம்கொண்ட வதனம் அது. வானுயர சீறிப்பாயும் நீரும் அதைசுற்றி வட்டமிடும் வெண் பறவைக்கூட்டமும், ஆங்காங்கே மிதக்கும் இரவு களியாட்ட படகுகளும் அதன் புறம் சார்ந்த 'சுவிஸ்சை பிரதிநிதிப்படுத்தும்' உயர்ந்த கட்டடங்களும் என்றுமே என்னை சலிப்படைய வைத்ததில்லை. பார்க் வரை வந்தாயிற்று. பச்சப்பசேல் கம்பளம் போர்த்தி அழகாய் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் புற்களின்மேல் அமர்ந்துகொண்டு வழமைபோல முகப்புத்தகத்தை சுரண்ட ஆரம்பித்தேன். சட்டில் வந்த ஒரு பெண் ஹாய் போடும்போது அதற்கு போட்டியாய் 'ஹாய் அமலண்ணா..' என அருகில் வந்து அமர்ந்தான் சுமன். சட்டில் வந்த பெண்ணிடம் பாய் சொல்லி சுமனிடம் 'ஹாய்;;!' என்றேன். சுமன் தனது நண்பன் ஒருவனுடன் வந்திருந்தான். 'அண்ணை நான் கிளிநொச்சி..!' என அறிமுகமாகிக்கொண்டான் அந்த தம்பி.

அன்று மிக நீண்டதொரு உணர்வுமிக்க கலந்துரையாடல் நிகழப்போகிறது என நான் தெரிந்திருக்கவில்லை. சுமனிற்கு 20 வயதுதான் இருக்கும். அவன் அண்ணன் அடிக்கடி இவனைப்பற்றி சொல்லும் 'நிறைய சின்னப்புள்ளத்தனம்!' என்ற கடுமையான விமர்சனம் இப்பொழுது சுமனில் காணாமல் போயிருந்தது. முற்றாக என்று சொல்வது கொஞ்சம் மிகைப்படுத்தப்பட்ட அவதானிப்பாக இருக்கலாம். பெரிய மனுசன் போல பேசுகையில் ஆங்காங்கே அந்த சிறுபிள்ளைப்பேச்சு, சிறுபிள்ளைச்சிந்தனை என்பன வந்துதான் போயின. நான் பேசுவதை குறைத்துக்கொண்டேன். காரணம் சுமனிடம் அவ்வளவு பேச இருந்தது. 'எப்படிடா வாழ்க்கை?' என நான் சாதாரணமாக கேட்ட கேள்விக்கான பதிலை கூறி முடிக்க மூன்று மணித்தியாலங்கள் எடுத்தது சுமனிற்கும் அவன் நண்பனிற்கும். அவ்வளவு கடினமானது அங்கு அவர்களின் வாழ்க்கை!

சுமன் தொடர்ந்தான். இடையிடையே அவன் நண்பன் அவற்றை 'உண்மைதான் அண்ணா!' என உறுதிசெய்துகொண்டான். 'வந்து ஒண்டரை வருடமாகிறது.. இன்னும் முகாமிற்குள்தான் (முகாம் என்பது மெனிக்பார்ம் போல் இல்லாவிடினும் மூடப்பட்ட சுதந்திரம் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஒரு வகை 'முகாம்').. அடிக்கடி கோட்டும் கேசுமாக போகுது காலம்!'. இலங்கையில் இப்பொழுது குறிப்பிட்ட அளவு சுதந்திரம் இருக்கிறது. 'வேலை செய்ய முடியாது இங்க, அது சட்டவிரோதமானது.. சாப்பாட்டிற்கு அவங்க குடுக்கிற காசு போதாது.. சோ நான் களவாய் ஒரு வேலைக்கு போறனான்..!' வேலைசெய்வதற்கும் சுகந்திரம் இல்லையெனின் எப்படி வாழ்க்கை விளங்கும்? எனக்குள்ளே கேட்டுக்கொண்டேன். 'அந்த வேலைக்கும் காலையில 4 மணிக்கு போகணும்.. இந்த வின்ரர் சீசனில அதிகாலையில போறத பத்தி கொஞ்சம் யோசிச்சு பாருங்க அண்ணா.. இது எங்க வீட்டாக்களுக்கு எப்புடி புரியும்..!'. ஆமாம் இப்பொழுது அதிகாலையில் வெளி வெப்பநிலை -70 செல்சியஸ்!. 'அந்த வேலை ஒரு பார்மில.. எனக்கு குடுத்த வேல ரக்டர் ஓட்டுறது.. உழுறது.. 12 மணித்தியால வேலை.. சரியான களைப்பா இருக்கும் அண்ணா..' கூறியவாறு நிலத்தில் கீறிக்கொண்டிருக்கிறான் சுமன். சில வினாடிகளாலான மௌனத்தின் பின் அவன் நிமிர்கையில் கண்கள் கலங்கியிருந்தன. இதை நிச்சயமாக சொல்லியே ஆகவேண்டும். அவனது ஊரில் அவன் பாட்டன் பின்னர் தந்தை ஒரு பெரிய பணக்கார பேர்வழி. அவர்கள் ஊரில் நாற்சக்கர உழவு இயந்திரம் வைத்திருக்கும் சுமார் மூன்று பேரில் இவனது அப்பாவும் ஒருவர். அதுவேறு அந்த நாட்களிலேயே 40 ரக உழவு இயந்திரம் வைத்திருந்தவர் இவன் தகப்பன்.

'வேல முடிஞ்சு வீட்டுக்கு (முகாமிற்கு) வந்து படுக்க நடு சாமம் ஆகிடும். திரும்பவும் 3 மணிக்கு எழுந்திருக்கணும்.. அப்பப்ப வீட்ட இருந்துதான் காசு வருது சிலவுக்கு.. நான் உழைக்கிறது போதாது.. இதுவும் சீசனல் வேர்க் தானே..!' சுமனைப் பார்க்கையில் பாவமாக இருந்தது. 'மாசத்துக்கு இரண்டு தடவ மாதிரி அப்பா அல்லது அண்ணா போன் பண்ணுவாங்க.. எனக்கு இங்க இருந்து கால் பண்ண காசு இருக்கிறது இல்ல அண்ணா..' கவனிக்கஇ சுமனின் அப்பா இலங்கையில் நடுத்தரத்தை விட மேலான பொருளாதார நிலையுடையவர். அவன் அண்ணன் வேறு இப்பொழுது தனியார் வங்கி ஒன்றில் வேலைசெய்கின்றான். 'மூணாவது அப்பீல் கோட்டுக்கு போட்டிருக்குஇ லோயருக்கு காசு அப்பாதான் அனுப்பினவர்.. இதுவும் சரிவராட்டி இலங்கைக்கு திரும்ப வேண்டியதுதான் அல்லது ப்ரான்சுக்கு மாறனும். இலங்கைக்கு திரும்ப போறது எண்டா வீட்டாக்களுக்கு விருப்பம் இல்ல.. சனம் சிரிக்கும் எண்டினம்..!!' 20 வயதில் இப்படியானதொரு நெருக்கப்பட்ட வாழ்க்கை தேவைதானா? இலங்கையிலிருக்கும் சுமனின் அப்பாவும் அண்ணனும் சுமன் சுவிஸ்சில் இருக்கிறான் என பெருமைகொள்ளும் போது இங்கு இவன் படும் கஸ்டம் அவர்கள் தொண்டையை ஏன் நெரிக்கவில்லை?

