Wednesday, March 26, 2014

பூரணமடையும் நாள்!


நிலா உதிர்க்கும்
சொட்டுண்டு ஒளி கொட்டலில்
அவள் அமர்ந்திருக்கிறாள்..

மேலே நிலா தேய்ந்துகொண்டிருக்கிறது
கீழே இவள் காய்ந்துகொண்டிருக்கிறாள்.

கன்னத்தின் குவிவும்
அவள் கிண்ணத்தின் நெளிவும்
பாதசாரிகளை
பக்கமாய் இழுக்கிறது.

ஒற்றைப்பின்னலில்
புஷ்பம் தொங்குகிறது..
மற்றப்பின்னலில்
கஷ்டம் தொங்குகிறது..

தானம் கொடுப்பது வேறு.
பிச்சை கேட்பது வேறு..

அவள் அன்னையை
அருகினில் படுக்கவைத்து
அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள்.

நானோ,
மனதை திறந்து,
பையை எடுத்து,
தானம் செய்கிறேன்!
'அம்மா உயிர்பெறட்டும்!'

'நீங்க நல்லா இருக்கணும்!'
ஏழுவயது சிறுமி
வரம் கொடுக்கிறாள்.
என் நாள்
பூரணமடைகிறது!


Monday, March 24, 2014

தேத்தண்ணி ஆறுது! - சிறுகதை

அழுத்தம் நிறைந்த மனது, நீண்ட பெருமூச்சு, மனதை அடிக்கடி சுரண்டிக்கொள்ளும் அனுதாபங்கள், வெறுப்பேற்றும் சர்வதேச மனிதாபிமானச் சட்டங்கள்.. இந்த மனநிலையில்தான் என் அதிகமான முல்லைத்தீவுப்பயணங்கள் நடந்து முடிந்திருக்கின்றன. அன்றும் அப்படித்தான். 'என்ன சார், ஒருமாதிரி இருக்கிறீங்க?' சாரதியின் கேள்விக்கு என்னிடம் பதிலுண்டு அனால் அதை புரிந்து கொள்வதற்கு அவரால் நிற்சயம் முடியாது. காரணம் அவர்  பெரும்பான்மை இனத்தைச்சேர்ந்தவர். சிரித்துவிட்டு அப்படியே  திரும்பிக்கொண்டேன், ஒட்டுசுட்டானில் படர்ந்து விரிந்துகிடக்கும் பச்சை வயல் வெளிகள் கண்களை முத்தமிட்டுக்கொண்டது.

வழமை போல போகும் வழியில்  அன்றும் ஒரு வேலை இருந்தது. வாகனத்தை நிறுத்தும்படி சாரதியாரிடம் சொல்லி, எனது கறுப்பு கண்ணாடியை உயர்த்தி, வாகன கதவின் வெள்ளைக் கண்ணாடியை  பணித்து, வீதிக்கு அருகில் நின்ற பெரியவர் ஒருவரிடம் கேட்டேன், 'ஐயா, இந்த கந்தசாமி கடைன்னு... எங்க இருக்கு?', உடனடியாகவே தலையை மறுபுறம் திருப்பி, நடுவிரலை நீட்டி 'அந்த நீல கலரு பெயிண்ட் அடிச்ச கடைதான் மோனே...' என தெளிவாக சுட்டினார் பெரியவர். அதுசரிதான் இடம் கண்டுபிடித்தாகிவிட்டது. ஆனாலும், ஒரு திடீர் சந்தேகம் இந்த ஐயா மேலே!, எதற்காக ஐயா நடுவிரல காட்டணும்? வழமையா சுட்டுவிரலை தானே மனித ஜாதி இவ்வாறான தேவைகளுக்கெல்லாம் பயன்படுத்தும். புதுவிதமா இருக்கே என எண்ணியபடி அவர் கைகளை மிகவும் கூர்ந்து அவதானிக்க முயற்ச்சித்தேன். அப்பொழுது எனது சாரதி என் தோள்பட்டையை சுரண்டி, 'சார் அவர் கையை பார்த்தீங்களா, உள்ளங்கையில் பெரிய தழும்பு, அதோட அவர் சுட்டுவிரலும் இல்லை... செல் வீச்சில காயப்பட்டிருக்கார் போல....' ஒரு பெருமூச்சோடு முடித்தார். அந்த பெருமூச்சில் நிற்சயம் 'பரிதாபம்' என்கின்ற சூடு இருந்ததை என்னால் உணர முடிந்தது. ஆக, எங்கள் இழப்புக்களைப்பற்றி உங்களில் சிலருக்காவது பரிதாபம் இருக்கிறதே, 'ஓ புத்தபிரானே!' என நானும் ஒரு உஷ்ண பெருமூச்சை விட்டுமுடித்தேன். 

