Wednesday, February 29, 2012

நேசிப்பதில் ஒரு கிக்கு வேணாம்??


அன்பு, நேசம், பாசம் என்றெல்லாம் சொல்லப்படும் ஒவ்வொரு வகையான அந்த  உணர்வுகளிற்கும்  ஒரு  பயங்கரமான  சக்தி  உண்டு. இந்த மூன்றிளுமேயே அதிகமான  ஆண்களும்  பெண்களும்  கிளீன்  போல்ட் ஆகிவிடுகிறார்கள். அதிலும் இந்த அன்பு, பாசம், நேசம் என்பதெல்லாம் சுத்த பித்தலாட்டம் எனவும் சில அனுபவசாலிகள் வசனம் பேசுகிறார்கள். எது என்னவோ, நாம் அனைவரும் இந்த மூன்று விடயங்களிற்கும் பயந்தோ அல்லாதோ அடங்கியோதான் வாழ்க்கையை கொண்டுசெல்ல வேண்டியிருக்கிறது.

சரி, விடயத்திற்கு வருவோம். நம்மை அதிகம் பேர் அன்பு செய்கிறார்கள். ஆனால் நாம் அவர்கள் அனைவரையும் கண்டுகொள்வதில்லை. அதேபோல, நாம்  பலரை  அன்பு  செய்கிறோம்  ஆனால்  அவர்களும் சிலவேளை நம்மை கண்டுகொள்வதில்லை. அன்பு செய்கிறோம் என்பதை நாம்  எதை  வைத்து  சொல்லமுடிகிறது? அதிகமானோர்  ஒருவரை   பிடித்துப் போவதையும், அவரை அன்பு செய்வதையும் ஒன்று என்றே பார்கின்றனர். இரண்டும் வித்தியாசமானவை. ஒருவரை பிடிப்பது வேறு. அவரை அன்புசெய்வது வேறு. நமக்கு  பிடிக்கும்  அனைவரையும்  நாம்  அன்பு செய்வதில்லை. அதேபோல, நமக்கு பிடிக்காதவர்களை நாம் அன்பு செய்வதில்லை என்றும் சொல்ல முடியாது.

இங்கே நான் சொல்லவருவது, இந்த இரண்டாம் தரப்பினர் பற்றி. நம்மை பிடிக்காதவர்களை நாம் அன்புசெய்ய நேர்ந்தால் அது தவறா? அல்லது அது நடைமுறைக்கு  சாத்தியம்  அற்றதா? இல்லை  அப்படி  நாம்  நமக்கு பிடிக்காதவர்களை நேசித்தால், நாமும் ஜீசஸ் ஆகிவிடுவோமா? அவ்வ்வ்வ்..

ஒன்றை  நாம்   புரிந்துகொள்ளவேண்டும். நம்மை  நேசிப்பவர்களை  நாம் நேசிப்பதில் என்ன கிக்கு இருக்குறது? நாம் அவர்களை நேசிக்காவிடிலும் நமது அந்த உறவில் பாரிய விரிசல் ஏற்படாது. காரணம் அந்த நபரிற்கு நம்மை  பிடிக்கிறது  அல்லவா?  அவர் நம்மை நேசிக்கிறார் அல்லவா? ஆக,  இந்த  ஒரு  கிக்கு,  திரிலிங்கு  எங்க  இருக்கும்  என்றால்  உங்களை  பிடிக்காத  அல்லது   உங்கள் எதிரியை  கொஞ்சம்  நேசித்துப்  பாருங்கள்.  அப்பொழுதுதான்  இந்த  நேசம்,   அன்பு  என்பனவற்றின்  உண்மைத்தன்மை  விளங்கும்.  இதில்  ஒரு கஷ்டமும்  இல்லேங்க. அவர்கள்  நல்ல  பண்புகளையும்,  உங்களுக்கும்  அவர்களுக்கும்  நடந்த  சந்தோசமான  அனுபவங்களை  மீட்டிப்பார்த்தாலே  போதும். அவர்கள் மேல் உங்களுக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அன்பு பாசம் வர ஆரம்பிச்சிடும்.


எப்பொழுதுமே எமக்கு பிடிக்காதவர்களை நாம் தொடர்ந்து வெறுப்பதற்கான காரணம்  அவர்கள்  செய்த  பிழைகளை  மட்டும்  நாம்  அடிக்கடி  நினைத்துக் கொள்வதுதான். 

அதேபோல, உங்களை பிடிக்காத ஒருவரை நீங்கள் நேசித்துப் பாருங்கள்.  அவரது  நல்லகுணங்கள்,  உங்களுக்கு  பிடித்த  விடயங்கள்  போன்றவற்றை  எண்ணிப்பாருங்கள்   நீங்கள்   அந்த   நபரை   நேசிக்க   ஆரம்பித்து  விடுவீர்கள்.  இந்த  உணர்வு  உண்மையிலேயே  மிகவும்  ஆனந்தமானது. நான்   இதை  உணர்ந்தபடியால்  சொல்கிறேன்  முயற்சித்துப்  பாருங்கள்.

