Wednesday, August 20, 2014

கருகிய காலத்தின் நாட்குறிப்புக்கள் - 21



சிறுவர்கள் என்றால் உங்களைபோல எனக்கும் ரொம்பவும் பிடிக்கும். அவர்கள் ஒவ்வொரு அசைவிலும், நெளிதலிலும் ஏன் பார்வையிலும் அப்படியொரு கலைரசம் கொட்டிக்கிடக்கும். இரசிக்கத்தெரிந்த பொறுமைசாலிகளுக்கு குழந்தைகள் என்பது ஒரு சொப்பனம்.  அவர்கள் குறும்புத்தனங்களில் நம்மையே மறந்து தொலைந்துபோகும் அந்த தருணங்களை உலகில் வேறெங்கிலும், எதிலும் பெற முடிவதில்லை. அதிலும் செல்லமாக அவர்களை கோவப்படுத்தி, கடுப்பாக்கி, சண்டைபோடுவதில் கிடைக்கும் அந்த அழகிய சந்தோசம் எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒன்று.

நான் வவுனியாவில் இருந்த காலகட்டத்தில், அங்கு வழமையாக நான் சென்றுவரும் இடங்களுள் இந்த சிறுவர் இல்லமும் ஒன்று. வவுனியாவில் எனக்கு முகவும் பிடித்தமான ஒரு பொழுதுபோக்கு என்றால் அது இங்கு அடிக்கடி சென்று அந்த சிறுவர்களுடன் நேரத்தை செலவிடுவதுதான். ஒவ்வொரு முறை அந்த சிறுவர் இல்லத்திற்கு சென்று வரும் பொழுதும் எனக்கான முழு மன அமைதி நிறைவாய் கிடைத்தருளும். வாழ்க்கை பற்றி ஒரு ஞானம் பிறக்கும். வாழ்க்கை பற்றியதான முறைப்பாடுகளிற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டும் என்று தோன்றும். இந்த உலகத்திலேயே உண்மையான மகிழ்ச்சி, மன அமைதிக்கான மிகச்சரியான இடம் இந்த சிறுவர் இல்லங்கள்தான் என்று வெளிப்படும். அதை நான் முழுமையாக அனுபவித்திருக்கிறேன். இப்பொழுதுகூட அந்த குட்டீஸை அடிக்கடி நினைத்துக்கொள்வேன். நான் வவுனியாவில் அதிகம் மிஸ் பண்ணும் விடயங்களில் இதுவும் ஒன்று.

இந்த சிறுவர் இல்லத்தை ஒரு கிறிஸ்தவ குழுமத்தைச்சேர்ந்த கன்னியாஸ்திரிகள் நடாத்திக்கொண்டு வருகிறார்கள். இங்கிருக்கும் அனைத்து சிறுவர்களும் இறுதிக்கட்ட போரில் தங்கள் பெற்றோரை இழந்தவர்கள் அல்லது தொலைத்தவர்கள். இப்பொழுது இந்த இல்லத்தில் இவர்களுக்கு தேவையான சகல வசதிகளும் இதை நிர்வகிப்பவர்களால் நிறைவாக செய்து கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. அனைவரும் பாடசாலை செல்கின்றார்கள். அடிப்படை வசதிகள் பற்றி திருப்தியோடு இருக்கிறார்கள். அவர்கள் எதிர்காலத்திற்கு தேவையான ஆங்கிலம், இணைப்பாடவிதான செயற்ப்பாடுகள், ஆன்மீக மற்றும் வாழ்வியல் பயிற்சிகள் என சகலதையும் பெற்றுக்கொடுக்கிறார்கள். அனைத்தும் கிடைத்தும் நிரப்ப முடியாத மிகப்பெரிய வெற்றிடமாக இருந்துகொண்டிருப்பது 'அவர்கள் அம்மா, அப்பா!' மட்டுமே. இதை யாரால்தான் நிவர்த்தி செய்யமுடியும்?

இங்கு இருக்கும் சிறுவர்களில் எனது பெஸ்ட் ப்ரெண்ட் காவியா. 4 வயது நிரம்பிய குறும்புக்கார சுட்டிப்பெண். அவளை எனக்கு ரொம்பவும் பிடிக்கும், அதிலும் அவள் குண்டுக்கன்னங்களை அடிக்கடி கிள்ளி அவளை கடுப்பாக்குவதில் எனக்கு அத்தனை ஆனந்தம். அவளுக்கோ அது உச்சக்கட்ட சித்திரவதை என்று தெரிந்தும் என்னால் அதை தவிர்க்க முடிவதில்லை. இந்த குறும்புக்கார என் பெஸ்ட் ப்ரெண்டுக்கு பின்னால் ஒரு வலி நிறைந்த கதை இருக்கிறது. ஆனாலும் அதை அவள் உணர ஆரம்பிக்கும் வயது இன்னும் வரவில்லை. ஓர்நாள் அந்த வயது நிற்சயம் வரும். அன்று அவள் என்ன ஆவாள் என்பதுதான் என்றும் எனது மனதை சஞ்சலப்படுத்திக்கொண்டிருக்கும் ஒரு ஏக்கம். இப்பொழுது தனது பெற்றோர் பற்றி அவளிற்கு எந்த கவலையும் இல்லை. அந்த கன்னியாஸ்திரிகளின் மடிகளில் குதூகலமாக நாட்களைக் களித்துக்கொண்டிருக்கிறாள்.

இறுதிக்கட்ட போரில் அவள் தந்தையும் சகோதரனும் கொல்லப்பட்டபோது இவள் கைக்குழந்தையாக அவள் தாயின் கைகளில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தாள். இறுதியாக அவள் தாய் தன் நெஞ்சறைக்கு அருகில் வந்து விழுந்த ஒரு செல்துகளால் தாக்கப்பட்டு விழுந்த பொழுதும் அவள் மகள் காவியாவை கைவிடவில்லை. ஒருவாறாக தன் காயங்களில் சீழ்வடிய ஆரம்பித்த தறுவாயில்கூட கவனமாக காவியாவை தன்கூடவே அரசாங்க கட்டுப்பாட்டு பிரதேசத்திற்கு கொண்டுவந்திருந்தாள். வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கப்பட்டு தீவிர சிகிச்சை பெற்றுவந்த காலகட்டத்தில் காவியா இந்த கன்னியாஸ்திரிகளிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. இதன்பின்னர் நடந்தவை பற்றி எந்தவித தகவல்களும் எனக்கு தெரியவில்லை, ஒன்றைத்தவிர. அன்றிலிருந்து காவியாவின் தாய் காணாமல் போய்விட்டாள்.

அதன் பின்னர் அந்த கைக்குழந்தை காவியா இந்த கன்னியாஸ்திரிகளாலேயே வளர்க்கப்பட்டாள். காவியாவிற்கு இப்பொழுது 5 அம்மா, அப்பாக்கள். அங்கிருக்கும் அனைத்து கன்னியாஸ்திரிகளும். முப்பதிற்கும் மேற்ப்பட்ட அக்காக்கள். அவள் அறிவு தெளியும் வயதுவரை இந்த சொந்தம் அவளுக்கு எக்கச்சக்கமான சந்தோசங்களை கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறது. இதுதான் அவள் உலகம் என எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறாள். அவள் சுகயீனமுற்றிருந்த ஒரு நாளில் அவளை சென்று பார்த்தேன். அன்றுதான் அவள் குட்டிக் கண்களில் கண்ணீர்த்துளிகளை பார்க்க நேர்ந்தது. அழுதபடி கட்டிலில் அழகிய சிவப்பு நிற போர்வைக்குள் சுருண்டுகொண்டிருந்தாள். என்னைப்பார்த்து இன்னும் இன்னும் அழ எத்தனிக்கையில் நான் என்னை கட்டாயமாக அந்த அறைக்குளிருந்து வெளியே கொண்டுவந்தேன். காவியா அழுவதை பார்ப்பது எத்தனை கொடுமை என்பதை என் கண்களும் அன்று நன்றாகவே அறிந்து வைத்திருந்தன.

இன்னுமொருநாளில் இந்த சம்பவம் நடந்ததாக என்னிடம் அந்த கன்னியாஸ்திரி சொன்னார். அவளைத்தத்தெடுப்பதற்காக ஒரு குடும்பம் அங்கு சென்றிருக்கிறது. அவர்கள் யார்மூலமாகவோ அந்த காவியா பற்றி கேள்விப்பட்டிருக்க வேண்டும். மிகவும் வசதி வாய்ப்பு நிறைந்த குடும்பம் அது. அவர்களிடத்தில் ஏராளமாக கிடந்த பணத்தைப்போல அவர்களிடம் தாராளமாக இதயமும் இருந்திருக்க வேண்டும். காவியாவிற்க்கான ஒரு அழகிய வாழ்க்கை காத்துக்கொண்டிருந்தது. இதை என்னிடத்தில் அந்த சிஸ்டர் சொன்னபோது, என்னுள்ளே அப்படியொரு சந்தோஷம். இப்படியொரு செய்தியை கேட்பதற்கு நான் நீண்ட நாட்கள் காத்துக்கொண்டிருந்தேன் என்றுகூட சொல்லலாம். காவியாவின் வாழ்க்கை பற்றி அந்த கன்னியாஸ்திரிகளுக்கு மட்டுமல்ல எனக்கும் பெரியதொரு எதிர்பார்ப்பு இருந்துகொண்டேதான் இருந்தது. அது, நாளுக்கு நாள் என்னை மனச்சஞ்சலத்துள் தள்ளுவதும் உண்டு.

அவர்கள் வந்திருக்கிறார்கள். அப்பொழுது காவியா தன் செல்ல பண்டா கரடி பொம்மையுடன் விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறாள். அவர்களுடன் செல்வதற்கு காவியா விரும்பாவிட்டாலும் அழுது அழுது அவர்கள் காரினுள் ஏறிக்கொள்ளும் காவியாவை கண்கலங்க அனுப்பிவைக்கிறார்கள் அந்த கன்னியாஸ்திரிகள். காவியா சென்றுவிட்டாள். காவியா இல்லாத அந்த இல்லத்தை கன்னியாஸ்திரிகளால் மட்டுமல்ல என்னாலும் நினைத்துக்கூட பார்க்க முடியாது. இரண்டு மூன்று நாட்கள் கடந்தது. காவியாவை கூட்டிச்சென்ற அந்த வீட்டாட்களிடமிருந்து ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு. "சிஸ்டர், காவியா இங்க வந்ததில இருந்து ஒரே அழுகை. எதுவும் சாப்பிட மாட்டேன் என்கிறாள். அவள் அழுகைய யாராலையும் கட்டுப்படுத்த முடியல.. இன்னைக்கு காலைல அவளுக்கு காச்சல் வேற வந்துட்டுது.. ரெண்டுதடவ சத்தியும் எடுத்துட்டாள். இரவிரவா உங்க பெயர சொல்லி சொல்லித்தான் அழுகிறாள், சாரி சிஸ்டர், அவள திரும்ப கொண்டுவந்து விட்டுடுறம்." தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டு சில மணிநேரங்களில் அவர்கள் கார் சிறுவர் இல்லத்தை வந்தடைந்தது. காரை நோக்கி ஓடிச்சென்ற சிஸ்டரை ஓடிவந்து கட்டிக்கொள்கிறாள் காவியா. அழுது அழுது களைத்திருந்தாள். உடம்பெல்லாம் கொதித்துக்கொண்டிருந்தது. சிஸ்டரின் தோளில் சாய்ந்தபடி காவியா சொல்லியிருக்கிறாள் "அம்மா இனி என்னைய யாருகூடவும் அனுப்பாதீங்க!".

காவியாவின் புகைப்படம் ஒன்றை அண்மையில் எனக்கு மின்னஞ்சல் செய்திருந்தார் அந்த சிறுவர் இல்லத்தின் தலைமை கன்னியாஸ்திரி. அந்த புகைப்படத்தில் ஒரு அழகிய பண்டா பொம்மையுடன் மின்னல் வெட்டும் அவள் அழகிய புன்னகையோடு ஜொலித்துக்கொண்டிருக்கும் காவியாவை பலநாட்கள் கண்வெட்டாமல் பார்த்து மகிழ்ந்திருக்கிறேன். அந்த பொம்மையை அவள் இன்னமும் தன் அழகிய குட்டிக்கைகளுக்குள் அரவணைத்தபடி வைத்திருக்கிறாள் என்பது எனக்குக்கிடைத்த மேலதிக சந்தோஷம். அதை ஒரு நத்தார் தினத்தில் அவளுக்கு பரிசளித்திருந்தேன்.


அடுத்தவாரமும் வருவேன்.



Sunday, August 10, 2014

கருகிய காலத்தின் நாட்குறிப்புக்கள் - 20


சென்ற வாரம் கவிதா பற்றிய குறிப்பொன்றை இட்டிருந்தேன். அவள் தன்னம்பிக்கையை மெச்சுவதற்கு ஒரு குறிப்பு போதாது என்று எப்பொழுதும் நான் நினைப்பதுண்டு. கவிதா பற்றி நினைக்கும் பொழுதெல்லாம் அவளுக்கு இன்னும் இன்னும் வாழ்க்கை பற்றிய தைரியத்தை ஊட்ட வேண்டும் என்று தோன்றும். அவள் கடந்து செல்லப்போகும் கடினமான பாதைகளை இலகுவாக கடந்துசெல்ல அவளுக்கு இன்னும் இன்னும் தைரியம் கொடுக்கப்படவேண்டும். நான் அவளுக்காக கடவுளிடம் வேண்டுவதும் அதுவே.

தியாகம் என்பது வாழ்க்கையில் மிகவும் முக்கியமான ஒன்று. தேவையானதும் கூட. சின்ன சின்ன தியாகங்கள் வாழ்க்கையை மிகவும் அர்த்தமுள்ளதாக மாற்றுகிறது. அதுவும் இன்னுமொருவரிற்கு நாங்கள் செய்யும் ஒரு சிறிய அளவிலான தியாகம் கூட நம் 'சமூக பிராணி' என்கின்ற சேர்ந்து வாழ்தல் சித்தார்ந்தத்தை மேலும் மேலும் உறுதியடையச்செய்கிறது. அழகான வாழ்க்கையொன்றில் தொட்டுணர முடியாத ஆயிரம் ஆயிரம் தியாகங்கள் மறைந்துகிடக்கும். அந்த வாழ்க்கையை அர்த்தமுடையதாக மாற்றுவதில் அத்தியாகங்களே பிரதான பங்குவகிக்கிறது. ஒரு குழந்தையின் வாழ்க்கையை, எதிர்காலத்தை அழகுற மாற்றுவதற்கு ஒரு பெண்ணால் எந்த அளவிற்கு தியாகங்கள் செய்ய முடியும் என்பதற்கு கவிதா மிகச்சிறந்த உதாரணம் என்பேன். இப்படி நூற்றுக்கணக்கான தியாகிகளை உருவாக்கியதில் முள்ளிவாய்க்காலிற்கு மிகப்பெரிய பங்குண்டு. அதேபோல இன்னும் எத்தனை எத்தனை கவிதாக்கள் வன்னியில் இருப்பார்கள் என்பதும் நமக்குத் தெரியும். சரி, இவ்வாரக் குறிப்பிற்கு வரலாம்.

மழை சோவெனக் கொட்டிக்கொண்டிருந்தது. மழையின் தீவிரமான விழுதல் நாங்கள் பயணித்துக்கொண்டிருந்த வாகனத்தின் மேற்கூரையை மூர்க்கமாக மோதிக்கொண்டிருந்தது. வீதியெல்லாம் நீர்த்தேக்கம். புதுக்குடியிருப்பு வீதிகள் தங்கள் மேல் விழும் தூய மழைநீரை தங்களைப்போல செம்மஞ்சள் நிறமாக மாற்றிக்கொண்டிருந்தன. அந்த வீதியில் ஒவ்வொரு ஐந்து மீட்டரிற்கும் குறைந்தது இரண்டு பாரிய குழிகள் பயங்கரமாய் வாய்பிழந்து நின்றன. ஒவ்வொரு குழிகளிற்கும் இறங்கி இறங்கி அந்த தண்ணீரையெல்லாம் பிய்த்தெறிந்துகொண்டு எங்கள் வாகனம் 'கவச வாகனம்' போல கம்பீரமாக முன்னேறிக்கொண்டிருந்தது. முல்லைத்தீவு – பரந்தன் வீதியூடாக சென்று புதுக்குடியிருப்பு சந்தியை கடந்து சிறிது நேரத்தில் வலப்பக்கமாக திரும்பி ஐந்து நிமிட பயணத்தில் அந்த ஊரை நாங்கள் கண்டடைந்ததாக ஞாபகம்.