இறுதியாக  வாகனம் வந்துநின்றது கந்தசாமி கடை வாசலில். 'வணக்கம்  அண்ணே' என வந்த அலுவலை ஆரம்பித்தேன். கந்தசாமி அண்ணனுடனான இருபத்து மூன்று நிமிட உரையாடல் ஒருவாறு முடிவிற்கு வந்தது. 'வாரேன் அண்ணை' என பேச்சிற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்து வெளியே வந்தேன். கந்தசாமி கடையிலிருந்து ஒரு பத்து மீட்டர் இருக்கும், ஒரு வயதாகிய அம்மா அசர்ந்த முகத்தோடு, ஒரு சின்ன கல்லில் அமர்ந்தபடி கொஞ்சம் பைகள் நிறைய வறுத்த கச்சான் கடலைகளை வைத்து வித்துக்கொண்டிருந்தார். அந்த அம்மாவின் முகம் ஏதோ என்னை அந்த இடத்தை விட்டு நகர்த்த தடையாகவே இருந்தது. அந்த முகத்தில் அப்படியொரு சோகம். வடக்கில் சோகம் என்கின்ற சொல் மிகவும் சலிப்படைந்துவிட்ட ஒரு தமிழ் சொல். அத்தனை தடவைகள் உபஜோகித்தாயிற்று.  அந்த சோகம் போர்த்தியிருக்கும் முகம் என்னை போக அனுமதிப்பதாய் இல்லை. சரி, இதயத்தை முடிவெடுக்க விட்டுவிடலாம். என் இதயத்தின் முடிவெனின் அது நிற்சயமாக அந்த அம்மாதான். 

'அம்மா, ஒரு பை கடல கிடைக்குமா?' என்றேன். 'வாங்க தம்பி, ஒரு பை போதுமா, ஒரு பை இருபது ரூபாதான், ரெண்டா எடுத்துக்கோங்க, மற்றது தம்பி, இது முறுகண்டி கடல பாத்துக்கோ, நல்லா இருக்கும்!' அந்த பேச்சின்போது அந்த முகம்  கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மலர்வதைக் கண்டேன். 'கடலையை வாங்கி ஒன்றொன்றாய் உடைத்து வாயில் போட்டபடி கடலையின் ருசி கடந்து பல விடயங்கள் பற்றி பேச்சு கடந்து போய்க்கொண்டிருந்தது. 'அம்மா வரட்டுமா..' என சுமார் பதினைந்து நிமிடங்கள் கடந்து பேச்சை முடித்தேன். அப்பொழுது அந்த அம்மா சொன்ன வார்த்தைகளும், அந்த அன்பான முகமும் இன்னும் என் மனதில் அப்படியே பதிந்திருக்கிறது. 'தம்பி, நீ விரும்பினதால கூப்பிடறேன், மறக்காம வீட்டுக்கு வந்துட்டுதான் போகணும்.. சரியா?, கவனமா போய்ட்டு வாங்க தம்பி..'

.....

இன்று வெள்ளிக்கிழமை. அந்த அம்மா வீட்டில் இருப்பாங்களா? இல்ல கடலை விக்க ஒட்டுசுட்டான் சந்திக்கு போயிருப்பாங்களோ?? ஆனா இன்னைக்கு வரச்சொன்னான்களே.... எதிர்வுகூற சங்கடப் பட்டுக்கொண்டிருந்தது மனம். எதற்காய் இந்த குழப்பம். அந்த அம்மாவின் வீடு வீதியோரம்தானே.. போகையில் அதில் கொஞ்சம் நிறுத்தி பார்த்திட்டா போச்சு! மனதை கடிந்து புத்திமதி கூறியது மூளை. 

'அம்மா... அம்மா..!!' 

அழைப்பிற்கு பதிலில்லை. என் தேடலிற்கும் அந்த வீட்டினுள் ஒரு மனிதர்  கூட இல்லை. கொஞ்சம் அந்த வாசலின் அருகில் சென்று மீண்டுமொருமுறை அழைக்கலாம் என்பதற்குள் 'அடடே, வாங்க தம்பி.. உள்ள வாங்க..' எனக்கு பிடித்த அந்த அழகான புன்முறுவலோடு உள்ளே அழைத்தார் அந்த அம்மா.. இதற்கு முதல் ஒரேயொரு  தடவைதான் இந்த அம்மாவுடன் பேசியிருக்கிறேன் ஆனாலும் ஏதோ பல வருடங்கள் பழகியதுபோல ஒரு உணர்வு. அந்த அம்மா எனது அம்மாவை அடிக்கடி ஞாபகப்படுத்துவதும் அதற்கு ஒரு காரணமாக இருந்திருக்கலாம்.  ஒவ்வொரு முறையும் இந்த அம்மா கடகடவென, அதிக எனேர்ஜியோடு, தலையை அங்கும் இங்கும் ஆட்டி ஆட்டி பேசுகையில்  எனது  மகேஷ் அம்மா அப்படியே கண்முன்னாடி வந்து  நிற்கிறார். அழைப்பை ஏற்று உள்ளே சென்று அமர்வதற்குள் வீட்டிற்குள் இருந்த இருவரிற்கு முதலில் வணக்கம்  சொல்லவேண்டியிருந்தது. 

'வணக்கம் அப்பா..'
'வணக்கம் அக்கா..'