எங்களை  நேசிப்பவர்களையே நாமும் நேசிப்பதில்  என்ன  பிரயோசனம்  இருக்கிறது. நம்மை  வெறுப்பவர்களை  நேசிப்பதில்  இருக்கும்  ஒரு  மனத்திருப்தி  எப்பொழுதுமே  நம்மை  நேசிப்பவர்களை  நாம்  நேசிப்பதில்  வருவதில்லை. நேசம், பாசம்  என்பது  புரிதல்  சம்மந்தமானது.  வெளிப்படுத்தல்  அவசியம்  இல்லை.  ஒருவகையில் நாம்  மற்றவர்களை  நேசிப்பது கூட எம் சுயநலமே.  காரணம் மற்றவர் மேல்  நாம் வைக்கும் பாசம் எம்மை  எப்பொழுதுமே  சந்தோசப்படுத்தும்  ஒரு சுய சந்தோஷ ஊட்டியே. நான்  ஒருத்தரை  நேசிக்கும்  பொழுது  அது  எனக்கு  பிடித்த  ஒரு  விடயமாக  மாறிவிடுகிறது. ஏன் நமக்கு சில விடயனகள் பிடிக்கிறது. பிடிக்கும் பொழுது இதயம் ஒருவகை மகிழ்வை அனுபவிக்கிறது. எனக்கு பிடித்த  விடயம்  என்றால் அது நான்  என்னையே  சந்தோசமாக  வைத்திருக்க   எத்தனிக்கும்  ஒரு  விடயம்.  அப்படியென்றால் நான்  எனது   சுயநலத்திற்காகத்தானே  மற்றவர்களை நேசிக்க முயல்கிறேன்.

சரி, முடிவு, எனது அனுபவத்தில் சொல்கிறேன். உங்களை விழுந்து விழுந்து  நேசிக்கும்  பத்துப்பேரை  நீங்கள்   கொண்டாடுவதை  விட  உங்களை வெறுக்கும்,  'உங்களை  எனக்கு  பிடிக்கவே  இல்லை'  என்று   மூஞ்சிக்கு  சொன்ன  அந்த  ஒரு  நபரை  உண்மையாக  நேசித்துப்  பாருங்கள். அப்பொழுதுதான்  நேசம், பாசம், அன்பு  என்பதன்  உண்மை  அர்த்தத்தை  புரிந்துகொள்வீர்கள். அப்பொழுதுதான் அந்த பாசத்தில ஒரு கிக்கு வரும்.


ஆக, உங்களை விழுந்து விழுந்து நேசிப்பவர்களை நீங்களும் நேசித்தால் அது ஒருவகையில் பித்தலாட்டம்தான். இறுதிவரை உண்மை பாசத்தை உங்கள் இருவருக்குள்ளும் கண்டே பிடிக்க மாட்டீர்கள். பிறகு பாசம் வேஷம் என வசனம் பேசுவீர்கள்.

நான் அதிகம்  அன்புசெய்யும்  இருவர்.  ஒன்று  அம்மா,  இரண்டு  என்னை  பிடிக்கவில்லை என்று  மூஞ்சிக்கே  சொல்லிப்போன  ஒரு  நபர்.  என்னை இதை  எழுதத்தூண்டியதும் இவர்கள்தான். 

அதுசரி, நான் சொன்னது ஏதாச்சும் புரிஞ்சிச்சா?? ஹி ஹி ஹி..

Tuesday, February 28, 2012

முதிர்கன்னி - வாசிக்காதவர்களுக்காய்.

நமஸ்தே நண்பர்களே. நீண்ட நாள் இடைவெளியின் பின்னர் வருகிறேன். தலைக்கு மேல் வேலை வந்தால் என்னமோ மற்றையவை அனைத்தும் மறந்தே போய்விடுகின்றன.. என்ன செய்வது...

சரி, ஜோசித்து  பதிவு  போட  நேரம்  இல்லை  என்றாலும்  நம்ம  நண்பர் ஐடியா மணி அவர்களின் ஒரு அன்புக் கோரிக்கையை இந்த பதிவு மூலம் நிறைவேற்றலாம்  என்று  முனைகிறேன். எனது  கவிதை  நூலான "கிறுக்கல்கள்  சித்திரமாகின்றன" என்கின்ற நூலில் இருந்து "முதிர்கன்னி" என்னும் கவிதையை தனக்காய் பகிர முடியுமா என்று கேட்டிருந்தார். அவரிற்காகவும்  இன்னும்  சிலர்  கேட்டிருந்தார்கள், அவர்களுக்காகவும் இதோ  அந்த கவிதை.. இது 2009 இல் எழுதப்பட்டது.


முதிர்கன்னி.

என்னையும்
கவனியுங்கள்..

மஞ்சத்துப் பெண்கள்
கொஞ்சிக் குலாவும்
முற்றத்தின் மூலையில்
மூச்சுமின்றி பேச்சுமின்றி
முக்காட்டோடே
முப்பது வருடங்கள்...

என்னில் - இந்த
இலைகளுக்குக்கூட
இராசனையில்லை.
அப்படியிருக்க
இவர்களுக்கு மட்டும்
எப்படி வரும்
இந்த
அலரிப்பூவில் ஆசை.?
பெண்ணாய் பிறந்ததன்
பாரம் புரிகிறது
பெற்றோரின் கண்ணில்
அதன்
பெறுமானம் தெரிகிறது.

மஞ்சளுக்கும் மாலைக்கும்
இல்லையா நெஞ்சம்?
என்
மஞ்சத்திற்கும் மணவறைக்கும்
எனிந்தப்பஞ்சம்..

'முதிர்கன்னி' என்று
முதுமானி கொடுக்கிறீர்கள்
யாராவது - என்
முந்தானைக்கு
முடிச்சிட நினைத்தீர்களா?