அது ஒரு அழகான ஊர். போர் கன்னா பின்னாவென்று அந்த அழகிய ஊரை தின்று தீர்த்திருந்தது. முன்னர் இறுமாப்பாக நிமிர்ந்து நின்ற பல பனைமரங்களும் தென்னை மரங்களும் இப்பொழுது தலையின்றி வெறும் முண்டமாக நின்றுகொண்டிருக்கின்றன. அவற்றை பார்த்தபொழுதெல்லாம் என் பிண்டம் வரை வியர்த்துக்கொட்டியது. போரின் அகோரத்தை அந்த மரங்கள் எனக்கு அழகாக மொழிபெயர்த்தன. அதிகமான வீடுகள் உடைந்து அரைவாசியில் அரையும் குறையுமாக நின்றுகொண்டிருந்தன. மீதி வீடுகள் இருந்த இடத்தைக் கூட அவ்வீட்டாட்களால் அடையாளம் காண முடியாத அளவிற்கு தரைமட்டமாக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த கிராமம்; இப்பொழுது கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மீண்டும் புத்துயிர் பெற்று எழுந்துகொண்டிருந்தது. மக்கள் நடந்தவற்றை மறக்க எத்தனிக்கையில் அந்த தலையற்ற பனைமரங்கள் அவர்களை மீண்டும் முள்ளிவாய்க்காலிற்கு அழைத்துச்சென்றுகொண்டிருக்கிறது. பாவம் அந்த மக்கள். அங்கு இருக்கும் எவரிடமும் நலமாக இருக்கிறீர்களா என என்னால் கேட்க முடியவில்லை. ஒவ்வொருத்தரிற்குள்ளும் ஏதோ ஒரு ரணம் காயாமலேயே சீழ்பிடித்து வடிந்துகொண்டிருக்கிறது என்பதை நான் அறிவேன். அந்த ரணங்களோடு இன்றுவரை சதாபொழுதுகளும் செத்துக்கொண்டிருக்கும் அவர்களிடம் எப்படி நலமா எனக் கேட்பது? 

அந்த கிராமத்தில் முதல் முதலாக ஒரு வயதான அம்மாவை சந்திக்கக்கிடைத்தது. ஒரு அறுபது வயது இருக்கும் அந்த அம்மாவிற்கு. அருகிலிருந்த கிணற்றில் தான் கொண்டுவந்திருந்த தண்ணீர்க்குடத்தை நிரப்பிக்கொண்டிருந்தார். கொஞ்சம் அருகில் சென்று பேச்சை ஆரம்பித்தேன். என்னை இன்முகத்தோடு கண்டிப்பாக தனது வீட்டிற்கு வந்துசெல்லும்படி அழைத்தார். தலைமேல் உள்ள அந்த சும்மாட்டின்மேல் தூக்கி நிறுத்திய குடத்துடன் முன்னே செல்லும் அந்த அம்மாவை நானும் பின்தொடர்ந்தேன். அந்த அம்மாவின் வீட்டை அடையும் வரை இடைவெளியில்லாமல் இருவரும் பேசிக்கொண்டே நடந்தோம். அழகாக மூச்சு விட முடியாமல் பட படவென பேசிக்கொண்டு வேகமாக நடந்துகொண்டிருக்கும் அந்த அம்மா எனது அம்மாவை ஞாபகப்படுத்திக்கொண்டிருந்தார். எனது அம்மாவும் அப்படித்தான், பேச ஆரம்பித்தால் பட படவென வேகமாக ஒரே ப்ளோவில் போய்க்கொண்டிருப்பார். கேட்பதற்கு ஆகோனின் ரப் பாடல் போல இருக்கும். அந்த அம்மாவின் வீட்டை அடைந்தேன். நான்கு கம்புகளாலான அந்த படலையை திறந்து வீட்டு வளவினுள் என்னை அன்பாக அழைத்தார். நானும் அந்த குறுக்காக கட்டப்பட்டிருந்த தடிகளைக் கடந்து உள்ளே நுழைந்தேன். மிகப்பெரிய வளவு. வானுயர வளர்ந்து தலைகளை சல சலவென ஆட்டிக்கொண்டு நிமிர்ந்து நிற்கும் தென்னை மரங்கள். வீட்டினுள்ளே என்னை அழைத்து தரையில் விரிக்கப்பட்டிருந்த நீல நிற பாயில் அமர்ந்துகொள்ளும்படி கேட்டுக்கொண்டார். பாயின் மேல் ஆரவாரமில்லாமல் அமர்ந்துகொண்டாலும் எனது கண்கள் ஆரவாரமாய் அந்த வீட்டை அங்கும் இங்குமாய் நோட்டம் விட்டபடி விழித்துக்கொண்டிருந்தது. 

அதை வீடு என்று சொல்வதை விட ஒரு குடிசை என்று குறிப்பிடுவது மிகவும் பொருத்தமாய் இருக்கும். மன்னிக்கவும் அதை இன்னும் மிகச்சரியாக குறிப்பிட வேண்டுமானால் 'மிகச்சிறிய' குடிசை என்று கருத்துப்பிழையின்றி சொல்லலாம். 'வீடு தரைமட்டம் அப்பு!' என எதிரிலிருந்த வெறும் அத்திவாரக் கற்களைக்காட்டிக் கூறினார் அந்த அம்மா. நான்கு அல்லது ஐந்து அறைகள் கொண்ட ஒரு பெரிய வீடு அது என்பதை அந்த வீட்டின் அத்திவாரத்தைப் பார்த்துத் தெரிந்துகொண்டேன். போரிற்கு முன்னர் இந்த குடும்பம் நல்லதொரு பொருளாதார இயலுமை மிக்க பணக்காரக் குடும்பமாக இருந்திருக்க வேண்டும். இப்பொழுது இவர்கள் வாழ்க்கை முழுவதுமாய் மாறிப்போய்க்கிடக்கிறது. சிறிது நேரத்தில் அந்த அம்மாவின் கணவர் அங்கு வந்து சேர்ந்தார். 'எப்படி சுகம் தம்பி?' என விசாரித்தபடி எனக்கு அருகில் வந்து மெதுவாக அமர்ந்துகொண்டபோதுதான் அதை என்னால் கண்டுகொள்ள முடிந்தது. அந்த ஐயாவின் இடது பக்கம் செயற்கை கால் பொருத்தப்பட்டிருந்தது. 

அவர்கள் இருவரும் மிகவும் சந்தோஷமாக என்னுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். நேரம் ஒரு மணித்தியாலத்தை நெருங்கிக்கொண்டிருந்ததைக் கூட என்னால் உணர முடியவில்லை. அவ்வளவு சுவாரஷ்யமாக பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அப்பொழுது இரண்டு நபர்கள் கேள்வியில்லாமல் திடீரென அந்த வீட்டினுள் நுழைந்தனர். யார் இவர்கள்? கேட்டுக்கேள்வியில்லாமல் இப்படி வீட்டினுள்ளே நுழைவது? எனக்குள்ளே படபடத்துக்கொண்டேன். அதில் ஒருவர் சிறிது நேரம் கவனமாக என்னை கூர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அந்த பார்வை எனக்குள்ளே கொஞ்சம் பயத்தை விதைக்கத்தொடங்கியது. அப்படியொரு லுக்கு அது! சில நிமிடங்கள் கடந்தும் அந்த நபரின் பார்வை மட்டும் என்னை கடந்து போவதாய் இல்லை. அதை பார்வை என்று சொல்லுவதைவிட முறைத்தல் என்று சொல்லுவது கொஞ்சம் யதார்த்தமாக இருக்கும். என்னை ஆமிக்காரன் என்று நினைத்திருப்பார்களோ?

அப்படியே வந்த இருவரும் சட்டென வீட்டினுள் போய் மறைந்தார்கள். அந்த இருவரில் ஒருவரிற்கு பத்து வயது இருக்கும். மற்றவரிற்கு, அதுதான் என்னை முறைத்துப்பார்த்த அந்த பெரியவரிற்கு சுமார் ஏழு அல்லது எட்டு வயதுதான் இருக்கும். பாடசாலை முடிந்து வீடு வந்திருக்கிறார்கள் இருவரும். யார் இந்த இரண்டு குட்டிப்பையன்களும்? இதே கேள்வியை இப்படியே அந்த அம்மாவிடம் கேட்டேன். 'என்ட பேரப்புள்ளைகள் அப்பு.. சரியான குளப்படிகள்.. அதுவும் இந்த ரெண்டாவது இருக்கே.. நல்லா அடியும் போடுறனான்...' சிரித்தபடி கூறிமுடித்தார் அம்மா. 'கொஞ்சம் இவர்கூட பேசிக்கிட்டு இருங்க அப்பு நான் இதுகள் ரெண்டுக்கும் சாப்பாடு குடுத்துட்டு வாரன்...' என மறுபுறம் திரும்பிக்கொண்டார் அம்மா. அவர்கள் படுக்கையறைக்கும் சமையல் அறைக்கும் வெறும் ஐந்து மீட்டர்தான் இடைவெளி. அந்த கொட்டிலின் வலப்புறம் சமையலறை, இடப்புறம் படுக்கையறை.

'இவங்க அம்மா அப்பா வேலைக்கு பொயிட்டாங்களா ஐயா?' என சோற்றை வாயில் திணிக்க முயன்றுகொண்டிருக்கும் அந்த இரண்டு பையன்களையும் காட்டி அருகிலிருந்த ஐயாவிடம் கேட்டேன். 'ச்சே ச்சே.. அவங்க ரெண்டு பேரும் மோஷம் போயிட்டாங்க!' என சாதாரணமாக கூறினார். 'என்ன சொல்லுறீங்க??' ஆவலாக பெரிய கேள்விக்குறி ஒன்றை முகத்தில் நீட்டினேன். அவர்கள் கதை இவ்வாறு இருந்தது. 'நாங்களும் என்ட புள்ளையின்ட குடும்பமும் ஒண்ணாத்தான் முள்ளிவாய்க்கால்ல இருந்தம் தம்பி. யார்ட கெட்ட காலமோ என்ட புள்ளையையும் அவ புருசனையும் ஒரே நாளில பறிகுடுக்கவேண்டிப்போச்சு. இதுகள் ரெண்டும்தான் தப்பினது. அதுக்கு புறகு என்ன பண்ணுறது இந்த ரெண்டு பசங்களையும் ஒருமாரி காப்பாத்தி இங்கால கொண்டு வந்து சேத்துட்டம். நாங்கதான் இவங்கள வளக்கணும். எனக்கும் வேற பிள்ளைகள் இல்ல. நாங்க சாகாம இருக்கணும் தம்பி. இல்லேனா இதுகள் ரெண்டும் நடுரோட்டிலதான். எனக்கும் ஏலாது, அவதான் இவங்களுக்கு எல்லாம் பண்ணிக்கிறது..'

எனக்கு என்ன பேசுவதென்றே தெரியவில்லை. இந்த அம்மாவுக்கும் ஐயாவிற்கும் அறுபது வயது இருக்கும். அந்த இரண்டு சிறுவர்களும் பத்து வயதிற்கு குறைந்தவர்கள். இவர்கள் இருவரின் வாழ்க்கையும் இந்த அம்மா, ஐயாவினுடைய உயிர்வாழ்தலில்தான் தங்கியிருக்கிறது. ஒரு தொடரான பெருமூச்சுக்கள் எனக்கு தெரியாமலேயே வெளியேறிக்கொண்டிருந்தது. ஒரு கணம் அப்படியே இருந்துவிட்டு மறுபுறம் திரும்பி அந்த இரண்டு சிறுவர்களையும் பார்த்தேன். என்னை முறைத்துப்பார்த்த அந்த குட்டிப்பையனிடம் நான் ஆமிக்காரன் இல்லை என அந்த அம்மா சொல்லியிருக்க வேண்டும், இப்பொழுது என்னைப்பார்த்து அழகாக ஒரு புன்னகையை உதிர்க்கிறான் அந்த சுட்டி.

அடுத்த வாரமும் வருவேன்.

படம்: கூகுள்.

     


Thursday, August 7, 2014

கருகிய காலத்தின் நாட்குறிப்புக்கள் - 19


காஸா எரிந்துகொண்டிருக்கிறது. இஸ்ரேல் தனது மூர்க்கத்தனமான இனஅழிப்பின் மூலம் தனது நில அவாவை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் பூர்த்திசெய்துகொண்டிருக்கிறது. அன்று முள்ளிவாய்க்காலை கைகட்டி வேடிக்கை பார்த்த அதே சர்வதேசம் தன் ஊழைக்கண்களால் இன்று காஸாவையும் பார்த்து மௌனித்து நிற்கிறது. காஸாவின் ஒவ்வொரு அழுகுரல்களும் முள்ளிவாய்க்காலை நினைவுபடுத்தியபடியே கடந்துகொண்டிருக்கிறது. காஸா வடிக்கும் இரத்தத்தின் உஷ்ணத்தை எம்மால் நன்றாக உணரமுடிவதற்கு முள்ளிவாய்க்கால் விட்டுப்போன இரத்தக்கறைகள் உதவியாக இருக்கிறது. உலகநாடுகளின் மனச்சாட்சியையும், மனிதாபிமானத்தையும் எப்படி அன்று தமிழர்களால் வெல்லமுடியாமல் போனதோ அதேபோல்தான் பலஸ்தீனியர்களாலும், உலக முஸ்லிம்களினாலும் அதை இன்று அடையமுடியாமல் போய்க்கொண்டிருக்கிறது. இந்த வரலாறுகள் என்றுமே மாறப்போவதில்லை. உலக அரசியல் அரங்கில் என்றும் அப்பாவி மக்கள் பகடைக்காய்களாகவும் மிருகங்களாகவுமே நடத்தப்படுவார்கள். காஸாவிற்கு எனது பிரார்த்தனைகள்.

இலங்கையில் நடைபெற்ற இறுதிக்கட்ட போரில் கொன்றுகுவிக்கப்பட்ட அப்பாவித்தமிழர்களில் முதியவர்கள், ஆண்கள், பெண்கள், இளைஞர்கள், சிறுவர்கள் என சகலரும் அடங்குவர். வந்து விழுந்த குண்டுகளிற்கு இவர்கள் யார்மேலும் இரக்கம்வரவில்லை. வெடித்து சிதறிய எங்கள் உடல்களைப்பார்த்து அந்த குண்டுகள் ஆனந்தமடைந்தன அவற்றை ஏவியவர்கள் போல. இவற்றுள் கொன்றுகுவிக்கப்பட்டவர்கள் போக ஏனையோர் கண்ணீரும் குருதியுமாய் முல்லைத்தீவு கடற்பரப்பைவிட்டு வெளியேறியபோது சொல்லொண்ணா மனச்சுமைகளை அவர்களோடுசேர்த்தே கொண்டுவந்தனர். அந்த சுமைகள் இன்றும் அவர்கள் மனங்களையும் உடல்களையும் விட்டு இறங்கியதாய் இல்லை. அவற்றை இறக்கிவைக்க முடியுமா எனவும் தெரியவில்லை.

ஒருமுறை முல்லைத்தீவில் ஒரு சகோதரியைச் சந்தித்தேன். அழகிய வதனம் ஆனால் அந்த முகத்தில் மட்டும் ஆயிரம் சோகத்தழும்புகள். என்னால் அவற்றை தெளிவாக கண்டுணர முடிந்தது. அந்த சகோதரியின் பெயரை கவிதா என வைத்துக்கொள்ளுவோம். கவிதாவை நான் முதல் முதல் பார்த்தபொழுது என் கண்களையும் மூளையையும் முந்திக்கொண்டு வந்தடைந்தவை அவள் முகத்தில் தெறித்துக்கொண்டிருந்த ஏதோவொரு சோகம் அல்லது பாரம்தான். இளம் பெண். ஒரு 20 வயது இருக்கும். அவள்பற்றி நான் முதல் முதல் அறிந்துகொண்டபோது எனது இதயத்தை ஆயிரம் ஆயிரம் மலைகள் அழுத்துவதைப்போல உணர்ந்தேன். கண்ணீரையும் கடந்து எவ்வளவு தன்னம்பிக்கை அவளுக்கு? வலிகளையும் மறந்து எத்தனை துணிச்சல் அவளுக்கு? வேதனைகளையும் தாண்டி எத்தனை எதிர்பார்ப்புக்கள் அவள் வாழ்க்கைமேல்??