அப்பாவிடமிருந்து பதில் வணக்கம் உடனடியாகவே வந்தாயிற்று. அக்காவிடமிருந்து ஒரு சிறு புன்னகைகூட இல்லை, வழமையான பெண்கள் பாணியில் தலை மட்டும் சாதுவாய் ஆட்டப்பட்டது. பாவியாய் சிரித்தபடி  காலியாய் இருந்த அந்தவொரு இருக்கையில் அப்பாவிபோல அமர்ந்துகொண்டேன். ஆரம்பித்திலேயே, 'இருங்க தம்பி டக்கெண்டு வாறேன்..' என கூறி அந்த அம்மா சமையலறை நோக்கி விரைந்தார். பெரும்பாலும் அது என் தேநீர் தயார்படுத்தலுக்கானதாக இருக்கலாம். ஐந்து நிமிடங்கள் கழிகையில் தொண்டையில் அடைத்துநிற்கும் சளியை வெளியே துப்புவதற்காய் போன அந்த அப்பா மீண்டும் வருவதாயும் இல்லை. நானும் அந்த அக்காவும் இப்பொழுது தனியே விடப்பட்டிருக்கிறோம். அந்த அக்காவிற்கோ என்னிடம் பேச விருப்பம் இருப்பதாய் தெரியவில்லை. ஆனால் அடிக்கடி என்னை கண்வெட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார். சிலவேளைகளில் என்னைப்பார்த்து முறைப்பதாயும் தெரிகிறது. இல்லை, இல்லை என என்னை நானே அமைதிப்படுத்திக் கொள்ளுகிறேன். இன்னுமொரு ஐந்து நிமிடங்கள் அந்த அறைக்குள் அமைதியாய். பொதுவாக, ஒருவரை எனக்கு முன்னால் வைத்துக்கொண்டு பேசாமல் உம்மெண்டு இருப்பதெல்லாம் எனக்கு முடியாத காரியம். நானாகவே களத்தில் குதிக்கலானேன்!

'எப்பிடி அக்கா சுகம்..?' கொஞ்சம் தயக்கமாய் ஆரம்பித்தேன்.  அந்த அக்காவிடமிருந்து விறுக்கென ஒரு பார்வை. அவ்வளவுதான்.
' நீங்க... இந்த அம்மாட...?' மீண்டும் விறுக்கென ஒரு பார்வை, என்னை சொல்லிமுடிப்பதற்குள் நிறுத்தியது. இப்பொழுதும் அந்த அக்காவின் பதிலில் எந்த வார்த்தைகளும்  இல்லை. என்ன  இந்த பெண்?, கோவம் கோவமாய் வந்து தொலைந்தது. இனியும் எதுவும் இந்த பெண்ணிடம் நான் பேசுவதாய் இல்லை. வெள்ளவத்தை பஸ் தரிப்பில் தலையை குனிந்துகொண்டு கள்ளமாக அருகில் நிற்கும் ஆண் யாரென பார்த்துக்கொள்ளும்  ஒரு வாலிப பெண்ணைப்போல நானும் முன்னாலிருக்கும் அவளை பார்க்க முயற்சித்தபோதேல்லாம் அவள் என்னையே விகாரமாய் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை உணர்கிறேன்.

'குடிங்க தம்பி...!' அம்மா தேநீரோடு எனக்குமுன் நின்றுகொண்டிருக்கிறாள் நான் மூன்றாம் முறை அந்த பெண்ணை பார்க்க தலையை கொஞ்சம் தூக்கியபொழுது. புன்னகைத்தபடி தேநீர்  கோப்பையை பெற்றுக்கொண்டேன். அந்த அம்மாவோ அந்த அக்காவின் அருகில் போய் அமர்ந்துகொண்டார். அந்த தேநீரின் சாயம் உதட்டின்மேல் படர்ந்து உமிழ்நீரில் கரைந்து அமிர்தமாக களத்தை கடந்து  போய்க்கொண்டிருந்தது. 

இதோ அந்த பெண் இப்பொழுது பேசுகிறாள்! தேநீரின்மேலிருந்த சிந்தனை இப்பொழுது மீண்டும் அந்த பெண்மீது பாய்கிறது. ஆமாம், இதோ அவள் ஏதோ தனது தாயிடம் சொல்லுகிறாள். ஆனாலும் அதை என்னால் செவிமடுக்க அவள் பேசும் சப்தம் போதுமானதாய் இல்லை. ஆனால், என்னையே அடிக்கடி விரல்களால் சுட்டிக்காட்டி பேசிக்கொண்டிருக்கிறாள்.. அவள் ஏதோ தாயிடம் என்னை காட்டி காட்டி கேட்கிறாள், என்னால் அதை செவிமடுக்க முடியவில்லை ஆனால் அதற்கு அந்த அம்மா 'இல்ல இல்ல.. இந்த தம்பி நமக்கு மிகவும் பழக்கமான தம்பி.. இல்ல இல்ல!' என தலையை  ஆட்டியாட்டி பதில் சொல்லிக்கொண்டிருப்பது எனக்கு நன்றாகவே காதில் விழுகிறது. ஒரு கட்டத்தில், தனது பதிலை தன் மகள் நம்புவதாய் இல்லை என  தெரிந்துகொண்ட அந்த அம்மா அந்த பெண்ணிடம், 'நம்பேல்லன்னா நீயே கேட்டு தெரிஞ்சுக்கோ அந்த தம்பிட்ட...' என வில்லங்கமாக என்னைக்காட்டி கூறிமுடித்தாள். 

கண்கள் கசிய, பார்வை  மெதுவாய் என் விழிகள் நோக்கி வர, முகத்தில் ஏதோவொரு ஏக்கம் படர்ந்திருக்க, உதடு மெல்லியதாய் துடித்துக்கொள்ள, இருந்த கதிரையின் நுனிப்பகுதிக்கு முன்னேறி, தளர்ந்த குரலில் அந்த பெண் என்னிடம் கேட்டாள்,

'நீங்களா எண்ட முருகேசனையும், கவிமாறனையும் கொண்னது????'