இது
அலரிப்பூவும்
அந்தஸ்து கேட்கும் காலம்.
அப்படியிருக்க
இந்த
அல்லிப்பூ மட்டும்
ஏன் இன்னும்
சாகாமலும்
சமையாமலும்..

இங்கு - என்னை
காலாவதியாய் போன
கத்தரிக்காய் என்கிறார்கள் சிலர்.
அழுதுகொள்கிறேன்
உண்மைதான்.
அனால்
அழுகிவிடவில்லை.

ஏன் என்னை
முறைக்கிறீர்கள்?
முறைகெட்டா போய்விட்டேன்?
என் மணவறைக்கு
தகுதிபெற்றவை
வயது மட்டும்தானே
வசதி?

காதலித்தாலும்
காவாலி என்பீர்கள்.
இப்படி தாமதித்தாலும்
காலாவதி என்கிறீர்கள்.

உணர்வுகளுக்குள் முட்டிமோதும்
மரண அவஸ்தை
தெரியுமா இவர்களுக்கு?

கல்யாணம் என்பதைவிட
ஏன் ஒரு
கடமை கூட
செய்யவில்லை
எனக்கு..

எனக்கென்று ஒருவன்
எங்கிருப்பான்?
உனக்குத்தான் நானென்று
எவன் வருவான்?

நான்வளர்த்த உடம்பும்,
உப்பிட்ட உணர்வுகளும்,
கண்ணியம் தவறாமல்
கடைசிவரை காப்பாற்றிய
காவியக் கற்பும்,
கடைசியில் என்னை
ஏமாற்றிப்போனதா?

யாராவது - நான்
உதிர்ந்துபோவதற்குள்
முகர்ந்துவிடுங்கள்.
பிந்திவிட்டால் - நான்
முந்திவிடுவேன்
முடிந்துபோவதற்கு..

Tuesday, February 14, 2012

காதல் இரங்கல் கூட்டம்.

அவர்கள்
காதலர் தினத்தை
கொண்டாடுகிறார்கள்.
நானோ,
செத்துப்போன
எனது
காதலுக்காய்
இரங்கல் கூட்டம்
நடத்துகிறேன்.

உன்னை பிடித்திருக்கிறது
என
பூரித்து
பூச்சொரிகிறது
பல
பூமரங்கள் இன்று.
நானோ,
உதிர்ந்த பூவிற்காய்
ஊர்வலம் நடத்துகிறேன்.

காதலை
பூசிக்கிறார்கள்
பலர் இன்று.
நானோ - நீ
வீசி எறிந்த
என்
இதயத்தை எடுத்து
முதலுதவி செய்கிறேன்....
பிழைக்குமா என்ற
இறுதிநேர
பிரார்த்தனையோடு.

அன்பே,
காலங்கள் கொண்டாடிய
நம் காதல்,
இன்று
மலர்வளையங்களினால்
மந்திரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
காதலர் தினத்தில்
கண்ணீர் அஞ்சலி செய்த
முதல் காதலர்கள்
நாம் தான்.

உனக்கு
என் காதல்
பெரிதல்ல.
எனக்கோ
உன்காதல்
விதியல்லவா..

உன்
கண்ணைப்பார்த்தே
கவிதை சொன்னவன்
நான்.
இன்று,
உன்
கனவிற்காய்
கண்களையல்லவா
எரித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

அன்பே,
காதலர்கள்
பூச்செண்டு
கொடுக்கிறார்கள்
இன்று.
நீ - ஒரு
மலர் வளையமாவது
வைத்துவிட்டு போ
எனக்கு.

காதலர் தினத்தில்
காதல் சொன்ன
பலரை விட
காதலிற்கு
கல்லறை கட்டிய நாம்
வரலாற்றில்
வல்லவர்கள்.

காதலர் தினத்தில்
கவிழ்கப்பட்ட காதல்
நமதாக மட்டும்
இருக்கட்டும்.
கண்ணீர் கூட
கண்ணீர் வடிக்கும்
கேவலம் கேட்ட
காதல்
நம்மோடு முடிந்திடட்டும்.

Thursday, February 9, 2012

என்னை ஏதோ செய்த ஆட்டக்காரி.



ஆடிப்பறித்தவள்
நீ - என்
இதயத்தை..

மிடுக்காய்
ஒழியும் - உன்
சிரிப்பில்
சிதைந்தவன்
இவன்.

விலகும்
சேலைக்குள்
விரல் பதித்து
உயிர் தொலைத்தவன்
இவன்.

அசையும்
இடுப்பில்
என்
இதயத்தை மாட்டி
காமத்தை பறித்தவள்
நீ.

நீ
சிணுங்குவாய்.
என்னுள்
சீறுவானம் வெடிக்கும்.
நீ
ஓரமாய் நெளிவாய்
என்
நெஞ்சம் பத்திக்கும்.

உன்
தகதிமிதாவில்
நர்த்தனம் ஆடின
என்
மோகக் கனவுகள்.

நீ
கூந்தல் விலக்க
என்
ஏந்தல் தொடங்கும்
ஓர்
காதோர
முத்தத்திற்காய்.

நடன களைப்பில்
நளினமாய் குனிவாய்,
கண்கள் மட்டும்
என்னை விட்டு
அங்கேயே சுற்றும்.

