Sunday, June 15, 2014

கருகிய காலத்தின் நாட்குறிப்புகள் - 12


இந்த வார நாட்குறிப்பு ஒரு சாராரை கொஞ்சம் சஞ்சலப்படுத்தலாம். நான் கடந்து வந்த சில அனுபவங்களை கலப்படம் இன்றி கொஞ்சம் சுவாரஸ்யமாக பேசுவதே இந்த தொடரின் நோக்கம் என்பதை யாவரும் அறிவர். இங்கு பேசப்படும் பல விடயங்களை தங்கள் சுய வாழ்க்கையோடு சம்மந்தப்படுத்தி காயப்படும் நண்பர்களுக்காக சில உண்மையான நம் சமூகப்பிரச்சனைகளை தணிக்கை செய்துவிட முடியாது. அது என் எழுத்து தர்மத்திற்கும் முறணானது. நம்மைப் பற்றியும் நம் வாழ்வு பற்றியும் நாமே வெளிப்படையாக பேசிக்கொள்தல் ஒரு ஆரோக்கியமான சமூக மேம்பாட்டிற்கு வழிகோலும். நம் சமூக கட்டமைப்பிற்கு சவாலாக அமையும் விடயங்களை பேசாமலும் அதுபற்றி சிந்திக்காமலும் விடுதல் வயலில் வேகமாக வளரும் களைகளுக்கு ஒப்பானது. சரி விடயத்திற்கு வரலாம்.

நான் ஏற்கனவே கடந்த சில நாட்குறிப்புக்களில் குறிப்பிட்டிருந்தது போல தாயகத்தை தொலைத்துவிட்டு வெளிநாடுகளில் நம் உறவுகள் தஞ்சம் புகுவதற்கு காரணம் தாயகப்போராட்டம் மட்டும்தான் என சொல்லிவிட முடியாது. போராட்டம் மிக முக்கியமான காரணி என்றாலும் மேலும் சில வேறு காரணங்களும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. இந்த காரணம் வெளிநாடுகளில் சென்று குடியேறியவர்களில் ஒருத்தரிற்கு ஒருத்தர் வேறுபடும். இதில் ஒரு முக்கியமான வகையறா இந்த 'திருமணம்'. போரிற்கு பிற்பட்ட காலங்களில் வெளிநாட்டு ஆசை எந்தளவிற்கு இளம் ஆண்களை ஆட்கொண்டிருக்கிறதோ அதே போல வெளிநாட்டு வாழ்க்கையை விரும்பும் இளம் பெண்கள் இல்லை என சொல்லிவிட முடியாது. பெரும்பாலும் இந்தப் பெண்களில் இரண்டு தரப்பினர் இருக்கிறார்கள். ஒன்று வெளிநாட்டு செல்வதற்கு திருமணத்தை காரணமாக பயன்படுத்துவோர். இரண்டாவது குடும்ப வறுமை காரணமாக பணம் சம்பாதித்தலை நோக்கமாகக் கொண்டு விசேடமாக மத்திய கிழக்கு நாடுகளுக்கு செல்வோர். இன்றைய குறிப்பு முதல் தரப்பினர் பற்றி பேசும். இரண்டாம் தரப்பினர் பற்றி அடுத்த வாரம் பேசலாம்.

