Sunday, June 1, 2014

கருகிய காலத்தின் நாட்குறிப்புக்கள் - 10


பயணங்கள் மட்டுமல்ல பல திருமணங்களும் ஈழத்தை விட்டு அவ்வப்போது புலம்பெயர்ந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. நான் இந்த புலம்பெயர்தல் பற்றிய நாட்குறிப்புக்களின் முன்னுரையில் சொன்னதுபோல ஈழத்து தமிழர்கள் புலம்பெயர்வதற்கான பல காரணங்களில் திருமணமும் ஒன்றாகும். ஒவ்வொரு ஆண்டும் தங்கள் மாப்பிள்ளையை தேடி வெளிநாடுகளுக்கு சென்று குடியேறும் பெண்களின் எண்ணிக்கை சிறிதளவில் அதிகரித்துக்கொண்டிருப்பதாக சொல்லுகிறார்கள். யுத்த காலங்களில் ஈழத்தை விட்டு வெளியேறியவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் இளம் ஆண்களாகவே இருந்தார்கள். பாதுகாப்பு, தொழில், கஷ்டம் போன்றவற்றின் துரத்தலினால் வெளிநாடுகளை நோக்கிப் பயணித்தார்கள். ஆக, இவர்களில் அதிகமான இளம் ஆண்கள் திருமணம் என்று வருகின்ற பொழுது ஈழத்து தமிழ் பெண்களியே மணந்துகொள்ள ஆர்வம் காட்டுகிறார்கள். இதன் விளைவுதான் அதிகளவான இளம் பெண்களின் வெளிநாட்டு பரம்பல். இந்த வெளிநாட்டு மாப்பிள்ளைகள் இரண்டு வார விடுமுறையில் இலங்கைக்கோ அல்லது இந்தியாவிற்கோ அல்லது மலேசியாவிற்கோ வந்து தடேல் புடேல் என திருமணத்தை முடித்துவிட்டு மீண்டும் தாங்கள் வசிக்கும் நாடுகளிற்கு சென்றுவிடுவது ஒரு ட்ரென்ட் ஆகவே இருந்து வருகிறது. ஆசைக்கு ஒரு திருமணம். அவ்வளவுதான். இலங்கை திரும்பி வரும் அந்த மணப்பெண்கள் வருடக்கணக்காக தொலைபேசியிலும், ஸ்கைப்பிலும், முகப்புத்தகத்திலும் மட்டுமே கணவனுடன் குடும்பம் நடத்த வேண்டியிருக்கும். 

இதில் இரண்டு வகையான பெண்கள் இருக்கிறார்கள். ஒன்று தங்கள் வீட்டாட்களினால் பேசப்பட்டு நிற்சயிக்கப்பட்ட வெளிநாட்டு மாப்பிள்ளையை மணந்து கொள்பவர்கள். இதில் காதலித்து திருமணம் முடிப்பவர்களும் அடங்கும். இரண்டாவது வெளிநாட்டு மாப்பிள்ளைதான் வேண்டும் என அடம்பிடித்து அவர்களை மணந்து கொள்பவர்கள். புலம் பெயர் நாடுகளில் வசிக்கும் பெண்களை மணந்துகொண்டு அங்கு போய் செட்டில் ஆகும் ஆண்கள் ஒப்பீட்டளவில் குறைவு என்பதால் இவர்களைப் பற்றி அதிகம் அலட்டிக்கொள்ளவில்லை என்பதை மனதில் கொள்க.

யாழ்ப்பாணத்திற்கு சென்றால் ஒருமுறையாவது றியோ ஐஸ் கிரீம் குடிக்காவிடில் அந்த யாழ் பயணம் முழுமை அடைவதில்லை. நான் ஐஸ் க்ரீமின் மிகப்பெரிய விசிறி இல்லாவிடினும் அங்கு போகும்பொழுது ரியோவை என்னால் தவிர்க்க முடியாது. ஒவ்வொருமுறை ரியோவிற்குள் சென்றுவரும் போதும் வெளிநாட்டிலிருந்து வந்த பல நம்மவர்களை அங்கே காணக்கிடைக்கும். அங்கே இருக்கும் ஐம்பது பேர்களில் இவர்கள் தெளிவாகவும் வித்தியாசமாகவும் தெரிவார்கள். தலையில் கண்ணாடி, கழுத்திலும் கையிலும் மொத்தமான சங்கிலி (அப்பொழுதுதான் ஊர்சனம் மதிக்கும்), அவர்களுக்கு செளகரியமான மெல்லிய சின்னதான ஆடைகள், வாயில் ஆங்கிலம், கையில் ஐ போன், காலில் சப்பாத்து என அவர்களை அடையாளம் கண்டுகொள்வது அவ்வளவு கடினமானதல்ல. ஒற்றை மேசையில் நானும் நண்பனும். பக்கத்து மேசையில் இரண்டு பெண்கள். முதல் கரண்டி ஐஸ் கிரீம் வாய்க்குள் போய் சேர்வதற்குள் அருகிலிருந்த மேசையில் அமர்ந்திருந்த ஒரு பெண் திடிரென எழுந்துவந்து எனது நண்பனுடன் உரையாட ஆரம்பித்தாள். அவள் பார்ப்பதற்கு வாட்டசாட்டமாக இருந்தபடியால் கொஞ்ச நேரம் எனது கண்கள் ஐஸ் கிரீமை நாடவில்லை. கண்களுக்கு ஐஸ் கிரீம் கொடுக்கும் குளிர்மையை விட அந்த பெண் அதிகமாகவே அள்ளி வீசிக்கொண்டிருந்தாள். என் கண்கள் மும்முரமாய் இருந்தபடியால் செவிகள் அவர்கள் இருவரினதும் பேச்சிற்கு அருகில்கூட செல்லவில்லை. (நண்பன் மேல் பயங்கர கடுப்பாய் இருந்தது, அருகில் இருக்கும் என்னை கொஞ்சம் அந்த பெண்ணிற்கு அறிமுகப்படுத்தி வைத்தால் குறைந்தா போய்விடுவான்?) 

