Sunday, January 20, 2013

மலரவன் முதல் மணிகண்டன் வரை - 02



இப்பொழுதுதான் புரிகிறது. இந்தப் போராட்டம் சப்பித் துப்பியவை எனது இலட்சியம், வாழ்க்கை, காதல், எதிர்காலம், உறவுகள் மற்றும் எனது ஆசை. எனது பத்தொன்பது வயதில் போராட்ட தாகம் வந்தது அப்பொழுதெல்லாம் நியாயமாகவே தோன்றியது. இப்பொழுது அது எனது வாழ்க்கையின் தவறா என உணர வைக்கிறது காலம். எது எப்படி இருப்பினும் என்னை ஒரு இலட்சியவாதியாய், நியாயவாதியாய், ஒழுக்கவாதியாய் மாற்றியதும் இந்த போராட்டத்தில் நான் இணைந்துகொண்டதால்தான் என்பதை என்னால் மறக்கவோ மறுக்கவோ முடியாது.

போராட்டம், அண்ணர் மாருடனான வாழ்க்கை, பின்னர் உயிர் பயம், உயிரை காப்பாற்றிக்கொள்ள நமது எதிரிகளிடமே சரணடைதல், பின்னர் விசாரணைகள், புனர்வாழ்வு  முகாம்  என  கடந்து  வந்த  எனது வாழ்க்கையில் மிக நீண்ட நாட்களுக்கு மன்னிக்கவும் வருடங்களுக்கு பின்னர் மீண்டும் எனது குடும்பம், சொந்தம், ஊர்  என  மாறுகிறது வாழ்க்கை. இப்பொழுதெல்லாம் இவை அனைத்தும் எனக்கு புதிதாகவே தெரிகிறது. ஒரு மூடிய சமூகத்தினுள் பழக்கப்பட்ட வாழ்க்கை ஒரு திறந்த வெளி சமூகத்தினுள் வரும்பொழுது அதை நமக்கென பழக்கிக்கொள்வதில் உள்ள சிக்கல்களை நீங்கள் அறிந்தோ அனுபவித்தோ இருக்கமாட்டீர்கள். இதன் ஆரம்பக்கட்டத்தில்தான் நான் இன்று!

இற்றைக்கு  சில மாதங்களின் முன் புனர்வாழ்வு முகாமில் இருந்து நான் விடுதலை  செய்யப்பட்டு  வெளியே  வந்தபொழுது  என்னுள்ளே  என்னைப்பற்றி எனது வாழ்க்கை பற்றி ஆயிரம் ஆயிரம் கேள்விகள் உருவாகின. ஏன்  இப்பொழுது கூட  உருவாகிக்கொண்டு தான்  இருக்கின்றன. முதல் முறை நான் விடுதலையாகி எனது சொந்த ஊரிற்கு வந்தபொழுது என்னை மனம் நிறைந்த சந்தோசத்தோடு வரவேற்றவர்கள் எனது பெற்றோர் மட்டுமே! என்னிடம் சுகம் விசாரிக்கும் அதிகமானவர்களின் வார்த்தைகளில் உண்மைத்தன்மை இருக்கவில்லை. "அப்ப எல்லாம் துவக்கால நாட்டை புடிக்கலாம் எண்டு திமிராய் திரிஞ்சவனுங்க எல்லாம் இப்ப பாரு வெளிய வரமுடியாமல் வீட்டுக்குள்ளயே கிடக்குறத..." என்று பலர் என் செவி பட பேசியதும் எனக்கு நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது. "நாடு நாடு என அலைஞ்சு அலைஞ்சு வாழ்க்கைய நாசமாக்கிப்போட்டு இப்ப எதுவுமே இல்லாமல் வந்து இருக்கியே மோனே.." என நான் தடுப்பிலிருந்து வந்தபொழுது எனது பாட்டி என்னை ஆரத்தழுவி ஒப்பாரி வைத்ததும் என்னை அதிகம் பாதித்தது.

