Sunday, August 11, 2013

தலைவா - சத்தியமா இது விமர்சனமில்லேங்க!


வணக்கம் நண்பர்ஸ்.. முதலில் இது நிற்சயமாக தலைவா விமர்சனம் கிடையாது. அப்படி விமர்சனம் எழுதியெல்லாம் கலக்க நமக்கு சிபி சார் மாதிரியோ அல்லது நம்ம மைந்து போலவோ அவ்வளவு திறமை இல்லேங்க.. இது விமர்சனம் இல்லேன்னா அப்புறம் இது என்ன மண்ணாங்கட்டின்னு நீங்க கேக்க முதல், இது தலைவா பற்றிய ஒரு சின்ன அனுபவம். அவ்வளவுதான். (நாங்களும் ஏதாச்சும் எழுதனும்லே..!)

நாங்க எல்லாம் முதல் ஷோ, VIP ஷோ (ஆமா நம்மள அதுக்கு கூப்பிட்டிட்டாலும்..) பாக்கிற மூஞ்சிகள் இல்லேங்க.. ஆனாலும் ஒருவாறு வரும் படங்களை பார்க்க கூடிய அளவிற்கு பார்த்து முடித்திடும் கூட்டம். அந்தவகையில் தற்பொழுது பாரிய எதிர்பார்ப்புகளிற்கு மத்தியில் திரைக்கு வந்து சக்க போடு போட்டுக்கொண்டிருக்கும் (அப்பிடீன்னு நம்ம நண்பர் போட சொன்னார்..) தலைவா திரைப்படத்தை பார்ப்பதற்கு நேற்று போயிருந்தேன். அது ஒரு மாலை நேர ஷோ. ஆண்கள், பெண்கள், வயது முதிர்ந்தோர், சிறுவர்கள் என திரையரங்கு நிறைந்திருந்த கூட்டம். ரஜினி, விஜய் போன்றவர்களின் திரைப்படங்கள் திரையரங்கு நிறைந்திருக்கும் கூட்டத்தோடு பார்த்தால்தான் அதன் உண்மையான கிக்கு கிடைக்கும் என்பது எனக்கு நன்கு தெரிந்ததே.

திரைப்படம் ஆரம்பமானது. எனக்கும் விஜய் என்கின்ற ஒரு நடிகரை பிடிக்கும். அனால் நான் 'எலேய் எங்க தளபதிலே..' என்று மற்றவன் சட்டையை பிடிக்கும் அளவிற்கு அவர் விசிறி கிடையாது.. ஆனால் விஜயின் நடனம், நளினம், சண்டை போன்ற சினிமா இயல்புகள் என்னை கவர்ந்தவை. திரையரங்கில் எனக்கு அடுத்த சீட்டில் இருந்தவர் ஒரு மிகப்பெரிய விஜய் விசிறி. அவருக்கு ஐந்தே வயதுதான் ஆகிறது, வேட்டைக்காரன் மற்றும் துப்பாக்கி பஞ்சுகளை சொல்லி சொல்லி எங்க வீட்டில் எனைவரிற்கும் நெஞ்சில் உதைக்கும் நம்ம அண்ணன் பெற்றெடுத்த புத்திரன். அனால், அவரிற்கு இருந்த ஒரேயொரு பிரச்சனை, 'சித்தப்பா, என்னால இண்டைக்கு விசில் அடிக்க முடியாதே..!' என மிகவும் கவலையாக என்னிடம் அவன் சொன்னபோது நான் 'ஏன் சார்..?' என கேட்க அவர் தனது விரலை நாங்கள் இருந்த வரிக்கு பின்னால் உள்ள வரிசையில் ஒரு சீட்டை நோக்கி காட்டினார். நானும் திரும்பி பார்த்தபோது 'உண்மைதான்' என உணர்ந்துகொண்டேன். அங்கே இவரின் கிளாஸ் டீச்சர் அதுதாங்க நேர்சரி டீச்சர் சிரித்தபடி அமர்ந்திருந்தார். 


தலைவா ஆரம்பமானது, அனைவரும் கதிரைகளின் நுனியில் அமர்ந்திருந்தது போலவே நானும், அண்ணா, தளபதி, அமலா பால், இயக்குனர் விஜயின் விளையாட்டுக்கள், நடனம் போன்றவற்றை எதிர்பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தேன். முதல் பதினைந்து நிமிடங்கள், பின்னர் விஜய் நடன மேடையில் குதித்ததிலிருந்து இருபது நிமிடங்கள் திரையில் பேசும் எதுவும் காதுகளை தெளிவாக வந்து சேர்ந்ததில்லை. அவ்வளவு சத்தம். அங்கு வந்திருந்தவர்களில் முக்கால் வாசிக்கும் அதிகமானவர்கள் விஜயின் விசிறியாய் இருந்திருப்பார்கள் போலும். அதற்குள்ளும் சிலர் ரொம்ப அமைதியாக இருந்தார்கள். இதிலாவது ஏதாவது வித்தியாசமாய் செய்திருப்பாரா விஜய் என்று எதிர்பார்த்து வந்திருப்பார்கள் என நினைத்துக்கொண்டேன்.. எனது வாயோ திறந்தது நம்ம சந்தானம் பேசும் பொழுதும், அமலா பால் வந்துபோகும் நேரம் மட்டுமே! (வாய் திறந்தது என்றால் எனக்கு விசில் அடிக்க தெரியும் என நீங்கள் நினைத்தால் அதற்க்கு சங்கம் பொறுப்பாகாது; எனக்கு மட்டும் விருப்பம் இல்லையா என்ன??)