எனக்கு எதுவும் விளங்குவதாய் இல்லை. ஆனால் ஒருவகை சோகம் அந்த அறையை மூடியிருப்பதை என்னால் உணர்ந்துகொள்ள முடிகிறது.. காரணம் அறியாமலேயே என் கண்கள் கலங்குகிறது. என்ன செய்வது, என்ன பேசுவது என தெரியாது நின்ற என்னை பார்த்து அந்த அம்மா கண்கள் கலங்க ஆனால் ஒருவாறு முயற்சித்து ஓரமாய் புன்னகைத்தபடி சொன்னாள்,

'தம்பி, குறைநினைக்காதேங்கோ, 2009ல ஒரு செல்லுக்கு இவள் தண்ட புருசனையும், ஒரு வயசு மகனையும் பறிகுடுத்ததில இருந்து இந்த வீட்டுக்கு யாரு வந்தாலும் அவங்கட்ட இப்பிடிதான் கேப்பா.  டாக்குத்தர்மாரும் முயற்சிசெய்து பார்த்தவ, எங்க கஷ்டகாலம் பலன் எதுவும் இல்ல..................... 

....... ஐயோ தம்பி தேத்தண்ணி ஆறுது குடியுங்கோ மகன்......!!!'


..........
தமிழ்த்தந்தி - 06.05.2014.


Tuesday, March 18, 2014

அம்மா எழிலரசி - சிறுகதை

காதல், வாழ்க்கையை கற்பித்துக்கொடுத்த நல்லதொரு ஆசான். இப்படித்தான் காதலை எப்பொழுதும் எடுத்துக்கொள்வான் நிதுஷன். காதலை இந்தளவிற்கு சரியாக புரிந்துகொள்தலிலும், காதல் தோல்வியை அத்தனை வலிகள் கடந்து ஆளுமையோடு எடுத்து வருதலிலும் இருந்த நிதுஷனின் விவேகத்தை நான் என்றும் போற்றுவேன். காதலை தேடி தேடி கண்டடைய தெரிந்த நிதுஷனிற்கு அதை கடைசிவரை காப்பாற்றிக்கொள்ள முடியாமல் போனது என்னவோ அவன் துர்வதிஷ்டம்தான். காதல், கரைமேல் கிறுக்கிய கவிதை. எப்பொழுது அலை வந்து தன்னை அளிக்குமென்று அதற்கு தெரிவதில்லை. இது நடந்துமுடிந்தது இற்றைக்கு சுமார் ஆறு ஏழு வருடங்களிற்கு முன்னர். சரி இப்பொழுது நிதுஷன் எங்கே?

'அம்மா.. இன்னைக்கு நான் லஞ்சுக்கு வரமாட்டேன்...!' உச்ச ஸ்தாயியில் கூவியவாறு மோட்டார் சயிக்கிள் நோக்கி பறந்தான் நிதுஷன். 'ஏண்டா??' கேள்விக்கு பதில்வருவதற்குள் மோட்டார் சைக்கிள் வீட்டிலிருந்து வெளியே தோட்டாவாய் பறந்தது.

நீண்டதொரு கால இடைவெளியின் பின்னர் இன்று நிதுஷன் தன் நண்பன் பிரேமை சந்திக்கப்போகிறான். சந்திப்பு கிளிநொச்சியில் நிகழவேண்டும். இதுவே இவர்கள் இருவரின் திட்டம். இடம்பெயர்வுகளின் இடர்பாட்டிற்குள் தொலைந்துபோன உறவுகளில் பிரேமின் நட்பும் ஒன்று. இவர்கள் பால்ய சிநேகிதம் கிளிநொச்சியிலிருந்து இறுதியாக இடம்பெயர்கையில் காணாமல் போயிருந்தது. தொலைவுண்ட பிரேமின் இருத்தலை கடந்த வருடம் முகப்புத்தகத்தின் மூலம் கண்டுபிடித்திருந்தான் நிதுஷன். 2008இல் எப்படியோ பிரேம் ஐரோப்பிய நாடொன்றிற்கு அகதியாய் சென்றிருக்க வேண்டும். ஆதேநேரம், நிதுஷனிற்கு அதிகபட்சமாய் மெனிக்பாமில் மட்டுமே அடைக்கலம் தேட முடிந்தது.

காற்றை கிழித்துக்கொண்டு மோட்டார் சைக்கிள் முல்லைத்தீவிலிருந்து கிளிநொச்சி நோக்கி பறந்துகொண்டிருந்தது. இறந்தகால நிழல்படங்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாய் மனத்திரையில் அழகழகாய் வலம்வந்துகொண்டிருந்தது. போர் தின்ற காலங்கள் இடையிடையே கண்களையும் நனைத்துப்போக, முகத்தை மூடியிருந்த தலைக்கவசத்தை உயர்த்தி உயர்த்தி கண்ணின் மூலையில் தேங்கும் ஈரலிப்பை துடைத்துக்கொண்டிருந்தது அவன் விரல்கள். போரினால் சீரழிக்கப்பட்ட உயிர்கள், வாழ்க்கை, நட்பு, காதல், என தொடர்ச்சியாக சிந்தனைக்குள் வந்து  விழுந்துகொண்டிருந்தது பழைய ஞாபகங்கள். இருந்தும், மோட்டார் சைக்கிள் மட்டும் பிடிவாதமாய் தன் வேகத்தை குறைப்பதாய் இல்லை.

