Tuesday, October 29, 2013

கண்ணம்மாவும் கபோதியும் - சிறுகதை


'என்னடா ஒரு மாதிரியாய் இருக்கிறாய்.. இன்னும் அந்த சம்பவத்த பத்தியே ஜோசிச்சுக்கிட்டு இருக்கியா??' எண்டு அருகில் இருந்த என் நண்பன் தோளில் தட்டிய போதுதான் மீண்டும் சுயநினைவிற்குள் வர முடிந்தது. வாகனம் வேகமாக முல்லைத்தீவிலிருந்து கொழும்பு நோக்கி பறந்து கொண்டிருந்தது.

அவள் கண்ணம்மா. ஒரு இருபத்து நான்கு வயது இருக்கும் எனது மதிப்பில். அவர்கள் வீட்டை தட்டிய போது கதவை முதலில் ஓடிவந்து திறந்தவளும் அவள்தான். வாய் நிறையப் புன்னகை. கண்களில் ஏதோ ஒரு தேடல் ஆனால் பார்வையில் கொஞ்சம் தடுமாற்றம். என்னையும் நண்பனையும் கண்டதும் அவளுக்குள் உருவான அந்த படபடப்பு அவள் முகத்தில் தெட்டத் தெளிவாய் தெரிந்தது. ஏதோ, ஆண்கள் என்றாலே பிசாசுகள் என்கின்ற அளவிற்கு அவள் கதவை சட்டென சாத்தியத்தில் தெரிந்தது. மீண்டும் அவளது தாய் ஓடிவந்து சாத்திய கதவை திறந்து 'உள்ளே வாருங்க தம்பிகளா..' என அந்த அழகான முல்லைத்தீவு தமிழில் உள்ளே அழைத்தாள். நான், எனது நண்பன், கண்ணம்மா மற்றும் அவள் தாய். ஒரே ஒரு நாற்காலி இருந்தும் அந்த ஒன்றை எடுத்துக் கொடுத்து இருக்கும்படி கேட்டுக்கொண்டாள் அந்த அம்மா. அவள் பார்வை ஒரே நாற்காலியில் எப்படி எம் இருவரையும் அமர வைப்பது என்ற சங்கடத்தில் அங்கும் இங்கும் முட்டிமோதிக்கொண்டது. 'கீழ உக்காரலாம் அம்மா..' என கூறியபடி அவள் அடுத்த கையில் இருந்த ஓலைப்பாயை வாங்கி நாங்களே விரித்து அதன்மேல் அமர்ந்துகொண்டோம்.

பேச்சின் ஆரம்பமே இழப்புக்களில் தொடங்கியது. தொடர்ந்து பல வகையான தலைப்புகளில் பேச்சு போய்கொண்டிருந்தது. முள்ளிவாய்க்காலும் பொக்கனையும் நந்திக்கடலும் அடிக்கடி உச்சரிக்கப்பட்டது. கொஞ்சம் அழுகை, கொஞ்சம் சிரிப்பு கொஞ்சம் ஏக்கம் என சகல உணர்வு வெளிப்பாடுகளும் அந்த அம்மா முகத்தில் தோன்றி மறைந்துகொண்டிருந்தது. இடைவெளிக்குள் 'தேத்தண்ணி ஊத்தட்டா மகன்?' அம்மாவின் அழைப்பில் ஒரு தூய்மை தெரிந்தது. வேண்டாம் என்று சொல்லி அவள் சந்தோசத்தை கெடுக்க மனமில்லாமல் 'நிற்சயமாக' என எனது வாய் மொழிந்தது. ஐந்து நிமிடம் அவள் அந்த இடத்தில் இல்லை. தேநீர் தயாரித்துக்கொண்டிருக்கிறாள். அந்த ஐந்து நிமிடத்தில் இங்கு நான், நண்பன், கண்ணம்மா. கண்ணம்மாவிடம் ஏதாவது பேசலாம் என முயன்ற ஒவ்வொரு தடவையும் எனக்கும் என் நண்பனுக்கும் ஏமாற்றமே மிஞ்சியது. கண்ணம்மா ஒரு வேளை வாய் பேச முடியாதவளாய் இருக்கலாம். நாம் கேட்கும் கேள்விகளுக்கெல்லாம் ஒரே பதில் அவள் 'கலப்படமற்ற அப்பாவிப் புன்னகை'. அவளுடன் பேசுவதில் தோல்வியே இறுதியானது. அம்மா தேநீரோடு வருகிறாள். 'மகன், அவள் என்னைப்போல பேசமாட்டாள்! அனால் ஊமையும் இல்லை!!' அம்மா சொன்ன இந்த வார்த்தைகள் எங்களுக்கு புரிந்ததாய் இல்லை. எனது விழிகள் மீண்டும் அம்மாவை பார்த்து வெட்டி முட்டி விழிக்க எனக்கு எதுவும் விளங்கவில்லை என்பதை அவள் சுதாகரித்துக்கொண்டாள்.

