Monday, June 30, 2014

கருகிய காலத்தின் நாட்குறிப்புக்கள் - 14



எதிா்பாா்ப்புக்களோடு வெளிநாடுகளுக்குச் சென்று தங்கள் தேவைகளையும் நோக்கங்களையும் நிவா்த்திசெய்துகொண்ட நம் புலம் பெயா் தமிழா்கள் இழந்தவைகளும் ஏராளம். தங்கள் மண், தங்கள் சொந்த பந்தங்கள், தங்கள் பால்ய நண்பா்கள், குளம், காடு, வயல் என ஏராளம். இவற்றுள் மிக முக்கியமானது மொழி எனலாம். மனிதா்களின் சுயத்தை உறுதிப்படுத்தும் சமூக காரணிகளில் மொழி பிரதானமானது. உலகத்தில் வாழும் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் அவனுக்கான தாய் மொழி வரையறுக்கப்பட்டிருக்கும். சிறுவயதில் கற்கப்பட்டு, ஒரு தலைமுறையில் இருந்து இன்னொரு தலைமுறைக்கு கடத்தப்படும் மொழியே தாய்மொழி எனப்படுகிறது. ஒருவருக்கு ஒருவா் தொடா்பை ஏற்படுத்திக்கொள்ள உதவிய மொழி, பின்னாளில் குறித்த இனத்தின் அடையாளமாக மாறியது. உலகளவில் மொழியானது நாட்டுக்கு நாடு, சமூகத்திற்கு சமூகம் மாறுபடுகிறது. உலகில் பேசப்படும் மொழிகள், பொது மொழி, தாய்மொழி என இரண்டு வகையாகப்பிாிக்கப்பட்டுள்ளது. உலக அளவில், 100 ஆண்டுகளுக்கு முன் 6,200 ஆக இருந்த மொழிகள் இன்று 3,000க்கும் குறைவாக குறைந்துள்ளதாக மொழியியல் அறிஞா்கள் தொிவிக்கின்றனா். தங்கள் தேசத்தை, சமூகத்தை, இனத்தை, மொழியை விட்டு புலம் பெயா்ந்து இன்னுமொரு மொழிச் சமூகத்திற்குள் தங்களை இணைத்துக்கொள்ளல் இந்த எண்ணிக்கை சாிவிற்கு முக்கியமான காரணமாகும்.

தமிழ் என்பதை என்றுமே எங்கள் இனத்தின் அடையாளமாகவே நாங்கள் உணா்வில் பொறித்திருக்கிறோம். அது எமது மகுடம், ஏன் கெறு என்றுகூட சொல்லலாம், தப்பில்லை. தமிழ் ஒரு பக்கத்தில் வளா்க்கப்படுவதும், மறு பக்கத்தில் அழிக்கப்படுவதும் பொதுவானது என்றாலும் வீட்டில் தமிழ் பேசும் வெளிநாட்டுத்  தமிழா்களின் எண்ணிக்கை என்றும் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஒன்றாகவே இருக்கிறது. தமிழ் திராவிட மொழிக்குடும்பத்தில் முதன்மையான மொழிகளில் ஒன்று. இன்றும் செம்மொழிக்கான அத்தனை சிறப்புக்களும் தமிழில் பரவி கிடக்கிறது. இன்று உலகளவில் பேசப்படும் மொழிகளில் ஒன்றாக தமிழ் விளங்க உலகம் முழுவதும் பரம்பலடைந்த நம் தழிழா்களே காரணம் எனலாம். இரண்டாயிரத்து ஐனூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேல் பழைமைவாய்ந்த இலக்கிய மரபைக்கொண்டுள்ள தமிழ்மொழி 1997 ஆம் ஆண்டின் கணக்கெடுப்பின் படி 80 மில்லியன் மக்களால் பேசுப்படுகிறது என்றால் அது நிச்சயமாக எமது மொழிக்கான சிறப்பாகும்.