இவ்வாறான ஒரு சமூகத்தோடு என்னால் இனியும் எப்படி வாழமுடியும் என ஜோசிக்கும் பொழுதெல்லாம் எனது மண்டை வெடிக்கும். ஒருநாள் எனக்கு தூரத்தில் மாமா முறையான ஒருவர் தன்னை வந்து பார்க்கும் படி எனது அம்மாவிடம் சொல்லி அனுப்பியிருந்தார். "தம்பி, எப்ப பார்த்தாலும் இந்த வீட்டுக்குள்ளேயே அடைஞ்சு கிடக்காம மனோ மாமா உன்ன வரச்சொன்னார்.. ஒருக்கா அவங்க வீட்டுக்கு போய்டுவா.." என அம்மா சொன்னபோது, எனக்கு உடன்பாடு இல்லை என்றாலும் அதை மறுக்க முடியவில்லை. "சரிம்மா... இண்டைக்கு போயிட்டு வாறன்.." என கூறி முடிப்பதற்குள்ளே அருகில் வந்த அம்மா இப்படி சொன்னார். "தம்பி போறது சரி தேவையில்லாம அந்த பழைய கதைகள கதைக்க வேண்டாம்..!!" இங்கு அம்மா குறிப்பிட்ட அந்த தேவையில்லாத பழைய  கதைகள் என்பது என்ன என்பது உங்களுக்கும் புரிந்திருக்கும். அந்த இயக்க கதைகள்தான். சரிதான் அம்மா சொன்னது. அவற்றைப் பற்றி எனக்கு கதைக்க விருப்பம் இல்லைதான். காரணம் உயிர் மேலான எனது பயம்!

பொடி நடையாய் நடந்து மாமாவின் வீட்டை அடைந்தேன் அன்று சாயங்கால நேரம். வீட்டிலே என்னை இன்முகத்தோடு வரவேற்றவர்களில் மாமாவின் மகள் துர்க்கா மட்டும் இருக்கவில்லை. "வாங்க மருமகனே, எவ்வளவு காலம் உங்கள பார்த்து. கடைசியா மாவீரர் தினத்தில பார்த்தது... இண்டைக்கு எத்தின வருஷம் ஆச்சு!!" என மாமாவிற்கு முதல் என்னை வரவேற்று உள்ளே அழைத்து போனவர் மாமி. மாமா ஒரு கம்யூனிஸ்ட். பொதுவுடமைக் கோட்பாடுகளையும் மார்க்சிஸ்ட் லெனின் கோட்பாடுகளையும் அதிகம் ஆதரிப்பவர். இதனாலோ என்னவோ போராட்டம், இயக்கம் போன்றவற்றில் இவரது கொள்கைகள் எதிரானவை. அப்பொழுதெல்லாம் எமது போராட்டத்தை கொள்கையளவில் ஏற்றுக்கொள்ளாத ஒருவர். இதனால் அன்றைய காலகட்டத்தில் பல "அண்ணன்மாரின்" கோவத்திற்கு அடிக்கடி இலக்காகுபவர். அப்படியிருந்தும் எனக்கு இந்த பொதுவுடமைக் கோட்பாடுகள் தொடர்பாக கொஞ்சம் சொல்லியும் கொடுத்திருந்தார். நான் அதில் அதிகம் நாட்டம் காட்டாததினால் தொடர்ந்தும் அது பற்றி என்னுடன் பேச தயங்குவார். ஒரு நாள் எனக்கு சீன பொதுவுடமைக் கொள்கையை விளங்கப்படுத்த முயற்ச்சித்து தோற்றுப் போனது எனக்கு இன்னும் ஞாபகம் இருக்கிறது.