அரைமணிநேரம் தொடர்ச்சியாக செலுத்தப்பட்ட மோட்டார் சைக்கிளும், தொடர்ச்சியாக பழைய ஞாபகங்களை கிளறிப்போட்டுக்கொண்டிருந்த மூளையும், அதிகநேரம் ஒரே இருக்கையில் அமர்ந்திருந்து களைப்படைந்த அவன் இடுப்பும் கொஞ்சம் இடைவேளை கேட்கத்தொடங்கியது. பயணத்தை நிறுத்தி கொஞ்சம் இடைவேளை எடுத்துக்கொள்ளலாம் என முடிவெடுத்தது நிதுஷனின் மனம். எங்கு நிறுத்துவது..? நாவின் இரண்டு ஓரங்கள்கூட காய ஆரம்பித்துவிட்டது. தாகம், பசி சாதுவாய் ஜாடைகாட்ட வேறு ஆரம்பித்துவிட்டது. சரி, வழியில் எங்காவது ஒரு சிறு கடையில் நிறுத்தி கொஞ்சம் தண்ணீர் தானம் செய்துகொள்ளலாம் இந்த தாகத்திற்கு.. ஏதாவது ஒரு கடையைத்தேடி பாதையின் இரு மருங்கிலும் தாவத்தொடங்கியது நிதுஷனின் கண்கள். 'கண்ணன் ஹோட்டல்', இது வேண்டாம். 'மலர் சுவையூற்று', இதுவும் வேண்டாம். வீதியின் ஓரம் சிறிதாக ஒரு பெட்டிக்கடை போதும். தற்போதைய தேவையெல்லாம், இரண்டு, மூன்று  நிமிட நின்மதியான ஓய்வு மற்றும் ஒரு போத்தல் தண்ணீர். அவ்வளவுதான்.

பயணம் மெதுவாய் தொடர்கிறது. தூரத்தில் எதுவும் தெரிவதாய் இல்லை. பயணம் தொடர்கிறது. இப்பொழுது தூரத்தில், வீதியோரம் ஒரு சிறு குடிசை தெரிகிறது. 'இது நிற்சயமாக எதிர்பார்த்த ஒரு சிறு நிறுத்தமாக இருக்கலாம்!'. நிதுஷனின் மனம் சொல்லிக்கொண்டது. மோட்டார் சைக்கிள் அருகில் செல்கிறது. 'ஆமாம், இங்கு நிறுத்திவிடலாம்!', போட்ட ப்ரேக்கில் மோட்டார் சைக்கிள் சொன்னபடி, சொன்ன இடத்தில் அப்படியே நின்றது. தலைக்கவசத்தை அகற்றி கையில் கோர்த்தபடி அந்த சிறு சிற்றுண்டி சாலையினுள் நுழைய முற்படுகிறான் நிதுஷன். ஒரு மேசை, அதை சூழ நான்கு கதிரைகள், வலப்புறம் ஒரு கண்ணாடி அலுமாரி, அதற்குள் காய்ந்துபோன சில தீனிப்பண்டங்கள், இடப்புறம் ஒரு திறந்த அலுமாரியினுள் சில பலசரக்குகள், மேலே  கூரையூடு தெளிவாகத்தெரியும் வானம், கீழே மலிவாகக்கிடக்கும் கற்களும் செம்மணல் துகள்களும், சுருக்கமாக அந்த பெட்டிக்கடையை வர்ணிப்பதென்றால் இவ்வளவுதான்! அவ்வளவு பொருட்கள் இருந்தும் நிதுஷனை வரவேற்க ஒரு மனிதரில்லை அந்த கடைக்குள்.

'அண்ணே.. அண்ணே...!'
கொஞ்சம் குரலை உயர்த்தி அந்த கடைக்கார எஜமானனை அழைத்தான் நிதுஷன்.. அண்ணே என்று அழைத்தாலும், பின்புற வாயில் வழியாக கடைக்குள்ளே ஓடிவந்தவர் ஒரு அக்கா. அதுவும் ஒரு இளம் அக்கா.

'சொல்லுங்கோ அண்ணா...' என நிமிர்ந்த அந்த பெண், நிதுஷனைப் பார்த்து விறைப்புற்று விழித்தாள். அதே விறைப்பு தக தகவென நிதுஷனையும் பற்றிக்கொண்டது. ஒரு நிமிடம் கண்வெட்டாத பார்வைகள் மட்டுமே பரிமாறப்பட்டன. இவனது விழிகளில் அவள் விழிகள், அவளது பார்வையில் இவன் கண்கள். ஒருநிமிடம் ஒரு மணித்தியாலமாய் அந்த கடைக்குள் தேங்கி நிற்கிறது. இருவரும் எதற்காக இப்படி பார்த்துக்கொள்கிறார்கள் என்பதை அந்த மேசையும், நாற்காலிகளும், அலுமாரிகளும், காய்ந்துபோய் கண்ணாடி பெட்டிக்குள் கிடக்கும் சிற்றுண்டிகளும் அறிய வாய்ப்பில்லை. கூரையின் ஓட்டை வழியே அந்த கடையை வியாபித்திருக்கும் சூரிய கீற்றுக்களிற்கும் இது பற்றி ஒரு துப்புக்கூட இல்லை.

'எழில்...!!' அந்த கடைக்கார பெண்ணின் பெயரை தப்பின்றி உச்சரித்தான் நிதுஷன்.
'எப்பிடி இருக்கே நிது..?' அவள் வாய் மலர்ந்தாள். நிதுஷனின் உதடுகள் மெதுவாய் ஒரு ஓரப்புன்னகை உதிர்க்க அசைய ஆரம்பித்தது. கண்களிலோ தடுமாற்றம், இமைகள் அவன் பார்வைகளை அடிக்கடி வெட்ட ஆரம்பித்தது.