சாதாரணமாக ஒவ்வொரு பெண்ணிடமும் தன் எதிர்கால கணவன் தொடர்பான ஒரு எதிர்பார்ப்பு இருக்கும். சிலருடைய எதிர்பார்ப்பு பட்டியல் மிகவும் நீண்டது. இவர்களுக்கு அதிகமாக 35 வயதிற்கு பிறகே திருமணம் சாத்தியமாகும். அப்பொழுது அந்த நீண்ட பட்டியல் பற்றி அதிகம் வருத்தமுறுவார்கள். இதில் சுவாரஷ்யமான விடயம் என்ன வென்றால், இவர்கள் இறுதியாக திருமணம் செய்து கொள்ளும் அந்த ஆணிடம் அவர்கள் லிஸ்டில் இருந்த எந்தவொரு இயல்பும் இருக்காது. கணவன் பற்றிய அளவுக்கதிகமான எதிர்பார்ப்போடு இருந்த பலர் இறுதியாக முதிர்கன்னி என்கின்ற வகையறாக்குள் துர்வதிஷ்டவசமாக விழுந்துவிடுகிறார்கள். இப்பொழுதெல்லாம் புதிதாக தமிழ் பெண்களின் லிஸ்டில் ஒரு சுவாரஷ்யமான விடயமும் தொற்றிக்கொண்டிருக்கிறது. 'எனக்கு வரும் கணவர் வெளிநாட்டில் இருப்பவராக இருக்க வேண்டும்'. பல தமிழ் பெண்களின் இந்த எதிர்பார்ப்பை அல்லது ஆசையை கண்டு ஆச்சரியப்பட்டிருக்கிறேன். இந்த எதிர்பார்ப்பிற்கு பல காரணங்கள் இருக்கலாம். மேலைத்தேய நாகரீகத்தால் ஈர்க்கப்பட்டமை, சுகபோக வாழ்க்கை, பணக்கார வாழ்க்கை, அல்லது உள்நாட்டில் கௌரவ அந்தஸ்து தேடல், திருமணத்திற்கு பின்னரும் தங்கள் குடும்பத்திற்கு பொருளாதார உதவி வழங்கக்கூடியதான நிலையை உருவாக்குதல், தங்கள் சக பெண் நண்பிகள் மற்கும் உறவினர்கள் மத்தியில் உயர் சுய நிலை அந்தஸ்தை உருவாக்கல் என பல காரணங்கள் இருக்கலாம். இந்த வெளிநாட்டு ஆசையுள்ள பெண்களை முல்லைத்தீவு தொடங்கி வெள்ளவத்தை வரை காணமுடியும். இது பற்றி புள்ளி விபரம் கேட்காதீர்கள் நான் இந்த விடயத்தில் எந்தவித ஆராச்சியும் மேற்கொள்ளவில்லை.

எனக்கு நன்கு தெரிந்த நண்பி ஒருவர் இருக்கிறார். இப்பொழுது கொழும்பில் இருந்தாலும் அவரது சொந்த இடம் மட்டக்களப்பு. என்னுடைய வயது இருக்கும் (அப்படியெனின் யூத்னு அர்த்தம்!). நாளுக்கு நாள் அவளை பின்தொடரும் பையன்களின் பட்டியலில் ஓர் அதிகரிப்பு இருந்துகொண்டே இருக்கும். ஒருமுறை என்னுடைய ட்ரெயினிங் ப்ரோக்ராம் ஒன்றிற்கு அவள் வந்திருந்தாள். அப்படித்தான் அவள் எனக்கு அறிமுகமானாள். ஒரு நாள் வெள்ளவத்தை கேஎப்சி யில் நானும் இந்த நண்பியும் இன்னும் சில நண்பர்களும் பொரிச்ச இறைச்சி சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தோம். மிகவும் அழகானவள் இந்த நண்பி. நம்மை சுண்டி இழுக்கும் மஜிக் கண்கள். நுனிநாக்கில் ஆங்கிலம் பேசுவாள். 'என்னோடு தமிழில்தான் பேசணும்' என்று கண்டிப்பாக சொல்லியிருந்த படியால் என்னுடன் மட்டும் அழகிய மட்டக்களப்பு தமிழில் பேசுவாள். ஒரு பெரிய கோழிக்காலோடு மல்லுக்கட்டிக்கொண்டிருந்த அவளிடம் என் நண்பன் வரலாற்று முக்கியத்துவமான ஒரு கேள்வியைக் கேட்டான். 'ஆமா, இவ்வளவு அழகா இருக்கே, எப்பபாரு ஒருத்தன் உனக்கு பின்னாலயே வாறான் சாரி வாறம். நீ எதுக்கு யாரையுமே லவ் பண்ண மாட்டேங்கிறாய்?'