இப்படி தொடர்ந்தது அவன் சுவிஸ் வாழ்க்கை கதை. இறுதிவரை 'அப்ப ஏண்டா இங்க வந்தா?' என்கின்ற கேள்விக்கு அவனிடமும் பதில் இல்லை. நானும் விளங்கிக்கொள்ளவில்லை. ஒன்று மட்டும் தெரியும் நிச்சயமாக அவனிற்கு இலங்கையில் பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல் ஏதும் கிடையாது. பொருளாதாரக் கஷ்டமும் இல்லை. இறுதிக் கட்டத்தில் சுமன் என்னிடம் வேண்டிக்கொண்டது. 'அண்ணா, என்ட அண்ணாவ நீங்க சந்திக்கேக்க தயவுசெய்து என்ட நிலமைய விளங்கப்படுத்துங்க.. என்னைய தயவுசெஞ்சு இலங்கைக்கு கூப்பிட சொல்லுங்க.. பிளீஸ்..!!'. 

இரவு 10 மணி. பார்க்கை விட்டு வெளியேறுகிறோம். இறுதியாக என்னை பார்த்து சுமன் சொன்னான்இ 'அம்மாகூட பேசி நாலு மாசமாச்சு அண்ணா... காசு இல்ல.. இருந்தா அவகூட அடிக்கடி பேசுவன்.. அவகூட அடிக்கடி பேசணும்போல இருக்கும் அண்ணா..!'. கூறி முடிக்கையில் நானும் அவன் நண்பனும் சுமனை கட்டி அணைத்துக்கொள்ளுகிறோம். மூன்று மணிநேரம் கண்ணீரை சமாளித்துக்கொண்ட அவன் கண்களிலிருந்து இன்னுமொரு ஜெனிவா லேக் உற்பத்தியாகிறது.


அடுத்த வாரமும் வருவேன்.




கருகிய காலத்தின் நாட்குறிப்புக்கள் - 06

'என்ட பிள்ளை வெளியில இருக்கிறான் தம்பி...' என பெருமை பாராட்டும் பெற்றோர்களை தமிழர் பிரதேசங்களில் அதுவும் வடக்கில் சர்வ சாதாராணமாக எங்கும் காண முடியும். நமது மண்ணில் 'வெளிநாடு' என்பது ஓர் தேவை கடந்து இன்று நம் அந்தஸ்தை தீர்மானிக்கும் ஒரு விடயமாக மாறியிருக்கிறது. இது ஆரம்ப காலம் தொடங்கி இன்றுவரை தமிழர் தாயகத்தில் ஆர்முடுகலில் சென்றுகொண்டிருக்கும் ஒரு தேவை அல்லது நாகரீகம் அல்லது ஆசை என சொல்லமுடியும். இன்று 'புலம்பெயர் தமிழர்கள்' என்கின்ற ஒரு மிகப்பெரிய சக்தியை உருவாக்கியவர்கள் நாங்கள்தான் என்பதில் எமது வெளிநாட்டு பிரியங்கள் மிக முக்கிய பங்கை வகிக்கிறது. இந்த புலம்பெயர் தமிழர்கள் தொடர்பில் பல வகையான நேர், எதிர் மறை கருத்துக்கள் காலம் காலமாக பல தரப்பினர் மட்டங்களிலும் காணப்படுவது யாம் அறிந்ததே. இவற்றை பற்றியும் விரிவாக பேசுதல் கருகிய காலத்தின் நாட்குறிப்பிற்கு சாலப்பொருந்தும். 

நம் தேசத்தை விட்டு வெளி நாடுகளிற்கு நம் மக்கள் புலம்பெயர அடிப்படையில் பல காரணங்கள் இருக்கின்றன. மிக முக்கியமான காரணமாக முப்பது வருட உள்நாட்டு யுத்தத்தை குறிப்பிடலாம். உயிரை கைகளில் ஏந்திக்கொண்டு அதை காப்பாற்றிக்கொள்ள அடைக்கலம் வெளிநாடுகளிற்;கு தேடி ஓடவேண்டியதாயிற்று. ஏன் போரிற்கு பின்னரான காலப்பகுதியில் கூட சுய பாதுகாப்பு பலரை வெளிநாடுகளை தேடி ஓட வைத்தது. இது புலம்பெயர்தலின் தேவையை மிகச் சரியாக விளங்கப்படுத்துகின்ற காரணி ஆகும். இதைவிட தங்களின், தங்களை சார்ந்திருக்கின்ற குடும்பங்களின் பொருளாதார முன்னேற்றம் வேண்டி ஐரோப்பிய மற்றும் மத்திய கிழக்கு நாடுகளை தேடிப்பயணித்தவர்கள் இன்னுமொரு வகையினர். இதில் அதிகமானோர் இளைஞர்கள். இவர்களது நோக்கம் முழுமையாக 'பணம் சம்பாதித்தலாக' இருந்தது. சரியான உணவு, இருப்பிடம், நித்திரை தவிர்த்து பல சொல்லொண்ணா மன அழுத்தங்களுக்குள் கட்டப்பட்டு உழைத்தல் உழைத்தல் என இயந்திரமாக வாழ்க்கை நடாத்தும் இவர்களால் நம் தேசத்தில் பல குடும்பங்களின் வயிறுகள் நிரப்பப்படுகின்றன. 