சாி, தீட்டியது போதும் இனி வாளை எடுக்கலாம். தமிழா் பிரதேசங்களிலிருந்து வெளிநாடுகளில் போய்க் குடியேறிய எம்மவா்கள் பொதுவாக தமிழை வீட்டு மொழியாகவே பயன்படுத்துகிறாா்கள். வீட்டினுள் தங்கள் குடும்ப அங்கத்தவா்களுக்குள் தொடா்பாடலை ஏற்படுத்திக்கொள்ள தமிழையும், வெளியில் அதாவது பணித்தளங்களில், பாடசாலைகளில், கடைத்தெருக்களில் அந்த நாட்டிற்குாிய தேசிய அல்லது வட்டார மொழியையும் பயன்படுத்துகிறாா்கள். எனக்குத்தொிந்து வெளிநாட்டில் உள்ள அதிகமான புலம்பெயா் தமிழா்கள் தமிழ் பேசுவதை ஒரு உன்னதமான உணா்வாகவே வெளிப்படுத்துகிறாா்கள். ஒரு வாரத்திற்கு ஒரு முறை அல்லது ஒரு மாதத்திற்கு ஒரு முறை மட்டும் தமிழ் பேசும்போது கிடைக்கும் சந்தோஷத்தை (இலங்கையிலிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வரும் போது) வருடம் புராகவும் பேசும் ஆங்கிலமோ, ப்ரெஞ்சோ, டொச்சோ, ஜோ்மனோ கொடுப்பதில்லை.

சந்தா்ப்பம் கிடைக்கும் போது கூட தமிழ் பேச முயற்சிக்காதவா்கள் பிற மொழிகளில் மட்டும் ஸ்டைலிஸ்சாக பேசும்போது அதை பாா்ப்பதற்கு மிகவும் அருவருப்பாய் இருக்கும். யுத்தம் நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கும் பொழுது தங்கள் உயிா்களை காப்பாற்றிக்கொள்வதற்காய் தாயகத்தை விட்டு வெளிநாடுகளிற்கு போய், தாங்கள் “தமிழ்“ அகதிகள் என அந்த நாட்டில் புகலிடம் பெற்றவா்கள் இப்பொழுது தாயகத்திற்கு பிக்னிக் வந்து போகும் போது கணேசபுரம் பெட்டிக்கடையில்கூட ஆங்கிலம்தான் பேசுகிறாா்கள். இவ்வாறான பலரை நான் கண்டிருக்கிறேன். முல்லைத்தீவில் ஒருமுறை இத்தாலியில் இருந்து வந்திருந்த ஒரு தமிழ் அம்மணியைச் சந்தித்தேன். மாலையில், மேனியை தடவிப்போகும் அலைச்சாரல், என் தொடைவரை பாயும் வீரென அலை, இரத்த கறை என்றாலும் வெள்ளையாய் ஆரவாரமின்றி அம்மணமாய்க் கிடக்கும் அந்த மணல்.. அப்பப்பா முல்லை கடல் பற்றி பக்கம் பக்கமாய் எழுதலாம். ஏதோவொரு உணா்வை மனதுள் ஊற்றிக்கொண்டே இருக்கும் பீச் அது. அங்குதான் இந்த பெண்ணை சந்தித்தேன்.

“ஆா் யு ப்ரம் கியா்?“ இப்படியேதான் அவாின் பேச்சு ஆரம்பமானது. என்னைப் பாா்த்தால் தமிழ் சுத்தமாய் தொியாதவன் போலவும் ஆங்கிலம் பேசி கலக்குபவன் போலவுமா அவளுக்கு தோன்றியிருக்கும். நான் அரைக்காற்சட்டையோடு, ஒரு வாகனத்தில், மாலையென்றாலும் தலையில் குத்தி வைக்கப்பட்ட வெயில் கண்ணாடியோடு தோற்றமளித்தால் நான் ஆங்கிலம் பேசுபவன் ஆகிவிடுமா? இருந்தும் (பெண்ணும் கொஞ்சம் கலராய், அழகாய் வேறு இருந்ததால்...) நானும் ஆங்கிலத்தில் ”நோ!” என்றேன். பேச ஆரம்பித்தாள் அந்த நண்பி. பேச்சில் தமிழையும் ஆங்கிலத்தையும் கொஞ்சம் கூட மனச்சாட்சி இல்லாமல் கலந்து அடித்துக்கொண்டிருந்தாா். ஒன்று தமிழ் பேசணும் இல்லை தப்பில்லை ஆங்கிலம் பேசணும். அதென்ன “டூ வீக்ஸ்ல கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் கெட்டிங் டாா்க் யா..!“. அவள் பேச்சில், பாவம் தமிழ் மூச்சுவிட கஸ்டப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. “கொஞ்சம் தமிழில பேசலாமே..” என நான் கேட்ட போது அவள் என்னை ஒரு மாா்க்கமாய்ப் பாா்த்தாள். “பட்டிக்காடு.. இந்த சிம்பிள் இங்லீஸ் கூட இதுக்கு விளங்கல போல.. இதெல்லாம் எப்புடி உருப்படப்போகுது..!“ என்று  நினைத்திருப்பாளோ? இருக்க, நானோ அதைப்பற்றி அலட்டிக்கொள்ளவில்லை.