கவிதாவின் பெற்றோர் இறுதி யுத்தத்தில் கொல்லப்பட்டுவிட்டார்கள். அவள் குடும்பத்திலிருந்து கவிதாவினால் மட்டுமே அந்த கொடூரமான குண்டுகளைத்தாண்டி தப்பித்துக்கொள்ள முடிந்தது. அதேபோல கவிதாவினால் இன்னுமொரு உயிரையும் காப்பாற்றி தன்னோடு கொண்டுவரமுடிந்ததுதான் அவளின் உச்சக்கட்ட துணிச்சலின் வெளிப்பாடு. அது ஒரு குழந்தை. ஒரு வயது மட்டுமே கடந்திருந்தது அப்பொழுது. அது வேறுயாருமல்ல அவளது அக்காவின் குழந்தை. அக்காவும் அக்காவின் கணவரும் அவள் பெற்றோரைப்போல ஒரே இடத்தில் கொல்லப்பட்டனர். இறுதியில் அந்த குடும்பத்திலிருந்து தப்பியவர்கள் கவிதாவும் இந்த சிறிய குழந்தையும்தான். இப்பொழுது கவிதாதான் அக்குழந்தையை வளர்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள். இப்பொழுது அக்குழந்தைக்கு தாய் கவிதாதான். இதில் முக்கியமான விடயம் என்னவென்றால், கவிதா இப்பொழுது பல்கலைக்கழகத்தில் படித்துக்கொண்டிருக்கிறாள். இரண்டாம் வருடம். அவள் பல்கலைக்கழகத்தில் இருக்கின்ற நாட்களில் அவள் உறவினர்கள் அக்குழந்தையை கவனமாக பார்த்துக்கொள்கிறார்கள். சிறு சிறு விடுமுறை கிடைக்கின்றபொழுதெல்லாம் கவிதா வீட்டிற்கு ஓடிவிடுகிறாள் அவள் குழந்தைக்காக. கவிதா இப்பொழுது அக்குழந்தையின் முழுமையான தாய்.

கவிதா எத்தனை தைரியமான பெண் என்பதை இதற்கு மேலும் நான் சொல்லித் தெரியதேவையில்லை. அவளது தைரியம், தன்னம்பிக்கை, தனது மற்றும் அக் குழந்தை மீதான எதிர்கால நம்பிக்கை அதற்கான அயராத முயற்சி என பல விடயங்களில் என்னை வாயில் கையைவைக்குமளவிற்கு மாற்றியிருந்தாள். என்னால் கவிதாவை ஒரு தெய்வாதீனமான பெண்ணாகவே பார்க்க முடிந்தது. எனது வாழ்க்கையில் கைகளை எடுத்து கும்பிட்டு உண்மையாக பெருமிதம் கொள்ள வைத்த முதல் இளம்பெண் இவள்தான். அவள் வார்த்தைகளில் அப்படியொரு தன்னம்பிக்கை தெறித்துக்கொண்டிருக்கும். அவள் விழிகளில் எப்பொழுதும் அப்படியொரு தைரியம் சுழன்றுகொண்டிருக்கும். ஒரு லிப்டிக்ஸ்சுக்காக மனமுடைந்து ஏங்கும் இன்றைய பெண்கள் மத்தியில் இவள் எத்தனை சிறப்பானவள். கவிதாவைப் பார்த்தபொழுது பாரதியார் ஆரம்பித்த புதுமைப்பெண் தேடல் பயனற்றுப்போகவில்லை எனத் தோன்றியது. என்னைவிட நம் தமிழ் இளம்பெண்களுக்கு அவளிடம் கற்றுக்கொள்ள ஆயிரமாயிரம் பாடங்கள் பரந்து கிடக்கிறது.

சில மாதங்களின் பின்னர் இரண்டாம் முறை கவிதாவை சந்திக்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. அவளை பார்ப்பதற்கு கிடைக்கும் சந்தர்ப்பங்களை நான் என்றும் எதற்காகவும் இழந்துவிட நினைப்பதில்லை. அன்று அவள் தன் குழந்தையோடு வந்திருந்தாள். அன்று அக்குழந்தை கவிதாவை 'அம்மா' என அழைத்த அந்த ஒரு நொடியில் என் கண்கள் சடாரென குளமாகி வழிய ஆரம்பித்தது. அக்குழந்தையின் முகத்திலும் கவிதாவின் முகத்திலும் அப்படியொரு வெளிச்சம், வதனம், ஒளிவட்டம். நான் குழந்தையை தூக்கி எடுக்க முயன்றபொழுது அது அம்மாவின் கரங்களைவிட்டு நகரமாட்டேன் என அடம்பிடித்தது. அக்குழந்தையின் வெட்டி வெட்டி மின்னும் அந்த கண்கள் இன்னும் என் கண்களுக்குள் சுற்றி சுழன்றுகொண்டுதான் இருக்கிறது. அன்று கவிதாவிடம் நிறைய பேசக்கிடைத்தது. அவள் ஒவ்வொரு பேச்சிலும் ஆயிரம் அர்த்தங்களும் பாடங்களும் சரமாரியாய் வந்து விழுந்தது. "எனக்கு இவன், அவனுக்கு நான். இதுதான் எனது வாழ்க்கை!" குழந்தையைக் காட்டி அடித்துக்கூறினாள். குழந்தை மீதான அதீத பாசம், அக்கறை, எந்த உலக ஆசாபாசங்களும் எங்களை பிரிக்க முடியாது என்கின்ற நம்பிக்கை, அக் குழந்தையை நன்றாக வளர்த்தெடுப்பேன் என்கின்ற தற்துணிவு, என்னுடைய எல்லா தேவைகளும் ஆசைகளும் எங்கள் இருவர் சார்ந்தவை மட்டுமே என அவள் சொன்னவிதத்தில் எக்கச்சக்கமான கருத்துக்கள் தொக்கி நின்றன.

'கவிதா, உனது வாழ்க்கை பற்றியும் கொஞ்சம் யோசிக்கணும் இல்லையா? ஐ மீன் குழந்தையுடன் சேர்த்து...' 

என நான் குறுக்கிட்டபோது கொஞ்சம்கூட யோசிக்காமல் பட படவென அவள் பதிலை உதிர்க்கத்தொடங்கினாள். 

"எனக்கு அதில் நம்பிக்கை இல்லை அண்ணா, என்னை காதலிப்பதாய் சொல்பவர்கள் எனக்கு ஒரு குழந்தை இருக்கிறது என்றதும் துண்டைக்காணோம் துணியைக்காணோம்னு ஓடிவிடுகிறார்கள். அதிலும் அதிகமான ஆண்கள் அந்த குழந்தை யார், உனக்கு எப்படி குழந்தை  என்றெல்லாம் விசாரிப்பதில்லை. அப்படி விசாரிக்கும் எல்லோருக்கும் நான் இதை விளங்கப்படுத்த முற்படுவதும் இல்லை. எனக்கு இதுதான் குழந்தை. இன்றுமட்டுமல்ல நான் சாகும்வரைக்கும்... என்னையும் எனது நிலையையும் அவ்வளவு இலகுவாகவும் சீக்கிரமாகவும் எந்த ஆணினாலும் புரிந்துகொள்ள முடியாது அண்ணா.. நீங்க என்ன சொல்லுறீங்க??'

நான் வாய் அடைத்து ஒரு பெருமூச்சை விட்டுத்தள்ளுவதைவிட என்னால் என்ன சொல்லமுடியும் சொல்லுங்கள். ஆம் என்றோ இல்லையென்றோ அதை உறுதிசெய்துகொள்ள எத்தனிக்காமல் 'ம்ம்ம்.. நீர் சொல்வது முழுவதும் தவறு என்று என்னால் சொல்ல முடியாது..' என தலையை ஆட்டினேன். உண்மையில் யோசித்துப்பார்த்தால் எத்தனை இளம் ஆண்களால் கவிதாவின் நிலையை சரியாக புரிந்துகொள்ள முடியும். அப்படி புரிந்துகொண்டாலும் கவிதாவை தன் குழந்தையோடு ஏற்றுக்கொண்டு அவளுக்கு வாழ்க்கை கொடுக்க எத்தனை ஆண்கள் தயாராக இருக்கிறார்கள்? 

அது ஒரு விடுமுறைநாள். ஒரு நீண்ட விடுமுறைக்கு பின்னர் கவிதாவை முல்லைத்தீவில் சந்திக்கும் சந்தர்ப்பம் மீண்டுமொருமுறை கிடைத்தது. அவள் குழந்தையுடன் எதிரில் வந்துகொண்டிருந்தாள். அருகில் வந்ததும் முதலாய் குழந்தையை முத்தமிட நெருங்கிய பொழுது அவள் நெற்றியில் இருந்த சிவப்பு நிற பொட்டை அவதானித்தேன். திருமணம் முடிந்திருக்க வேண்டும் என எண்ணிக்கொண்டேன். அதையே முதல் பேச்சாக எடுக்காமல் ஒரு பத்து நிமிடங்களின் பின்னர் இந்த விடயத்திற்கு வந்து நின்றேன். 

'என்ன கவிதா, நல்ல விஷயமெல்லாம் நடந்திருக்கு போல.. சொல்லவே இல்ல...' 
என சிரித்தபடி அந்த சிவப்பு பொட்டை கண்களால் சுட்டினேன். அவள் சர்வசாதாரணமாக சிரித்துவிட்டு 'இல்லை அண்ணா, அது பெரிய ஸ்டோரி..' என தலையைக் குனிந்துகொண்டாள். 'என்ன ஆச்சு..??' என்றேன். 'அதவிடுங்க வேற ஏதாச்சும் பேசலாம்..' என கதையை திசைதிருப்ப முற்பட்ட கவிதாவை நான் தடுக்கவில்லை. அவளுக்கு வேதனை கொடுக்கும் அல்லது அவளை இடஞ்சல் செய்யும் எந்த விடயத்தையும் நான் பேச விரும்புவதில்லை. அது அவளின் மன நின்மதிக்கு பங்கம் விளைவிப்பதாய் அமைந்துவிடும்.

சிறுவாரங்கள் கழிந்து அவள் நண்பியை தொடர்புகொண்டபொழுதுதான் அந்த காரணத்தை என்னால் அறிந்துகொள்ள முடிந்தது. 'உங்களுக்கு தெரியும்தானே அவள் அது தன்ட குழந்தை எண்டுதான் கேக்குற எல்லாருக்கும் சொல்லுறது. அந்த பேபியும் இவள அம்மா எண்டுதானே எப்பவும் கூப்பிடுறது. சோ, எல்லாரும் அவள தப்பா நினைக்கிறதும் அவளுக்கு முன்னாலயே தப்பு தப்பா பேசுறதும் அவளுக்கு தாங்க முடியிறது இல்ல. வெளில எங்க போனாலும் அந்த குழந்தைய கூட்டிக்கிட்டுத்தான் போறவ, சோ பொட்டு வச்சிருந்தா பாக்கிறவங்க இவள தப்பா சொல்லமாட்டாங்க, உண்மையா இவ களியாணம் முடிச்சிட்டா அதான் இந்த குழந்த எண்டு விட்டுடுவாங்க.. அதோட சும்மா பாய்ஸ்சும் அவள தொந்தரவு செய்ய மாட்டாங்க.. அதான் இப்ப பொட்டோட திரியுறாள்...!' 

நம் சமூகம் மீதான எனது அவநம்பிக்கையும், ஆத்திரமும் இன்னொருமுறை மூளையில் வந்து மறைந்தது. கவிதாவை எப்பொழுதும் எனது மன்றாட்டுக்களில் நினைத்துக்கொள்வேன்.. எப்பொழுதும்! அத்தோடு கவிதாவை பாராட்டாமல் இக்குறிப்பை முடித்துக்கொள்வது தர்மம் அல்ல. வாழ்த்துக்கள் கவிதா. நீ ஒரு மதிப்பிற்குரியவள். 

அடுத்த வாரமும் வருவேன்.



Wednesday, August 6, 2014

ஒரு மந்திர தேவதை.

ஒரு மாலை அரைகுறையாய் அழுதுகொண்டிருந்தது. வானத்திலிருந்து விழும் ஒவ்வொரு துளியிலும் ஒரு தனிமை ஒட்டியிருந்தது. ஏதோ தங்களை முழுதாக நனைத்து இன்பம் கொடுக்கமுடியாத அந்த கேவலம்கெட்ட மழையை பார்த்து அந்த மரங்கள் காறித் துப்பிக்கொண்டிருந்தது. அந்த எச்சிலின் சிறுதுளிகள் பாதையை விலத்தி என் தலையிலும் அவ்வப்போது வந்துவிழுந்தது. பகலிற்கோ அந்த நாளைவிட்டுப் போக மனமில்லை. இரவோ இரவோ தனது வருகையை பகலின்மேல் திணித்துக்கொண்டிருந்தது. எனக்கும் அந்த இரவுகளில் அத்தனை விருப்பம் இருந்ததில்லை. கனவுகளை கண்டபடி வெறுப்பவன் நான். அதனால் என்னவோ பகல் மட்டில் எனக்கு அத்தனை ப்ரேமம். 

திடிரென என் தொலைபேசிக்குள் இருந்து வண்ணம் வண்ணமாய் பட்டாம்பூச்சிகள் பறக்கத்தொடங்கியது. அதேதான்! வைஷ்ணவி அந்த அழைப்பில்.. எத்தனை நாட்கள் எத்தனை பாடுகள் பட்டேன் இந்த ஒரு அழைப்பிற்காய்? ஜேசுவிற்கு அடுத்ததாய் அந்த கல்வாரியில் கண்டபடி அடிக்கப்பட்டவன் என்றால் அது நான்தான், அவள் நினைவுகளால். அவளுக்கு ஹலோ சொன்னதிலிருந்து பாய் சொல்லும்வரை நான் ஏதோ  புவியீர்ப்புவிசை இல்லாத ஒரு மாய உலகத்தில் பறந்துகொண்டிருந்தேன். நீங்கள் ஆண்கள் வெட்கப்பட்டதை பார்த்திருக்கமாட்டீர்கள். அன்று அந்த தெருவில் நின்ற அத்தனை மரங்களும் அதை பார்த்தன. ஒரு பெண்ணால் இத்தனை பரவசமா? 

அந்த அழைப்பில் சொன்னதுபோல ஐந்தே நிமிடத்தில் எனக்கு முன் வந்துநின்றாள் என் வைஷ்ணவி. அவளை வை என்றுதான் செல்லமாய் அழைப்பேன். அவ்வளவு செல்லங்களை அவள்மேல் கொட்டிவைத்திருந்தேன். நண்பர்களாய் இருக்கும் எங்களுக்கு இன்று காதலை ஆரம்பிக்கும் முதல் நாள். எத்தனை சந்தோஷம்.. நான் பாரமில்லா இதயத்தையும், பதட்டப்படாத மூளையையும் முதல் முதல் ஏந்தி பரவசம் கொண்டது அன்றுதான். அவள் அவ்வளவு அழகு. சுருண்ட முடி, சூட்சுமம் செய்யும் கண்கள், பித்தனாக்கி புத்தனையும் அலையவைக்கும் அந்த இதழ்கள், காமத்தை கக்கி என் மோகத்தை சூறையாடும் அந்த அங்கங்கள்.. அப்பப்பா.. இந்த பெண் ஒரு மந்திர தேவதை. புன்னகைத்தாள். நான் சுக்குநூறாகிப்போனேன். போதை பற்றி கேட்டிருக்கிறேன். ஆனால் அதை அனுபவிக்கும் பொழுது அத்தனை ஆனந்தம் அன்று. அதை அவளே கொடுத்தாள்.

என்னடா அப்பிடி பாக்குறே?

பின்னர் எப்படி பார்ப்பது. என்னை நீதானே இயக்கிக்கொண்டிருக்கிறாய். என்னை தொட்டு என்னை சரிசெய்துகொள். முட்டி மோதும் ஏதோ ஒரு பிதற்றல் பிரவாகத்திலிருந்து என்னை காப்பாற்றிக்கொள். என்னை அலையவைக்கும் அந்த அனாமதேய எண்ணங்களிலிருந்து ஒரு விடுதலை கொடு. கொஞ்சம் அசையாமல் இரு, எதற்கு என் கண்களை அங்குமிங்குமாய் உன் தேகத்தின் மேல் அலைக்கிறாய்.

