Tuesday, June 10, 2014

கருகிய காலத்தின் நாட்குறிப்புக்கள் - 11



அகதி அந்தஸ்து தேடி ஆயிரக்கணக்கிலான தமிழர்கள் பிற தேசங்களை நாடிச்சென்றாலும் தங்கள் அகதி அந்தஸ்து கொள்கையை நமக்காக அந்தளவிற்கு தளர்த்திக்கொண்டதாய் இல்லை விசேடமாக பல ஐரோப்பிய நாடுகள். அதுவும் இலங்கை யுத்தம் முடிவுக்கு வந்தது என்கின்ற காரணம் அவர்களின் அகதிகள் மீதான தங்கள் உள்நாட்டு கொள்கைகளை இன்னும் இன்னும் கடினமாக்கிக்கொள்ள உதவியாய்ப்போனது. இருந்தும் யுத்த காலங்களில் நம் தமிழர்களுக்கு புகலிடம் வழங்கிய சில ஐரோப்பிய நாடுகளையும் நாம் மறந்துவிட முடியாது. இன்றும் பல நாடுகளில் பிரஜா உரிமையோடு வாழும் தமிழர்கள் அந்த நாட்டு அரசாங்கங்களை நன்றியோடே நினைத்துக்கொள்கிறார்கள். உயிரை கையிலேந்திக்கொண்டு தஞ்சம் தேடி ஓடிவந்த எம்மவர்களை ஏற்றுக்கொண்ட உன்னதமிக்க நாடுகள் அல்லவா அவை. அவற்றிற்கு தமிழர்கள் நாங்கள் என்றும் கடமைப்பட்டவர்களே.

இதேபோல இந்த நாடுகளின் அகதி அந்தஸ்து தொடர்பான நெகிழ்ச்சித்தன்மையை பயன்படுத்தி குறித்த யுத்த காலங்களுக்குள் இந்தநாடுகளில் போய் குடியேறிய 'புலம்பெயர்தல் அவசியமற்ற' தமிழர்களையும் பிரித்துப்பார்க்காமல் இந்தநாடுகள் வரவேற்றன. இந்த சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்தி புலம்பெயர்ந்த தமிழர்கள் தங்கள் வெளிநாட்டு வாழ்கையை தாங்கள் எதிர்பார்த்ததைப் போலவே அமைத்துக்கொண்டார்கள். இந்த வகையறாவுக்குள் வரும் ஒரு நண்பர் பற்றி அண்மையில் அவரது நண்பர் ஒருவர் என்னிடம் பகிர்ந்துகொண்டார். அந்த நண்பரை செந்தூரன் என்று வைத்துக்கொள்ளுவோம். செந்தூரன் யாழ்ப்பாணத்தை பிறப்பிடமாக கொண்டவர். பல வருடங்களுக்கு முன்னதாக ஐரோப்பிய நாடு ஒன்றில் 'அகதி' அந்தஸ்து தேடி அங்கு போய் குடியேறியவர். இவர் இப்பொழுது அந்த நாட்டின் பிரஜா உரிமையோடு அங்கு வாழ்ந்துவருகிறார் என்பது இந்த நாட்குறிப்பை விளங்கிக்கொள்வதற்கு தேவையான முக்கிய தடயத்தை வழங்குகிறது.

முல்லைத்தீவில் அழகிய ஒரு கிராமத்தில் மூன்று ஆண் சகோதரர்களோடு ஒரே பெண்ணாக பிறந்தவர் மதி. அப்பாவை பொக்கணையில் தொலைத்துவிட்டு அவரிற்கு என்ன நடந்தது என இன்னும் தேடிக்கொண்டிருக்கிறாள் அவள் குடும்பத்தோடு. இறந்திருப்பார் என்கின்ற நம்பிக்கையில் அவர் படத்திற்கு மாலை அணிவித்து படுக்கையறையில் வைத்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார் மதியின் அம்மா. இல்லை அப்பா வருவார் என அடம்பிடித்துக்கொண்டிருக்கிறான் மதியின் கடைசித் தம்பி. மதி அப்பொழுது பாடசாலை ஒன்றில் ஆசிரியராக கடமையாற்றிக்கொண்டிருந்தார். அடிக்கடி மதியை பார்ப்பவர்கள் 'எப்ப மதி கலியாணம்?' என கேட்கும்பொழுது அவர்களை முறைத்துப்பார்த்துவிட்டு நடையைக்கட்டும் பேர்வழி மதி. 'எங்க போனாலும் எப்ப மகளுக்கு கலியாணம், எப்ப மகளுக்கு கலியாணம்.. எண்டு கேக்குறாங்க?' நாசுக்காக மதியின் அம்மா சொல்லும் போதெல்லாம், மதியின் முறைப்பான பார்வை அவள் அம்மாவை எரித்துப்போடும். 'இவங்களுக்காக எல்லாம் என்னால கலியாணம் கட்ட முடியாது அம்மா!' என அடிக்கடி எரிந்து விழுவாள் மதி. இருபத்து ஐந்து வயது ஆரம்பித்திருந்தாலும் திருமணம் என்பதை விட தனது தொழில், குடும்பம் என்பவற்றில்தான் அதிகம் ஈடுபாடு கொண்டிருந்தாள். 'மதி,
கலியாணம் எல்லாம் என்னமாதிரி..?' என ஒருமுறை மதியை கேட்டு கடுப்பேத்திய சக ஆசிரியை ஒருவர் நன்றாக அவளிடம் வேண்டிக்கட்டிக்கொண்டார்.