இதையும் தாண்டி இன்னுமொரு வகையறாக்குள் வருபவர்கள், அதிகமான பெண்கள். 'வெளிநாட்டு மாப்பிள்ளை' என்கின்ற சூழ்நிலையில் வாழ்க்கை தேடி புலம் பெயர்ந்தவர்கள். இதிலும் அதிகமான பெண்கள் தங்கள் பெற்றோர்களினால் தீர்மானிக்கப்பட்ட வெளிநாட்டு வரனை மணந்துகொண்டு விரும்பியோ விரும்பாமலோ மாப்பிள்ளை வசிக்கும் நாட்டில் போய் குடியேறியவர்கள். வெளிநாட்டு மாப்பிள்ளைகளின் சீதன நிலவரம் மில்லியனைத் தொட்ட போதும் அதை கொடுக்க நம் பல பெற்றோர்கள் தயாராகவே இருக்கிறார்கள். இது பற்றி இன்னுமொரு எபிசொட்டில் வெழுத்து வாங்கலாம். இதே வேளை, இப்பொழுதெல்லாம் வெளிநாட்டு மாப்பிள்ளைகளை திருமணம் செய்து அவர்களுடன் வெளிநாடுகளிற்கு தங்கள் பிள்ளைகளை அனுப்புதல் என்பது ஒரு நாகரீகமான வாழ்க்கைத் தரமாகவே மாறியிருக்கிறது. வெளிநாடுகளில் வாழும் அதியமான இளைஞர்களும் தங்கள் வாழ்க்கைத்துணையாக ஈழத்து பெண்களிலேயே ஆர்வம் காட்டுவதாக அண்மையில் புலம் பெயர் நாடு ஒன்றில் வசிக்கும் எனது நண்பன் ஒருவன் சொன்னது ஞாபகம் வருகிறது. ஆக, வெளிநாட்டு மாப்பிள்ளைகளுக்கான கிறாக்கி உள்நாட்டில் எகிறிக்கொண்டேதான் செல்கிறது எனலாம்.

இறுதி வகையறாக்குள் வருபவர்கள் பற்றி எனக்கு என்றுமே நல்லதொரு அபிப்பிராயம் இருந்ததில்லை. அதாவது இவர்கள் வெளிநாட்டு சுகபோக வாழ்ககையினால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு எப்படியாயினும் வெளிநாடு ஒன்றில் அதுவும் ஐரோப்பிய நாடு ஒன்றில் போய் செட்டில் ஆகிவிட வேண்டும் என சென்று சேர்ந்தவர்கள். இதற்கு எவ்வளவு விலையையும் கொடுக்க இவர்களும் இவர்கள் பெற்றோர்களும் தயாராகவே இருக்கிறார்கள். 35 தொடங்கி எத்தனை இலட்சங்களையும் இதற்காய் இறைக்க இவர்களால் முடியும். சென்ற வருடம் 45 இலட்சங்கள் கொடுத்து ஐரோப்பிய நாடு ஒன்றிற்காய் சென்று இன்று வரை தன் குடும்பத்துடன் எந்தவித தொடர்புகளுமின்றி இருக்கும் எனது நண்பன் ஒருவனையும் இவ்வேளையில் நினைத்துக்கொள்ள வேண்டியதாயிற்று. அன்றெல்லாம் இவன் ஞாபகம் அடிக்கடி வருகின்ற பொழுதுகளில் இந்த வகையறாக்கள் 'பாவங்கள்' என்றே முகத்தை சுழித்துக்கொள்வேன். இதில் முக்கியமான விடயம் என்னவெனில், இவர்களை வெளிநாடுகளிற்கு அனுப்புவது மிக இலகுவானது என பூச்சாண்டி காட்டி, உசுப்பேத்தி கொள்ளை கொள்ளையாக பணம் பறிக்கும் வெளிநாட்டு தரகர்கள் மிக சாமர்த்தியமாகவே தங்கள் வயிற்றை கழுவிக்கொள்ளுகிறார்கள். 

மேற்கூறப்பட்ட பல காரணிகள் கடந்த இரு தசாப்தமாக நம் மக்களை வெளி நாடுகள் நோக்கி துரத்தியது. இன்று இதன் விளைவு தமிழர்கள் இல்லாத தேசம் என ஒன்றிரண்டை மட்டுமே உலகப்படத்தில் காட்டுமளவிற்கு வந்திருக்கிறது. யுத்தம் மூண்டெழுந்த காலங்களில் உயிரை காத்துக்கொள்ள ஒரே தெரிவாக இருந்தது இந்த புலம்பெயர்தல்தான். அன்று தொடங்கிய இந்த புலம் பெயர் தேடல் என்னவோ இலங்கை கடந்தும் எமது இரத்தத்தை பாய்ச்சுவதற்கு உதவியாக இருந்திருக்கிறது. தொலை தேசத்தில் வசித்தபோதும் தங்கள் தேச கனவை தொலைத்துவிடாமல் பார்த்துக்கொண்டவர்கள் அவர்கள். இங்கு இரத்தம் சிந்தப்பட்டபோது அங்கு அவர்களால் சரியாக சுவாசிக்க முடியாமல் போனது. எங்கு சென்றாலும் தமிழர்கள் என்னும் சுயத்தை அவர்களால் தொலைத்துவிட முடியவில்லை ஆக நம் புலம்பெயர் தமிழர்கள் தொடர்பாக எனக்கிருக்கும் பொதுவான ஒரு பக்கப்பார்வை இது. இன்னுமொரு பக்க எதிர்மறையான பார்வையும் எனக்கு உண்டு. (அதைப்பற்றி பேச இன்னுமொரு எபிசொட் வராமலா போய்விடும்?)

இன்னுமொரு விடயம் தொடர்பாகவும் இங்கே பேசியே ஆகவேண்டும். ஒரு வகையில் வெளிநாட்டு வாழ்க்கை என்பது உள்நாட்டில் தங்கள் சுயகௌரவத்திற்கான ஒரு தகுதியாகவே பலரால் பார்க்கப்படுகிறது. 'யாழ்ப்பாணத்தில நம்ம குடும்பத்தில இருந்தும் ஓருத்தன் வெளிநாட்டில இல்லாட்டி நம்மள மதிக்கமாட்டாய்ங்க மச்சான்..!' என எனது நண்பன் ஒருமுறை சொன்ன போது நான் எனது புருவங்களை ஒரு சிறு புன்னகையோடு உயர்த்திக்கொண்டேன். இது உண்மையெனின் வெளிநாட்டு தொடர்பில் கௌரவமும் கலந்திருக்கிறது என்பது தெளிவாகவில்லையா? அது மட்டுமே அவர்கள் கௌரவத்தை குறிக்காவிட்டால் அதில் தவறும் இல்லை. அத்தோடு இந்த சுயகௌரவம் வெளிநாட்டிலிருந்து பெறப்பட்டு நடுத்தரத்தை தாண்டிக்கொண்டிருக்கும் பொருளாதார முன்னேற்றத்தால் வருவதாய் கூட இருக்கலாம். விசேடமாக யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு நண்பனிடம் இன்னொரு நண்பனைக்காட்டி 'என்ன மச்சான் அவன் புது கார் எல்லாம் வாங்கியிருக்கான் போல...?' என ஒரு கேள்வியைக் கேட்டால் அதற்கு வரும் பதில்களில் மிக அவசரமானதாக 'அவனுக்கென்ன மச்சான்.. வெளிநாட்டு காசு..!!' என்பது ஒன்றாக இருக்கும். இதன் மூலம் புலம் பெயர் சமூகத்தின் மிகப்பெரிய வெற்றிடம் யாழ்ப்பாணம் என்னும் தமிழ் பாரம்பரிய தேசத்திலிருந்து நிரப்பப்பட்டது என்பதை சொல்ல வருகிறேன் என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். 