நீ
சேலையைச் சொருக,
என்
விழிகள் விலகும்.
காற்றே போகா
உன்
தாவணிக்குள் கூட
என்
தாகம் மேயும்.

பளிங்கு இடையில்
நெளியும் வியர்வை
ஓரமாய் ஒதுங்கும்.
என்
வேகம் கூடும்.
விவேகம் குறையும்.
வேடுவ வீரம்
வீராப்பாய் தோளேறும்.

ஆடி அமர்ந்த
ஆறடி நடனம்
அருகே அமர
ஆங்கே
தொடுகிறேன்.
என்
விரல்களுக்குள் சிக்கியவை
கைகளிலிருக்கும்
உன்
புகைப்படம் மட்டுமே.

Sunday, February 5, 2012

பெண்களின் சுய வட்டமும் ஆண்களின் அடக்குமுறையும்.


பெண்களோடு சண்டையிட்டு அல்லது அவர்களின் கடும் பேச்சிற்கு இலக்காகி நீண்ட நாட்கள் ஆகிவிட்டதனால் மீண்டும் அவற்றை எதிர்பார்த்து இந்த பதிவை தொடங்குகிறேன். இறுதியாக ஒரு சகோதரி என்னை  'நீங்க  ஒரு  ஆணாதிக்கவாதி, பெண்கள்  பற்றி  அதிகம் தெரிந்துகொள்ளுங்கள்...' என விமர்சனம் + அறிவுரை  சேர்த்து  ஒரு மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தார். பெண்களின்  எதிர்மறை இயல்பு ஒன்றை கவிதையில் சொன்னதே அதற்கு காரணம்.

இன்று நான் சொல்லவரும் விடயம், என்னை பாதித்த விடயம். அதனால் பொதுவாக பல ஆண்களையும் இந்த விடயம் பாதித்திருக்கும் அல்லது பாத்திக்கும் என்பது எனது  பயம். அதாவது  பெண்கள் ஆண்கள் பற்றி தாங்களாகவே ஒரு வட்டத்தைப் போட்டு அதனுள் இருந்துவிடுகிறார்கள். பலவகையான ஆண்களின் இயல்புகளை வைத்துக்கொண்டு ஆண்கள் இப்படித்தான் என ஒரு வட்டத்தைப் போட்டுக்கொள்ளும் பெண்கள் ஏராளம்.

அவ்வாறான ஒரு விடயத்தை மட்டும் பேசலாம் என நினைக்கிறேன். அண்மையில் ஒரு சகோதரி என்னிடம் சொன்னார் "எல்லாம் கலியாணம் கட்டும் வரைக்கும்தான் அமல். புருஷன் வந்தபுறகு உதெல்லாம் எப்பிடி..?" இந்த  பதிலுக்கு  நான்  கேட்ட கேள்வி, "கலியாணம்  கட்டினதும்  இந்தவேலையை  தொடர்வதாய் பிளான் இருக்கா?"

ஏன் திருமணம் என்பது ஆண்களுக்கு சுதந்திரத்தையும் பெண்களுக்கு அடக்கு முறையையும் கொடுக்கும் ஒரு சம்பிரதாயமா? பொதுவாகவே பெண்கள் வரப்போகும் கணவன் தங்களை அதிகாரம் பண்ணும் ஒருத்தனாகத்தான் இருப்பான் என எண்ணுகிறார்கள். ஏன்? அப்படித்தான் இருக்க வேண்டுமா? அல்லது அப்படி எதிர்பார்த்தால்தான் ஓரளவாவது சுதந்திரம் கொடுக்கும் கணவன் வருவான் என்கின்ற சிந்தனையா?

என்னைப்பொறுத்த  வரையில்  இந்த  வட்டம்  பெண்களாலேயே  அவர்களுக்கு போடப்பட்டது. அதற்காக  ஆண்கள்  காரணம்  இல்லை  என்று சொல்லமுடியாது. ஏன் எத்தனை ஆண்கள் பெண்களை அதாவது தங்கள் மனைவியை சமத்துவத்துடன் நடாத்துகிறார்கள். உளவியல் போக்கில் அதிகமான பெண்கள் ஆண்களை ஒரு கடுமைப் போக்காளனாகவே கருதுகிறார்கள்.  இது  இவர்களுடைய  பிரமை. அதாவது  illusion.  இருந்தும் அதிகளவான பெண்களுக்கு திருமணத்தின் பின் தன கணவன் தன மேல் கொஞ்சம்  கடும்போக்கை  கையாளவேண்டும்  என்பதையும் விரும்புகிறார்கள். அதிகமான  பெண்கள்  ஆண்களிடம்  அடங்கிப்போகவே விரும்புகிறார்கள். அதற்கு சென்டிமென்ட் + பயம் காரணமாகிறது.



எப்பொழுதுமே, ஆண்கள் எதை பெண்களிடம் இருந்து விரும்புகிறார்களோ அது பெண்களிடமிருந்து கிடைக்காவிடில் ஆண்கள் கடும் போக்காளர்களாக  தங்களை சித்தரித்துக்கொள்ள முயல்கின்றனர்.  இதுதான்  ஆண்களின்  அடக்குமுறைக்கான  முதல்  படி. அதேபோல, தங்களுக்கு கொடுக்கப்படும் அளவுகடந்த சுதந்திரமும் கடும்போக்கின்மையும் தங்களுக்கும் தங்கள் குடும்பத்திற்கும் உகந்தது அல்ல என்பதையும் பல பெண்கள்  நம்புகிறார்கள். இதுவே  ஆண்கள்  பெண்களின்  சுதந்திரத்தை மட்டுப்படுத்த பெரும் காரணியாகிவிடுகிறது. அதேபோல  இந்த  ஆண்களின் கடினப்போக்கை பெண்கள் விரும்புவதற்கு இன்னுமொரு காரணமும் இருக்கிறது. அது, தங்கள் மேல் நல்ல நம்பிக்கை வந்துவிட வேண்டும் என்பதற்காய்.