கேள்வி கொஞ்சம் கலாய்த்தல் பாங்கில் இருந்தாலும் அது நாங்கள் அனைவரும் நீண்ட நாட்களாக அவளிடம் கேட்க வேண்டும் என வைத்துக்கொண்டிருந்த கேள்விதான். இடையில் நான் புகுந்து 'இதற்கு சீரியசான பதில் ஒன்றை இந்த சங்கம் உங்களிடமிருந்து எதிர்பார்க்கிறது!' என்றேன் அவளைப்பார்த்து. இறுதியில் அவள் சீரியசாகவே பதில் சொன்னாள். 'எனக்கு லவ் பண்றதில ஆர்வம் இல்லாமல் இல்லை பட் எனது எதிர்பார்ப்புகள் கொஞ்சம் ஜாஸ்தி..' என இழுக்கையில் 'உதாரணத்துக்கு..' என நான் குறுக்கிட்டேன். மிகவும் தெளிவாக சொன்னாள் 'நிச்சயமா அவர் வெளிநாட்டில இருக்கிறவரா இருக்கணும்'. மேசையை சுற்றியிருந்த எங்களின் ஆவெண்ட வாய்கள் அனைத்தும் மெதுவாக மூடிக்கொண்டன.

நான் அவளிடம் வெளிநாட்டு பையன்தான் வேணும் என்பதற்கான காரணத்தை தெரிந்து கொள்ள ஆர்வமாய் இருப்பதாயும் அதைத்தெரிந்துகொள்தலில் எவ்விதமான உள்குத்துக்களும் இல்லை என்பதையும் சொல்லியிருந்தேன். ஆனாலும் அவளுக்கு அந்த காரணத்தை சரியாக விளங்கப்படுத்த முடியவில்லை இன்று வரை. அல்லது சொல்வதில் ஏதேனும் கௌரவச் சிக்கல்கள் இருக்குமோ என்பதையும் யான் அறியேன். என்ன என்ன விடயங்களில் வெளிநாட்டில் இருக்கும் இளைஞர்கள் இங்கிருக்கும் இளைஞர்களுடன் ஒப்பிடுகையில் சிறப்பாக வேறுபடுகிறார்கள் என அடிக்கடி சிந்தித்திருக்கிறேன். பெரும்பாலும் வெளிநாடுகளில் அவர்கள் ஆடம்பர வாழ்க்கையை அதிகம் அனுபவிக்கிறார்கள். கிளிநொச்சியில் இருக்கையில் இரவு நேர களியாட்ட விடுதிகள் என பேச்சு வந்தால் 'ச்சீ' என அருவருத்தவர்கள் இப்பொழுது தங்களின் அரைவாசி வாழ்க்கையை பிரான்சின் றென், ருலூஸ் போன்ற களியாட்ட நகரங்களின் விடுதிகளில் செலவு செய்வதை நான் அறிவேன். இதை தவறு என சொல்ல முடியாது. காலத்திற்கும் தேசத்திற்கும் ஏற்றாற்போல் தக்கண பிளைக்கதெரியாதவை அழிந்து போகும். ஆக அதிகமான நம் தாயக பெண்களின் வெளிநாட்டு திருமண கனவுகளின் பின்னணி நாகரீகமான ஆடம்பர வாழ்க்கை நோக்கியதாகவே இருக்கிறது. 

நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு எனது மேலதிகாரியினால் பாவம் பார்த்து வழங்கப்பட்ட ஒரு வார விடுமுறையை கழிக்க இலங்கை வந்திருந்தேன். ஒரு நாள் அம்மா சுந்தரம் மாமா வீட்டுப்பக்கம் போய் வா என அனுப்பி வைத்தார். சுந்தரம் மாமா குடும்பமும் எங்கள் குடும்பமும் மிகவும் நெருங்கிய நண்பர்கள். 2000 ஆம் ஆண்டு இடம்பெயர்வில் எங்கள் ஊரில் வந்து குடியேறியவர்கள் இன்றுவரை இங்குதான் வசிக்கிறார்கள். என்னை அவர்களுக்கு அதிகம் பிடிக்கும். படிக்கும் காலங்களில் நானும் அதிகமான நேரத்தை அவர்கள் வீட்டில் செலவு செய்வேன். அதற்கு இரண்டு காரணங்கள் இருந்தது. ஒன்று வட்டில் அப்பம். இரண்டாவது குட்டி மேனகா. எப்பொழுது சுந்தரம் அங்கிள் வீட்டிற்கு போனாலும் எனக்கு வட்டில் அப்பம் இலவசமாகக்கிடைக்கும். குட்டி மேனகா சுந்தரம் அங்கிளின் ஒரே பொண்ணு. இப்பொழுது அது குட்டியல்ல குமரி. மிகவும் நீண்ட நாட்களுக்கு பின்னர் அன்று நான் சுந்தரம் அங்கிள் வீட்டிற்கு சென்றேன். வழமைபோல மிகப்பெரிய வரவேற்பு கிடைத்தது வட்டில் அப்பம் உட்பட. ஆன்டிக்கு வயதுதான் கொஞ்சம் அதிகரித்துக்கொண்டிருந்தாலும் அவர் செய்யும் வட்டில் அப்பத்தின் சுவை மாறாமல் இருந்தது. மேனகா பல்கலைக்கழக படிப்பை முடித்துவிட்டு பிரதேச செயலகத்தில் பணிபுரிகிறாள். 