அதே வேளை வெளிநாட்டு வாழ்க்கை எத்தனை சிக்கல்கள் கஸ்டங்கள் நிறைந்தது என்பதையும் நம்மாட்கள் விளங்கிக்கொள்வதில்லை. பல சந்தர்ப்பங்களில் வெளிநாட்டில் வசிப்பவர்கள் இங்கிருப்பவர்களுக்கு அதை சரியாக புரிய வைப்பதும் இல்லை. அதிலும் தொழில், பணம் தேடி புலம் பெயர்ந்தவர்களின் வாழ்க்கையை அவர்கள் சொந்தங்கள் இலங்கையில் சரியாக தெரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பதில்லை. காரணம் மட்டில்லா எதிர்பார்ப்புக்கள் நிறைந்ததே வெளிநாட்டு வாழ்க்கை என்கின்ற புரிதலில் வாழ்பவர்கள் நாம். உண்மையிலேயே அனேகமான தமிழ் இளைஞர்கள் வெளிநாடுகளில் பணம் மட்டும் சம்பாதிக்கும் இயந்திரங்களாகவே இருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஒரு டாலர் உழைப்பதற்கு படும் கஸ்டங்களும் செய்யப்படும் தியாகங்களும் இலங்கை வரை வந்து சேர்வதில்லை. வெறும் டாலர்களும்இ யூரோக்களும்இ தினார்களுமே இலங்கையை வந்தடைகிறது.
தாயகத்திலிருந்து வெளிநாடு நோக்கிய தமிழரின் பரம்பல் தொடர்பாக பேசும்பொழுது அண்மையில் பெரும் பீதியைக் கிளப்பிய 'கடலாலான சட்ட விரோத அவுஸ்ரேலிய புலம் பெயர்வுகளை' பற்றி பேசாமல் விட்டுவிட முடியாது. உயிர்ப்பயத்தின் காரணமாக இந்த ஆபத்து நிறைந்த பயணங்களை விரும்பி ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் பலர். அதேவேளை வெளிநாட்டு மோகத்தில் இந்த ஆபத்தை தேடிப்போனவர்களும் பலர். இது ஒரு பாரிய ஆபத்துஇ இவ்வாறு வரும் தமிழர்களை நாங்கள் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டோம் என ஆஸிய அரசு அறிவித்தபோது 'அவுஸ்ரேலியா தமிழர்களுக்கு துரோகம் செய்கிறது' என விமர்சனம் செய்தவர்களும் நாங்கள். இவ்வாறு ஆஸிய கனவுகளோடு சென்ற எத்தனை உயிர்களை கடலில் பறிகொடுத்தோம். எமது கருகிய காலத்தின் வரலாறுகளில் இதுவும் ஓர் இன அழிப்பு இல்லையா? என்ன நாமாக நம்மை அழித்துக்கொண்டோம்.. அதுதான் வித்தியாசம்!

தமிழரும் புலம் பெயர் வாழ்க்கையும் என்பது ஒன்றிலிருந்து ஒன்றை பிரித்துப்பார்க்க முடியாத தமிழரின் வரலாறு. இது பற்றி தொடர்ந்து வரும் சில நாட்குறிப்புக்களில் பதிவிடுவது இந்த தொடரின் மிக முக்கியமான கடமை என நினைக்கிறேன். இன்றைய இந்த பகுதி, வர இருக்கும் சில எபிசொட்களுக்கான முன்னுரை மட்டுமே. எமது ஈழ தமிழர் வரலாற்றில் 'புலம் பெயர்தல்' எவ்வகையான எதிர் மறை தாக்கங்களை நிகழ்த்தியிருக்கிறது? எம் மண்ணை விட்டு இன்னுமொரு தேசம் தேடிப்போனதில் எதை கண்டடைந்தோம்? எதை தொலைத்தோம்? எதை தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம்? என்ற சில கேளவிகள் தொடர்பாக அடுத்து வரப்போகும் கருகிய காலத்தின் நாட்குறிப்புக்கள் பேசப்போகிறது. இதற்கு நீங்கள் சமத்தாக இன்னுமொரு வாரம் காத்திருக்க வேண்டும்..


அடுத்த வாரமும் வருவேன்....




கருகிய காலத்தின் நாட்குறிப்புக்கள் - 07

'நானெல்லாம் வெளிநாடு வருவேன் என்று கனவில் கூட நினைக்கவில்லை..!' இதை நூறு தடவைகளுக்கு மேலாக என்னிடம் சொல்லியிருப்பான் துவாரகன். எனக்கு தெரிந்து அவனை வெளிநாடு நோக்கி துரத்தியது குடும்ப வறுமையும் தேசிய போராட்டமும் தான். இதை நான் நன்கு அறிவேன். தர்மபுரத்தை விட்டு விட்டு இன்னுமொரு தானறியா தூர தேசம் செல்வது அவனால் நினைத்துக்கூட பார்க்க முடியாத ஒரு விடயமாகவே இருந்தது அவனது 22 வயது வரை. தர்மபுரம் அவன் உயிராய் நினைக்கும் மண். 'தர்மபுரத்தான்' என்று அடிக்கடி சொல்லிக்கொள்ளும் போது அவனை கேட்காமலே தோள்பட்டை உயர்ந்து கொள்ளும். மண்ணை நேசிக்கும் ஒரு மனிதன் இந்த துவாரகன். நன்றாக படித்தாலும் அவன் பல்கலைக்கழகம் வரை போகும் வாய்ப்பை தொடர்ச்சியான இடம்பெயர்வுகள் தட்டிப்பறித்திருந்தன. பிள்ளையாரை விட அதிகம் வணங்கும் அவன் தாய்கூடவே என்றும் இருத்தலில் ஒருவித பூர்வாங்க சௌகரியத்தை உணர்பவன் அவன். அவன் அம்மாவிற்கு இவன் பிள்ளை அல்லஇ பொக்கிஷம். பொக்கிஷம் தன்னை நீங்கியதால் என்னவோ அதுவரை இரண்டுதடவைகள் மாரடைப்பால் தாக்கப்பட்டு தப்பியிருந்தாள்.