'அப்பா இல்லாத பிள்ளை...' என்கின்ற ஊர் வாயின் பரிதாப வார்த்தைகள் பல தடவைகள் மதியை 'சீ.. இந்த ஊரவிட்டே போய்டலாம் போல இருக்கு!' என்கின்ற அளவிற்கு வெறுப்பேற்றுவதாய் இருக்கும். மதியின் அம்மாவுடையதும் அவள் மூத்த சகோதரனுடையதுமான நீண்ட அறிவுரை, நியாயமான விவாதம், மிதமிஞ்சிய கெஞ்சல் என்பன மதியை இறுதியாக திருமணத்திற்கு சம்மதிக்க வைத்தது. மதியின் மூத்த அண்ணன் விவசாயம் செய்பவர். நல்லதொரு உழைப்பாளி. குடும்பத்தை அப்பாவின் இடத்திலிருந்து பொறுப்பாக கவனித்துக்கொள்பவர் இவர். அவரின் நண்பர் ஒருவரின் உதவியால் கிடைத்த வெளிநாட்டு வரன் தங்கள் குடும்பத்திற்கும் மிகவும் பொருத்தமானது என கண்டுகொண்ட மதியின் அண்ணனும் அம்மாவும்  தடல் புடலாக ஆகவேண்டிய காரியங்களை ஆரம்பித்தனர்.

'உங்களுக்காக மட்டும்தான் நான் இந்த கலியாணத்துக்கு ஒத்துக்கிட்டன். அதுக்காக உங்கள எல்லாம் விட்டுட்டு வெளிநாட்டுக்கெல்லாம் போக முடியாது. நான் இங்கதான் இருப்பன்.. எத்தின தடவ சொல்லியிருப்பன் வெளிநாட்டு மாப்பிள வேணாம்னு.. கொஞ்சமாவது என்னைய புரிஞ்சுக்க மாட்டீங்களா..!' அன்று இரவு மதியின் சத்தத்தில் வீட்டுக்கூரை நடுங்கியது. அம்மாவும் அண்ணனும் தலைகுனிந்து நின்றார்கள். மதியோ அடக்க முடியாத பத்திரகாளியானாள். நிற்சயம் அன்று அவளை அவர்களால் சம்மதிக்க வைக்க பல பிரயத்தனம் செய்தும் முடியாமல் போனது. இனியும் இவளை சம்மதிக்க வைக்க முடியும் என்கின்ற நம்பிக்கை அண்ணனிடமோ அம்மாவிடமோ கொஞ்சமும் இருக்கவில்லை. ஆனாலும் ஒரு மாத கால அடம் பிடித்தலின் முடிவில் மதியே துர்வதிஷ்டவசமாக தோற்றாள். மதியை இறுதியில் சம்மதிக்க வைப்பதற்கு வீட்டாட்கள் கையாண்ட தந்திரம், வழமைபோலவே அம்மாவின் செண்டிமெண்ட், அம்மாவின் கண்ணீர், அம்மாவின் பட்டினி, அம்மாவின் சுகவீனம், அம்மாவின் மற்றும் அண்ணனின் மௌனம், அண்ணனின் தாடி (கவலையால் சேவ் செய்யவில்லையாம்). ஒருமாத போராட்டத்தின் பின்னர் 'அம்மா, அந்த மாப்பிள்ள ஓகே, நான் கலியாணம் பண்ணிக்கிறன்!'. அம்மாவின் கண்ணீர் நின்றது. அம்மா சாப்பிட ஆரம்பித்தார். மாத்திரை இல்லாமலே அவர் சுகவீனம் குணமானது. அண்ணன் பேச ஆரம்பித்தான். இறுதியில் அண்ணனின் தாடி சேவ் செய்யப்பட்டது.