அடுத்து, தன்மேலும்  தனது  கற்பின்  மேலும்  எந்த  சந்தேகமும் வந்துவிடக்கூடாது என்பதற்காகவும் அதிகமான் பெண்கள் ஆண்களுக்கு கட்டுப்பட்டு இருக்க முயற்ச்சிக்கிறார்கள். கணவனிடம் பயந்து வாழும் பெண் தனக்கு மட்டும் உடைமையாய் இருப்பாள் என்பது ஆண்களின் கனவும்  கூட. ஆக, ஆண்கள்  பெண்கள்  மீது  திணிக்கும்  கட்டுப்பாடு சில வேளைகளில் பெண்களின் மறைமுக நிர்பந்தத்தினாலே வருகிறது என நியாயப்படுத்தலாம். ஆனால் எப்பொழுதும் அவ்வாறில்லை. அதேபோல, ஆண்களுக்கு அடங்கி வாழ ஆசைப்படும் பல பெண்கள் தங்கள் மேல் தங்களுக்கு அதிகம் நம்பிக்கை இல்லாதவர்கள் என்பது மட்டும் வெளிப்படை உண்மை.

எனவே, ஒரு  பெண்  திருமணம்  ஆகும்  பொழுதே  தனது  கணவன்  அதை செய்ய விடமாட்டான், அங்கு போக விடமாட்டான், அவரோடு கதைக்க விடமாட்டான் என்கின்ற ஒரு மனப் படத்தோடு வந்துவிடுகிறார்கள். அதன் பின்னர் கணவன் அப்படி இருக்கிறானோ இல்லையோ அவர்கள் மனம் அதையே  நாடும். ஆக,  நான்  சொல்லவருவது,  உங்கள்  கணவனை  சரியாகப்  புரிந்துகொள்ளும்  வரை  எதற்க்காக  கணவன்  பற்றிய ஒரு பொதுமைபடுத்தப்பட்ட   வட்டத்தோடு வருகிறீர்கள்.

ஆண்களை  பல  வகைப்படுத்தலாம்  பெண்கள். அதற்காக  அவர்களை  ஒரு பொதுவான  வட்டத்திற்குள்வைத்து  பொதுமைப்படுத்தாதீர்கள். பல  நல்ல ஆண்கள் வருகிறார்கள். உங்கள்  கேவலமான பார்வை அவர்களையும் மாற்றிவிடுகிறது. முதலில் ஆண்கள் பற்றிய அந்த அடக்குமுறை சிந்தனையை மாற்றுங்கள். வரும்  கணவன்  பெண்களை  புரிந்தவனாக நிற்சயம் வருவான்.

பி.கு. அதற்காக, ஆண்கள்  எல்லாரும்  நூறு  வீதம்  நல்லவர்கள்,  எல்லா ஆண்களும் பெண்களை நூறு வீதம் சுதந்திரமாக நடத்துபவர்கள் என்கின்ற எடுகோளிற்குள் வரவில்லை. சொல்லவும் இல்லை.

Saturday, February 4, 2012

பெண்களின் நளினமும் ஆண்களின் பொறுக்கித்தனமும்.


என்னைப் பொறுத்தவரையில் ஆண்கள் அதிகம் ரசிக்கக்கூடிய ஒரே விடயம்  இந்த  பெண்கள்தான். என்னம்மாப்  படைத்திருக்கிறான்  இந்த கடவுள்.  அழகாய்  பெண்களையும்  அவர்களுக்காய்  அலையும் ஆண்களையும். ஒரு விதத்தில் கடவுள் பெண்களை இவ்வளவு அழகாயும், ஆண்களை  கவர்ந்திழுக்கும்  வண்ணமும்  படைத்ததற்கு  காரணம் இருக்கிறது.

எப்பொழுதுமே ஆண்கள் பெண்களைப் பார்க்கும் போது ஒரு ஜில் ஜில் உணர்வை கடவுள் பெண்களுக்குள் வைத்துத்தான் இருக்கிறான். பெண்களைப்  பார்த்ததும்  ஒரு  உணர்வு  பத்திக்கணும்.  காமம்  ஒட்டிக்கணும். ஆசை  புட்டுக்கணும். ஆமாங்க அதுதான் கடவுள் பெண்களைப் படைக்கும் பொழுது மனதில் வைத்திருந்த குறிக்கோள்கள்.

காரணம், அப்பொழுதுதான் இனப்பெருக்கத்தில் ஆண்கள் நாட்டம் செலுத்துவார்கள். இனம் பெருக முடியும். அவ்வாறான  ஒரு  ஈர்ப்பும், 'அது'வும் இல்லையென்றால் இந்த வேகமான  உலகில்  எவன்  தான்  இனப்பெருக்கத்திற்காய் உலகத்தை நினைத்து, சந்ததியை நினைத்து பத்து, பதினைந்து நிமிடங்கள் செலவு செய்யப்போகிறான்? இதுதான்  எல்லா  விலங்குகளிலும்  ஆண்களை பெண்கள் ஈர்க்கும் படியாக ஒரு உடல் இச்சை தாகத்தோடு படைத்திருப்பதற்கு பின்னால் இருக்கும் சிம்பிள் லாஜிக்.