எழிலரசி, நிதுஷனின் ஆத்மா! இற்றைக்கு ஆறேழு வருடங்களிற்கு முன்னர். இடப்பெயர்வு நிதுஷனையும் எழிலரசியையும் வடக்கு தெற்காய் காணாமல் போகப்பண்ணியிருந்தது. ஆறு வருடங்களாய் இருவரும் முகவரியற்று இருந்தவர்கள் இன்று இந்த பெட்டிக்கடையில் சந்தித்திருக்கிறார்கள்.

'நல்லா இருக்கேன்! நீ எப்பிடி... எழில்?', இவன் வார்த்தைகளில் இன்னும் அந்த காதல் ஒரு அணுவும் குறையாமல் இருப்பதை எழில் நிற்சயம் உணராமல் இருக்கமுடியாது.
'ம்ம்ம்ம்....இருக்கேன்டா..!'

நிதுஷனிற்குள் ஆயிரம் ஆயிரம் கேள்விகள். ஒன்றன் பின் ஒன்றாய் கேட்டுவிடலாம் என்றால் வார்த்தைகளுக்கு அத்தனை பஞ்சம். இரத்த ஓட்டம் வேகமானத்தில் வார்த்தைகளும் சிதற ஆரம்பித்தன. ஆறு வருடங்களாய் இவளுக்காகத்தானே காத்துக்கொண்டிருந்தேன். இந்த கிளி-முல்லை வீதிக்கும், இந்த அரைகுறையான பெட்டிக்கடைக்கும், என்னை இங்கு நிறுத்த காரணமான என் தண்ணீர் தாகத்திற்கும் எப்படி நன்றி சொல்வேன். நன்றி முருகா! என்னவள் கிடைத்துவிட்டாள். இனியும் இவளை நான் எதற்காயும் இழப்பதாய் இல்லை.. தனக்குள்ளே படபடவென பேசிக்கொண்டான் நிதுஷன். அவள் அழகு கொஞ்சம் குறைந்திருக்கிறது, அவள் முகத்தில் எக்கச்சக்கமான கவலைகள் குடிகொண்டிருக்கிறது, உடைகள் அழுக்காய் தெரிகின்றன... பரவாயில்லை! எனக்காக இவ்வளவு காலம் காத்திருத்தல் என்பது தேய்மானம் இன்றி எப்படி சாத்தியம். பொறுத்துக்கொண்டான் நிதுஷன். தொலைந்த இவன் வாழ்க்கை திரும்பிவிட்டதாய் அத்தனை திருப்தி.. ஒரு பெரிய பெருமூச்சை அப்படியே விட்டுத்தள்ளினான்.

'எழில், எங்கு இருந்தாய் இவ்வளவு காலம்..?'
'அது பெரிய கதை நிது, திரும்பவும் என்னால் அழ முடியாது.. கண்ணீர் தீர்ந்துபோச்சி. சரி அத விடு, என்ன குடிக்கிறாய்..?'
'எதுவும் வேண்டாம், என் தாகம் அடங்கிப்போச்சு! இப்பொழுது இருப்பதெல்லாம் வாழ்க்கைத்தாகம் மட்டுமே..!' கூறி முடித்து எழிலின் கரத்தை பற்ற முயன்ற நிதுஷனிற்கு கடையின் பின்புறத்திலிருந்து வந்த ஒரு குரல் தோட்டாபோல் பாய்ந்தது செவியில்.

'அம்மா... அம்மா...'

கூக்குரலிட்டபடி கடைக்குள்ளே ஓடிவந்து நின்றாள் ஒரு குட்டி பெண். ஒரு ஐந்து வயதிருக்கும் அவளிற்கு. குறு குறுவென நிதுஷனைப் பார்த்தாள். நிதுஷன் அப்படியே அருகிலிருந்த நாற்காலியில் திகைப்புற்று அமர்ந்துகொண்டான்..

'அம்மா....!'
'என்ன செல்லம்..?'
'எண்ட நீல கலரு ஹெயர் பண்ட எங்க வச்சே?'
குட்டிப்பொண்ணு கேட்ட கேள்விக்கு எழிலரசி நிதுஷனை பார்த்தவண்ணமே பதில் சொன்னாள்..
'அம்மா அத கவனமா எடுத்து வச்சிருக்கன்.. இப்ப  கடையில ஆக்கள் அல்லா... நீங்க போய் விளையாடுங்க, அம்மா பேந்து வந்து எடுத்து தாறன்.. சரியா.. அச்சாப்பிள்ளை!' கூறியபடி அந்த குட்டிப்பெண்ணின் தலையை தடவி அனுப்பி வைத்தாள் எழிலரசி.

நிதுஷன் உறைந்து போய்க்கொண்டிருந்தான். கண்கள் கனத்தன.. மூச்சு விட்டு விட்டே வந்துகொண்டிருந்தது. அவன் எழிலை நிமிர்ந்து பார்க்கக்கூட அவனால் முடியவில்லை.. அதுதான் இந்த எழில் இவனுடையது அல்ல என்று முடிவானபின்னும் எதற்கு அங்கு நின்றுகொண்டிருக்க வேண்டும்? நாற்காலியிலிருந்து எழுந்தான்... ஆரம்பத்திலிருந்த ஆயிரம் கேள்விகளில் இப்பொழுது இன்னும் கேட்கவேண்டியிருப்பது வெறும் ஒரே கேள்விதான்...

'உங்க கணவன்....???????'
தலையை நிமிர்த்தி மெதுவாக கேட்டான் நிதுஷன். எழிலரசி தலையை குனிந்தபடி மௌனத்தையே பதிலளித்தாள்.. அவள் கண்ணிலிருந்து சில சொட்டுக்கள் தரையில் விழுந்து தெறித்தன.. அவள் சொல்லவேண்டிய, சொல்லாத பதிலை இவனாகவே கிரகித்துக்கொண்டான்.