பத்து நிமிட பரவசம். பார்வைகளால் மட்டும் எத்தனை மணித்தியாலங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்க முடியும்? உண்மையைச்சொன்னால், பேச ஆசைதான், எதைப்பற்றி பேசுவது.. அவள் காதலிக்கிறேன் என்ற அந்த ஒற்றை சூட்சுமத்தை அவிழ்த்துவிட்டால் அதன்பின் நான் எதுவும் எப்படியும் பேசுவேன். இதுதான் அப்போதைய எனது நிலவரம். என் சிந்தனைகளை கற்சிதமாக கவ்விக்கொள்பவள் என் வை. அதனால் என் அழுக்கான சிந்தனைகளை அடிக்கடி என்னிடமிருந்து அகற்றிக்கொள்வேன். 

என்ன எதாச்சும் பேசண்டா மண்டு!

உண்மைதான்.. நான்தான் ஆரம்பிக்கவேண்டும். பக்தன் கேட்காத வரங்களுக்கு ஏது மதிப்பு? நானே பேசலாம். ஆனால், காதலை மட்டும் இப்பொழுதே கேட்டிட வேண்டாம். காதல் எனக்கு கொடுக்கப்படட்டும்.

'ம்ம்ம்.. சொல்லு வை.. பட் நீ இன்னைக்கு செமையா இருக்கே!'

அதை அவளிடம் நான் சொல்லியே ஆகவேண்டும் என என்னைக்கேட்க்காமல் என் இரசனைகள் தீர்மானம் நிறைவேற்றியிருக்கலாம். விட்டுவிட்டேன். அவள் அருகில் அமர்ந்து பேச ஆரம்பித்தாள். அழகிய ஒரு தேவதையின் நாவலை ஒலிவடிவில் கேட்பதைப்போன்ற ஒரு உணர்வு. அவள் குரலும் தேனாமிர்தம். எனக்கு மட்டும்தான் இப்படியா? இல்லை இங்கிருக்கும் மரங்களுக்குமா??

இருட்டு பட்டிரிச்சு.. வீட்டுக்கு போகணும்.. சாரி டா கொஞ்சம் கூடநேரம் உன்கூட பேச முடியல.. பாய்.. கட்டாயம் வந்திடு..

அவள் மறைந்தாள். நானும் மறைய ஆரம்பித்தேன்.

என்னவோ மறு நாளும் அதே நேரம் அதே தெருவில் கொஞ்சம் நடக்கவேண்டும்போல் இருந்தது. எனக்காய் வந்ததுபோல் அன்றும் அதே சொட்டென்ற தூறல்.. அதே மரங்கள்.. என்னை எதற்காய் இப்படி பார்த்து சிரிக்கின்றன. மனிதர்களின் சிரிப்பு மீதான புரிதலே கடினம் அதற்குள் மரங்களின் சிரிப்பை புரிந்துகொள்வது அத்தனை இலகுவா என்ன!. அந்த மரம். அந்த மரத்தைக் கண்டுவிட்டேன். நேற்று நானும் எனது வையும் சந்திக்க இடம்கொடுத்த அதே மரம். கொஞ்சம் அங்கே அமர்ந்துவிட்டு போகலாம் என நெருங்கினேன். 

அப்பொழுதுதான் தெரிந்தது. நான் அப்படியொரு மடையன். நேற்று வைகொடுத்த அவள் திருமண அழைப்பிதழை அங்கேயே விட்டுவிட்டு போயிருக்கிறேன். 


Monday, August 4, 2014

கருகிய காலத்தின் நாட்குறிப்புக்கள் - 18


போரிற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தாயிற்று. சமாதானம் இலங்கை பூராகவும் பரவிக் கிடப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. இலங்கை என்கின்ற ஒரு குட்டித் தேசத்தினுள் இனங்களுக்கிடையிலான அமைதி, சமத்துவம் மேலோங்க ஆரம்பித்திருப்பதாக எங்களுக்கு சொல்லிக்கொடுக்கப்படுகிறது. சுதந்திரம் என்னும் காற்றை எங்களுக்கு தாரைவார்த்திருப்பதாக கொடையாளர்கள் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். நாமும் தலைகளை ஆட்டி ஆமோதித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இந்த விடயங்களில் அனேகரின் எதிர்பார்ப்பு 'Something is better than nothing' என்பதாய் இருக்கிறது. வடக்கின் முழு சுதந்திரம் எனப்படுவது வெறும் மக்கள் மயப்படுத்தப்பட்டால் மட்டுமே அதை வரம் எனக்கொள்ள முடியும் என்பதாய் இன்னும் சிலரின் அபிப்பிராயங்கள் இருக்கிறது. இதற்குள், எனக்கு எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லை, நாங்கள் சந்தோஷமாக இருக்கிறோம் என்கின்ற குடும்ப வட்ட சுயநலத்தோடு மட்டும் சுதந்திரத்தை அனுபவிக்கும் இன்னுமொரு கூட்டம்.

எனது வளர்ச்சிக் காலத்தில் வடக்கு பற்றியும், தமிழர்களின் தாயக நிலை தொடர்பாகவும் போதுமான அளவு எனது தந்தையால் சொல்லிக்கொடுக்கப்பட்டது. அவற்றை உள்வாங்கிக்கொண்டு வளர்ந்ததன் விளைவு பலரால் சர்வசாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளப்படும் பல தமிழர் பிரச்சினைகள் எனக்கு மாறுபட்ட ஒரு கோணத்தில் தெரியும். 

அன்று நான் யாழ்ப்பாணம் சென்று வரலாம் என முடிவாகியதன் பின்னணியில் இரண்டு காரணங்கள் இருந்தன. ஒன்று நீண்ட நாட்களாக யாழ்ப்பாணம் செல்ல கிடைக்காத வாய்ப்பு இன்று தெய்வாதீனமாக கிடைத்தது. இன்னுமொன்று வாழ்க்கையில் முதல் முறையாக மன்னாரிலிருந்து நாவற்குழி பாலம் ஊடாக யாழ்ப்பாணம் செல்ல கிடைத்த சந்தர்ப்பம். இந்த நிலையில் இதை எப்படி வேண்டாம் என்று சொல்வது? 

நாவற்குழி என்கின்ற பெயர் போராட்ட காலத்தில் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு பிரதேசம் என்பதை யாவரும் அறிவர். நாவற்குழி, மருதம் என்னும் சொல்லிற்கு பெருமை சேர்க்கும் ஒரு இடம் என்பது குறிப்பிடத்தக்க விடயம். ஆனையிறவுப் பகுதியினூடாக பிரயாணிக்க முடியாமல் இருந்த ஒரு காலத்தில் நாவற்குழி என்பது வன்னி மக்களுக்கு ஒரு சிம்ம சொப்பனமாகத் திகழ்ந்தது. யாழ் தீவகற்பத்தையும் வன்னியின் பிரதான பெருநிலப் பரப்பையும் இணைக்கும் ஒரு புவியியல் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடம் இது என்பது இன்னுமொரு பெருமை. மன்னாரில் ஆரம்பிக்கும் A32 என்கின்ற வீதி திருக்கேதீஸ்வரம், இலுப்பைக்கடவை, பல்லவராயன் கட்டு, சுன்னாவில், பூனகரி என நீண்டு கடந்து நாவற்குழியை அடைந்து யாழ் நாகருக்கான வாயிலை திறந்து வைக்கிறது. நீண்ட கால யுத்தத்தில் அதிகமான காலப்பகுதியில் இவ் வீதி போருக்காகவே இரு தரப்பினராலும் அதிகம் பாவிக்கப்பட்டது. பொதுவாக போர் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்த காலகட்டத்திலெல்லாம் இவ் வீதி பிரதானமாக ஆயுத தளபாடங்களை கொண்டுசெல்வதற்காக மட்டுமல்லாமல் சிறந்த முன்னேற்ற வியூகத்தை வகுத்துக்கொள்ள இரு தரப்பினருக்கும் இவ்வீதி மிகவும் தேவையானதானவும் இருந்தது.

இவ்வாறான ஒரு பல் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இவ்வீதி இப்பொழுது திருத்தியமைக்கப்பட்டு அட்டகாசமாக ஜொலிக்கிறது. மன்னாரிலிருந்து நானும் என் நண்பனும் யாழ் நோக்கி இவ் வீதியினூடாக பயணத்தை ஆரம்பித்த போது எனது மனதுள் எக்கச்சக்கமான போராட்ட நினைவுகள் வந்து அமர்ந்துகொண்டன. A32 வீதியையும் தமிழர் போராட்டத்தையும் வேறு வேறாக பிரித்துப் பார்க்க முடியாது. போரியல் வடுக்களின் எச்சங்கள் இன்றும் இவ்வீதியில் படர்ந்து கிடக்கிறது. "யுத்தம் முடடிந்தது எவ்வளவு நல்லதாய் போச்சு??" என அழகாக புனரமைக்கப்பட்ட அவ் வீதியைப்பார்த்து நண்பன் சொன்ன பொழுது நூற்றுக் கணக்கான கேள்விகள் என் வாயில் ஸ்தம்பித்துக்கொண்டது. போர் முடிந்து விட்டதையும் சமாதானம் வந்துவிட்டதையும் என்னால் இங்கு நடக்கும் கட்டுமான அபிவிருத்திகளைக் கொண்டு மட்டும் அளவிட முடிவதில்லை. எங்கள் பயணம் நீண்டது. இலுப்பைக்கடவையை தாண்டி வெள்ளாங்குளத்தை அடைகையில் எம் பயணத்திற்கு கொஞ்ச நேரம் நிறுத்தம் போடலாம் என ஒரு தேனீர்க்கடை முன்னாக நிறுத்தினோம். இன்னும் என்னுள் பல கேள்விகள், எதிர்பார்ப்புக்கள்.. இன்றுதான் இவ்விடங்களுக்கு என்னால் முதற்தடவையாக வர முடிகிறது என்பது மனதுள் ஒரு பேரின்பத்தை கிழப்பிக்கொண்டிருந்தது.

அக்கடைக்காரரிடம் கொஞ்சம் தேனீர் கேட்டோம். அப்படியே பசியும் கொஞ்சம் வயிற்றைக் கிள்ள கண்ணாடிப் பெட்டிக்குள் என்ன இருக்கிறது என எட்டிப்பார்த்தேன். விதம் விதமான ஐட்டங்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தது. அவற்றிற்கு நடுவே இருந்த அந்த ஐட்டம் என்னை சாப்பிடு சாப்பிடு என இன்னும் அருகில் அழைத்தது. போராட்ட காலங்களில் இந்த வகை சிற்றுண்டியை வன்னியின் எல்லா பகுதிகளிலும் காண முடியும். அது நம் மக்களின் பிரத்தியேகமான சிற்றுண்டி. தமிழரால்தான் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. தமிழர்களால் மட்டுமே அதை சுவையாக செய்யவும் முடியும். முன்னரெல்லாம் வன்னியில் எங்காவது ஒரு தேனீர் சிற்றுண்டிக்கடைக்குச் சென்றால் இதை பார்க்காமல் அல்லது சாப்பிடாமல் வெளியேற முடியாது. தனிப்பட்ட ரீதியில் நான் இந்த சிற்றுண்டியின் மிகப்பெரிய ரசிகன். இதன் பெயரும் வித்தியாசமாக தனித் தமிழில், ஒரு வகையில் வன்னியை பிரதிபலிப்பதாக இருக்கும். அட அது என்ன சிற்றுண்டி என்று இன்னும் சொல்லவே இல்லை. மன்னித்துக்கொள்ளுங்கள். இவ்வளவு நேரமும் நான் முன்னுரை கொடுத்தது 'மிதிவெடி' என்று அழைக்கப்படும் ஒரு வகை மாமிச பற்றிஸ். எதற்காக இதற்கு மிதிவெடி என பெயர் வந்தது என எனக்குத் தெரியவில்லை ஆனாலும் பார்ப்பதற்கு கொஞ்சம் மிதி வெடி போல இருக்கும் என்றும் சொல்லலாம்.

நீண்ட வருடங்களுக்கு பின்னர் அந்த மிதிவெடியை கண்டபின்னரும் அதை ஒரு கட்டுக் கட்டாமல் அந்த கடையை விட்டு நகரவா முடியும்? மிதிவெடியை சாப்பிட்டுக் கொண்டே அக்கடையை சுற்றும் முற்றும் நோட்டம் விட்டேன். புதிதாக நிறப்பூச்சு பூசப்பட்டு ஜொலித்துக்கொண்டிருக்கும் சுவர்கள். புதிய மேசை, புதிய கதிரைகள். கடையின் முக்கியமான வியாபார மேசையின் மேலே சுவரில் அருள் பாலித்துக்கொண்டிருக்கும் விதம் விதமான ஐந்து கடவுள்கள். ஒவ்வொருவரிக்கும் முன்னாலே ஒவ்வொரு அழகான கலர் கலர் மின் விளக்குகள். இற்றைக்கு சுமாராக ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்னர் இதே கடவுள்களுக்கு வணக்கம் செலுத்த வெறும் தேங்காய் எண்ணெய் சுட்டி விளக்குகளாலேயே முடிந்தது. போர் முடிவுற்றதன் நன்மை இந்த கடவுள்களுக்கும் கலர் கலரான மின்சார விளக்குகள் கிடைத்திருக்கிறது. அப்படியே பார்வையை மறுபுறம் திருப்பினால் எதிர்ச்சுவரில் இன்னும் இரண்டு அதே கலர் விளக்குகள். ஆனால் அங்கே எந்த கடவுள்களின் படங்களும் இல்லை. மாறாக ஒரு இளம் ஆணினதும் ஒரு பெண்ணினதும் படங்களிற்கு மாலை அணிவித்து சுவரிலே பொருத்தி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அப்படங்களிலே குறிப்பிடப்பட்டிருந்த அவர்களது பெயர்களையும் முகவெட்டு ஒற்றுமைகளையும் பார்த்துவிட்டு அவர்கள் உடன் பிறந்த சகோதரங்களாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்கின்ற முடிவிற்கு வந்தேன். இவர்கள் எப்படி இறந்தார்கள், எதற்காக இளம் வயதிலேயே மரணத்தை தழுவினார்கள் என்பதை நான் அந்த கடைக்கார மனிதரிடம் கேட்டு தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய அவசியம் ஏற்படவில்லை. அதை உங்களுக்கு விளங்கப்படுத்தவும் தேவை இல்லை.

மீண்டும் எங்கள் வண்டி அந்த அழகான 'காப்பற்' வீதியூடாக யாழ்ப்பாணம் நோக்கி பறக்க ஆரம்பித்தது. இரண்டு இடங்களில் காவற் துறையினரிற்கு நாங்கள் எங்கு போகிறோம் எதற்காய் போகிறோம் என விளக்கம் சொல்ல வேண்டியிருந்தது. அவர்கள் கடமையை மதித்து வண்டியை நிறுத்தி பதில் சொல்லி பயணத்தை தொடர்ந்தோம். இடையில் இன்னுமொரு நிறுத்தம். சில பல அவசர தேவைகளுக்காக. அவ்வழியாக வந்த ஒரு அம்மாவை சந்திக்க முடிந்தது இந்த இரண்டாவது நிறுத்தத்தின் வரம். அந்த அம்மா பொடிநடையாக ரோட்டை பின்புறம் பாரத்து பார்த்து மெது மெதுவாக நடந்து கொண்டிருந்தார். எங்களைப்பார்த்து ஏதோ கேட்க வேண்டும் என்று தோன்றினாலும் அது அவரது உதடுகளோடு நின்றுகொண்டது. நான் பேச்சை ஆரம்பித்தேன். அருகில் போய் பேச்சை ஆரம்பிக்கும் முதலே 'இந்த நாசமாப்போவானுங்க சரியான நேரத்துக்கு வரமாட்டாங்க..' அந்த அம்மா பேசியதைக் கேட்டு பயந்து பேனேன். 'உங்கள இல்ல தம்பியோ, இந்த பஸ்காரங்கள சொல்லுறன்..' அப்பொழுதுதான் கொஞ்சம் துணிச்சல் வந்தது. 'தம்பி, என்ட மகளுக்கு சுகமில்ல. சீரியஸ்னு யாழ்ப்பாணம் அனுப்பிட்டினம். அதான் இந்த பஸ்சுக்கு அர மணித்தியாலமா பாத்துக்கிட்டு இருக்கன்...' அம்மா அழுகையோடு தொடர்ந்து பேச முயன்றபோதும் 'அம்மா எங்க கூட வாறீங்களா நாங்களும் யாழ்ப்பாணம்தான் போறம்..!' என நான் குறுக்கிட்டேன். அம்மாவிற்கு அவசரம் என்றாலும் காரில் ஏறி எங்களுடன் வருவது கொஞ்சம் தயக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்க வேண்டும். முதலில் மறுத்து இறுதியாக சம்மதித்து காரில் ஏறிக்கொண்டார்.