தேநீர் நாக்கை கொஞ்சம் பதம் பார்த்தது.. சூடு கொஞ்சம் அதிகம். பேச்சு மீண்டும் ஆரம்பமானது. எனது எதிர்பார்ப்போ கண்ணாமா பற்றிய தேடலாகவே இருந்தது. 'கண்ணம்மாவிற்கு என்ன ஆகியிருக்கும்?' இது என் மனம் பூராகவும் வியாபித்து குருதிக்கலன்களை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் நசுக்க ஆரம்பித்தது. தாமதம் வேண்டாம் கேட்டு விடலாம். முடிவெடுத்த நான் 'அம்மா கண்ணம்மா நலமாக இருக்கிறாளா?? இல்லை ஏதும் சுகவீனங்களா??' கேள்வி கொஞ்சம் நேரடியாகவே இறங்கியது. அம்மாவிடமிருந்து பதில் வரும் முன்னமே அந்த வயதாகிய ஓரக் கண்களில் நீர்மட்டம் அதிகரிக்க ஆரம்பித்தது. அழுது அழுது ஓர் இடியை இறக்கினாள் எங்கள் மனதில். 'தம்பி கண்ணம்மா திருமணமாகவில்லை அனால் அவளுக்கு ஒரு குழந்தை இருக்கிறது. அவனுக்கு மூன்று வயதாகிறது.....' என கூறிமுடித்து 'கரன்...' என அழைக்கையில் ஒரு சிறுவன் திடிரென வந்து நின்றான் நடுவில். அவனை எனக்கு ரொம்பவும் பிடித்திருந்தது. எங்கள் இருவரையும் பார்த்து நிறுத்தாமல் சிரித்துக்கொண்டு அவன் தாய் கண்ணம்மா மடியில் அழகாய் உட்கார்ந்துகொண்டான். அம்மா தொடர்ந்தாள். அவள் இடைவிடாத கண்ணீர் என் கண்களுக்குள்ளும் பாய்ந்தது.

கண்ணம்மா இடம்பெயர்வின் போது தனது தந்தையையும் அண்ணனையும் ஒரே பங்கருக்குள் ஒரே நாளில் இரண்டு செல்களுக்கு பறிகொடுத்திருந்தாள். அந்த அதிர்ச்சியில் இவள் சித்தம் கலங்கி சுயநினைவிளந்தவளாக உளவியல் சிகிச்சைக்காக வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கப்பட்டு பலனின்றி மீண்டும் தனது அம்மாவிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருக்கிறாள். இந்த நிலையில் அந்த கொடூரமான நாள் வந்தது. எவனோ ஒருவன் கண்ணம்மா மட்டும் தனியாக வீட்டில் இருப்பதை அறிந்து அங்கு போய் சுயமாக எதையும் சிந்திக்க தெரியாத, புத்தி சுயாதீனமற்ற இந்த ஏழை கண்ணம்மாவை புணர்ந்திருக்கிறான். நீண்ட நாட்களின் பின்னர் அவள் கருத்தரித்திருப்பதை கண்டுகொண்ட அவள் தாய் எதுவுமே தெரியாதவளாய், எதுவும் செய்ய முடியாதவளாய் அந்த குழந்தைக்கு பிரசவம் பார்த்து அந்த சிறுவனை வெளியில் எடுத்திருக்கிறாள். கரன் பிறந்துவிட்டான் கண்ணம்மாவிற்கு. கரனின் தந்தை அதுதான் அந்த கபோதி யாரென இன்றுவரை கண்ணம்மாவிற்கோ அவள் தாய்க்கோ தெரியவில்லை. இன்னும் கண்ணம்மாவிற்கு என்ன நடந்தது என்பதில் தெளிவில்லை. பாவம் அவள்.