இருபது நிமிடம் கரைந்தது. வந்தவள் மறைந்தாள். இவ்வளவு நேரமாய் என்னை கண்டுகொள்ளாத என் நண்பனுக்கு இப்பொழுது வேறு வழி இல்லை. அருகில் நான் மட்டுமே! அடுத்தது என்ன வழமைபோலவே அந்த பெண்ணைப்பற்றி பேச ஆரம்பித்தோம். 'யார்டா இது... ப்பா!' என வாயைப் பிளந்தேன். 'கலியாணம் ஆச்சு மச்சி அந்த பொண்ணுக்கு!' என் வாயை மிக சாதூர்யமாக அடைத்தான் நண்பன். பிளந்த வாயை மெதுவாக மூடினேன். அவன் அவள் பற்றிய ஒரு நீண்ட கதையைச் சொல்ல தயாரானான்.

'எனது பள்ளித்தோழி மச்சான் இவள். எங்க கிளாசிலையே இவள்தான் செம அழகு. ஜப்னா யுனிவெர்சிட்டி. வீட்டாக்கள் பாரின் மாப்பிள்ளையா புடிச்சு இவள கட்டிவச்சாங்க போன வருஷம். மாப்பிள்ள லண்டன்ல'.

'ஓ அப்பிடியா.. அப்ப எதுக்குடா இன்னும் இங்கயே சுத்திக்கிட்டு திரியுது..? பட்டதை அப்படியே கேட்டேன். மயூரன் சொன்னான். 'அங்கதான் இருக்கு மச்சான் பிரச்சன... பாவம் ஷாலினி.. அந்த பையன் இலங்கைக்கு வர ஏலாது! இந்த பொண்ணுக்கும் லண்டன் போறதுக்கு இன்னும் எதுவும் சரிவரல, கலியாணம் கூட இந்தியாவிலதான் நடந்தது..!'

'வை அவரால இங்க வரமுடியாது???'

'இத நான் விளங்கப்படுத்தணுமா? தெரியாதா உனக்கு!'

'அட ஆமால்ல!' என தலையை ஆட்டினேன்.

'ஆமாடா, பாவம் இந்த பொண்ணு...!' அந்த பெண்ணிற்காய் உருக ஆரம்பித்தேன்.

எதற்காக இந்த திருமணம்? வாழ்வதற்க்கா அல்லது பணம், அந்தஸ்து, கெளரவம் போன்ற வீண் எதிர்பார்ப்புக்களுக்கா? இங்கு யாரை குற்றம் சொல்வது? மருமகன் இங்கு வரமுடியாது, மகளும் அங்கு போவது சிரமமானது என தெரிந்தும் திருமணம் முடித்து வைத்த பெற்றோர்களையா? அல்லது உள்நாட்டு போரையா அல்லது தமிழர்களின் தலைவிதியையா? இப்படி இன்னும் எத்தனை பெண்கள், ஆண்கள் ஈழத்தில் தங்கள் அழகிய குடும்ப வாழ்கையை தொலைத்துவிட்டு திரிகிறார்கள்? திருமணம் ஆகி ஒரே வாரத்திற்குள் கணவனோடு புலம்பெயர்ந்த அதிஷ்டக்கார பெண்களும் இல்லாமலில்லை. ஐஸ் கிரீம் முடிந்ததே தெரியாமல் நக்கிக்கொண்டிருந்த என்னை 'விளக்கெண்ண வா போவம்..!' என நண்பன் தட்டியபோதுதான் இந்த சிந்தனையிலிருந்து மீண்டேன்.