கார் நாவற்குழி பாலத்தை நெருங்கியது. அது வரை அந்த அம்மா, தனக்கு கணவன் இல்லையென்றும், ஒரே ஒரு மகள்தான் என்றும், அவளுக்கும் கணவன் இல்லை என்றும், அந்த மகள்தான் இப்பொழுது வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருப்பதாகவும் சொல்லி முடித்திருந்தார். நான் திடிரென "மச்சான் இந்த பாலம் சூப்பரா இருக்கில்ல.." என நாவற்குழி பாலத்தைக்காட்டி நண்பனிடம் சொன்னபோது, எதிர்பாராமல் பின் இருக்கையிலிருந்து வந்த அந்த அம்மாவின் குரல் இப்படிச் சொன்னது. 

"ஆமா மோனே, இப்ப நல்லாத்தான் இருக்கு.. இந்த நாசமாப்போன கடலிலதான் என்ட மருமகன கொண்ணு போட்டானுங்க அந்த நாசமாப்போவானுங்க.. நானும் பிள்ளையும் இப்ப நடுத்தெருவில நிக்கிறம்!"


அடுத்த வாரமும் வருவேன்.    



நான் என்பது நீ!


ஒளி சொட்டு சொட்டாய் விழுந்து தெறிக்கும்
மூங்கில் காடு.
அமானுஷ்ய அமைதியில் 
காணாமல் போய்க்கொண்டிருக்கும் 
என் வார்த்தைகள்.
எங்கோ இருந்து வரும் 
மெல்லிய மல்லிகை வாசம்.
தட்பம் தணிக்கும் இலவச சாரல்.
தானாக கனியும் இளையராஜா பாடல்.
உண்மைதான் - கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் 
நான் நானாக இல்லாமல் போய்க்கொண்டிருந்தேன்...
அப்பொழுதுதான் இது நடந்தது.
என் மூடிய கண்மடல்களை
உன் திறந்த சுவைமடல்கள் மெதுவாய் முத்தமிடுகிறது.
மோகத்தில் விழிக்கிறேன்.
என் உயிரை விழுங்கியபடி
உயில் எழுதிக்கொண்டிருந்தாய்
உன் கண்களால்,
எழுத்துப்பிழையின்றி அதைப் படித்தேன்.
அது இப்படி இருந்தது,
"நான் என்பதெல்லாம் நீதானே அன்பே!"



Tuesday, July 29, 2014

நிலா ஒரு அழகிய இராட்சசி.


நிலா எனக்கு மிகவும் நெருக்கமான தோழி. காதலைத் தவிர அனைத்திலும் பரந்துபட்ட அறிவுடையவள். காதலனைத்தவிர வேறு யாரிடமும் அவள் மண்டியிட்டதில்லை. அத்தனை தற்துணிவுடைய பெண் அவள். உருண்டைக் கண்களுக்குள் எப்பொழுதும் ஒரு குறும்புத்தனம் சுழன்றுகொண்டிருக்கும். சிரிக்கும் போதெல்லாம் கண்ணிமைகள் பரதநாட்டியம் ஆடும். பெண்ணழகின் ரேழகி அவள். எமது நட்பின் வயது ஏறக்குறைய பத்து வருடங்கள். அவளை சந்திக்காமல் இருந்திருந்தால் எனக்கு அழகிகளின் அற்புத அகம்பாவம் பற்றி தெரியாமலே போயிருக்கும். அவள் அழகில் அப்படியொரு கெறு ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும். கடதாசிப்பூக்களுக்கும், கள்ளிப்பூக்களுக்கும் மத்தியில் இறுமாப்பாய் நிற்கும் மல்லிகை போல. அவள் கட்டும் சேலைகளின் அத்தனை இழைகளும் அவ்வளவு அம்சமாய் நிமிர்ந்து நிற்கும். அவள் தேவலோகத்தின் சிங்காரி. சிருஷ்டிக்கப்பட்ட அந்த சிற்றூரின் சீமாட்டி. இத்தனை வசீகரமான பெண்ணை தோழியாக வைத்திருப்பதில் எனக்கோ அத்தனை உடன்பாடு இருந்ததில்லை. மனம் அடிக்கடி நிலைகுலையும். நான் புத்தனாக இருந்தால் கூட நான் அந்தப்புரம் போய்விட்டால் என் நிலை? இருந்தும் நான் தோழன் என்பதை அடிக்கடி அவள் கேட்காமலேயே சத்தியப்பிரமாணம் செய்துகொள்வேன். அது என்மேல் நான் கொண்டிராத என் நம்பிக்கையின் சாட்சியம். இருந்தும் இப்படியொரு தோழி காதலியானால்? 

நிலா என்னை நீங்கும்போதெல்லாம் எப்படியோ இருள் சூழ்ந்துகொள்ளும். அன்றும் அப்படித்தான். வெறும் இருட்டில் வெறுமையாய் உறங்கிக்கொண்டிருந்தேன். எனது தொலைபேசிக்கும் ராசி இருந்ததில்லை என்னைப்போல. எப்பொழுதும் அமைதியாகவே இருக்கும் அல்லது ஆண் நண்பர்களின் அழைப்பு மட்டும் அவ்வப்போது வந்துபோகும். இருட்டில் சிணுங்க ஆரம்பித்த தொலைபேசியை எடுத்து பேசும் அளவிற்கு தூக்க போதை வழிவிடவில்லை. முதல்முறை அடித்து ஓய மீண்டும் மறுபக்கம் திரும்பிப் படுத்தேன். திடீரென 'உன்கூட கொஞ்சம் பேசணும்.. நைட்டுக்கு ப்ரியா இருப்பியா..?' என நிலா காலையில் சொன்னது ஞாபகம் வரவே, சடாரென எழுந்து தொலைபேசியை எடுத்து தட்டியதில் தெரிந்தது அவள் தான் சற்று முன்னர் அழைத்திருந்தது. உடனே ரீடயல் செய்தேன். அவள் 'ஹலோ..' என்றாள். எனது இருட்டு அறை திடீரென நத்தார் பண்டிகை கொண்டாடும் தேவாலயம் போல பளிச்சென ஆனது. நடுச்சாமத்தில், யாருமில்லா தனிமையில் காதுகளுக்குள் பாயும் இளையராஜா பாடல்போல பேச ஆரம்பித்தாள். அந்த நாட்களிலெல்லாம் இளையராஜா என்னை ஆட்கொண்டிருந்தாலும் நிலா என்னை ஆட்சிசெய்துகொண்டிருந்தாள். 'சொல்லு நிலா.. என்ன இந்த நேரம்..?' வார்த்தைகள் தடுமாறினாலும் சாதாரண தோழன் அளவிற்கு நடித்துக்கொண்டேன். 'இல்ல.. நீ என்ன பண்ணுறா?'. இரவு ஒன்பது மணியும், நடுச்சாமம் ஒன்றரை மணியும் எனக்கு ஏதோ ஒரேமாதிரித்தான். 'இப்ப ஒம்பது மணி.. கொர்...' என்றேன். 'அப்ப சரி நீ தூங்கு.. நான் வைக்கிறேன்..' என்றவளை நான் உடனடியாகத் தடுத்தேன். 'ச்சே.. ச்சே.. சொல்லு..!'. வேண்டாமல் வந்த வரத்தை வேண்டாம் என்பதா?

அது இது என அரைமணிநேரம் கடந்தது அவளுக்கும் எனக்குமான உரையாடல். இறுதியில் 'என்ன லவ் பண்றியா?' என கேட்ட ஒரு கேள்வியில் மனதில் பட்டாம்பூச்சி பறந்தாலும் எதற்காக திடீரென அப்படிக்கேட்கிறாள் என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. எதற்கும் பொதுவாக பதில்சொல்லலாம் என 'ஏன் திடீரென அப்பிடி கேட்டாய்.. உன்னைய எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்தானே!' என சமாளித்தேன். நான் சமாளிப்பதும் மறுபுறத்தில் நான் அலைவதும் தெரிந்ததோ என்னவோ சொல்ல வந்ததை சட்டென போட்டு உடைத்தாள். 'இல்ல... நான் உன்ன லவ் பண்றேன்.. ஐ லவ் யு!'. அவ்வளவுதான் பிறகென்ன, என் கூரை திறந்தது. வானம் தெரிந்தது. விண்மீன்கள் என் அறைவரை வந்து சுவர்களில் அமர்ந்துகொண்டது. ஒரு புத்தன் றோமியோவாகிக்கொண்டிருந்தான். ஒரு கண்ணதாசனும் ஒரு ஷேக்ஸ்பியரும் பேனையோடும் பேப்பரோடும் என் அறையில் வந்து குந்திக்கொண்டார்கள். என்னை திடீரென அழகாய்க் காட்டியது கண்ணாடி. 'நானும் நிலாவும் வாழக்கையும்' என்கின்ற சுயநாவலின் முதல்பக்கம் நிரம்ப ஆரம்பித்தது.

இரண்டு வருடங்கள் எப்படிப்போனது என அடிக்கடி நானும் நிலாவும் பேசிக்கொள்வோம். ஆயிரம் சண்டைகள், ஆயிரம் கோவங்கள், கணக்கில்லா புன்னகை, அளவில்லா ஆசைகள், அடிக்கடி தொலைபேசி அழைப்புக்கள், ஆரவாரமில்ல கட்டியணைப்பு, திருட்டு முத்தங்கள், தினம்தோறும் 'ஐ லவ் யு', குழந்தை பற்றிய இங்கித கற்பனை, குடும்பம் பற்றிய கனவு, அவள் மடியில் போடும் குட்டித்தூக்கம், அவளைப்பற்றி நண்பர்களிடத்தில் அடிக்கும் அளப்பரைகள்.. அப்பப்பா.. அந்த இரண்டு வருடங்கள் எங்கள் வாழக்கையை அப்படியே இரசித்து வாழவைத்த காலம். 

'டேய்.. எங்க இருக்க..?' அன்று தொலைபேசியில் வந்த என் நிலாவின் குரலில் ஒரு படபடப்பு ஒட்டியிருந்தது. அவள் ஒவ்வொரு அசைவிற்கும் அர்த்தம் சொல்லும் என்னால் இதை கண்டுபிடிக்க முடியாதா என்ன. 'என்ன பிரச்சன லவ்லி?' நேரடியாகவே விடயத்திற்கு வந்தேன். 'செல்லம்.. நீ என்ன சாதி?' நிலா கேட்டாள். அவளது பேச்சில் ஒரு தேடலும் ஒரு ஏமாற்றமும் ஒரு பருதவிப்பும் படர்ந்திருந்தது. 'தெரியல லவ்லி, எதுக்கு திடீரெண்டு.. அம்மாட்ட கேட்டு சொல்லவா..?', 'ஓகே ஓகே..!' தொலைபேசி கட்டானது. 

'எதற்கு அதெல்லாம் இப்பொழுது?' எனக்கு  மூளை சுற்றி சுழன்று களைத்து திரள ஆரம்பித்தது. குளப்பத்திற்கு மௌனம் மருந்தல்ல. உடனடியாகவே நிலாவை அழைத்தேன் தொலைபேசியில். 'நீங்கள் அழைத்த இலக்கம் இப்பொழுது பாவனையில் இல்லை' என பதில் வந்தது. நேரடியாக வீட்டிற்கு போய் அம்மாவிடம் கேட்டேன். 'அம்மா நாம என்ன சாதி..!'. அம்மா சுருக்கமான ஆனால் தெளிவான ஒரு விளக்கத்தைத் தந்தார். அதாவது நிலாவின் சாதியை விட நாங்கள் மூன்று சாதி குறைந்தவர்களாம். எனது காரை எடுத்துக்கொண்டு நிலாவின் வீடு நோக்கி பறந்தேன்.

'நிலா.. நிலா..' வீட்டின் உட்புறத்திலிருந்து இரண்டு நாய்கள் கேட்டை நோக்கி ஓடி வந்தன. அதற்கு பின்னால் மூன்றாவது நாயை எதிர்பார்த்தேன் ஆனால் வந்தது நிலாவின் அப்பா.

'என்ன வேணும்?' கோவமாகக் கேட்டார் எனது மாமா.
'நிலாவ பாக்கணும்..'
'அவ இல்ல.. கண்டவன் நிண்டவன் எல்லாம் அவள பாக்க முடியாது!'
'ப்ளீஸ் அங்கிள்.. ஒருக்கா கூப்பிடுங்க..'
'உனக்கு ஒருக்கா சொன்னா கேக்காதா?'
'சரி.. இட்ஸ் ஓகே..' என திரும்பி கார் கதவைத்திறந்தேன். அப்பொழுது வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்த நிலாவின் அப்பாவின் குரல் கேட்டது.
'சாதி குறைஞ்ச நாய்களுக்கெல்லாம் என்ட பிள்ள கேக்குதா?'
...........................

மூன்று வருடங்கள் கடந்தன. நிலாவிற்கு ஒரு ஆண் குழந்தை இருப்பதாக அறிந்தேன். அவளுக்கு பெண் குழந்தைதான் பிடிக்கும். பாவம் அதிஷ்டம் கைகொடுக்கவில்லை. நிலா இன்றுவரை என்கூடவே நடக்கும் நிழல். அவளை இப்பொழுதுகூட என்னால் பிரித்துப்பார்க்க முடியாது. என் இதயத்தில் இப்பொழுதும் அவளின் நினைவுகள்தான். அழிக்கமுடியாத சித்திரம் அவள். ஆபிஸ் முடிந்து ஒருநாள் வீடு வந்தேன். தொலைபேசியில் ஒரு எம்எம்எஸ் வந்து எனக்காய் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அது எனது நண்பனிடமிருந்து வந்திருந்த ஒரு போட்டோ. கொஞ்சம் உற்றுப்பார்த்தேன். நிலாவின் அப்பா கட்டிலில் படுக்க வைக்கப்பட்டிருக்கிறார். மறுபக்கம் ஒரு கம்பியில் தொங்கவிடப்பட்டிருந்த குருதி கொங்சம் கொஞ்சமாய் அவர் கரங்களுக்குள் சென்றுகொண்டிருந்தது. அந்த குருதிப்பொட்டலத்தை கொஞ்சம் உற்றுப்பார்த்தேன். அதில் 'அரவிந்' என எனது பெயர் எழுதப்பட்டிருந்தது. 

உடனடியாக நண்பனிடம் தொலைபேசினேன். 'என்னடா இது.. பிளட்ல என்ட பேர் இருக்கு..?' என வினவினேன். 'மறந்துட்டியா, போன மாசம் நீ குடுத்த ப்ளட்.. பாவம் யாரோ புளச்சுப்போகட்டும் உன்ட புண்ணியத்தால.. சரி ஆபறேசன் தியட்டர்ல நிக்கிறன்.. அப்புறம் கூப்பிடுறன்..' தொலைபேசி கட்டானது. 

மீண்டும் அந்த குருதிப்பொட்டலத்தை உற்று நோக்கினேன். எனது பெயருக்கு கீழே ஏதோ எழுதப்பட்டிருந்தது. அதில் எனது சாதியை குறிப்பிட்டிருப்பார்களோ?? ஆவலோடு உற்று நோக்கினேன். அதில் 'AB+' என மட்டும் எழுதப்பட்டிருந்தது.

இரண்டு நாட்கள் கழிந்து ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. எதிரில் என் அதே நிலா. 'அரவிந், நான் நிலா..' என அவள் அறிமுகம் செய்யும் முன்னமே நான் 'ஹாய் நிலா, எப்பிடி இருக்கீங்க?' என கேட்டேன். நிகத்தின் அறிமுகம் விரலிற்கு தேவையில்லையே. 'தாங்ஸ்..' என்றாள். இரண்டு வருடங்களுக்கு பின்னர் அவள் குரல் கேட்டதோ என்னவோ மறுமொழிக்கு நாவும் உதடும் அசைகிறது ஆனால் வார்த்தைகள் வருவதாய் இல்லை. எதுவும் தெரியாதவனாய் 'எதுக்கு திடிரெண்டு தங்ஸ் எல்லாம்...???' என வினவினேன். 'இன்னைக்கு அப்பா உயிரோட இருக்கிறதுக்கு நீங்கதான் காரணம்.. அதான்..!'. எனக்கு பேச்சு வரவில்லை. பற்களை இறுக உரசிக்கொண்டேன். 