'இவள் கணவனும்ஆயிரம் ஆயிரம் கணவன்மாரைப்போல,  என்னுடைய எழிலையும் அவள் குழந்தையையும் தனியாக தவிக்கவிட்டு இறுதிப்போரில் இறந்துபோயிருக்கவேண்டும்...!'

.......................................................



தமிழ்த்தந்தி - 23.03.2014

Wednesday, March 12, 2014

கனிமொழியும் என் ஒருசொட்டு கண்ணீரும்.

கனிமொழி என்னை மிகக்கடுமையாக கலாய்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அன்று வழமைபோல பதிலுக்கு அவள் மூக்கை பற்றி கிண்டல் செய்து அவளை கலாய்க்கும் நிலையில் நானோ இருக்கவில்லை. கொஞ்சம் கறுப்பாக இருக்கும் என்னை எப்பொழுதெல்லாம் அவள் கிண்டல் செய்கிறாளோ அப்பொழுதெல்லாம் எனக்கு கிடைக்கும் ஒரே வாய்ப்பு கொஞ்சம் நீண்டு, கோணி இருக்கும் அவள் மூக்கை பற்றி கிண்டல் செய்வதே! அவள் எனது நிறத்தை கிண்டல் செய்ய முழுத் தகுதியும் பெற்றிருக்கிறாள். வெளிச்சம் அடிக்கடி சறுக்கிவிழும் பளிச்சிடும் சிவப்பு கலந்த வெள்ளை கன்னங்கள் அவளுடையது. இருந்தும் அந்த மூக்கு அவள் அழகை அவ்வளவு பாதித்ததில்லை. அவள் அழகற்றவள் என்பதை அந்த மூக்கு நிரூபிக்க எத்தனிப்பதும் இல்லை.

'என்ன உம்மெண்டு இருக்கே?' கனிமொழி எப்பொழுதும் பேசிக்கொண்டும், சிரித்துக்கொண்டும் இருக்கும் பேர்வழி என்னைப்போல. 'இல்லையே நல்லாத்தானே இருக்கன்!' வழமை போலவே எனது பேச்சு எடுபடுவதாய் இல்லை. 'டேய், பொய் சொல்லாதடா ராஸ்கோல்!'. அவள் சரிதான். அன்று பேசும் நிலையில் நான் இல்லை. வார்த்தைகள் அடிக்கடி என்றும் இல்லாததுபோல் அரைத்தூரம்வந்து தொண்டைக்குழியில் செத்துக்கொண்டிருந்தது. நான் இயல்பாக இல்லை என்பதை கனிமொழியும், படபடவென அடித்துக்கொண்டிருக்கும் நாடி நரம்புகளும் உறுதி செய்துகொண்டிருந்தன.

'கனி, சந்தோசமா இருக்கீயா?'
'எனக்கென்ன குற.. அதான் கேட்டதெல்லாம் நீ வாங்கித்தாறாயில்ல.. அப்புறம் என்ன..?!'

எனது கரங்களை இறுகப்பற்றிக்கொண்டாள் கனிமொழி. வழமைபோல என்னை அறியாமலேயே எனது கரங்கள் அவள் தலையை தடவிக்கொடுத்துக்கொண்டு இருந்தது. கனிமொழி ஒரு தேவதை. அவள் கிடைத்த நாளிலிருந்து நான் தனிமையையோ, கவலையையோ முழுமையாக அனுபவித்ததில்லை. அடிக்கடி போடும் சண்டைகள், மாறி மாறி அள்ளிவீசும் கிண்டல்கள், பறித்து உண்ணும் அவள் சொகலேடுகள், கோவத்தில் என்னை திட்டும் முனங்கல்கள், பேய் கதைசொல்லி அழவைக்கும் இரவுகள்  சகல சந்தோசங்களையும் கொடுப்பவள் அவள்.

'ஓய், என்னடா ஆச்சு ஒனக்கு?'
'... அது.. ஒண்ணுமில்ல... சின்னதா ஒரு தலைவலி...'

நான் பொய்க்கு மேல் பொய்களை அடுக்கிக்கொண்டு செல்கிறேன் என்பதை கனிமொழி அறியாமல் இல்லை. அவள் ஒரு வில்லாதி வில்லி. என் அசைவுகளை சட்டென ஊகித்துக்கொள்பவள் அவள். முந்தைய பிறப்பில் இவள் ஜோசியக்காரனாக பிறந்திருக்கவேண்டும். பட்டென நான் நினைப்பதை சொல்லக்கூடியவள். அவ்வளவு நெருக்கமாய்ப்போன உறவு எங்களுடையது. கையில் ஏதோ ஒரு பொருளை வைத்து உருட்டிக்கொண்டிருந்தாள். நானோ வழமைபோல அவள் அருகில் இருந்து ரசித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

'ஆமா கனி, நான் வாங்கிக்குடுத்த அந்த நீலகலர் சட்ட உனக்கு பிடிச்சிருக்கா?'
'எத்தின தடவ சொல்லுறது.. பிடிச்சிருக்கின்னு!'
செல்லமாக எரிந்து விழுந்தாள் கனி. என்னிடம் பேசுவதற்கு எதுவுமே இல்லை என்பதை இதைவிட என்னால் எப்படி துல்லியமாக காண்பிக்க முடியும்? நான் வழமைபோலவே கண்டுகொள்ளவில்லை. பெண்கள் கோவத்தில் இருந்தால் அல்லது கொவம்போல் நடித்தால், ஆண்கள் அதை கண்டுகொள்ளவே கூடாது! கண்டுகொண்டால் அல்லது அதை நாம் அதை கருத்தில்கொண்டால் விளைவு அதிகமாகும். இதனால் கனிமொழியின் அழகிய கோவங்களை நான் எப்பொழுதுமே கண்டுகொள்வதில்லை.