'அம்மா நான் உங்க வந்து சேர்ந்துட்டன்!' என்கின்ற செய்தி மூன்று மாதங்கள் ஆகியும் தர்மபுரத்தில் இருக்கும் தனலட்சுமிக்கு வந்து சேரவேயில்லை. இவளுக்கு இங்கே ஆகாரம் இல்லை. உதடுகளில் சிரிப்பு வந்து இன்றோடு மூன்று மாதங்கள். நித்திரையும் நின்மதியும் எட்டா தூரத்தில் நின்று வன்முறை செய்தது. முகம் கறுத்திருந்தது. விழுந்த கண்ணீரெல்லாம் முந்தானையில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. கைகள் படபடத்தன. இதயம் விட்டு விட்டு துடித்ததில் நெஞ்சுவலி அவ்வப்போது முகம்காட்டி மறைந்தது. கண்ணீர்மட்டும் அவ்வப்போது வந்து பாசாங்கு பண்ணிக்கொண்டிருந்தது. 'என்ட மகனுக்கு என்ன ஆச்சோ...!' இதைத்தவிர அவள் வார்த்தைகளில் வகைமை இல்லை. 'கைக்குள்ளேயே பொத்தி பொத்தி வளர்த்தியே.. என்ன ஆச்சோ..?' சோகம் விசாரிக்க வந்த சில பெருசுகள் ஏதோ இளவு வீட்டில் வந்து ஆறுதல்சொல்வதாய் அவள் கண்ணீரை இரட்டிப்பாக்கி சென்றனர். 'என்னதான் அவன் அடம்பிடித்திருந்தாலும் அவன நான் விட்டிருக்கக்கூடாது.. எல்லாம் என்னால வந்த வின..' அழுது புலம்புகையில் 'அண்ணாட்ட இருந்து கடிதம் நிச்சயமா வரும்மா.. சும்மா எதுக்கு புலம்பிக்கிட்டு...' ஜமுனாவின் ஆறுதல் கொஞ்சம் தனலட்சுமிக்கு அவ்வப்போது நம்பிக்கை கொடுக்கும். இருந்தும் முந்தானை நனைவது நின்றபாடில்லை.

ஒரு மாதம் அறிமுகம் இல்லாத ஊர்களிலெல்லாம் கொண்டு திரிந்து இறுதியாக ஜேர்மனி என்னும் தேசத்தின் ஓர் ஆளில்லா ஊரில் கொண்டுவந்து சேர்த்து 'கிளம்புறோம்!' என கூறி மறைந்தார்கள் அந்த ஏஜென்சிக்காறர்கள். துவாரகன் வெறுமையாய் ஓர் வெறுமையான தேசத்தில் விடப்பட்டான். அம்மாவையும் ஹிட்லரையும் அடிக்கடி நினைத்துக்கொள்ளுகிறான். மானின் தோற்றத்தில் அங்கும் இங்கும் பாய்ந்து திரியும் அந்த விசித்திர மிருகத்தை தவிர அவனால் வேறு எதையும் கண்டுகொள்ள முடியவில்லை. எப்படியோ கடந்து போய்க்கொண்டிருக்கும் நாட்கள் அவனை ஆட்களுள்ள அதுவும் தமிழர்கள் உள்ள ஒரு ஜேர்மனிய நகரத்தை கண்டடைய வழிகோலியிருக்க வேண்டும். இரண்டு மாதங்கள் ஓடிப்போயின. ஒரு நல்ல மனிதரின் உதவியினால் ஒரு உணவகத்தில் வேலை கிடைத்தது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் யூரோக்கள் துவாரகனை நெருங்க ஆரம்பித்தன. இப்பொழுது முழு நோக்கமும் வீட்டை தொடர்பு கொள்தல் என்பதாய் மட்டுமே இருந்தது. மூன்று கடிதங்கள் ஜேர்மனியிலிருந்து தர்மபுரம் நோக்கி அஞ்சல் செய்யப்பட்டது. பதிலிற்கு இரண்டு பக்கங்கள் கொண்ட தங்கையின் அழகிய தமிழ் எழுத்துக்களால் எழுதப்பட்ட ஒரேயொரு மடல் துவாரகனை வந்தடைந்தது. அதில் பல சமாச்சாரங்கள் பேசப்பட்டிருந்தாலும் துவாரகன் வெளிநாடு வருவதற்கான அந்த முக்கிய காரணம் பற்றி மீண்டும் ஒருமுறை ஞாபகப்படுத்தப்பட்டிருந்தது. 'அண்ணாஇ அந்த மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரங்க சீக்கிரமா கல்யாணத்த நடாத்திடனும்னு அம்மாக்கு ஒரே கரச்சல் குடுத்துக்கிட்டு இருக்காங்க.. பத்து லட்சம் என்றதில இருந்து கொஞ்சம் கூட இறங்கிவாறதா தெரியல...' என தொடர்ந்தது அந்த கடைசி பந்தி.

ஒரே நாளில் இரண்டு வேலைகள். ஒரு வேலையிலிருந்து இன்னுமொரு வேலைக்கு பயணிக்கும் அந்த இரண்டு மணிநேரங்களில் ரயிலில் தூங்குவதை தவிர்த்து பார்த்தால் அவனால் ஒரு மணிநேரமே தூங்க முடியும். மக்டொனால்டில் பரிமாறப்படும் அந்த பொரித்த இறைச்சியையும்இ அடுக்கப்பட்டிருக்கும் பர்கரையும் தவிர துவாரகனின் வயிறு எதற்கும் குடுத்துவைக்கவில்லை. அது மலிவானஇ வயிற்றை நிரப்புமளவிற்கு போதுமானதாக இருந்தது. சாப்பாடா முக்கியம்? தங்கச்சியின் கலியாணம்! என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்ளும் போதெல்லாம் வயிறு அடம்பிடிப்பதை நிறுத்திக்கொள்ளும். சில மாதங்கள் சீக்கிரமாய் ஓடித்தீர்ந்தன. பணப்பை கொஞ்சம் வீங்கியிருந்தது. தங்கச்சியின் கலியாணத்திற்கு தடையாய் இருக்கும் அந்த பத்து இலட்சங்களை நோக்கிய ஓட்டத்தில் எட்டாவது இலட்சத்தில் துவாரகன் இப்பொழுது நிற்கிறான். தங்கையின் சந்தோஷமான மண வாழ்விற்காய் எந்த விலையையும் கொடுக்க தயாராகவே இருந்தான் இந்த அண்ணன். சரி இப்பொழுது இருப்பதை வீட்டிற்கு அனுப்பிவிடலாம். அதை காட்டி காட்டி மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரரை சந்தோஷமாகவும் எங்கள் மேல் நம்பிக்கை கொண்டவர்களாகவும் வைத்துக்கொள்ள அம்மா இதை பயன்படுத்தட்டும் என எண்ணியபடி வெஸ்ரேன் யூனியன் நோக்கி துவாரகனுடன் பயணமானது அந்த யூரோக்கள் குலுங்கும் பணப்பை.

நான் உழைத்த பணம். பணத்தை எண்ணும்பொழுது சட்டை காலர் தானாய் உயர்ந்தது. கையில் தவழும் பணம் தம்முடைய நேர்மையான சம்பாத்தியம் என்றால் அந்த ஒவ்வொரு பண நோட்டுக்களிலும் இருக்கும் இலக்கங்கள் அழகான தூய்மையான இரத்தினக்கற்களாய் மின்னிக்கொண்டிருக்கும். அன்று அவன் கையிலிருந்த பண நோட்டுக்களும் அப்படித்தான். யூரோக்கள் தர்மபுரம் நோக்கி பயணிக்க ஆரம்பித்தது ஒரு கடித குறிப்புடன். அந்த குறிப்பு இப்படி இருந்தது.