ஆக, இந்தக்  காரணத்தினாலோ என்னவோ  அவன் (கடவுள்)  பெண்களை ஆண்களுக்கு உசுப்பேத்தும் ஒரு பொருளாகவே படைத்துவிட்டான். இங்கு நம்ம ஆக்கள் பெண்கள் என்றாலே குளு குளு கிளு கிளு என்று திரிகிறார்கள். என்னதான்  சொன்னாலும்  ஆண்களுக்கு  எப்பொழுதும் சந்தோசம் அல்லது ஒரு இன்பத்தைக் கொடுக்கும் ஒரு விடயம் என்றால் அது  பெண்கள்  தான். இதை  ஆண்கள்  அனைவரும் ஏற்றுக்கொண்டேயாகவேண்டும்.

பெண்களை இவ்வளவு அழகாய், கவர்ச்சியாய் படைத்துவிட்டால் ஆண்கள் அவர்களை மொய்க்கத்தானே செய்வார்கள். அவர்களை  அடையத்தான் முயற்சிப்பார்கள். இதில் யதார்த்தவியல் முரண்பாடுகள் எதுவும் இருப்பதாய் தெரியவில்லை. அதில் பிழையும் இல்லை. ஆனால், அவ்வாறான சந்தர்ப்பங்களை ஆண்கள் எப்படி, எங்கு, எதற்காய் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பதில் தான் சரி பிழை இருக்கிறது.

ஒரு பையன் ஒரு பொண்ணைப் பார்த்துவிட்டால் பொண்ணின் தந்தை காய் கூய் என்று வந்துவிடுவார். பொட்டைப் பிள்ளையை பெற்றால் அதை ஆண்பிள்ளை பார்க்காமல் இன்னுமொரு பெண்பிள்ளையா பார்க்கும், ரசிக்கும், ஆசைப்படும்? பெண்களை ஆண்கள் பார்க்கும் பொழுதுதான் பெண்கள் தங்களுள் இருக்கும் பலவகையான உணர்வுகளை அடையாளம் கண்டுகொள்கிறார்கள் என்கிறது விஞ்ஞான உளவியல்.


பெண்களை பார்த்தாலே, ரூட்டு விட்டாலே பொறுக்கி என்கிறது இந்த சமூகம். எங்களைச் சுற்றி, நம்மை அதிகம் கவரும், நமக்குள் கிளு கிளுப்பை ஏற்படுத்தும் ஒரேயொரு விடயம் இந்த பெண்களாகவே இருக்கும் பொழுது நாம் அதை எப்படி கண்டுக்காமல் இருந்திட முடியும். அப்படி அவர்களை பார்த்தால், சைட் அடித்தால் அந்த பசங்கள் பொறுக்கியா? பெண்கள் எப்பொழுதெல்லாம் சைட் அடிக்கப் படுகிறார்களோ அப்பொழுதுதான் அவர்கள் அழகு, வதனம், அமைப்பு என சகலதும் அம்சம் என உறுதிப்படுத்தப் படுகிறது என்கிறது அண்மைய ஆய்வு ஒன்று. (ஆய்வு , கீய்வு என்றால் தானே உலகம் நம்ம கருத்தை நம்பும்.. உஷ்... இது நம்ம கருத்து..)

ஆகவே, பசங்க தாராளமாய் பொண்ணுங்கள  ரசிக்கலாம். உங்கள் ரசனை அந்த பெண்களை குஷிப்படுத்துவதாய் இருந்தால் எந்தச் சிக்கலும் இல்லை. மாறாக, எப்பொழுது உங்கள் பார்வை, ரசிப்பு அவர்களை சங்கடப்  படுத்துகிறதோ அப்பொழுதுதான் நீங்கள் பொறுக்கி. அதுவரைக்கும் நீங்கள் நல்லதொரு ரசிகன். அவ்வளவுதான்.


Friday, February 3, 2012

நரிகளினதும் கிலுகிலுப்பைகளினதும் சுதந்திர தினம்!

பருந்துகளும்
நரிகளும்
கூக்குரலிடும்
தினம்.

வண்ணாத்துப் பூச்சியும்
கிலுகிலுப்பை கூட்டமும்
அம்மணமான
தினம்.

வடக்கிலும்
கிழக்கிலும்
சுதந்திரம் இருக்கிறதாம்
காலிமுகத்திடலில்
பறக்கும்
தேசியக்கொடி தான்
சொல்கிறது.

உணவு தருவோம்
என
வயிற்ரை களவாடியது
இந்த சுதந்திரம்.

தாகம் தீர்ப்போம்
என
தொண்டையை
துளைத்தது
இந்த சுதந்திரம்.

உலகம் சிரிக்க
எங்கள்
சுதந்திரக் கனவு
பாதியில் மரித்தது.

அங்கு
கொடுக்காத சுதந்திரத்திற்காய்
கொண்டாட்டம்.
இங்கு
கிடைக்காத சுதந்திரத்திற்காய்  
திண்டாட்டம்.

எங்கள்
வீடுகளின் கூரைகளில்
தாராளமாய் சுதந்திரம்.
வானம் தெரிகிறது.