வட்டில் அப்பத்தோடு முன் மண்டபத்தில் அமர்ந்துகொண்டு நானும் சுந்தரம் மாமாவும் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். எனது வேலை, வெளிநாட்டு வாழ்க்கை, எனது எழுத்துப்பயணம், கொஞ்சமாய் அரசியல், கிரிக்கட் என பல கோணங்களில் நகர்ந்து சென்றது உரையாடல். வேண்டாம் வேண்டாம் எனச் சொல்லியும் காதில் விழுத்திக்கொள்ளாமல் மேனகா சமையலறையில் எனக்கு தேனீர் ரெடி பண்ணிக்கொண்டிருந்தாள். 'எப்ப கலியாணம் அமல்?' அங்கிள் பிளேட்டை சடாரெனப் போட்டார். 'அதுக்கு என்ன அங்கிள் இப்ப அவசரம்..' என சமாளித்தேன். 'காலா காலத்துக்கு அதுகள பண்ணிடணும் பாத்தியா..!' பருவகால அறிவுரை வந்திறங்கியது. நான் எதுவும் பேசவில்லை. இந்த அறிவுரைக்கெல்லாம் தலையை ஆட்டிவிட்டு போய்கொண்டே இருக்க வேண்டும். 'முதல்ல நம்ம மேனுட கல்யாணத்த சும்மா ஜாம் ஜாம்னு நடாத்திட்டு அப்புறமா நான் கட்டிக்கிறேன்..!' என்றேன் அக்கறையாய். 'உண்மைதான் அமல்..' என தலையை ஆட்டினார் அங்கிள். 'ஆமா மேனுட கல்யாண வேலையெல்லாம் எப்பிடி போய்கிட்டு இருக்கு..?' என்றேன் சுந்தரம் அங்கிளிடம். தேனீர் திடீரென என் உதட்டை சுட்டது. காரணம் தெரியவில்லை. 'அதுதான் அமல் பாத்துக்கிட்டு இருக்கம்.. நம்ம அவசரத்துக்கு அதெல்லாம் சரிவரணுமே தம்பி. இவளுக்கு வேற வெளிநாட்டு மாப்பிள்ளதான் வேணும்னு ஒத்தக்காலில நிக்குறாள்..' அங்கிள் அலுத்துக்கொண்டார்..

சமையலறையில் எனக்கு வட்டில் அப்பம் பார்சல் பண்ணிக்கொண்டிருந்த மேனகாவிற்கு கேட்கக்கூடியதாக 'நானும் வெளிநாட்டிலதான் இருக்கிறேன் மேடம்..' என்றேன் சத்தமாக. 

வீட்டினுள்ளிருந்து மேனகாவின் பதில் வேகமாக வந்தது. 

'உனக்கு அங்க காட் இருக்கா????'

'......'

இப்பவெல்லாம் நம்ம பொண்ணுங்க ரொம்ப தெளிவாகத்தான் இருக்கிறாங்க! 'நீயெல்லாம் நல்லா வருவ!' என அங்கிருந்து நடையைக்கட்டினேன். 


அடுத்த வாரமும் வருவேன்.



No comments:

Popular Posts