முயற்சி செய்து தமிழில் உரையாட ஆரம்பித்தாா் அந்த பெண். முல்லைத்தீவில் நின்றுகொண்டு இரண்டு தமிழா்கள் ஆங்கிலம் பேசுவது எவ்வளவு வெட்கக்கேடான விடயம்? எனக்கு முன் தன் சுயகௌரவத்தை உயா்த்திக்கொள்ள கிடைத்த நல்ல சந்தா்ப்பமாக அது அவளிற்கு இருந்திருக்கலாம். தான் சிறுவயதிலே இத்தாலியில் சென்று குடியேறிவிட்டதாகவும் தனது இத்தாலியில் இருக்கும் தன் அப்பாவின் பெயா் அரவிந்தசாமி எனவும் தாயகத்தில் தனது சொந்த இடம் வட்டுக்கோட்டை எனவும் என்னுடன் பகிா்ந்துகொண்டாள். தமிழில் பேசும்படி கூறியதிலிருந்து அவள் அழகான தமிழில் பேசிக்கொண்டிருப்பதை அவதானித்தேன். அதுதான் நன்றாக தமிழ் தொிகிறதே பிறகு எதற்கு இந்த வெத்து சீன்? என மனதுள் நினைத்துக்கொண்டேன். இத்தாலியில் ஒரு தமிழன் பிறந்திருந்தால் கூட அவனால் தமிழ் பேச முடியுமாயின் அவன் தாயகத்திற்கு வரும் போது ஆங்கிலம்தான் பேசவேண்டும் என்பது இல்லை என அவளிடம் சொன்னபோது “ஐ அக்றி!“ என்று சொல்லிச் சிாித்தாள். நான் முறைத்தேன். “மன்னிக்கவும், நான் அதை ஏற்றுக்கொள்ளுகிறேன்..!“ என திருத்திக்கொண்டாள். நான் “அது!” என்றேன்.

போா் முடிந்தபின்னா் இம்முறைதான் இலங்கைக்கு மீண்டும் வர சந்தா்ப்பம் கிடைத்தது என்றாள் அந்த பெண். “வேலையில லீவு போட முடியாதா?” என்றேன். சிாிப்பொன்றை உதிா்த்துவிட்டு “ச்சே ச்சே... அப்பா விடமாட்டன் எண்டுட்டாா்.. சண்டை முடிஞ்சு சாியான சமாதானம் வந்தப்பிறகுதான் இலங்கைக்கு போகணும் எண்டு கண்டிப்பா சொல்லிட்டாா்..!”. எனக்கு அதைக்கேட்க சிாிப்புத்தான் வந்தது. “அப்படியெனின்.. இப்ப அந்த சாியான சமாதானம் வந்துட்டுதா??” என்றேன் நக்கலாக. “அப்ப இல்லையா???” என என் இரு கண்களையும் இமைக்காமல் பாா்த்தாள் அவள். “வந்தால் நன்றாக இருக்கும்!” என்றேன். வெளிநாட்டில் வசிக்கும் அந்த பெண்ணிற்கு நான் சொன்னது எந்தளவிற்கு புாிந்திருக்கும் எனத் தொியாது. “அது சாி, உங்க அப்பா என்ன சொன்னாா்... சண்ட முடிஞ்சபிறகுதான் இங்க போகணும் எண்டா...” என நான் இழுத்தபோது “ஆமா!” என்றாள். மீண்டும் சிாித்துவிட்டு “ம்ம்ம்... நல்ல விடயம். உங்கள் அப்பாவிற்கு நீங்கள் எத்தனையாவது பிள்ளை..?” என்றேன். “ஐந்தாவது..!” என பதில் வந்தது. “ஒரேயொரு பிள்ளையை பெத்துவிட்டு, அந்த பிள்ளையை செல்வீச்சுக்களுக்கும் சீறி வரும் குண்டுகளுக்கு மத்தியிலும் பாடசாலைக்கு கூட்டிக்கொண்டு செல்லும் போதுகூட, எங்கள் அப்பாக்கள் இந்தளவு பயந்ததில்லை..!” என்றேன். இதையும் அவளால் புாிந்துகொள்ள முடிந்ததா எனத் தொியவில்லை. நான் இந்த குறிப்பில் சொல்லவந்ததைவிட மேலதினமான ஒரு தகவல் இது. உண்மைதான் இறுதியில் அவள் தமிழ் பேசுவதை அப்படியே கிறங்கிப்போய் பாா்த்துக்கொண்டிருந்தேன். ழகரத்திலும், ணகரத்திலும் ஆங்காங்கே கொஞ்சம் சறுக்கி விழுந்தாலும் நன்றாகவே தமிழ் பேசினாா்.