வெளிநாட்டு மாப்பிள்ளை வந்திறங்கினார். திருமணம் செய்வதற்கு நாட்கள் போதாமல் இருந்ததினால் நிச்சயதார்த்தத்தையும் பதிவுத் திருமணத்தையும் இப்போதைக்கு முடித்துக்கொள்ளலாம் என தீர்மானிக்கப்பட்டது. காரணம் மாப்பிள்ளை ஒரு வார விடுமுறையிலேயே வந்திருந்தார். பத்து லட்சம் ரூபாய் பெண் வீட்டாரிடமிருந்து மாப்பிள்ளை வீட்டாரிடம் கைமாற்றப்பட்டது சீதனம் என்கின்ற பெயரில். ஐந்து ஏக்கர் காணி பேச்சளவில் மாப்பிள்ளைக்கு தானம் செய்யப்பட்டாலும் எழுத்தளவில் உறுதிப்படுத்தி உரிமை மாற்றம் மேற்கொள்ளப்படவில்லை. நிர்ச்சயதார்த்தம் முடிந்தது, பதிவுத் திருமணமும் நிறைவெய்தியது. ஒருவாரமும் முடிவுக்கு வந்தது. மாப்பிள்ளை கிளம்பினார். மாப்பிள்ளை வீட்டாட்களின் வங்கிக்கணக்கு ஒரு லட்ச்சத்தால் அதிகரித்தது. பெண்வீட்டாரின் வங்கிக்கணக்கு பூச்சியம் ஆனது. பெண் வீட்டார் மகளை கரை சேர்த்துவிட்டோம் என பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டனர்.

ஒருவாரம், ஸ்கைப்பில் பட்டாம் பூச்சி பறந்தது. மதி வாழ்க்கையின் இன்னுமொரு பகுதி சந்தோசமாகவும் உணர்வுமிக்கதாயும் இருந்தது. திருமதி செந்தூரன் என தனது சுயத்தை மாற்றிக்கொண்டாள் மதி. அருகிலிருக்கும் கடைக்கு செல்வதற்கு கூட கணவனின் அனுமதி தேவைப்பட்டது. அந்த அனுமதி ஸ்கைப்பிலோ குறுஞ்செய்தியாகவோ ஐரோப்பாவிலிருந்து வந்து இறங்கும். ஆறு மாதங்கள் ஓடி நின்றது. மதி முகத்தில் ஏதோ ஒரு சோகம் ஒட்டிக்கொள்ள ஆரம்பித்தது. 'புருஷன் பொஞ்சாதிக்கிடையில அப்பிடி இப்பிடி வரத்தான் செய்யும்.. அதுக்கு எதுக்கு முகத்து தூக்கி வச்சுக்கிட்டு திரியிறே?' என அம்மாவின் அடிக்கடி வந்துபோகும் அறிவுரை அவள் ஆத்திரத்திற்கு இன்னும் இன்னும் தூபம் போட்டது. இருந்தும் மதியின் முகம் கொஞ்சமேனும் வெழுப்பதாய் தெரியவில்லை. அவளிடத்தில் ஏதோவொரு மாற்றம் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. எப்பொழுதும் தனிமையில் இருப்பாள். அதிகமான நேரங்களை கணினியின் முன் செலவிடுவாள். அடிக்கடி தனது அறைக்குளிருந்து அழுதபடி வெளியே வருவாள். அடிக்கடி பாடசாலைக்கு லீவு போடுவாள். முற்றுமுழுதாக மதி தனது வழமையான முகத்தை தொலைத்திருந்தாள். ஒரு நாள் சத்தம் கொஞ்சம் அதிகமாக வெளியே கேட்டதனால் அவள் அறையின் மூடிய கதவில் காதைவைத்து கேட்டதில் அவள் மதிக்கும் மாப்பிளைக்கும் இடையில் ஏதோ பெரிய முரண்பாடும் சண்டையும் போய்க்கொண்டிருப்பதாக மதியின் அண்ணன் புரிந்துகொண்டான்.