அன்பான அம்மா தங்கச்சி இருவரிற்கும்இ நான் மிக நலமாகவும் சந்தோஷமாகவும் இருக்கிறேன். என்னைப்பற்றி கவலை வேண்டாம். இன்று எட்டு இலட்சம் காசு அனுப்புகிறேன். தங்காவின் கலியாண ஏற்பாடுகளை உடனடியாக ஆரம்பியுங்கள். அவள் சந்தோஷம் தானே நம்மை விட்டு பிரிந்த அப்பா உட்பட நம் சகலரினதும் பேரவா. ஜாம் ஜாம்னு அவள் கலியாணத்தை நடாத்திடுவம். மாமாவை உதவிக்கு வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அப்பா மற்றும் எனது இடத்திலிருந்து மாமா இதை நடாத்தி முடிப்பார். என்னால் அங்கு இருக்க முடியவில்லையே என்பதை தவிர எந்த கவலையும் இல்லை. போட்டோவை எதிர்பார்த்தபடி காத்திருக்கிறேன். ஜமு குட்டி, நீ சந்தோஷமாக இருக்கணும். உம்மா.. இப்படிக்கு மகன்/அண்ணா.

தினக்காட்டிகள் கிழிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன. தர்மபுரத்தில் ஜாம் ஜாம்னு ஒரு கலியாணம் நடந்துகொண்டிருக்க வேண்டும். எங்கள் ஜமுனா குட்டி மாலையும் கழுத்துமாக அந்த மஞ்சத்தை அலங்கரித்துக்கொண்டிருப்பாள். அம்மாவின் கண்களில் பெரியதொரு ஆறுதல் நிறைந்து வழியும். மணவறைக்கு பின்னால் சென்று மறைந்தபடி நான் இல்லையே என ஒற்றைக்கண்ணில் அழுதுகொண்டிருப்பாள். மாங்கல்யம் ஜமுனாவை சூடிக்கொள்கையில் அப்பா மேலிருந்து சில மல்லிகைகளை தூவுவார். எங்களை ஏறெடுத்துக்கூட பார்க்காத எங்கள் உறவினர்கள் இன்று மூக்கு முட்டும் அளவிற்கு உண்டு குடித்து நாங்கள் அவர்களின் கிட்டத்து உறவினர்கள்தான் என மற்றவர்களிடம் பெருமையாய் வெத்து சீன் அளந்துகொண்டிருப்பார்கள். பத்து வருடங்களாய் எங்களோடு பேசாத சித்தப்பா அழைக்காமலே திருமணத்திற்கு வந்து முதலைக்கண்ணீர் வடித்துக்கொண்டிருப்பார். தனலட்சுமிட மகன் வெளிநாட்டில ஏதோ பெரிய வேல பாக்குறான் போல என எங்கள் ஊராட்கள் வழமை போலவே கதை அளந்துகொண்டிருப்பார்கள். துவாரகன் கற்பனையில் பறந்துகொண்டிருக்கிறான். 

வாரங்களும் மாதங்களும் போட்டிபோட்டு ஓடின. தங்கையின் திருமணம் நான் அனுப்பிய யூரோக்களால் கோலாகாலமாய் நடந்து முடிந்திருக்கும் என்கின்ற நம்பிக்கை கொடுக்கும் ஆத்ம திருப்தியில் நடந்துகொண்டிருந்தான் துவாரகன். தங்கையின் திருமண புகைப்படங்கள் துவாரகனை வந்தடையும் அந்த அற்புதமான நாள் வந்துசேர்ந்தது. இதற்காகத்தான் இத்தனை காத்திருப்பு. காசு அனுப்பியும் தர்மபுரத்தில் நடந்தேறிய திருமணம் பற்றி நான்கு மாதங்கள் அறியாமல் தவித்துக்கொண்டிருந்த துவாரகனிற்கு புகைப்படங்களோடு வந்து சேர்ந்திருக்கும் அந்த கடித உறை நிச்சயமாக சிம்ம சொப்பனமாக அமையப்போகிறது என்பதில் சந்தேகமில்லை.

மேசையில் கிடந்த கடித உறையை நிமிர்ந்த புருவத்தோடு ஆயிரம் ஆயிரம் கனவுகளோடு திறக்கின்றான். அவன் எதிர்பார்த்தது போலவே அதற்குள் அழகான ஜமுனாவின் புகைப்படம்தான். முழுமையாக அந்த படத்தை வெளியே எடுத்து கைகளில் வைத்து அவசர அவசரமாக உற்றுநோக்குகிறான். அழகிய அந்த ஜமுனாவின் புகைப்படத்தில் அவள் தலைக்கு மேலாக பெரிய கொட்டை எழுத்துக்களில் 'கண்ணீர் அஞ்சலி' என எழுதப்பட்டிருந்தது. 


அடுத்த வாரமும் வருவேன்...





Thursday, May 8, 2014

பிக்காசா ஓவியம் நீ!


பாதி நிலவை கடித்து வானத்தில் துப்பியிருக்கிறாய்..
வானம் எங்கும் விண்மீன்கள்!

காதல் ஒரு விஞ்ஞானம்தான்.
நானும் நீயும் உரசுகையில்
சடப்பொருள் நான் சட்டென கரைகிறேன்..

வா குறிப்பேடு எழுதலாம்.
'இன்று அலெக்ஸாண்டர் ஒரு அழகியிடம் தோற்றான்' என்று.

உன் கண்களையும் இதழ்களையும் மறைத்துக்கொள்வாயென்றால்..
நான் இப்பொழுதே புத்தனாக தயார்.

பிக்காசா ஓவியம் வரைந்தவர் யாரா??
அது நிச்சயம் உன் அப்பாதான்!!


07.05.2014

Wednesday, May 7, 2014

கருகிய காலத்தின் நாட்குறிப்பு​கள் - 05

ஜேசுநாதர், பிள்ளையார், புத்தர், அல்லாஹ் இலங்கையை அர்ச்சித்த கடவுள்கள். இவர்களிடத்தில் வெட்டுக்குத்து வந்ததாகவோ, ஏரியா பிரச்சனை நடந்ததாகவோ, கதிரை கலவரம் மூண்டதாகவோ நான் அறிந்திருக்கவில்லை. எவரும் சொல்லித்தரவும் இல்லை. அவர்கள் நால்வருக்குள்ளும் நல்லதொரு அண்டர் ஸ்டாண்டிங் இருப்பதாகவே எனக்குத்தெரியும். தாங்கள் நால்வரும் ஒருவரே எனக்கூட தங்களின் சில பிரசங்கிகளால் அறிவிக்கப்பட்டதாகக்கூட எனக்கு யாரோ சொல்லிக்கொடுத்த ஞாபகம். இவர்கள் நல்ல நண்பர்கள். நல்ல சகோதரர்கள். தங்களுக்குள்ளே நல்லதொரு உறவை வைத்திருப்பவர்கள் என்றெல்லாம் எனக்குத் தெரியும். ஆனாலும், இதை சொல்லும் பொழுது இவற்றை ஏற்றுக்கொள்வதாய் சுகுமார் சாடை காட்டாமல் எதிர் புறமாய் தலையை அசைத்துக் கொண்டது எனக்கு கோவத்தை உண்டுபண்ணியது.