எனக்கு தொிந்து இவரைப்போன்றவா்கள் “வெளிநாட்டுக்காரா்“ என்கின்ற ஒரே காரணத்திற்காய் இங்கு வந்தால் கூட தமிழில் பேசுவதை தவிா்க்கிறாா்கள். இவா்களுக்கு ஒன்றை நாம் அடிக்கடி ஞாபகப்படுத்தவேண்டியிருக்கிறது. “நீங்கள் ப்ரான்சில் குடியுாிமை பெற்றிருந்தாலும், நாங்கள் உங்களை ”ப்ரான்ஸ் தமிழா்” அல்லது “புலம்பெயா் தமிழா்” என்றுதான் எண்ணிக்கொள்ளுகிறோம். நீங்கள் எங்கு போனாலும் உங்கள் சுயத்திற்கு பின்னால் “தமிழா்“ என்கின்ற ஒரு சோ்க்கை இந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது என்பதை மறவாதீா்கள். தமிழ் என்கின்ற ஒரு வேரே நம்மை இன்றுவரை பெருமையுடன் உலகமெல்லாம் சுற்றித்திாிந்தும் நம் சுயத்தை காத்துக்கொள்ள காரணமாக இருக்கிறது. வேரை தொலைத்தால் நாம் நிலைக்க முடியாது.

வெளிநாட்டில் இருப்பவா்கள் நிச்சயம் தமிழ்தான் பேச வேண்டும் என்பது நடைமுறைக்கு ஒவ்வாத ஒரு பிதற்றல் வாதம். மொழி என்பது தன்னை சூழ இருக்கின்ற மனிதா்களோடு தொடா்பாடலை ஏற்படுத்திக்கொள்ள உதவுகின்ற ஒரு சாதனம். நாம் யாரோடு தொடா்பாடலை மேற்கொள்ளவேண்டுமோ அவா்களுடைய அல்லது இருவருக்கும் பொதுவான ஒரு மொழியை பயன்படுத்த வேண்டும். வெளிநாடுகளில் இருக்கும் தமிழா்களை தமிழ் பேசினால் மட்டுமே தமிழா்கள் என கருதிக்கொள்ளவேண்டும் என்றால் அது அடிப்படையில் பிற்போக்கு விவாதம். ஆனாலும் தமிழை மறக்காமல் அடிப்படையில் குடும்ப மொழியாகவேனும் (Domestic Language) பயன்படுத்திக்கொள்தல் அவசியமானது. நம் அடுத்த சந்ததியினா் ஐரோப்பாவில் “ஐ டோன்ட் நோ ரமில்.!” எனச்சொன்னால் அது அவா்களது தவறில்லை. அது நமது வரலாற்றுத் தவறு.

முல்லைத்தீவில் சந்தித்து அறிமுகமாகிக்கொண்ட அந்த “இத்தாலி தமிழச்சியை“ மீண்டும் சந்தித்தால் நான் ஆங்கிலத்தில்தான் பேசுவேன். ஆனால் நிச்சயம் அவா் தமிழில்தான் பேசுவாா் என்பது எனக்கு நன்கு தொியும். அந்த முல்லைத்தீவின் அழகிய கடற்கரையில் என்னோடு “தமிழ்” பேசிய அந்த அனுபவத்தை அவா் என்றுமே மறப்பதற்கு சந்தா்ப்பம் இல்லை. என்னையும் சோ்த்து.

அடுத்த வாரமும் வருவேன்....






1 comment:

ஊமைக்கனவுகள். said...

வலைச்சரம் உங்களை அறிமுகப்படுத்திற்று.
பதிவுகள் மிக நன்றாக உள்ளன!
மீண்டும் வருவேன்.நன்றி!

Popular Posts