'இட்ஸ் ஓகே..!' என குரலை பணித்துக்கொண்டேன். 'அதோட அப்பா நீங்க செய்த இவ்வளவு பெரிய உதவிக்கு உங்களுக்கு ஏதாச்சும் பரிகாரம் செய்யணும்னு ஆசப்படுறார்.. என்ன வேணும் அரவிந்??'.

அந்த மனுசனை இப்பொழுதே ஓடிச்சென்று குரல்வளையை நசித்து சாகடிக்கவேண்டும் போல் இருந்தது. எனது நிலாவிடம் எக்கச்சக்கமாய் கோவம் வந்தது என்றால் அது இப்பொழுதுதான். இவர்களுடன் எல்லாம் தொடர்ந்து பேச்சு வைத்திருப்பதே பாவம் எனத் தோணியது.

பயங்கரக் கோவத்துடன் 'நல்லது நிலா, எனக்கு உன்னைத் தவிர எல்லாமே போதுமானதாய் இருக்கிறது. சரி, உங்க அப்பாவுக்கு திரும்பவும் ரத்தம் தேவைப்பட்டா கால் பண்ணு. ஓகே???!' என அழைப்பை அவசரமாய் அன்று துண்டித்த ஞாபகம். இல்லை............ திரும்பிப்பார்த்ததில் என் மேசையிலிருந்த நிலாவின் புகைப்படத்தை நோக்கி எறியப்பட்ட என் தொலைபேசி சுக்கு நூறாய் உடைந்து கிடந்தது. ஆனாலும், அவசரமாக நெருங்கிப்போய் பார்த்தேன், நல்ல வேளை என் நிலாவின் புகைப்படத்துக்கு மட்டும் எதுவும் ஆகியிருக்கவில்லை.

..............


நன்றி -
- தமிழ்த்தந்தி, 20.07.2014
- ஜீவநதி, ஆவணி 2014.



Saturday, July 26, 2014

கருகிய காலத்தின் நாட்குறிப்புக்கள் - 17


வெளிநாடுகளில் தொலைக்கப்பட்ட எங்கள் வாழ்க்கை தொடர்பாக பேசிக்கொண்டிருக்கிறது அண்மையகால நாட்குறிப்புக்கள். பல விடயங்கள் தொடர்பாக பேசியாகிவிட்டது. வெளிநாடுகளில் வசிக்கும் நம் சொந்தங்களை துரத்தும் இன்னுமொரு விடயம் அவர்கள் தொலைத்த ஈழத்து உணவுகள். நான் எந்த தேசத்திற்கு போனாலும் நான் மிஸ் பண்ணும் விடயங்களில் மிக முக்கியமானது இந்த உணவு. நம் உணவு வகைகளையும், நம் உணவுப் பழக்கங்களையும் எம்மால் இலகுவாக மாற்றிக்கொள்ள முடிவதில்லை. எமது உணவுப்பழக்கங்களும் ஒரு வகையில் எமக்கே உரித்தான ஓர் தனித்துவத்தை உறுதிப்படுத்துகின்றது. எமது உணவுப் பழக்கவழக்கங்கள் எமக்கான தனித்துவம் என்பதை உலகின் பல திசைகளுக்கு சென்று வரும் போது ஆத்மார்ந்தமாக அனுபவித்திருக்கிறேன். 

2011 இல் ஜெனிவாவின் நடுநகர்ப்பகுதியில் இந்த அனுபவம் எனக்கும் என் பாக்கிஸ்தானிய நண்பன் ஒருவனிற்கும் நடந்தது. இரண்டு வாரமாக வெஸ்ட்ரேன் பூட் என எங்கள் வயிறுகளை தொல்லைசெய்ததன் விளைவு, எங்கள் நாக்குகள் இந்தியன் ரெஸ்ட்டுரன்ட் தேடி அலைய ஆரம்பித்தது. ஜெனிவாவில் அன்றுதான் முதல் தடவையாக இந்தியன் ரெஸ்ட்டுரன்ட் ஒன்றை கண்டு பிடித்து சாப்பிடப்போன முதல் அனுபவம் எனக்கு. அங்கு சென்றபோது சட்டென வயிற்றினுள்ளே பட்டாம்பூச்சிகள் பறக்க ஆரம்பித்தன. அத்தனை பிரவாகம் எனது வயிற்றிற்கு. இரண்டுவார தவிப்பு அல்லவா? அப்பொழுதுதான் நமது தமிழ் உணவுகளின் ஆக்கிரமிப்பு, அதற்கு முழுவதுமாக அடிமையாக்கப்பட்ட நமது நிலைமை என்பன சரியாக புரிய ஆரம்பித்தது. ஏதோ கடந்த இரு வாரம் கிடைக்காத ஒரு ஆனந்தம் உடல் பூராவும் பரவிக் கிடந்தது. பசி திடீரென எல்லை கடந்தது. ஆடர் எடுத்துக்கொண்டு இடது வாசல் வழியாக உள்ளே சென்ற அந்த வெயிட்டரை வெட்கம் கெட்ட நாவு அவசரமாக தேடிக்கொண்டிருந்தது. உணவிற்காய் இத்தனை பரவசம் கொண்டது எனது வாழ்க்கையில் இன்றுதான். சாப்பாடு வந்தது. நான் ஆடர் செய்த அதே சிக்கின் ப்ரியாணி. அவித்த முட்டை ஒன்றும் கண்படக்கூடாது என்பது போல் நடு சோற்றில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்தது. அப்படியே கரண்டியை வேகமாக எடுத்து, சவலால் மணல் அள்ளுவதைப்போல் முட்டைக்கு இடப்புறமாக திணித்து, அள்ளி அப்படியே வாயில் கொட்டினேன். நீங்கள் நினைப்பது சரிதான், அன்று எனக்கு அப்படியொரு அவா அந்த சாப்பாட்டின் மேல்.

அப்புறம் என்ன... "ப்ரியாணியும் அவன் மூஞ்சியும்னு" திட்டிவிட்டு ஒரு ப்ரியாணிக்கு கிட்டத்தட்ட 25 டாலர்களை மனம் எரிய எரிய அள்ளிக் கொட்டிவிட்டு வீடு திரும்பினோம். அங்கிருந்து வெளிக்கிடும் போது அப்படியொரு கோவம் அந்த கடைக்காரன் மேல். பின்னர் கொஞ்சம் யோசித்துப் பார்த்தால் பாவமாக இருந்தது. உண்மைதானே, நம் அம்மாவை பிட்சாவும், பஸ்ராவும் செய்யச்சொல்லி அதை வெள்ளைக்காரனுக்கு பரிமாறினால் அவர்கள் இப்படித்தானே கோவப்படுவார்கள். பொது மன்னிப்பு வழங்கி அந்த கடைக்காரனை சரி பிழைத்துப் போ என விட்டுவிட்டேன்.

இலங்கையின் தமிழர் தேசங்களில் காணப்படும் உணவு பழக்கவழக்கங்கள் இன்று நேற்கு அல்ல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் தொடங்கி அதிகம் மாறாமல் இருந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு புராதன அம்சமாகும். பொதுவாக வடக்கு கிழக்கின் புவியியல் அமைப்பு, வளங்கள், விவசாய உற்பத்திகள், பிற உணவு உற்பத்திகளுக்கான வாய்ப்புக்கள், உணவுப்பொருட்கள் தொடர்பான வணிகம், நில உடைமை, நில பயன்பாடு என்பன நம் உணவுப் பழக்கவழக்கங்களில் மிகப்பெரிய தாக்கங்களை உண்டாக்கும் காரணிகளாக இருக்கின்றன. இருந்தாலும் வடக்கின் எல்லா பிரதேசங்களிலும் எல்லா சமூக கட்டமைப்புக்களிலும் ஒரே வகையான உணவுப் பழக்கவழக்கங்கள் இருக்கின்றனவா எனப்பார்த்தால் இல்லை. இந்த அன்றாட உணவுப்பழக்க வேறுபாடுகளுக்கான பின்னணியில் சமூக அமைப்பு, தொழில், பொருளாதார நிலை, சமூக அந்தஸ்து, வாழ்விடச் சூழல் என்பன மிக முக்கிய காரணிகளாக அமைகின்றன. சமய கோட்பாடுகளும் எங்கள் உணவுப் பழக்கத்தில் மிகவும் முக்கியமான ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. தமிழர் தேசங்களில் அரிசிச் சோறு மிகப்பிரதானமான உணவாக இருந்தாலும் பல வகையான துணை உணவு வகைகளின் ஆதிக்கத்தை அதிக அளவில் காணமுடியும். அதில் மிக முக்கியமான துணை உணவு வகையாகக் காணப்படுவது கோதுமையாகும்.

ஒரு முறை யாழ்ப்பாணத்தில் புன்னாலைக்கட்டுவான் எனப்படும் ஒரு ஊரிற்குச் செல்ல சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. அந்த சந்தர்ப்பம் எனது சகோதரியால் கிடைத்தது. யாழ்ப்பாணம் மிகவும் பரந்த ஒரு தேசம். அப்பொழுதெல்லாம் எனக்கு யாழ்ப்பாணத்தில் அந்த நல்லூரடி, ரெம்பிள் ரோட், பஸ்ராண்ட் இந்த மூன்றைத்தவிர வேறு எதுவும் தெரியாது. இந்த மூன்று இடங்களை விட்டு வேறு எங்கு போனாலும் மகாபாரத கதையின் நடுவில் தொலைந்தவன் போல ஆகிவிடுவேன். சரி மீண்டும் புன்னாலைக்கட்டுவான் கதைக்கு வரலாம். எனது சகோதரியின் உயிர் நண்பி ஒருவரின் வீட்டிற்கு சென்று அங்கு இரண்டு நாட்கள் தங்க வேண்டியிருந்தது. எனது பால்ய காலத்தில் யாழ்ப்பாணம் பற்றிய நல்லதொரு அபிப்பிராயம் வருவதற்கும், யாழ் மக்களின் மீதான உயர்ந்த நம்பிக்கை ஏற்படுவதற்கும் இந்த புன்னாலைக்கட்டுவானில் நான் தங்கிய அந்த இரண்டு நாட்கள்தான் காரணம் என்பேன். அதிலும் சுத்தமான தமிழ் சாப்பாட்டை சாப்பிட்டு சாப்பிட்டு களைத்துப் போனதுதான் இன்னும் ஞாபகம் இருக்கிறது. அங்குதான் அதிகமான யாழ்ப்பாண உணவுப் பழக்கம் பற்றி அனுபவிக்கக் கிடைத்தது. இன்றும் கூட மனதில் நிற்கிறது அந்த சாப்பாடு. தாங்ஸ் ஆன்டி.

பொதுவாக தமிழர் பிரதேசங்களில் முதன்மை உணவு சோறு மற்றும் கறி ஆகும். பொதுவாக நெல்லை அவித்துக் (புழுக்கி) குற்றிப் பெறப்படும் புழுங்கல் அரிசிச் சோற்றையே அதிகமானவர்கள் விரும்பி உண்ணுகிறார்கள். இதைத்தவிர நெல்லை அவிக்காமல் குற்றும் போது கிடைக்கும் சிவப்புப் பச்சை அரிசி, வெள்ளைப் பச்சை அரிசி என்பனவற்றிலும் சோறு ஆக்குவதுண்டு. பொதுவாக இந்த அரிசிச் சோற்றுடன் மிகப்பிரதானமாக சேர்த்துக்கொள்ளப்படும் கறி வகையில் குறிப்பிட்டளவு மரக்கறி மற்றும் மாமிசங்கள் சேர்த்துக்கொள்ளப்படுகின்றன. எனக்கு அதிகம் பிடித்த கறி வகைகளை எனது அனுமதியோடு பகிர்ந்து கொள்ளலாம் என்று நினைக்கிறேன். அதற்கு முதல் இந்தப் பதிவை வாசித்துவிட்டு நான் ஒரு சாப்பாட்டு இராமன் என்கின்ற முடிவிற்கு வந்துவிடக்கூடாது. சிறு வயதில் நான் ஹஸ்டலில் சேர்க்கப்பட்டு கணிசமான வருடங்கள் அங்கு இருந்துதான் படித்தேன். அங்கு இருக்கும் பொழுது சலித்துப்போன ஒரு உணவை இப்பொழுது எங்கு கிடைத்தாலும் மிஸ் பண்ணாமல் ஒரு பிடி பிடித்துவிடுவேன். இறுதியாக இதை அனுபவித்தது முல்லைத்தீவில். காலைச்சாப்பாட்டிற்காக சென்றிருந்த போது அந்த கடைக்கார பையன் வாசித்த மெனுவில் இறுதியாக இருந்தது 'பாணும் பருப்புக் கறியும்'. பிறகென்ன.. உடனடியாகவே ஓடர் செய்தாயிற்று. எனது ஹஸ்டல் வாழ்க்கை எனக்கு ஞாபகம் வந்து மறைந்தாலும் எனக்கு பாணும் பருப்பும் நன்றாக பிடிக்கும். பாணுக்கும் அந்த பரிப்பிற்குமான கம்பினேஷன் இருக்கிறதே.. இதை யார் கண்டுபிடிச்சிருப்பார் எண்டு ஹாஸ்டலில் இருக்கும் போது ஆத்திரத்திலும் இப்போது ஆச்சரியத்திலும் அடிக்கடி நினைப்பதுண்டு. 

பாணும் பருப்புக்கறியையும், நம் ஈழப்போராட்டத்தையும் பிரித்துப் பார்க்க முடியாது. காரணம் உங்களுக்கே புரியும். இலகுவாக மற்றும் மலிவாக கிடைக்கக்கூடியவற்றை வைத்துக்கொண்டு இலகுவாக சமைத்து வேகமாக பரிமாறக்கூடியதாக இருப்பதே இந்த பாண் - பருப்பு கூட்டணியின் வெற்றி. இப்பொழுது வெளிநாட்டில் வசித்தாலும் எவராச்சும் பாணும் பருப்பையும் காட்டி வேண்டுமா என்றால் அவர்களுக்கு பின்னாடியே போய்விடுவேன். அடுத்து, இந்த குழம்பு பற்றி பேசினால் என்னால் இங்கு நின்மதியாக இருக்க முடியாது. இந்த குழம்பைக் கண்டு வருடங்கள் ஆகிவிட்டது. குழம்பு என்றால் என்ன என்று அம்மாவிடம் ஒரு முறை கேட்ட போது 'கத்தரிக்காய், வாழைக்காய், உருளைக்கிழங்கு, பூசணிக்காய், பாகற்காய் போன்ற காய், கிழங்கு வகைகளில் ஒன்றை முதன்மையாகச் சேர்த்து தேங்காய்ப்பால், மிளகாய்த்தூள், பழப்புளி, உப்பு போன்ற சேர்மானங்களுடன் ஆக்கப்படுவது குழம்பு எனப்படும்' என கூறிச்சிரித்தார். அப்ப இவை அனைத்தையும் மிக்ஸ் பண்ணி சமைத்தால் அது சாம்பாறா என்றேன். சாம்பாறு பற்றி பேசும் பொழுது இட்டலியையும் தோசையையும் ஞாபகப்படுத்தாமல் இருக்க முடியாது. தமிழ்நாட்டு அளவிற்கு நாங்கள் சாம்பாறு பிரியர்கள் இல்லை என்றாலும் பொதுவாக கோவில்களில் அன்னதானம் செய்பவர்கள் சில சமயங்களில் பல கறிகள் செய்வதைத் தவிர்ப்பதற்கு எல்லாக்காய்களையும் சேர்த்து சாம்பார் செய்வதுண்டு.