சரி, இவரிடம்  பேசும்  விடயங்களில்  நான்  எப்பொழுதுமே  அதிகம் அவதானத்தோடு இருப்பதுண்டு. இன்றும்  அவர்  வீட்டில் நுழையும் பொழுதும் அப்படியே என்னை தயார் படுத்திக்கொண்டேன். எனது சுகம் தொடர்பான கதைகள் முடிந்து, மாமியின் தேநீரையும் அருந்தி முடியும் தறுவாயில் "உங்களுக்கெல்லாம் நான் அப்பவே படிச்சு படிச்சு சொன்னனான்... யாராச்சும் கேட்டீங்களோ??" என சடுதியாய் அமைதியாய் இருந்த மாமாவின் வாயில் வந்து இறங்கின வார்த்தைகள். நான் எதுவும் பேசவில்லை. "அண்டைக்கு நான் சொன்னபடி கேட்டிருந்தால் இண்டைக்கு உண்ட வாழ்க்கை இப்படி சீரளிஞ்சிருக்குமா என்ன....?" மீண்டும் மாமா... அப்படியெனின் இப்பொழுது என்னுடைய வாழ்க்கை சீரழிந்துதான் போய்விட்டதா  என  ஜோசிக்க  ஆரம்பித்தேன். "இவங்கட  உந்த போராட்டத்தால எதுவுமே நம்மட மக்களுக்கு கிடைக்க போறதில்ல... அவங்க அவங்க சுகபோகமா வாழுறதுக்கு போராட்டத்த பயன்படுத்துரானுங்க.." என்று மாமா முன்னர் அடிக்கடி குறிப்பிடும் வசனம் இப்பொழுது திடிரென எனது ஞாபகத்தில் வந்து குந்திக்கொண்டது. ஒருமுறை இதை கிளிநொச்சி நகரத்தில் வைத்து என்னிடம் சொன்ன பொழுது நான் இவரை தாறு மாறாக ஏசிவிட்டு சென்றதும் பின்னர் போய் மன்னிப்பு கேட்டத்தும் இன்னும் எனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறது.

"சரி, அந்த கதைகள் இப்ப எதுக்கு மாமா, அதுதான் எல்லாம் முடிஞ்சு பொச்சுதில்ல... அத விடுங்க." என கூறிமுடித்து "வேற என்ன மாமா?" என கதையை திசை திருப்ப முனைந்தேன். அவரோ விடுவதாய் இல்லை. "மலரவன்! - ஸா... அப்ப எப்பிடி இருந்த ஆளு நீ... இண்டைக்கு பாத்தியா!!.." மாமா கூறியபோது எனது கோவம் உச்சந்தலைக்கு ஏறியது. என்னிடம் இன்றும் கைகளில் துப்பாக்கி இருந்திருந்தால் இந்த மனுஷன இப்பவே போட்டுத்தள்ளியிருப்பன் எனத் தோணியது.

அன்று  நாங்கள்  எல்லாம் உங்களுக்காகத்தானே எங்களை நாங்களே தியாகம் செய்து போராடினோம்? இதுதான்  தமிழனின்  உண்மையான பக்கமா? இதனால்தானோ எமது கனவுகள் தொலைந்து போயின? ஆயிரம் எண்ணங்கள் எனது மனதில். "மாமா, நடந்தவை நடதவைதான். இனி நடக்கப் போவதை பார்க்கலாமே...." என  நான்  கூறியதற்கு மாமியும் "அதானே" என தலையை ஆட்டினார்.

"சரி, இப்ப என்ன செய்யப்போறதா உத்தேசம்...?" என மாமா கேட்ட பொழுது எனது கண்கள் கலங்கத் தொடங்கின. காரணம், அண்மையில் ஒரு கடைக்கு  சென்றிருந்தேன்  வேலை  கேட்டு.. அந்தக்கடையும் ஒரு தமிழருக்கு சொந்தமான கடை. எனது  நண்பர்  ஒருவரின்  தகவலின் மூலமே அந்த கடைக்காரரை சென்று பார்த்தேன்.

"வணக்கம் அண்ணை... எண்ட பேரு மணிகண்டன். இந்த பக்கத்து ஊரிலதான் இருக்கிறன். உங்கட கடையில ஒரு வேலை இருக்கிறதா எண்ட ப்ரண்ட் சொன்னாரு..."

"இருக்குத்தான் தம்பி.... நீர் கலியாணம் கட்டிட்டீரோ?"

"இல்ல... அம்மா அப்பா கூடத்தான் இருக்கன்.."

"இதுக்கு முதல் எங்க வேல செய்தனீர்?"