'மதி உன்கூட கொஞ்சம் பேசணும்..! பாடசாலை முடிந்து வீடு வந்த மதியை வாசலில் இடைமறித்தான் அவள் அண்ணன். 'என்ன பேசணும்?' முறைத்தாள் மதி. இந்த முறைத்தலில் 'எண்ட வாழ்க்கைய நாசமாக்கிட்டியே!' என்பது தொக்கி நின்றது. 'இல்ல, கொஞ்சம் வாறியா பேசணும்?'. மீண்டும் முறைத்து விறுக்கென வீட்டினுள் நடந்தாள் மதி. அவள் விறுக்கென போனதில் ஒன்றை மட்டும் அவனால் அவதானிக்க முடிந்தது. 'இரண்டு கண்களும் சட்டென நனையத்தொடங்கியிருந்தது'.

இதற்கு என்ன அர்த்தம்? தங்கச்சியின் வாழ்க்கையை ஏதும் அவசரப்பட்டு சீரழித்து விட்டேனா? எங்கள் சந்தோசங்களுக்காகவும் கெளரவத்திற்காகவும் அவளின் சந்தோசத்தை தொலைத்துவிட்டோமா? புலம்பியபடி இருந்தவனை அருகில் வந்த மதி தட்டினாள். 'என்ன ஏதோ பேசணும் எண்டனீ சொல்லு?'.

அழுதாள். அழுதாள். அழுதாள். பேச்சு வரவில்லை. மதியின் அண்ணனும் அழ ஆரம்பித்தான்.

'இப்பொழுதெல்லாம் அவர் என்கூட பேசுறது இல்ல.  பகல்ல மட்டும்தான் கால்
எடுக்கணும் எண்டு சொல்லியிருக்கார். இரவில கால் பண்ணினா ஒரு பொண்ணு பேசுது. அது செந்தூரன் தண்ட கணவன் எண்டும், அவர்கூட ஒண்டரை வருசமா  ஒரே வீட்டில் சேர்ந்து வாழ்கிறதாவும் ஏதோ ஏதோ எல்லாம் சொல்லுறா....' கொஞ்சம் நிறுத்தி ஓவென அழுதாள் மதி.

விடயம் தெரியவரவே மதியின் அண்ணன் தன் நண்பன் மூலமாக இதுபற்றி தேடல் நடத்த ஆரம்பித்தான். இறுதியாக அதிஷ்டவசமாக செந்தூரன் கூட வெளிநாட்டில் பணிபுரியும் நண்பன் ஒருவனுடைய தொடர்பு கிடைத்தது. அவன் உண்மையை  மதியின் அண்ணனினிற்கு பின்வருமாறு உறுதிப்படுத்தினான்

'செந்தூரனிற்கு முறைப்படி திருமணம் ஆகாட்டிலும் இங்க ஒரு பொண்ணு கூட லிவிங் டூகெதர். இது இப்ப ரெண்டு வருசமா நடக்குது. ரெண்டுபேரும் ஒரே வீட்டில்தான் இருக்காங்க. இருவரும் சீக்கிரம் முறைப்படி கலியாணம் செய்துகொள்வதாய் சொன்னாங்க. அந்த பொண்ணுக்கு கார்ட் இல்ல. இவன கலியாணம் செய்தா சான்ஸ் இருக்கு. அதுதான் அந்த பொண்ணு இவன விட்டு போறதா இல்ல. அதோட அந்த வீட்டில அந்த பொண்ணுக்கும் உரிமை இருக்கு... நீங்க எதுக்குங்க அதுக்குள்ள போய் விழுந்தீங்க?'

மறுநாள் இதை எப்படி மதிக்கு சொல்வது என சிந்தித்தபடி பொழுது நன்றாக புலரும் முன்னமே வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டான் மதியின் அண்ணன். அவன் தன்னிடமே அடிக்கடி கேட்டுக்கொண்டான். 'அப்ப இனி எண்ட தங்கச்சியிண்ட வாழ்க்கை?' கண்கள் கலங்கியபடி வழியிலிருந்த அந்த குளக்கட்டில் ஏறி அமர்ந்துகொண்டான்.

எதிரில் ஓடிவந்த ஒரு சிறுவன் அவசர அவசரமாக சொன்னான். 'மாமா, உங்கள உடனே வரட்டாம். மதி அக்கா மருந்த குடிச்சிட்டாங்களாம்... ஆஸ்பத்திரிக்கு கொண்டுபோறாங்க!'




அடுத்த வாரமும் வருவேன்...







No comments:

Popular Posts