தமிழனாக நான் அதிகம் விரும்பி உண்ணும் ஈழத்து உணவுகளை இப்பொழுதெல்லாம் அதிகம் மிஸ் பண்ண வேண்டியிருக்கிறது. வரட்டல் தூள் கறி (கூட்டுக்கறி), பால்க்கறி (வெள்ளைக்கறி), கீரைக் கடையல், வறை அதுவும் வாழைப்பூ, புடோல், சுறா போன்றவற்றின் வறைகள், துவையல், சம்பல் அதுவும் பச்சைக் கொச்சிக்காய் சேர்த்து தேங்காய்ப்பூவுடன் அம்மியில் அரைத்து எடுக்கும் சம்பல், பொரியல், சொதி அதுவும் எலும்புகளை இட்டு தேசிப்புழி சேர்த்து தயாரிக்கப்படும் சொதி என நம் உணவுகளைப் பற்றி பேசும் போது நாவில் கண்டபடி சுவையூறும். வன்னியில் நிகழும் கொண்டாட்ட அல்லது விசேட வைபவங்களில் நான் மேலே குறிப்பிட்ட அனைத்து உணவுகளும் வரிசையில் அடுக்கி வைத்து பரிமாறப்படும். இந்த பந்தியை அதிகமானவர்கள் தவற விடுவதில்லை. இவ்வாறான சந்தர்ப்பங்களில் அதை தவற விட்டுவிடக்கூடாதென்பதில் நான் மிகவும் கவனமாக இருப்பதுண்டு. உலகில் உள்ள ஏனைய சமூகங்களோடு ஒப்பிடுகிற பொழுது நமது உணவில் தேங்காய் பால் அல்லது பூ சேர்த்துக்கொள்ளுவது அதிகமாக இருக்கிறது. மிளகாய்த்தூளின் பயன்பாடு கூட இந்தியாவோடு ஒப்பிடுகையில் அதிகம் என்றே சொல்ல வேண்டும். இவை இரண்டும் பிற உணவு வகைகளுடன் ஈழத்து உணவு வகையை பிரித்துக்காட்டும் மிக முக்கியமான காரணிகளாகும்.
இப்படி நமக்கே உரியதான இந்த ஈழத்து உணவு வகைகளை தேடித் தேடி அலையும் புலம் பெயர் தமிழர்களிடம் கேட்டுப்பார்த்தால் புரியும் அதன் மதிப்பு. ஒவ்வொரு நாளும் அரிசிச் சோறும் குழம்பும் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தாலும் திகட்டாத அவர்களுக்கு வெளிநாடுகளில் வெஸ்ட்ரேன் பூட் உடன் தினமும் சண்டை செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. ஒரு முறை KFC, Mcdonald பாஸ்ட் பூட்களை சாப்பிட்டு விட்டு மார்வலஸ் என வாயைப்பிழக்கும் நீங்கள் வெளிநாடுகளில் அதை நம்பியே புளைப்பு நடாத்தும் எங்கள் வயிறுகளைக் கேட்டுப்பாருங்கள். பக்கம் பக்கமாக புலம்பி அழும். லீட்டர் லீட்டராக அழுது கொட்டும். இன்னும் நம் உணவு பற்றி பேசுவதற்கு அதிகம் இருக்கிறது. அவற்றை இன்னுமொருவாரம் தொடர்வோம். அதுவரை பசித்திருங்கள்.

அடுத்த வாரமும் வருவேன்...





Sunday, July 13, 2014

எது காதல்?


எது காதல்?
நான் வாழும் நரகத்தை
நீ முடிசூடி ஆட்சி புரிந்ததா?
இல்லை - நான் விட்டுக்கொடுக்கும் சண்டைகளில்
நீ வெற்றிவாகை சூடிக்கொண்டதா?
எது காதல்?
உன்னை நான் அணைத்துக்கொள்ள
என்னை நீ எரித்து முடித்ததா?
உனக்குள் நான் மயங்கிக்கிடக்க
என் தொண்டைக்குழிக்குள் திராவகம் கொட்டியதா?

காதல் வழிய வழிய - உன்னை
கொட்டித் தீர்த்து தீர்ந்து போனது
நின் பிழையா?
இல்லை -
கண்ணீர் சொரிய சொரிய - உன்னை
கட்டியணைத்து முத்தம் கொட்டியது
என் தவறா?

காதல் ஒரு தீராப் பிரவாகம்!
நீ குடிக்க குடிக்கு
என்னுள் ஊறிக்கொண்டே போகும்!
நீ பசிக்க
நான் சாதமானேன்!!
இறுதியில்,
நீ வரம் கிடைத்து எங்கோ தாரம் ஆனாய்.
நானோ கரம் தொலைத்து எனக்கே பாரம் ஆனேன்.



Saturday, July 12, 2014

கருகிய காலத்தின் நாட்குறிப்புகள் - 16


பொருளாதாரம், வசதி வாய்ப்புக்கள், உறுதிசெய்யப்பட்ட பாதுகாப்பு, அழகான வாழ்க்கைத்தரம் என அனைத்தும் புலம்பெயர் வாழ்க்கையில் கிடைத்தாலும் ஆங்காங்கே சிறு சிறு ஏமாற்றங்களும், இழப்புக்களும், விரக்தியும் அந்த வாழ்க்கையோடு ஒட்டிக்கொண்டுதான் இருக்கிறது. பலர் வெளிநாடுகளிலே நிறையவே பணம் சம்பாதித்தாலும் சங்தோஷமான வாழ்க்கையை கோட்டை விட்டுவிடுகிறார்கள். பணமும் சந்தோஷமும் அதிகமாக வாழ்க்கையில் ஒன்றாய் கிடைப்பதில்லை. பணம் வருகின்ற போது சந்தோஷம் தூர போய்விடுவதுண்டு. அதேபோல சந்தோஷமான வாழ்க்கை கிடைக்கிறபொழுது பணப்பை வெறுசாகிவிடுகிறது. ஒரு வகையில் பணத்திற்கும் சந்தோஷத்திற்குமான இடைவெளியை நிரப்புவதே இறுதியில் வாழ்க்கையாகிறது. இன்னுமொரு வகையில் பார்த்தால், வெளிநாட்டு வாழ்க்கை என்பது உணவிற்காக ஓடி ஓடி உழைக்கும் பலரிற்கு அங்கு சரியாக உணவருந்த நேரமோ, சந்தர்ப்பமோ கிடைப்பதில்லை. சிலரின் வாழக்கை உழைத்தலில் மட்டுமே நின்றுகொண்டிருக்கிறது. இவர்கள் வாழ்வது எப்போது?

அதிகமான இளைஞர்களின் வாழ்க்கை அங்கே வேலைக்காயும் தொழிலிற்காயும் உழைப்பிற்காயும் செலவு செய்யப்படுகிறது. இவர்கள் தேடும் சகலதும் கையில் பூரணமாக வந்துசேரும் பொழுது வாழ்க்கை பல சந்தோஷங்களை தொலைத்துவிட்டு ஒரு வெறும் கூடாய் நின்றுகொண்டிருக்கும். அப்பொழுது இத்தனை கஷ்டங்களை அனுபவித்தும் வாழ்க்கையை வாழ முடியாமல் போய்விட்டதே என மனது பூராகவும் ஏமாற்றம் ஒட்டிக்கொள்ளும். அப்போது அந்த வாழக்கை, கண்கள் கெட்ட பின்னர் சூரிய நமஸ்காரதிற்காய் ஏங்கிக்கொண்டிருக்கும். இது இளைஞர்களின் வெளிநாட்டு வாழ்க்கையின் ஒரு பக்கம். நானும் பல தடவைகள் யோசிப்பதுண்டு, வீட்டில் நடக்கும் ஒரு சந்தோஷமான நிகழ்வில் பங்கெடுக்க முடியாமல் வேலை பணமென்று வெளிநாட்டில் இருந்துகொண்டு எதை அனுபவிக்கப்போகிறோம்? என்னைப்பொறுத்தவரையில் சாதாரண சந்தோஷமான வாழ்க்கையை நமக்கு கொடுக்கும் அளவிற்கு போதுமான பணத்தை உழைத்தால் போதும். உழைத்து உழைத்து நம் வாழ்க்கையை அனுபவிக்காமல் முடித்துக்கொள்ள நான் மட்டுமல்ல வெளிநாடுகளில் வசிக்கும் பல இளைஞர்களுக்கு விருப்பமில்லை. நோக்கமும் இல்லை.

ஒருமுறை மன்னாரில் இருந்தபொழுது நண்பனோடு ஒரு இறந்தவீட்டிற்கு செல்ல வேண்டியிருந்தது. எனக்கும் அந்த இறந்தவீட்டிற்கும் சம்மந்தம் இல்லையென்றாலும் அது என் குறித்த நண்பனிற்கு வேண்டப்பட்ட இடம். அவனது வற்புறுத்தலின்பேரில் கட்டாயம் போகவேண்டியதாயிற்று. திருமண வைபவங்களிற்குத்தான் அழைக்காமல் செல்வது அநாகரிகம். இறப்பு வீட்டிற்கு இல்லையே. நண்பனிடம் வருகிறேன் என்றேன். மன்னார் நகரத்திலிருந்து 45 மணிநேரம் பயணம் செய்ததில் அந்த கிராமத்தை கண்டடைந்தோம். மன்னார் மாவட்டத்தில் ஒரு கிராமத்திலிருந்து அதிக எண்ணிக்கையான மக்கள் வெளிநாடுகளில் இருப்பது என்றால் அது இந்த கிராமம்தான் என நான் வீட்டிலிருந்து கிளம்பும் போதே எனது தந்தை ஹின்ட் அடித்திருந்தார். அந்த கிராமத்தை 'வெளிநாட்டு வில்லேச்' என்று செல்லமாய் வேறு அழைப்பார்களாம். அந்த கிராமத்தை அடைந்த நானும் நண்பனும் ஒருவாறு அந்த வீட்டை கண்டடைந்தோம். ஏராளமான சனக்கூட்டம். இறந்தவர் நிச்சயம் நல்ல மனிதராக வாழ்ந்து இறந்திருக்க வேண்டும். நாம் இறக்கும் போது இறுதியாக நம் உயிரற்ற உடலைப்பார்க்க எத்தனை பேர் வருகிறார்கள் என்பதில்தான் நாம் இந்த உலகத்தில் எப்படி வாழ்ந்திருக்கிறோம், எதை சம்பாதித்தோம் என்பனவற்றை சரியாக அளவீடு செய்துகொள்ள முடியும்;. அந்த சனக் கூட்டம் நிறைந்த மரணவீட்டினுள் செல்லும் பொழுது 'காசு பணத்த விட முதல் மனிதர சம்பாதிக்கணும் மகன்!' என அடிக்கடி என் அம்மா சொல்லும் வாக்கியம் நினைவிற்கு வந்தது.

உள்ளே சென்று, வீட்டின் முற்றத்தில் கிடத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த உடலை பார்வையிட்டோம். அந்த சவப்பெட்டியில் கிடத்திவைக்கப்பட்டிருக்கும் அம்மா அப்பொழுதுதான் எனக்கு அறிமுகமாகிறார்; இருந்தும் அவருடன் பேசவோ அல்லது ஒரு புன்னகையை உதிர்க்கவோ முடியாமல் போனது துர்வதிஷ்டம். அந்த இறந்த உடலில் கழுத்து, கைகளை மொய்த்திருந்த தங்க நகைகள் அப்பா சொன்ன 'வெளிநாட்டு வில்லேச்சை' சட்டென ஒரு முறை உறுதிசெய்துகொண்டது. இறுதிமரியாதையை முடித்துவிட்டு சற்று அகன்று நூற்றுக்கணக்காய் வரிசையில் நின்றுகொண்டிருந்த பிளாஸ்டிக் கதிரைகளில் இரண்டை நானும் நண்பனுமாய் நிரப்பிக்கொண்டோம். எனது விழிகள் அங்கும் இங்கும் மேய்ந்துகொண்டிருந்தது. அந்த மேச்சலில், இறந்த அந்த உடலிற்கு கொஞ்சம் அருகில் உயரமாய் பொருத்தப்பட்டிருந்த ஒரு வெப் கம் (இணைய வீடியோ கமறா) சிக்கியது. மிகவும் அவசர அவசரமாக அதை கூர்ந்து அவதானிக்க ஆரம்பித்தேன். அந்த கமறாவிலிருந்து எங்கோ செல்லும் அந்த வயர் வழியே என் கண்கள் நடந்தது. இறுதியில் அந்த வயர் கொஞ்சம் தூரமாய் உள்ள ஒரு மேசையில் வைக்கப்பட்டிருந்த மடி கணினியுடன் தொடுக்கப்பட்டிருந்தது. இதைப்பற்றி கொஞ்சம் தெரிந்தாக வேண்டுமே என அருகில் எனது நண்பனுடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்த அவனது மாணவன் ஒருவனிடம் கேட்டேன். அந்தப் பையன் நிச்சயம் இந்த வீட்டாட்களின் உறவுக்காரனாகத்தான் இருக்க வேண்டும். அவன் நான் கேட்ட கேள்விக்கான விடையை தெளிவாக விபரித்தான். 'செத்துப்போன இந்த பெரியம்மாட கடைசி மகன் வெளிநாட்டில இருக்கிறார் சார். அவர் அங்க போய் இப்ப ஒரு வருஷம்தான் ஆகுது. இப்ப இங்க வந்தா மறுபடியும் திரும்பி அந்த நாட்டுக்கு போக முடியாதாம். அதால அவர வீட்டாக்கள் வர வேண்டாம் எண்டுட்டாங்க.. அதனால அவர் அங்க இருந்துகொண்டு ஸ்கைப்பில பாத்துக்கொண்டு இருக்கார்..'

இதைக்கேட்டதும் எனக்கு தலை விறைத்துப் போனது. உடனடியாகவே அந்த வெளிநாட்டிலிருக்கும் நபரின் இடத்தில் என்னை வைத்து யோசித்தேன். நானாக இருந்திருந்தால், திரும்பிப்போக முடியாது என்றால் கூட கவலையில்லை, நிச்சயம் வந்திருப்பேன். 'டேய் அம்மாடா..!' என மனதுள் ஆவேசமாய்க் கூறி என் தொடைகளில் அடித்துக்கொண்டேன். அம்மா இறந்துபோகும்போது கூட அருகில் இருக்காத அல்லது இறுதியாக அவள் முகத்தை பார்க்க குடுத்துவைக்காத ஒரு வெளிநாட்டு வாழ்க்கை எதற்கு என்று தெரியவில்லை. இப்படி சிந்திப்பதால், மார்டேன் உலகத்தில் நான் பிற்போக்குவாதியாக உங்களில் சிலரிற்கு தோன்றலாம்; பறவாயில்லை. அம்மாவுடன் வெளிநாடு என்ன, அதையுமே ஒப்பிட்டு முன்னுரிமைப்படுத்த என்னால் முடியாது. இந்த இறந்த வீடு என்னில் பெரியதொரு மனப்பாரத்தை தோற்றுவித்திருந்தது. யுத்தமும், அதனாலான வெளிநாட்டு தேவைகளும் இறுதியில் எமக்கு கொடுத்த பரிசு இதுதானா?. இந்த கேள்வியோடே வீடு வந்து சேர்ந்தேன். எனது அம்மாவிடம் நடந்ததைச் சொன்னேன். அதற்கு அவர் கொஞ்சம் கூட யோசிக்காமல் ஒரு பதில் சொன்னார் பாருங்கள்..

'அது சரிதானே, அம்மாக்கள் இன்றைக்கோ நாளைக்கோ இறந்துவிடுவோம். பிள்ளைகள் உங்க உங்க எதிர்காலத்த பார்க்கவேண்டாமா?? அவன் வராம விட்டதில என்ன தப்பு? கெதியா போய் குளிச்சிட்டு வா, 4 மணியாச்சு, உனக்காக நானும் இன்னும் சாப்பிடாம பாத்துக்கிட்டு இருக்கன்!'. 

அம்மாக்கள் என்றும் அம்மாக்கள்தான்!.