எனது கண்கள் முழுவதும் நனைந்தது. அப்பொழுதும் கூட எதுவுமே தெரியாதவர்களாய் கண்ணம்மாவும் கரனும் என்னைப்பார்த்து புன்னகைக்கிறார்கள். நான் புன்னகைப்பதா இல்லை அழுவதா? என்ன கொடுமை கடவுளே என கொஞ்சம் கடிந்துகொண்டேன். அம்மாவை சமாதானம் செய்வதில் நண்பன் மும்முரமாக இருந்தான். நானோ கரனோடு பேசுவதிலும் அவன்கூட விளையாடுவதிலும் குறியாய் இருந்தேன். விடைபெறும் நேரம் நெருங்க, எனக்கோ அந்த இடத்தை விலகுவதில் விருப்பம் இருக்கவில்லை. அங்கு இருந்து தொடர்ந்து பேசவும் வார்த்தைகளில்லை. கண்ணம்மாவில் இப்பொழுது கொஞ்சம் முன்னேற்றம் தெரிவதாக அம்மா சொன்னாள். எனக்கோ அவள் இப்படியே இருந்துவிடுவதுதான் அவளுக்கு நல்லது என தோன்றியது. இல்லையேல், அவள் குணமடைந்தால் நம் சமூகம் மீண்டும் அவளை இந்த நிலைக்கு கொண்டுவந்துதான் சேர்க்கும். அந்த வீடு அவளுக்கு சிறைதான். ஆனாலும் வெளியில் வந்தால் அவளுக்கு இரண்டு பெயர்களை சூட்டும் நம் சமூகம். ஒன்று லூசு! இன்னொன்று 'நடத்தைகெட்டவள்'. கடவுளே இவள் இப்படியே இருந்துவிடட்டும். குணமடைய வேண்டாம். இது எனது பிரார்த்தனை.


குறிப்பு: இது ஒரு உண்மை சம்பவம். பெயர்கள் அல்ல.



Thursday, October 24, 2013

என்ன வகையான பொண்ணுங்கள சார் எதிர்பாக்கிறீங்க??

வணக்கம் நண்பர்களே, கொஞ்சம் இடைவெளியின் பின்னர் இந்தப்பக்கம் வருகிறேன். இப்பொழுதெல்லாம் எழுதுவது என்பது மிகவும் கடினமான காரியமாகவே இருக்கிறது. வேலைக்கும் வாழ்க்கைக்கும் இடையில் போடும் சண்டையிலே சகல நேரமும் தீர்ந்து போகிறது. இருந்தும், அடிக்கடி எதையாவது எழுதியாகவேண்டும் என்பது நேரம் கடந்த அவா.

தாய் நாட்டை விட்டு கொஞ்சம் வெளியில் வந்து இப்பொழுது இந்த புது இடத்திற்கு பழக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது வாழ்க்கை (இங்கு வந்த புதிதில், அம்மாவை நினைத்து கண்கலங்கியது அது வேறு விடயம்... உஷ்ஷ்..). அண்மையில் இந்த நாட்டைச்சேர்ந்த ஒரு பெண் நண்பர் கேட்ட கேள்வி ஒன்று என்னை கொஞ்சம் சஞ்சலப்படுத்தியது. இன்னும்தான்.

'உங்க நாட்டில் எவ்வகையான பெண்களை ஆண்களுக்கு அதிகம் பிடிக்கிறது?'


இதுதான் அந்த மிகப்பெரிய கேள்வி. இவ்வாறான கேள்விகளுக்கு நான் விடை சொல்லி பழக்கப்பட்டவன் அல்ல (இதைப்பற்றி அதிகம் விவரணம் சொல்லி ஜமாய்க்க நான் பெரும் கவிஞனும் இல்ல...) அப்பொழுது அந்த நண்பருக்கு ஏதோ சொல்லி சமாளித்த ஞாபகம். ஆனாலும், அதைப்பற்றி கொஞ்சம் சிந்தித்தால்தான் என்ன என்று ஒரு பிரயத்தனம் (நாம வேற கலியாண வயசில இருக்கிறமா... கொஞ்சம் யூஸ்புல் ஆகுமெண்டுதான்..)

ஆமா, எவ்வகையான பெண்களை ஆண்களுக்கு அதிகம் பிடிக்கிறது?