எங்கள்
வளம் ஜொலிக்கும் நிலங்களில்
அளவு கடந்த சுதந்திரம்.
யார் யாரோ விலை பேசுகிறார்கள்.

எங்கள்
உயிர்போன்ற உணர்வுகளுக்கு
சம சுதந்திரம்.
ஊருக்குள் பதினைந்து புத்தர்கள்.

பிள்ளையாரும்
இஜேசுவும்
களவாடப்படுகிறார்கள்.
புத்தர் மட்டும்
புதிதாய் பிறக்கிறார்
ஆங்காங்கே.
இது
மத சுதந்திரமாம்.

ஆலமரங்கள்
போதிமரங்களாவது
யார் சுதந்திரம்?

சங்கிலியன்
துட்டகைமுனுவாவது
எப்படி சுதந்திரம்?

கொழும்பிலோ
இது
சுதந்திரம்.
வடக்கில்
இது
அடக்குமுறை.

கிளிநொச்சிக் காற்றை
சிங்களம் பேசவைப்பதும்,
தமிழ் கழுத்தில்
சிங்கள தாலி ஏற்றுவதும்,
கந்தையாவின் நிலத்தில்
கொப்பேக்கடுவவை குடியமர்த்துவதும்,
உங்களுக்கு
வேண்டுமானால் சுதந்திரம்.
எங்களுக்கு?

முதலில்,
எங்கள்
மூச்சையேனும்
எங்கள்
இஷ்டப்படி இழுக்க
விடுங்கள்.
பின்னர்
சுதந்திரம் பற்றி
சுதந்திரமாய்
பேசலாம்.


கடுப்பாக பேசியிருந்தாலும்  இன்றையநாள் சுதந்திர தினத்தை கொண்டாடும்  அனைத்து  இலங்கையர்களுக்கும்   எனது  சுதந்திர  தின  வாழ்த்துக்கள்.
(யோவ்வ்.. நீ மட்டும் என்ன அமெரிக்கனா??? நீங்க கேக்கிறது புரியுது.. விடுங்க சார்.. ப்ளீஸ்...)  

Thursday, February 2, 2012

'ஓகே, மூடிக்கிட்டு இருக்கியா, ஐ நோ'.


வணக்கம் நண்பர்களே, காலையிலேயே  கடுப்பேத்திய விடயம் ஒன்றை பதிவிடுகிறேன். (ஆகக்  குறைந்தது  என்  கடுப்பாவது  தணியட்டும் என்பதற்காக). நாம்  அனைவரும்  கொண்டாடும்  எமது  தாய்வழி விடயங்களில்  இந்த  தாய்  மொழி  மிக  முக்கியமானது. மொழி  என்பது என்னைப் பொறுத்தவரையில் ஒரு உணர்வு சம்மந்தமான விடயமும் கூட. மொழியை ஒரு சந்தோசமான உணர்வாகவே நான் பார்க்கிறேன். அதனால் தான் அந்த மொழியை எம்மால் அழகாக, உணர்ச்சி  பூர்வமாக உச்சரிக்க முடிகிறது.

அதிலும், எமது தமிழ் மொழி என்பது மிகவும் அழகானது. உண்மையில் தாயை அதிகம் நேசிப்பவர்கள் தங்கள் மொழியையும் அவ்வாறே நேசிப்பார்கள் என்று அண்ணா சொல்வது ஞாபகம் வருகிறது. (யோவ்வ்.. எங்க அண்ணா இல்லேங்க, அறிஞர் அண்ணா..அவ்வ்). உண்மையில் அது நியாயமான  வார்த்தைகள்  தான். ஏனெனில்  தாயிற்கும் மொழிக்கும் அப்படியொரு சம்மந்தம் இருக்கிறது.

இன்று காலையில் எழுந்து எனது அறையிலிருந்து வழமைபோல காலை உணவிற்காய் அந்த ஹோட்டலின் காலை உணவிற்காய் உணவருந்தும்
(restaurant) இடத்திற்கு வந்தேன். அங்கு வந்ததும் கண்ணுக்கு குளிர்ச்சியாக பூசணிக்காய் அளவில் இரண்டு பொண்ணுகளையும் அவங்களுக்கு முன்னாடி  'பெயார் எவர்'  விளம்பரத்திற்கு  வந்தவர்கள்  போல  இரண்டு பசங்களையும்  ஒரு  வயதான  மனிதரையும்  (இவிங்கள  பெத்தவரா  இருப்பாருன்னு  நினைக்கிறன்) பார்த்தேன். அவர்கள் ஒரு ஓரமாய் உள்ள மேசையில் உட்கார்ந்து போக் ஓடும் (அதுதானுங்க முள்ளுக்கரண்டி)  நயிப் ஓடும்  (ஐயோ  கத்தீங்க)  சண்டை போட்டுக்கொண்டிருப்பதை பார்க்கவேண்டியதாய்  ஆயிற்று. நிச்சயமாய்  இவர்கள்  வெளிநாட்டு கனவான்கள் தான்.