இதேபோல சில மாதங்களுக்கு பிறகு ஒருமுறை வவுனியாவிலுள்ள எனது நண்பியின் வீட்டிற்கு போயிருந்தேன். அன்று ஞாயிற்றுக் கிழமை. நண்பியின் வீட்டில் அனைவரும் இருந்தார்கள். இவர் எனது நீண்டநாள் தொழில் ரீதியான நண்பி. அவர்கள் வீட்டாட்களை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். அவர்களுக்கும்தான். அங்கு செல்கின்ற போதெல்லாம் ஒரு உண்மையான அன்பை என்னால் அனுபவிக்கக்கூடியதாய் இருக்கும். இதற்காகவே எப்பொழுதெல்லாம் வவுனியாவிற்கு சென்றாலும் அவர்கள் வீட்டிற்கு செல்லாமல் எனது பயணத்தை முடித்துக்கொள்வதில்லை. நண்பியின் அம்மா, அப்பா, அவள் தங்கை என சகலரும் என்னை அவர்கள் வீட்டுப்பிள்ளை போலவே பாசத்தைக் கொட்டி கவனித்துக்கொள்வார்கள். எப்பொழுதும் கலகலப்பாக இருக்கும் அந்த வீடு அன்று நான் சென்றபோது ஏதோ ஒரு அமைதியால் சூறையாடப்பட்டிருந்தது. அங்கிள் முற்றத்தில், நண்பி கட்டிலில், தங்கச்சி விறாந்தையில் கூரையைப் பர்த்தபடி.. என்ன நடக்கிறது என்றே என்னால் புரிந்துகொள்ளமுடியாமல் போனது. ஏதோ பிரச்சனை என்பது மட்டும் எனக்கு தெளிவாக விளங்கவே 'அன்டி எங்க?' என வெளியில் வந்த நண்பியிடம் கேட்டேன். 'உள்ள..' என ஆட்காட்டி விரலைத்தூக்கி அறையைக் காட்டினாள். என்னவோ ஏதோ என சட சடவென அறையைத்திறந்துகொண்டு உள்ளே போனேன். கணினியின் முன்னே உட்கார்ந்திருந்த அன்டி 'வா அமல்..!' என உள்ளே அழைத்தார். அவரது இரு கண்களும் கொவ்வம் பழம்போல் சிவந்திருந்தது. இரண்டு கண்களிலிருந்தும் வடியும் கண்ணீர் அவர் நாடியில் குவிந்து, சொட்டென கீழே விழுந்து தெறித்தது. 'சம்திங் றோங்' எனத் தெரியவே, நான் சடாரெனக் கதவை மூடிவிட்டு வெளியே வந்தேன்.

'எப்ப வந்தாய் வவுனியாவுக்கு?' நண்பி வினவியதுகூட புரியாமல் குளப்பத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தேன். 'அது இருக்கட்டும், நீ கொஞ்சம் வெளிய வா..' என அவளை அழைத்துக்கொண்டு முற்றத்திற்கு வந்தேன். 'என்னடி பிரச்சின..???' என தொங்கிக்கொண்டிருந்த அவள் முகத்தை நிமிர்த்திக் கேள்விக்குறியைப் போட்டேன்.

'அது பெருசா ஒண்ணும் இல்லடா.. இண்டைக்கு கனடாவில அக்காவுக்கு சீமந்தம் செய்யுறாங்க.. அதுதான் அம்மா தான் அவகூட இல்லையேனு ஒரே பீலிங்.. அந்த பங்சனத்தான் ஸ்கைப்பில பாத்துக்கிட்டு இருக்கா..'

'அட இதுதானா பிரச்சனை. அதுக்கு எதுக்கு அழணும். வெளிநாட்டில கலியாணம் கட்டி வைக்கிறப்போவே இப்படியெல்லாம் நடக்கும்னு தெரியும்ல.. பிறகு எதுக்கு இப்ப அழுதுகிட்டு..' சமாதானம் சொல்வதாய் கொஞ்சம் கோவம் கலந்து வசனம் பேசினேன். பிறகு 'சரி அது இருக்கட்டும் இப்ப நீ எதுக்கு கண் கலங்குறே??' என மீண்டும் குனிந்த தலையை நமிர்த்தி அவளிடம் கேட்டேன். அதற்கு நூறுகிலோ சோகம் அவள் முகத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருக்க, கண்கலங்கியபடி அவள் சொன்னாள்,

'நானும் கலியாணம் கட்டி வெளிநாட்டுக்குத்தானே போகப்போறன்...!'


அடுத்த வாரமும் வருவேன். 
           





Monday, July 7, 2014

கருகிய காலத்தின் நாட்குறிப்புக்கள் - 15.



அண்மைய நாட்குறிப்புக்கள் புலம் பெயா் தமிழா்கள் வாழ்வியலையும், தமிழ்மொழிப் பாவனையையும் பேசி நகா்ந்துகொண்டிருக்கிறது. இறுதியாக நான் பதிவிட்ட குறிப்பிற்கும் இன்றைய குறிப்பிற்கும் நிறையவே ஒற்றுமை இருக்கிறது. இறுதிவார குறிப்பில் வந்துபோன அந்த என் “இத்தாலி” நண்பியை நீங்கள் இதுவரை மறங்திருக்க மாட்டீா்கள் என நினைக்கிறேன். சாி, இவ்வார குறிப்பினுள் செல்லலாம். இந்த குறிப்பை நகைச்சுவை உணா்வோடு வாசியுங்கள். ஆனால் நான் சொல்ல வரும் கருத்தை மட்டும் சீாியசாக கவனித்துக்கொள்ளுங்கள்.

நாம்  அனைவரும்  கொண்டாடும்  எமது  தாய்வழி விடயங்களில்  இந்த தாய் மொழி  மிக  முக்கியமானது. மொழி  என்பது என்னைப் பொறுத்தவரையில் எமக்குகொடுக்கப்படும் ஒரு உணர்வு ரீதியான தனித்துவம். மொழியை ஒரு சந்தோசமான உணர்வாகவே நான் பார்க்கிறேன். அதனால் தான் அந்த மொழியை எம்மால் அழகாக, உணர்ச்சி  பூர்வமாக உச்சரிக்க முடிகிறது. அதிலும், எமது தமிழ் மொழி என்பது மிகவும் அழகானது. உண்மையில் தாயை அதிகம் நேசிப்பவர்கள் தங்கள் மொழியையும் அவ்வாறே நேசிப்பார்கள் என்று அண்ணா ஒருமுறை சொல்லியிருந்தாா். (என்ட அண்ணா இல்லேங்க, அறிஞர் அண்ணா..). உண்மையில் அது அறிவுபுா்வமான வார்த்தைகள்  தான். ஏனெனில் தாயிற்கும் மொழிக்கும் அப்படியொரு சம்மந்தம் இருக்கிறது.

கடந்த வருடம் வேலை காரணமாக சில நாட்கள் வவுனியாவில் உள்ள ஒரு நட்சத்திர ஹாட்டலில் தங்கவேண்டியிருந்தது. ஒருநாள் காலையில் எழுந்து வழமைபோல காலை உணவிற்காய் அந்த ஹோட்டலின் உணவருந்தும் (restaurant) இடத்திற்கு வந்தேன். அங்கு வந்ததும் அழகான பூசணிக்காய் சைசில் அமா்ந்திருந்த இரண்டு பெண்களையும், அவர்களுக்கு முன்னால் இந்தியாவின் 'நண்டு மாா்க் பனியன்கள்' விளம்பரத்திற்கு  வருபவா்கள்  போல  இரண்டு பசங்களையும்  ஒரு  வயதான மனிதரையும்  பார்த்தேன். அவர்கள் ஒரு ஓரமாய் உள்ள மேசையில் உட்கார்ந்து போக்கோடும் (முள்ளுக்கரண்டி) நைப்போடும் (சாப்பாட்டு கத்தி)  சண்டை போட்டுக்கொண்டிருந்தாா்கள். நிச்சயமாய்  இவர்கள்  வெளிநாட்டு கனவான்கள் தான்.

நானும், பக்கத்து மேசையில் அமர்ந்து சாப்பிட ஆரம்பித்தேன். அவர்கள் மேசையில் இருந்துவந்து எனது காதில் விழுவது எல்லாம் ஒன்று கரண்டி, ப்ளேட்டோடு சண்டைபோடும் சத்தம், இரண்டாவது  நுனி  நாக்கில் அங்கும் இங்குமாய் தெறித்துக்கொண்டிருக்கும்  ஆங்கிலம். ”என்னமா பேசுராங்கையா இங்குலீசு?” என எண்ணியபடி அவா்களையே வாய்மூடாமல், கண்வெட்டாமல் பாா்த்துக்கொண்டிருக்கும் ரெஸ்ரூரன்ட் பையனை பாா்த்து பாா்த்து சிாித்துக்கொண்டிருந்தேன். ஒரு கட்டத்தில் நானும் அவா்கள் உரையாடலிற்கு காதுகொடுக்கலாம் என ஆசைப்பட்டேன். அந்த ரெஸ்ரூரன்ட் பையனுக்கிருந்த இரசனை எனக்கும் கொஞ்சம் இருந்திருக்க வேண்டும். சேக்ஸ்பியரின் நாடக இலக்கியங்களில் அவ்வளவு பிாியப்பட்டு அவரது பல நாடக கவிதைகளை படித்திருந்தாலும் இவா்களது உரையாடல் வளக்கு எனக்கு சாியாக புாிவதாய் இருக்கவில்லை. உண்மையில் இவா்கள் தமிழா்கள் அல்ல என நினைத்து மறுபக்கம் திரும்பிய போது 'போடா சனியனே' என்று ஒரு பெண் குரல் அதே மேசையில் இருந்து வந்து என் கவனத்தை அந்த மேசைமேல் மீண்டும் திருப்பியது. திரும்பிப்பா்த்தேன், அது அவர்கள்  தான். ஆகவே, அவா்கள் நிச்சயமாக  நம்ம கூட்டம்தான் என்கிற முடிவுக்கு வந்துசோ்ந்தேன். அவர்கள் தமிழர்கள் என்பதை நான் சாியாக கண்டுகொள்வதற்கு உதவியாய் இருந்தது அந்த 'சனியனே' மட்டும்தான். தாங்ஸ் சனியனே!

அவா்கள் அதிகமாக ஆங்கிலத்தில் உரையாடிக்கொண்டிருந்தாலும் இடையிடையே கொஞ்சம் தமிழும் எட்டிப்பாா்த்தது. எட்டிப்பாா்த்ததோடு அவ்வப்போது தவறி தவறி வீழ்ந்து ஆங்கில நாக்குகளில் தற்கொலை செய்துகொண்டிருந்தது. அரை மணி நேரம் நான் அங்கு இருந்ததில் எனது காதில் கேட்ட தமிழ் வார்த்தைகள் என்றால்  பின்வருவன மட்டும்தான். ஆனாலும் கேட்பதற்கு மிகவும் சுவாரசியமாக இருந்தது.

'லூசாடா நீ?',

'கறுமம்..கறுமம்',

'ஐ மிஸ்ட் மை நியூ டூத் பிரஷ்.. நீயாடி ஆட்டைய போட்டது?',

'ஐ வோன்ட் டு கோ தேயார்,  பட்.. அவட மூஞ்சியையே பார்க்க சகிக்கல டாடி.',

'மனுசனாடா நீ, பாருங்க டாடி',

'அட கொக்கா மொக்கா, திஸ் இஸ் ஸ்ரீலங்கா மேன்..',

'ஓகே, மூடிக்கிட்டு இருக்கியா, ஐ நோ...',

“ஷிட்.. கைய எடுடா சனியனே!”

ஆங்காங்கே புறக்கிப்பாா்த்தால் இவ்வளவுதான் அவா்கள் பேசிய தமிழ்.

இதைத்தவிர வேறு எந்தவொரு தமிழ் வாா்த்தையும் என் செவிகளை அடைந்ததாய் இல்லை. ஸ்டைல்லாக தமிழும் ஆங்கிலமும் கலந்து பேசுகிறாா்கள். என்னவோ அவா்கள் உரையாடலை கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் வரை ஜாலியாக இருந்ததே தவிர அவா்கள் மேல் கோவம் வரவில்லை. அவா்கள் பாவித்த அதிகமான தமிழ் வாா்த்தைகள் பேச்சு வளக்கிற்காய் நாம் இலக்கிய மரபிற்கு அப்பால் உதிாிகளாக பயன்படுத்தும் சொற்கள். எதற்காக அந்த சொற்களை மட்டும் பயன்படுத்துகிறாா்கள் எனப்பாா்த்தால், அவர்களிடத்தில் ஒரு விடயத்தை அவதானித்தேன். சில தமிழ் சொற்களை உச்சரிக்கும் போது வெளிப்படுத்தப்படும் உணர்வு (Expression) ஆங்கில சொற்களில் இல்லை என்பதால் தான் இடையில் குறித்த அந்த சொற்களை மட்டும் தமிழில் பயன்படுத்துகிறாா்கள். இந்த அக்காஇ தம்பிமாா் நம்ம யாழ்ப்பாணம் போகும் வழியில் உள்ள முருகண்டி கச்சான் கடைகார அம்மாவிடம் எப்படி பேசுவாா்கள் என்று கொஞ்சம் யேசித்துப்பாா்த்தேன். சிாிப்பு வந்தது. இப்படித்தான், “ஹாய் அம்மா, நாலு பக்கட் ஆப் கிரவுண்ட் நட்ஸ் கிடைக்குமா?”. அதோடு அந்த கடைக்கார அம்மா கடையை மூடிவிட்டு பிச்சை எடுக்க ஆரம்பித்துவிடும்.

அவா்கள் பேசும் பொழுது கேட்டுக்கொண்டிருக்க இனிமையாக இருந்தாலும் நான் அவ்விடத்தை விட்டு அகன்று சென்றபோது அவா்கள் மேல் கொஞ்சம் கோவம்தான் வந்தது. மொழி என்பதும் அவரவர் உரிமைதான். அனாலும், அழகான தாய் மொழி இருக்கும் பொழுது எதற்காக இந்த மொழி மீதான அநாகாிகங்கள் என்பதுதான் புரியவில்லை. வெளிநாட்டில் தமிழை பேசினால் பலர் சிரிக்கலாம் அல்லது உங்களின்  கௌரவம் குறைந்து விடும் என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். ஆனால் தாயகத்தில் நீங்கள் தமிழில் பேசினால் தான் உங்களுடன் பேசுபவர் உங்களைப் பற்றி பெருமைப்படுவார் என்பதை மறந்து போகாதீர்கள்.


நான்  உணவை  முடித்துக்கொண்டு, அந்த  ஹோட்டல்  பையனிடம் கேட்டேன். இவர்கள் யார்? அவன் சொன்னான், ”சொந்த இடம் யாழ்ப்பாணம். கனடாவில இருக்கினமாம். அந்த  அண்ணன், அங்கத்தைய  சிடிசன், மற்ற எல்லாரும்  போன வருஷம்  தான்  அங்க போனவங்களாம்”.

அட பாவிகளா, வெளிநாடு போய் ஒரு வருஷத்துக்குள்ளேயே தமிழ் செத்துடிச்சா? இவங்கள என்னதான் பண்ணலாம்? தமிழை பேச முடியாத அல்லது தமிழ் கடினமாக இருக்கும் வெளிநாட்டு தமிழர்களை  கொஞ்சம் மன்னித்துவிடலாம். இவர்களை? எடுப்புக்காகவும், கௌரவத்திற்காகவும், ஸ்டைலுக்காகவும், சீன் போடுவதற்கும், பந்தா காட்டுவதற்கும் இங்கிலீஸ் பேசும் தமிழர்களை கண்டாலே எனக்கு உச்சி முதல் பாதம் வரை கொதிப்பெழும்பும். அழகான தமிழை வாய் நிறைய, நாவை லாவகமாய் அசைத்து, உச்சரிக்கும் அந்த தமிழ் வார்த்தைகளின் இனிமையை இவர்கள் எப்பொழுதுதான் அறிந்துகொள்ளப் போகிறார்கள்.

மாறாக எனக்குத்தொிந்து பல புலம்பெயா் தமிழா்கள் தங்கள் அன்றாட மொழிக்கு ஈடாக தமிழையும் பயன்படுத்துகிறாா்கள். கொஞ்சம் கூட தமிழில் பேச சந்தா்ப்பம் கிடைத்தால் அதை சந்தோஷமாக பயன்படுத்திக்கொள்கிறாா்கள். எனக்குத்தொிந்த பல நண்பா்கள் வெளிநாடுகளில் இருந்துகொண்டு தங்களை விசேடமாக சமூக வலைத்தளங்களில் தமிழனாய் காட்டிக்கொண்டு தமிழில் பேசி தங்களை பெருமைப்படுத்திக்கொள்ளுகிறாா்கள். பிற மொழிகளுடன் வாழலாம் அதற்காக நமது தனித்தன்மையான தாய்மொழியை புறம் தள்ளிவிட முடியுமா? தமிழா் எங்களின் உாிமைகளாகிய இனத்தையும், மொழியையும் இறுதிவரை கொண்டுசெல்வதில் உயிா்த்தியாகம் வரை விலைகொடுத்த ஆயிரம் ஆயிரம் தமிழா்களின் சுடுகாட்டில் நின்றுகொண்டு எங்களால் எப்படி ஒட்டுமொத்த தமிழ் உணா்வையும் கொச்சைப்படுத்த முடியும்?


அடுத்தவாரமும் வருவேன்......





Popular Posts