நன்றாக ஞாபகமிருக்கிறது அது ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை. சூரியன் வெளியே வருவதற்குள் நான் விமான நிலையத்துள் சென்று சேர்ந்துவிட்டேன். காலை வருவதற்குள் லண்டனில் இருந்து என் நண்பன் சுகுமார் வந்திடவேண்டும். இதுவே எனக்கு சொல்லப்பட்ட திட்டம். ஒரு பக்கம் சிலர் சிலரை கட்டிக்கொண்டு அழுவதையும், மறு புறம் சிலர் ஓடிச்சென்று கட்டியணைத்து சுகம் விசாரிப்பதையும் அமர்ந்திருந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்த எனது கண்களில் திடிரென வந்து விழுந்தான் சுகுமார். "டேய் எப்பிடிடா இருக்கா??" என கேட்டவாறு கட்டியணைத்தவனை நானும் இறுக அணைத்து "நல்லா இருக்கேண்டா! எப்பிடி???" என்றேன். பதின்மூன்று வருடங்கள் ஸ்கைப்பிலும், முகப்புத்தகத்திலும் மட்டும் வந்தவன் இன்று நேரடியாக எனக்குமுன் நிற்கிறான். இருவரும் பேசியபடி வெளியே வந்து ஊர் நோக்கி புறப்பட்டோம்.

ஊரை சென்று அடைவதற்குள் சுகுமாரிடமிருந்து ஏகப்பட்ட விசாரணைகள், கேள்விகள். சில கேள்விகள் தவிர்த்து பலகேள்விகளுக்கு என்னிடம் விடையிருந்தது. அரசியல், தமிழ் தேசியம், போராட்டம் போன்றவையே அந்த சில. தனது வன்னியையும், வடக்கையும் கடந்த பதின்மூன்று ஆண்டுகளாக இணையத்திலும், தொலைக்காட்சிகளிலும் மட்டும் பார்த்து கேட்டு வளர்ந்தவன் இல்லையா, அதுதான் நேரில் வந்ததும் ஏகப்பட்ட சந்தேகங்கள் அவனிடம்.

அவன் ஊர் போய் சேர்ந்தோம். அவனிற்கோ ஏகப்பட்ட சந்தோசம். என்ன மச்சான் நம்ம ஊரு இவ்வளவு மாறிப்போச்சு என வியக்கும் போதெல்லாம் ஊர் மட்டுமில்ல மச்சி நம்ம சனமும்தான் என பதில்சொல்லி அவன் புருவங்களை உயரப்பண்ணுவேன். A9 ஐ பார்த்து எவ்வளவு அழகா செய்திருக்கிறாங்க என்றபோது 'ரோட்டுக்களை மட்டும்' என சொல்லி தலை குனிந்தேன். இருந்தாலும் இங்க வந்ததும் அந்த பழைய ஞாபகங்கள் எல்லாம் வருதுடா எனச் சொன்னபோது மட்டும் 'உஷ்' எனச்சொல்லி அவன் வாயை மூடினேன்.

ஒருவாறு ஊரை அடைந்தபோது மணி இரவுச்சாப்பாட்டிற்கு சரியாய் இருந்தது. அவன் விருப்பப்படியே சிவப்பு அரிசிச் சோறும், இரணை மடு குள விரால் மீன் குழம்பும், முருங்கைக்காய் பிரட்டலும் பரிமாறப்பட்டது. வயிற்றையும் மனதையும் நிரப்பிய அந்த சாப்பாட்டோடு படுக்கைக்கு போனோம். எனக்கோ தூக்கம் கண்களை பிய்த்துக்கொண்டு வந்து இமைகளில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. 'நான் எவ்வளவு காலத்திற்கு பிறகு நம்ம தேசத்திற்கு வந்திருக்கேன்... ஒனக்கு தூக்கம் கேட்குதா..?' என என்னை திட்டினான் சுகுமார். 'ஆமா, நாங்க முழிச்சிருக்க வேண்டிய நேரத்திலெல்லாம் முளிச்சிருந்ததால்தான் இப்பெல்லாம் எங்களுக்கு இப்படி நித்திரை வருது.. நீங்க அப்ப நல்லா தூங்கிநீங்கதானே.. இப்பவாவது கொஞ்சம் முளிச்சிருங்க..!' எனச்சொல்லி மறுபக்கம் புரண்டு படுத்தேன். இருந்தும் அவன்தான் வென்றான். 'சரி சொல்லித்தொலை' என சிணுங்கிய கோவத்தோடு அவன் பக்கம் மீண்டும் புரண்டேன்.

விடிய விடிய பேசிக்கொண்டிருந்தோம். திரும்பவும் பாடசாலைக்காலம், பருவகாதல், எழுட்சிப்போராட்டம், இடப்பெயர்வுகள், காட்டிக்கொடுப்புக்கள், துரோகங்கள், தொலைவுகள், இரத்த சிந்தல்கள், மர்மங்கள், அரசியல், ஆதிக்கம், ஆக்கிரமிப்பு என அன்று இரவு பூராவும் நாங்கள் பேசியவையின் பட்டியல் நீண்டுகொண்டு போனது. இறுதியாக 'சுமதி எங்க மச்சான்?' என்ற கேள்வி எதிர்பாராமல் அவன் வாயில் நழுவி நிலத்தில் வந்துவிழுந்தது. அவள் நன்றாக இருக்கிறாள் என சொல்லி பேச்சை முடித்துவிடலாம் என எண்ணியபோது 'அவ உசுரோட இருக்காவா?' என இரண்டாம் கேள்வியால் என்னைச் சுட்டான் சுகுமார். 'ஆமாட, உசுர் மட்டும் இருக்கு.. தெல்லிப்பளை ஆஸ்பத்திரியில் இருக்காடா.. கடைசி நேரத்தில அப்பிடி ஆகிடிரிச்சி..' என சொல்லிமுடிக்கையில் அவன் எழுந்திருந்து படுத்திருந்த பாயின் நுனிகளை நீண்டிருந்த அவன் நிகங்களினால்பிய்த்துக்கொண்டிருந்தான் சுகுமார். சுமதி இவன் பள்ளிக்காதலி. அந்த நாட்களில் பாடசாலை பங்கரினுள்தான் இந்த காதல் முதல் முதல் செட் ஆகியது. பின்னர் நடந்தவை பற்றி நானோ சுகுமாரோ இவ்விடத்தில் சொல்ல விரும்பவில்லை. நீங்கள் தமிழன் என்றால் அது புரியும்!