திரைப்படத்தை பற்றி எதுவும் சொல்ல தேவையில்லை. இன்றுவரை போதுமான அளவு விமர்சனங்கள் தலைவாவை கொண்டாடியும் காறித்துப்பியும் வந்திருக்கின்றன. எனது நண்பன் ஒருவன் இடைவேளை முடிந்து ஒரு பதினைந்து நிமிடத்தில், இந்து சமுத்திரமே தெரியும் அளவிற்கு அப்படியொரு கொட்டாவியை விட்டுத்தள்ளினான். எனக்கு சிரிப்பு சிரிப்பாய் வந்தது. காரணம் அவன் விஜய் இரசிகன். இருந்தும் மீசையில் மண் ஒட்டாததுபோல சுதாகரித்துக் கொண்டான். 'மச்சான், முதல் பாதியை விஜயும் இரண்டாவது பாதியை ஹரியும் எடுத்திருக்கலாம்..' என அவன் பின்னர் சொன்னபோது இதே கருத்தை நம்ம மைந்தன் சிவா சொன்னது ஞாபகம் வந்தது. "ச்சே இவன் (விஜய்) திருந்தவே மாட்டான்யா.!" என இன்னொருத்தன் சொன்னபோது 'முதுகு பத்திரம், விஜய் வெறி ரசிகர்கள் இங்கு நிறைந்து இருக்கிறார்கள்..' என்றேன். 


இரண்டாவது பாதி உண்மையிலேயே ரொம்பவே இழுவைதான். இடைக்குள் வரும் அந்த இரண்டு பாடல்கள் கொஞ்சம் அந்த இழுவையை சமாளித்துப்போகிறது கைதட்டல், விசில்களினால். உண்மையைச் சொன்னால் எனக்கோ முதல் பாதியை இன்னும் ஒரு தடவை பார்க்கவேண்டும் போல் இருந்த அதே சமயம் இரண்டாவது பாதியை பார்க்கும் பொழுது ஒரு எரிச்சலும், ஹரி - சூரியா (சிங்கம் 2) மேல் இன்னும் கொஞ்சம் மரியாதையும் உண்டாகிப்போனது. இவ்வாறு திரைப்படம் முடிந்து வெளியே வந்து சிலரிற்காய் காத்துக்கொண்டு நின்றபோது படம் பற்றி பலர் பலவாறு பேசிக்கொண்டு வெளியேறினார்கள். நான் நினைக்கிறேன் பொது சினிமா விரும்பிகள் அவ்வளவாய் தலைவாவை கொண்டாடியதாய் தெரியவில்லை. ஆனால், விஜய் விசிறிகள் மேல் எனக்கு பயங்கரமாய் கோவம் மட்டுமே வந்து தொலைத்தது. விஜய் என்கின்ற நடிகரை பிடிக்கும் என்பதற்காய் சினிமாவின் பொது, ஆளுமை நிறைந்த இரசனையை ஓரம் கட்டிவிட முடியாது இல்லையா? ஒருவகையில் எதை எப்படி நடித்தாலும் அதை கொண்டாடும் மனநிலையில் விஜய் இரசிகர்கள் இருப்பதால்தான் சினிமாவில் வித்தியாசமாய் எதையும் செய்யவேண்டும் என்கின்ற தேவை, பொறுப்பு விஜய் இடம் குறைவாக இருக்கிறதோ என தோணியது. 

அங்கிருந்த விஜய் இரசிகர்கள் அனைத்தையும் இத்திரைப்படத்தில் கொண்டாடினாலும் அதில் எனக்கு உச்சக்கட்ட கோவத்தை ஏற்படுத்திய ஒரு விஜய் விசிறியின் பீட்பெக், அவர் மற்றவரிற்கு சொல்கிறார், "மச்சான், செம படம் இல்ல... எப்பிடி ஒரு கதை.. செமையா ஜோசிச்சிருக்காங்க.. விஜய் என்னமா நடிக்கிராண்டா..!!!!"

எனக்கோ அந்த நண்பரை கூப்பிட்டு ஆரத்தழுவி, முத்தமிட்டு, ஒரு 1000 ரூபாய் காசாவது சந்தோஷ பரிசாக கொடுத்து அவனோடு நின்று ஒரு புகைப்படமும் எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும் போல் இருந்தது. 

இதைக்கேட்டபோது - என் தலையே வெடிச்சிரிச்சு!



No comments:

Popular Posts