"எங்கையும் இல்ல..."

"சரி...  நாளைக்குநிண்டு வாரும்... பத்தாயிரம் சம்பளம் தருவன்... பின்னேரம் கடை மூடும் வரைக்கும் வேலை செய்யணும்... ஓகே எண்டா சரி..."

"ஐயோ... எனக்கு இது ஓகே அண்ணே... நான் கட்டாயம் வருவன்..."

"சரி... ஆமா கேக்க மறந்துட்டன்... இதுக்கு முதல் எங்க இருந்தீர்?"

"...................."

"கேக்குறன் இல்ல... இதுக்கு முதல் எங்க இருந்தனீர்?"

"..... தடுப்பில!..."

"எந்த தடுப்பு?, இயக்கத்தில இருந்தநீரோ...."

".....ம்ம்ம்...."

"தம்பி, மன்னிச்சுக்கோ! ஐயோ வீண் வம்பு எனக்கு வேணாம்! உனக்கு வேல தர ஏலாது! தயவு செய்து இங்க இருந்து போய்டு..."

"....................."

இப்படி  அன்று  ஒருநாள்  நடந்ததும் இப்பொழுது  மாமா சொல்வதும் சரிபோலவே தோன்றுகிறது. இயக்கத்தில் இருந்ததும் பின்னர் தடுப்பில் இருந்ததும் வாழ்க்கை சீரழிந்து போனதற்கான இரண்டு காரணங்களா? "என்ன மணிகண்டா ஜோசிக்கிறாய்" என மாமா கேட்ட பொழுதுதான் நான் மீண்டும் அந்த இடத்திற்கு வர முடிந்தது.. இல்ல மாமா, நானும் ஏதாச்சும் தொழில் துறைகள்தான் தேடிக்கொண்டு இருக்கிறன்.... ஒன்னும் சரிவர மாட்டேங்குது..." என கூறி முடித்தேன்.

இவ்வாறு பேசி பேசி ஒரு மணி நேரத்தை அங்கு சிலவழித்த பின்னர் சரியென எழுத்து விடை பெறும் நேரத்தில் "எப்பிடி மணி இருக்கே?" என வெளியில் வந்தாள் துர்கா!

"நல்லா இருக்கேன் மச்சா... நீங்க எப்பிடி...?"

"நானும் நல்லா இருக்கேன்டா மச்சான்..."

"அப்ப என்ன துர்கா செய்யிறீங்க..?"

"நான் கெம்பஸ் முடிச்சதில இருந்து கச்சேரியிலதானே வோர்க்  பண்ணுறன்.."

"ஓ... நல்ல விஷயம்..."

"சரி அப்ப நான் போயிடு வாறன்..."

என நடையைக் கட்டினேன் என்னுடைய வீடு நோக்கி. இங்கே ஒரு விடயத்தை பார்த்தீர்களா? இந்த துர்கா, எட்டாம் ஆண்டு வரை என்கூடவே படித்தவள். ஒரே வகுப்பு. இருவருக்கும் ஒரே கெட்டித்தனம். ஏழாம் எட்டாம் ஆண்டுகள் படிக்கும் பொழுது வகுப்பில் இரண்டாம் பிள்ளையாய் வந்த துர்கா முதலாம் பிள்ளையாய் வந்த என்கூட அந்த தோல்வியை தாங்க முடியாமல் போட்ட சண்டைகளும், அதனால்  பின்னர்  கதைக்காமல் விட்டதும் எனக்கு இன்னும் ஞாபகம் இருக்கிறது. இப்போ, இரண்டாம் பிள்ளை அவள், கம்பஸ் முடிச்சு அரசாங்க உத்தியோகம். முதலாம் பிள்ளை நான், புனர்வாழ்வு முடித்து நடு ரோட்டில் வாழ்க்கையை தேடிய படி....


மணிகண்டன் தொடர்ந்து வருவான்..... 



மலரவன் முதல் மணிகண்டன் வரை பாகம் ஒன்றை வாசிக்க கீழே அழுத்தவும்,



No comments:

Popular Posts