நீண்ட நாட்களின் பின்னர் காலையில் சுகுமார் சூரியனை தாயகத்தில் தரிசிக்கிறான். 'ஒரே சூரியன் எண்டாலும் அத வன்னில இருந்து பார்த்தா அதுக்கு ஒரு கம்பீரம் தெரியுது மச்சான்..' என சொல்லிக்கொண்டு வானத்தை அண்ணாந்துபார்த்து கொட்டாவி விட்டுக்கொண்டிருந்தான் அவன். நானோ பழகிப்போன சூரியனோடு எதற்கு பேச்சு என தூக்கத்தில் குறியாய் இருந்தேன். நேரம் கொஞ்சம் கழிந்ததும், வெளியே போகலாம் என முடிவெடுத்து வீட்டின் பின் புறத்தில் சாத்தியிருந்த துவிச்சக்கர வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு வீதிக்கு வந்தோம். இரயில் வந்தாலும் வன்னியில் உலாவ சைக்கிளை விடவும் ஒரு இனிமையான வாகனத்தை என் வாழ்நாளில் நான் கண்டதில்லை. அங்கு போக வேண்டும், இங்கு போக வேண்டும், அதை பார்க்க வேண்டும், இதை பார்க்க வேண்டும் என அவன் அளப்பரைகளில் சைக்கிள் மிதிக்கவே வேண்டாம் என ஆகியது எனக்கு.

சுகுமார் கேட்டது போலவே அங்கும் இங்கும் என அவன் பார்க்க, போக வேண்டி ஆசைப்பட்ட சகல இடங்களையும் கூட்டிச்சென்று காட்டி ஆகிவிட்டது. நேரம் நண் பகல் கடந்து மாலை நோக்கி பயணித்துக்கொண்டிருந்தது. எனக்கோ சைக்கிள் மிதித்து கால்களில் தலைகாட்டிய வலி ஒருபுறம், வயிற்றை அடிக்கடி நக்கிப்போகும் பசி மறு புறம். வீட்டிற்கு கிளம்பலாம் என நினைத்து சைக்கிளை திருப்புகையில் 'மச்சான் முக்கியமான இடம் ஒண்டை விட்டுட்டோமே.. நம்ம ஆலமரத்து பிள்ளையாரடி..' என சத்தமிட்டான் சுகுமார். 'ஆமால்ல...' என மறுபடியும் சைக்கிளை திருப்பி நாங்கள் அன்றெல்லாம் மாலை வேளையில் அடிக்கடி கூடும் அந்த ஆல மரத்தடி பிள்ளையாரை நோக்கி மிதிக்க ஆரம்பித்தேன். போகையில் அவனிற்கு என்ன ஞாபகம் வந்ததோ தெரியவில்லை எனக்கோ அந்த நாட்களில் அந்த பிள்ளையார் கோவிலிற்கு தாவணி கட்டிவரும் அழகிய பெண்களை பார்த்து ஜொள்ளு விட்ட காலங்கள் தான் மனதில் வந்து வந்து மறைந்து கொண்டிருந்தது.

ஒருவாறு அங்கு வந்து சேர்ந்தோம். அங்கு சைக்கிளை ஓரமாய் நிறுத்தியதுதான் தாமதம். 'டேய், என்ன மச்சான், இங்க இருந்த நம்ம பிள்ளையார காணோம்!! அவர் இருந்த இடத்தில இவர் இருக்கார்?? என்னடா ஆச்சு..?? தடபடவென ஆர்ப்பரித்தான் சுகுமார். 'சொல்லுடா... என்ன ஆச்சு..?' திரும்ப திரும்ப அதே கேள்வி.என்னிடம் பதில் இருக்கா என்ன? ஏதோ பிள்ளையாரை நானே கடத்திக்கொண்டுபோய் கொலை செய்த மாதிரி... இவன் பேச்சு.. கொஞ்சமேனும் ஆச்சரியம் இல்லாமல், கொஞ்சம் சைக்கிளில் இருந்து கீழே இறங்கி அவன் முகத்தை திருப்பி அவனிடம் சொன்னேன்..

"என்ன மச்சான் செய்யிறது.. கூல் டவுன்... இங்க இருந்த நம்ம பிள்ளையார் லீவில போயிருக்கார்.. அதான் அவருக்கு பதிலா இப்ப இவர் வந்திருக்கார்... பட் மீண்டும் நம்ம பிள்ளையார் நிற்சயம் வருவார்!!... டோன்ட் வொறி கண்ணா.. இப்ப நீ வா நாம வீட்டுக்கு போவம்!!"


Saturday, May 3, 2014

வாழ்க்கை பற்றி யோசிக்க வேண்டாமா??



நீ பேசுவது எனக்கு புரியாது
நான் வேற்றுமொழிக்காரன்.

உனது கேள்விகளுக்கு விடை தெரியாது
நான் கேள்விகளுக்கு மட்டும் பழக்கப்பட்டவன்!

பிரிட்னி ப்யர்சின் புதுப்பாடல் பற்றி கேட்காதே.
இளையராஜா என்கிற கிணற்றை விட்டு நான் வெளியே வந்ததில்லை!

ஆரோனின் நாவல் பற்றி பேசவேண்டாம்.
நான் சுஜாதாவின் பிரபஞ்சத்தில் சாகடிக்கப்பட்டவன்.

நீ அணியும் ஆடைகளில் எனக்கு ஆர்வம் வந்ததில்லை.
என்னவோ நான் இடை விலகி வாய்பிளக்கும் சேலையால் தோற்கடிக்கப்பட்டவன்.

முஸ்லி வேண்டும் என்கிறாய்.
கோதுமை மாவு பிட்டையும் முட்டைப்பொரியலையும் பிரிந்தால் செத்துப்போகும் இந்த நாவு.

செக்ஸ் பற்றி பேசலாம் என்கிறாய் சர்வசாதாரணமாக.
பூப்படைதல் பற்றி கேட்டதற்கே பச்சை மட்டையால் அடித்தவர் என் விஞ்ஞான ஆசிரியர்!

நீ விஞ்ஞானப் பெண்
நானோ மெய்ஞான ஆசாமி.

நீ மேலைத்தேய டைட்டானிக்.
நானோ கீழத்தேய பாய்மரம்!

இவற்றை உனக்கு சொல்லியே ஆகவேண்டும்!
காதல்கொள்தல் காட்டாறுதான்...
கபக் என கெளவும்!
வாழ்க்கை பற்றி யோசிக்க வேண்டாமா????


30.04.2013

Popular Posts