ஆண்களின் வகைப்படுத்தலில் பல ரகமான பெண்கள் இருக்கிறார்கள். அழகான அம்சமான, அழகான அம்சம் இல்லாத, அழகற்ற அம்சமான என தோற்றத்தை வைத்து நம்ம பசங்க வகைப்படுத்தி விடுகிறார்கள். அதென்ன அழகு? அதென்ன அம்சம்? அழகு என்பது அதிகமாக முகத்தை வைத்தே சொல்லுகிறார்கள். வெள்ளை கறுப்பு மட்டும் இந்த அழகை தீர்மானிப்பவை அல்ல. அதையும்தாண்டி முகவெட்டு, முக அமைப்பு, முகத்தின் வெளிப்பாடு, சிரிப்பு விதம் என ஏராளமாக சொல்லப்படுகிறது. அதை விடுத்து, அதிகமான அல்லது பெரும்பாலான ஆண்கள் அழகான, அம்சமான பிகருகளையே சாரி பெண்களையே விரும்புகிறார்கள். அம்சம் என்றால் என்ன என்று கேட்காதீர்கள். சுருங்க சொல்வதென்றால் அது அது அங்கு அங்கு அப்படி அப்படியே இருப்பதுதான் அம்சம்.

ஆண்கள் அழகான பெண்களை அதிகம் விரும்ப காரணம் என்ன? பெண்கள் அழகாய் இருப்பதே ஆண்களை கவர்ந்து கொள்ளத்தான் என்பது  யாவரும் அறிந்த விலங்கியல் கொள்கை. அதிகமான ஆண்கள் தங்கள் மனைவி அழகாய் இருக்கவேண்டும் என எதிர்பார்ப்பது சில அடிப்படை காரணங்களை கொண்டது. ஒவ்வொரு ஆணும் தனது மனைவி அழகாய் இருக்க வேண்டும் என எதிர்பார்ப்பது அதிகம் மூன்றாம் நபரிற்க்காகவே. தன்னோடு அழைத்துச்செல்லும் மனைவி மற்றவர்கள் மத்தியில் அழகாய் அம்சமாய் இருக்க வேண்டும் என்பதே அடிப்படையில் ஆண்களின் நோக்கம். இரண்டாவது அழகான பெண்களுடனேயே உடலுறவு வைத்துக்கொள்ள அதிகமான ஆண்கள் பிரியப்படுகிறார்கள். இது உளவியல் ரீதியாக சொல்லப்படுகின்ற உண்மை. இயற்கையில் அழகிலேயே அதிகமான ஈர்ப்பு இருக்கிறது. இது தெரிந்தே (?) அல்லது இதன் அடிப்படையே பெண்கள் தங்களை அழகாக்கிக் கொள்வதில் அதிகம் சிரத்தை எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்.

சரி, நேரடியாகப் பேசினால், திருமணத்தின் போது சில ஆண்கள் பெண்களின் அழகை எதிர்பார்க்கிறார்கள். இவர்கள் மேலே சொல்லப்பட்ட எதிர்பார்ப்புக்களைக் கொண்டவர்கள். இன்னும் சில ஆண்கள் அழகு கொஞ்சம் குறைவாய் இருந்தாலும் அம்சமாய் இருக்க வேண்டும் (அதாவது உடல் தோற்றம், அங்கங்கள் அழகாய், கவர்ச்சியாய்..) என எதிர்பார்ப்பவர்கள். இவர்கள் அதிகமாக பாலுறவில் அதிகம் நாட்டம் கொண்டவர்களாக இருப்பார்கள். இன்னும் சில ஆண்கள், அழகோ, அம்சமோ இல்லாவிடினும் நன்றாக படித்தவராகவும் நல்ல உத்தியோகத்தில் இருப்பவராகவும் இருக்க வேண்டும் என எதிர்பார்ப்பவர்கள். இவர்களின் குறைந்த பட்ச எதிர்பார்ப்பு பட்டதாரி + அரசாங்க உத்தியோகம். இந்த ஆண்கள், அதிகமாக ஊருக்காக வாழ்பவர்கள். தங்கள் சுய மரியாதையை தங்கள் மனைவி மூலம் கூட்டிக்கொள்ள எத்தனிப்பவர்கள். சமூக போலி அந்தஸ்துக்களால் பூரிப்படைபவர்கள். இன்னுமொரு வகை ஆண்கள், எதுவும் வேண்டாம் 'அதிகம்' சீதனம் கொடுத்தால் போதும் என எதிர்பார்ப்பவர்கள். இவர்கள் சிலரை எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். இவர்கள் அதிகம் சுயநல பாட்டிகள். தான் என வாழ்பவர்கள். பணத்தின் மீது அதிகம் நாட்டம் கொண்டவர்கள்.