அதே போல, இங்கு வந்து திருமணம் முடித்துவிட்டு மனைவிக்காய் ஏங்கிக்கொண்டிருக்கும் நம் புலம்பெயர் நண்பர்களையும் நினைத்துப்பார்த்தேன். திருமணம் என்பது கூடிவாழ்தல் என்னும் உயரிய வாழ்வியல் இலக்கைக்கொண்டது. இந்த புலம் பெயர்வுகள் எத்தனை கணவன் - மனைவியை, அம்மா - பிள்ளையை, அக்கா - தம்பியை பிரித்துப் போட்டிருக்கிறது. ஒருவகையில் வாழ்க்கைதேடி ஓடி புலம் பெயர் தேசங்களில் தஞ்சமடைந்தாலும் பலரது வாழ்க்கைத் தேடல் இன்னும் தொடர்ந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. எம்மை சிதைத்துப்போட்ட அந்த கருகிய காலங்களின் நாட்குறிப்பில் இப்படி எத்தனை உறவுகள் தொலைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. மழை நின்றும் தூவானம் அடிப்பதுபோல போர் முடிவடைந்தாலும் அதனால் குதறி வீசப்பட்ட வடுக்கள் இன்னும் ஏதோ ஒரு வகையில் நம்மை துரத்திக்கொண்டுதான் இருக்கிறது.

சில மாதங்களுக்கு முன்னர் கொழும்பில் இடம்பெற்ற ஒரு திருமண வைபவத்திற்கு போய் இருந்தேன். அது எனது நண்பன் ஒருவனுடைய திருமணம். மணப்பெண்ணும் நண்பிதான். முகப்புத்தகத்தில் அறிமுகமாகிய இந்த காதல் இப்பொழுது கொழும்பில் மஞ்சம் வரை வந்து நிற்கிறது. நம்ம மாப்பிள்ளையும் வெளிநாட்டிலிருந்துதான் வந்திருந்தார். பிரான்ஸ் இல்  ஒரு ஆடோமொபையில் கம்பனியில் மெக்கானிக்காக வேலை பார்க்கிறார். நல்ல வாட்ட சாட்டமான பையன். நம்ம நண்பன் மேல இந்த பொண்ணு காதலில் குதிக்க இவ்வளவு போதாதா? நான் திருமண மண்டபத்திற்குள் நுழைந்தபோது மேடையிலிருந்த ஐயர் அப்பாடா என பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்தார். பிறகென்ன, நேரடியாகவே சாப்பாடு பரிமாறப்படும் இடத்திற்கு விரைந்தேன். அவ்வளவு பசி.

பிரமாதமான சாப்பாடு. வெளிநாட்டு கலியாணம் இல்லையா? மேடையேறி இருவரையும் வாழ்த்திவிட்டு கீழே இறங்கி அங்கிளைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன். வெளியில் போன் கதைத்துக்கொண்டு நிற்பதாக ஆண்டி சொன்னதும் வெளியில் போனேன்.

'வணக்கம் அங்கிள்..!

'வணக்கம் வணக்கம் அமல்.. வந்தத காணவே இல்ல..!

'இல்ல அங்கிள் அப்பவே வந்துட்டன்.. சரி கிளம்பலாம்னு..!

'என்ன அவசரம்? அதுசரி நீர் எப்ப எங்களுக்கு சாப்பாடு போடுறது?'

'பொறுங்க அங்கிள், நானும் லண்டன் போய், உழச்சு, FB ல ஒரு அழகான பொண்ணா லவ் பண்ணி... அப்புறம்.. வேறென்ன சாப்பாடுதான்!'

நான் சொல்லவந்ததை சீக்கிரமாய் புரிந்துகொண்டாரோ என்னவோ அடி வயிற்றில் செல்லமாக குத்தி 'உண்ட வாய்க்கு....' என அங்கிள் இழுத்துக்கொண்டிருக்கும் போதே '..... இப்போதைக்கு இப்பிடி எதுவுமே நடக்காது!' என வசனத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தேன். வழமைபோல, அருகில் நின்றவர்கள் அனைவரும் திரும்பி பார்க்கும்வரை சத்தமாய் சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்.

'சரி அங்கிள், லண்டன் தம்பதிகள் எப்ப பயணம்?' என்றேன்.

'அத ஏன் அமல் கேக்குறே, இவனுக்கு அங்க காட் கிடைக்கும் என்றமாரி இருந்திச்சு அப்புறம் பார்த்தா போன கிழமைதான் தெரியும் அதையும் ரிஜெக்ட் பண்ணிட்டாங்க. அப்புறம் என்ன மாப்பிள்ள சீக்கிரமே இங்க வந்து ஒரு பொட்டிக்கட போட்டு புளச்சுக்க வேண்டியதுதான்!. '

'என்ன அங்கிள் சொல்லுறீங்க? அப்ப வெளிநாட்டு மாப்பிள்ள என்ற ஒரே ஒரு காரணத்துக்காகத்தானே பொண்ணு வீட்டாக்கள் இந்த கலியாணத்துக்கு ஒத்துக்கிட்டதா அன்னைக்கு சொன்னீங்க!'

'ஆமா!'

'அப்ப இந்த விஷயம் அவங்களுக்கு தெரிஞ்சா... ?' என இம்முறை நான் இழுக்க, அங்கிள் முடித்து வைத்தார்.


'.... கோவிந்தாதான்!'





அடுத்த வாரமும் வருவேன்.




நன்றி தமிழ்த்தந்தி - 01.06.2014







1 comment:

Theva said...

Good Continue ...ikalkalaththai nampuvathai vida innum ethirkalak kanavukal athikam. ikkaraikku akkaraipachchai.

Popular Posts