'சரி, அது இருக்கட்டும். நான் கேட்ட கேள்விக்கு முதல் பதில சொல்லு!'
'கனி, இங்கபாரு நான் சொன்னேன்தானே ஒண்ணும் இல்ல எண்டு'.
'அப்ப என்கூட சிரிச்சு பேசு..'
சிணுங்க ஆரம்பித்தாள் கனிமொழி. நானும் என்ன பிளான் பண்ணியா இப்படி இருக்கேன். என்னால் வழமையான கனிமொழியின் ஆசை அரவிந்தாக இன்று இருக்க முடியவில்லை. இந்த மனப்போராட்டத்திற்கு நீதானே காரணம் என்பதை என்னால் அவளிடம் இன்று அல்ல என்றுமே சொல்லமுடியாது. சொன்னால் அவளிற்கு அது புரியும் என்றும் என்னால் சொல்ல முடியாது.

'மீனாட்சி எங்க?'

எனது அம்மாவை இப்படித்தான் மிக மரியாதையாக விசாரிப்பாள் கனிமொழி. விசாரிப்பு மட்டுமல்ல அம்மாவை அவள் அழைப்பதும் 'மீனாட்சி' என்றுதான். என்னைவிட இந்த வாயாடி கனிமொழி மீது அவ்வளவு பாசம் என் அம்மாவிற்கு. கனிமொழியும் அப்படித்தான், அம்மா என்றால் அவ்வளவு இஷ்டம்.

'மீனாட்சி மார்கெட் போய்டாங்க.'
'எப்ப வருவாங்க?'
'என்னட்ட சொல்லிட்டு போகல!'
'கையில என்ன?'
'போனு!'
'அது தெரியுது, என்ன கேமு?'
'கண்டி க்ரஷ்..!'
'எனக்கு கொஞ்சம் கொடேன் விளையாட..ப்ளீஸ்!'
'இந்தா... புடி!'
அவள் கையில் எனது தொலைபேசியை திணித்துவிட்டு வீட்டிற்குள் எழுந்து நடந்தேன். அவளிற்கு இந்த தொலைபேசியில் விளையாடும் விளையாட்டுக்களில் அதிக ஆர்வம். அதுவும், எனது தொலைபேசியை வாங்கி மணிக்கணக்கில் கேம் விளையாடுவதென்றால் அவளிற்கு அவ்வளவு ஆனந்தம்.

'அரவிந்து இங்க வாயேன் ப்ளீஸ்!'

வீட்டிற்குள் சென்று ஒரு க்ளாஸ் தண்ணீரை முழுவதுமாக குடித்து முடிப்பதற்குள் என்னை இடைமறித்தது கனிமொழியின் அழைப்பு. வெளியில் சென்று அவள் அமர்ந்திருக்கும் பெஞ்சில் அவளோரமாய் அமர்ந்து 'இங்கதான் இருக்கேன்!, என்ன?' என்றேன். எனது தொலைபேசியை எனது கரங்களுக்குள் திணித்து, வாடிய முகத்தோடு என்னை நிமிர்ந்து பார்த்து மீண்டும் கேட்டாள்.

'என்ன ஆச்சு உனக்கு இன்னைக்கு? காலையில இருந்து என்கூட சரியா பேசல, உண்ட கரிக்கட்ட மூஞ்சி வாடிபோய் கிடக்கு.. என்கூட கோவமா? மீனாட்சி உன்னைய திட்டிச்சா??...'

அதிரடியான கேள்விகள். திரு திருவென முளிக்க மட்டுமே என்னால் முடிந்தது. பேச வார்த்தைகள் இல்லை. நாவு வறண்டுபோய் கிடக்கிறது.. என் உதடுகளில் ஈரமில்லை. எனது மனக்குளப்பத்தை அல்லது எனது மனதை சஞ்சலப்படுத்தும் அந்த சம்பவத்தை கனியிடம் என்னால் இறுதிவரை சொல்லமுடியவில்லை.

இன்றைக்கு சுமார் ஆறு வருடங்களுக்கு முன்னர் இதே நாளில்தான் உன்னை ஒன்பது மாத குழந்தையாக எங்கள் கரங்களில் தந்துவிட்டு உனது அம்மாவும் அப்பாவும் புதுமாத்தலனில் ஒரு செல்வீச்சில் துடிக்க துடிக்க இறந்துபோனார்கள்.. என்பதை என்னால் எப்படி இந்த ஆறுவயசு குட்டி கனிமொழியிடம் சொல்லமுடியும்??

வார்த்தைகள் அற்று அவளை இறுக அணைத்தபோது எதிர்பாராமல் என் கண்ணிலிருந்து வழிந்த ஒரு சொட்டு கண்ணீர் அவள் கரத்தில் விழுந்து அமர்ந்துகொண்டது. அதை பார்த்த கனி, ஏளனமாய் என்னை மறுபடியும் கலாய்க்க ஆரம்பித்தாள்...

'ஏய் மீனாட்சி, இங்க ஓடிவாயேன்.. நம்ம கறுப்பன் அரவிந்து அழுவுறான்...!

-----------

Popular Posts