வேறு சில ஆண்கள், குடும்பப்பாங்கான பெண் வேண்டும் என ஊரூராய் தேடுதல் நடத்துபவர்கள். கலியாணத் தரகர்களின் பட்டியலில் கூட இப்பொழுதெல்லாம் இந்த ரக பெண்கள் மிச்சம் சொற்பம். இவ்வகை பெண்களை விரும்பும் ஆண்கள் அதிகமாக நீண்ட காலம் பெற்றோருடனும் சகோதரர்களுடனும் வாழ்ந்து பழகியவர்கள். வீடு + பாசம் + கலாச்சாரம் என்பவை இவர்களுக்கு கடவுள்கள். இன்னுமொரு காரணமும் இருக்கிறது. பெண்கள் மீது அதிகம் சந்தேகம் கொண்டவர்களும் இவ்வகையான குடும்பப்பாங்கான பெண்களையே தேடுகிறார்கள். இவர்கள் வேலி தாண்ட மாட்டார்கள் என்பது இந்த ஆண்களின் நம்பிக்கை (நல்லா வருவீங்கடா நீங்க!) இறுதியாக, ஒரு வகை ஆண்கள். தங்கள் நிறம், தரம், வசதி, தராதரம், படிப்பு, உத்தியோகம் இவற்றிற்கு ஏற்றாற்போல் இருக்கும் பெண்களை விரும்புபவர்கள். இவர்கள் பேராசை இல்லாதவர்கள். இருப்பதே நல்லது, போதுமானது, சந்தோசமானது என வாழ்க்கை நடத்துபவர்கள். இயலுமையில் மட்டும் திருப்தி கொள்பவர்கள்.

அப்பாடா, ஒரு வகையாக கேள்விக்கு விடை கண்டுபிடித்தாயிற்று. ஆயினும், அதிகமான காதல்கள் தற்செயலாக நடந்தேறினாலும் பின்னர் ஏற்படும் தகராறுகளின் பின்னணியில் இந்த எதிர்பார்ப்புக்களே நிறைந்திருக்கும். தங்கள் தேவை மேற்கூறியவற்றில் எது என சரியாக தெரிந்துகொண்டு தங்கள் காதலியையோ மனைவியையோ தேடுபவர்களும் இருக்கிறார்கள். நான் இவ்வாறான அதிகம் ஆண்களை பார்த்திருக்கிறேன். இவர்கள் காதல், குடும்ப வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற்றுவிடுகிறார்கள்.

எனவே,
ஆண்களே, காதலி, மனைவி தேடலில் முதல் நீங்கள் என்ன ரகம் என்பதை தீர்மானித்துக்கொள்ளுங்கள். அப்பொழுதுதான், உங்களுக்கு ஏற்றாற்போல் பிகர்கள் சாரி பெண்கள் கிடைப்பார்கள்.
பெண்களே, ஜாக்கிரதை, எவனாச்சும் வந்து ஆட்டையைப் போடுகையில் அவன் எந்த ரகம், எதை தேடுகிறான் என முதலில் சுதாகரித்துக்கொள்ளுங்கள். தப்பிவிடுவீர்கள். உங்கள் திருமனத்திலும்தான்!

ஸ்ஸப்பா.. செம டயர்ட்.. ஒரு காப்பி பார்சல்... வரட்டா...

ஆமா, நானு இதில எந்த ரகம்??? ....................... அது அதேதான்!!



Saturday, October 5, 2013

திருட்டுப்பார்வை


அந்த
கருமை விழிகள்..

என் வெண்படலத்தின் மீது
மாய கோலமிட்ட
முதல் கண்கள்!

திருட்டுத்தனம்
சிம்ம சொப்பனமாய் - அவள்
திருட்டுப்பார்வை.

அவள்
வெட்டி விழிக்கையில்
முட்டித் தெறிக்கும் போதை
என் கண்களில்.

என்
இமைகளுக்கு முட்டுக்கால் கொடுத்து
நிற்க வைத்ததும்
இந்த
ஒற்றை பார்வைக்காகவே!

காற்றில் வழிந்தோடும்
ஒளிக்கீற்றுக்களை பிடித்து
ஒரு மின்மினி செய்து
சொட்டு ஒளியில் - என் கண்கள்
உண்ணா நோன்பு நடத்தியதும்
இந்த
விழிகளை விழுங்கவே!

அந்த பார்வையின்
ஒரே வீச்சு,
ஒன்பதுமுறை செத்தது மூச்சு!

பிடிமானம் இன்றியே
என்
இமைகள் தொங்கியது
அவள்
ஓரப்பார்வையின்
ஒற்றைக்கீற்றில்!

அந்த
கரும் விழிகள்
கடன் கொடுக்கலாம் எனக்கு,
மரித்தலை விற்று
உயிர்த்தலை வாங்குவதற்கு!

Popular Posts