நானும், பக்கத்து மேசையில் அமர்ந்து சாப்பிட ஆரம்பித்தேன். அவர்கள் மேசையில் இருந்து காதில் விழுவது எல்லாம் ஒன்று கரண்டி-ப்ளேட் சத்தம், இரண்டாவது  நுனி  நாக்கில்  தெறிக்கும்  இங்குலீசு. என்னமா பேசுராங்கையா இங்குலீசு. சேக்ஸ்பியர் இருந்திருந்தா இவங்கட்ட ஆங்கில இலக்கியம் படிச்சுத்தான் நாடகமும் கவிதையும் எழுதியிருப்பாரு போல. நான்  உண்மையிலேயே  நினைத்தேன்  இவர்கள்  நிச்சயமாய் தமிழர்கள் அல்லாதவராகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று. பின்னர், 'போடா சனியனே' என்று ஒரு பெண் குரல் கேட்டபோது திரும்பிப் பார்த்தேன். அது அவர்கள்  தான். சோ, நிச்சயமா  அவங்க  நம்ம  தமிழங்க  தான்  என்ற முடிவுக்கு வந்துட்டன். பார்த்தீங்களா, அவர்கள் தமிழர்கள் என்பதை மற்றவர்கள் கண்டுகொள்வதற்கு உதவியாய் இருப்பது இந்த 'சனியனே'.

அரை மணி நேரம் நான் அங்கு இருந்ததில் எனது காதில் கேட்ட தமிழ் வார்த்தைகள்  என்றால்  ஒரு  சில  மட்டுமே. அவை  அனைத்தும் சுவாரசியமாய் இருந்தது. 'லூசாடா நீ?', 'கறுமம்..கறுமம்', 'ஐ மிஸ்ட் மை நியூ டூத் பிரஷ்.. நீயாடி ஆட்டைய போட்டது?', 'ஐ வோன்ட் டு கோ தேயார்,  பட்.. அவட மூஞ்சியையே பார்க்க சகிக்கல டாடி.', 'மனுசனாடா நீ, சீ டாடி', 'அட கொக்கா மொக்கா, திஸ் இஸ் ஸ்ரீலங்கா..', 'ஓகே, மூடிக்கிட்டு இருக்கியா, ஐ நோ...', இவ்வளவுதான் தமிழ். அந்த பொண்ணு போட்டிருந்த சட்டையும் அது பேசின தமிழும் ஒரே அளவு.

இதைத்தவிர  ஒரு  தமிழ்  வார்த்தை  கூட  பேசலைங்க. (ஆமா இதுவரைக்கும் மட்டும் எங்க தமிழ் வார்த்த பேசியிருக்காங்களாம்??) ஸ்டைல்லா இங்கிலீசு பேசுறாங்க. ஆனா, வாயில வந்த அந்த ரெண்டு மூணு தமிழ் சொல்லும் மட்டமான வார்த்தைகள். அவர்களிடத்தில் ஒரு விடயத்தைப் பார்த்தேன். சில தமிழ் சொற்களை உச்சரிக்கும் போது வெளிப்படுத்தப்படும் உணர்வு ஆங்கில சொற்களில் இல்லை என்பதால் தான் இடையில் அந்த சொற்களை மட்டும் தமிழில் பேசுகிறார்கள்.


மொழி என்பதும் அவரவர் உரிமைதான். அனாலும், அழகான தாய் மொழி இருக்கும் பொழுது எதற்காக இந்த வேசங்கள்? என்பதுதான் புரியவில்லை. வெளிநாட்டில் தமிழை பேசினால் பலர் சிரிக்கலாம் அல்லது  உங்களின்  மரியாதை குறைந்து விடலாம் என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். ஆனால் தாயகத்தில் நீங்கள் தமிழ் பேசினால் தான் உங்களுடன் பேசுபவர் உங்களைப் பற்றி பெருமைப் படுவார் என்பதை மறந்து போகாதீர்கள்.

நான்  உணவை  முடித்துக்கொண்டு, அந்த  ஹோட்டல்  பையனிடம் கேட்டேன். ஆக்சுவலி இவர்கள் யார்? அவன் சொன்னான், சொந்த இடம் யாழ்ப்பாணம்.  அவுஸ்த்ரேலியாவில  இருக்கினமாம். அந்த  அண்ணன், அங்கத்தைய  சிடிசன், மற்ற  எல்லாரும்  போன  வருஷம்  தான்  அங்க போனவங்களாம்.

அட பாவிகளா, வெளிநாடு போய் ஒரு வருஷத்துக்குள்ளேயே தமிழ் போட்டுக்கிச்சா? இவங்கள என்னதான் பண்ணலாம்? தமிழை பேச முடியாத அல்லது தமிழ் கடினமாக இருக்கும் வெளிநாட்டு தமிழர்களை  கொஞ்சம்  மன்னித்துவிடலாம். இவர்களை? எடுப்புக்காகவும், கௌரவத்திற்காகவும், ஸ்டைல் காகவும், சீன் போடுவதற்கும், பந்தா காட்டுவதற்கும் இங்கிலீஸ் பேசும் தமிழர்களை கண்டாலே கடுப்பாகுது சார். அழகான தமிழை வாய் நிறைய, நாவை லாவகமாய் அசைத்து, உச்சரிக்கும் அந்த தமிழ் வார்த்தைகளின் கவர்ச்சியை இவர்கள் எப்பொழுது அறிந்துகொள்ளப் போகிறார்கள்.

பி.கு. நானும்  ஒரு  எடுப்புக்காய்  ஆங்கு  ஆங்கு  தங்கிலீசு  சொற்களா பாவிச்சிருக்கன். நாங்களும் இங்குலீசு பேசுவோமில்ல. ஹி ஹி ஹி..

Popular Posts