Monday, December 24, 2012

மலரவன் முதல் மணிகண்டன் வரை! - 01

ஒரு எரிமலையை பனித்துகள்கள் அணைத்துவிட்ட அதிசயத்தை யாரும் கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா? ஒரு  வானம்  ஒரு   நட்சத்திரத்திடம் அடங்கிப்போன வரலாற்றை படித்திருக்கிறீர்களா? சரி அதை தவிர்த்து, ஒரு இமாலய  சிந்தனா  சக்தியுடனும், வானையே  புரட்டும்  மன தைரியத்தோடும், மலையையே தூக்கிப்பிரட்டும் உடல் முறுக்கோடும், வீரம், நேர்மை, நேர்கொண்ட வாழ்க்கை நடை என முன்னேற்றத்தோடு மட்டுமே காலத்தைக் களித்த ஒரு மனம், ஒரு  உடல் இன்று நான்கு சுவரிற்குள் மனிதரைக்கூட பார்த்தால் ஈரக்குலை நடுங்கும் அளவிற்கு முடங்கிப்போயிருக்கும் ஒரு மனிதனின் கதையை வாசித்திருக்கிறீர்களா? இல்லையெனில், இதை தொடர்ந்து படியுங்கள்.

ஈழத்திலே போராட்டம் என்பது ஆரம்பத்திலே ஒரு வேட்கை, ஒரு வீரம், ஒரு சுயத்திற்க்கான போராட்டம், பின்னர் தியாகம், பின்னர் அது ஒரு யாகம், இறுதியில் ஒரு நம்பிக்கைத்துரோகம், ஒரு கூட்டு ஏமாற்று, ஒரு மனித சுடுகாடு மற்றும் இப்பொழுது அது ஒரு கற்றுக்கொண்ட பாடங்கள்! இந்த ஆரம்ப கால வேட்கையே என்னையும் ஒரு நியாயத்திற்கெதிரான போராளியாய்  மாற்றியது. அப்பொழுதெல்லாம்  எனது  நம்பிக்கை இரண்டேதான். ஒன்று எனது மகன் விடியலைக் காண்பான். இன்னொன்று வரலாற்றில் எமது தலைகள் நிமிரும்! இந்த இரண்டு மூச்சுக்களோடேயே எனது போராட்டத்தின் ஆரம்ப வித்துக்கள் நிலத்திலே புதைக்கப்பட்டன.

இப்பொழுது நான் மணிகண்டன். பிறந்த பொழுது அப்பா வைத்த பெயர் இது. ஆனால், நான் வளரும் போது அண்ணன்மார் வைத்த அழகிய தமிழ் பெயர் மலரவன். அப்பொழுதெல்லாம் அந்த மனிகண்டனைவிடவும் இந்த மலரவனையே எனக்கு அதிகம்  பிடித்திருந்தது. ஒரு  கட்டத்தில் அம்மாவின் 'மணிகண்டா..' வையும் விட அண்ணன்மாரின் 'மலரவா...' அதிகம் பிடித்திருந்தது. மணிகண்டா கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் எனது ஊரைப்போல என்  நினைவுகளிலிருந்து  மறைந்தே  போனது. ஆனாலும், முள்ளிவாய்க்காலில்  இராணுவத்தினரிடம்  சரணடைந்தபோது என்னையறியாமலேயே  ஞாபகம்  வந்து  வாயில்  நுழைந்தது  இந்த மணிகண்டன். உனது  மற்றைய  பெயர்  என்ன  என்று ஒவ்வொரு தடவையும் கேட்ட போதெல்லாம் அந்த அழகிய மலரவன்  ஏதோ  எனக்கு பிடிக்காமலேயே போனது. ஒவ்வொரு  அடியும்  எனக்கு  அந்த  மலரவனுக்காகவே  விழுந்ததே ஒழிய இந்த மனிகண்டனுக்கானவை அல்ல.


 1998, எனது முதல் போராட்டம். சாவைப் பற்றி அப்பொழுதெல்லாம் கவலைகொண்டதே இல்லை. அது என்னவோ இப்பொழுதுதான் அவ்வளவு பயம். எனது  பேசில்  நான்  கடைக்குட்டி  வீட்டை  போலவே. ஒவ்வொருமுறை என்னை அண்ணன்மார் அழைக்கும் பொழுதும் எனது முகத்தின் விளிம்புகளில் பட்டாம்பூச்சி பறக்கும். அவர்களது அழைப்பில் அத்தனை அழகும் அன்பும் இருக்கும். ஒரு  தாயைப் பிரிந்த சேயின் முகம் எனக்கு மறந்தே போனது. அங்கெல்லாம் நான் பார்த்தவை, வேட்கை, வீரம், தியாகம், ஒழுக்கம், நேர்மை, பிறர்நலம், பாசம், நேசம், மகிழ்ச்சி. இவை அனைத்தையும் இப்பொழுதெல்லாம் நான் தேடி தேடி மூர்ச்சை இழந்து போகிறேன். சரி விடயத்திற்கு வருகிறேன். எனது முதல் சண்டை.. மனதினுள்ளும் போராட்டம். எனது  வேட்கை  பற்றிய  வாழ்க்கை போராட்டத்தின் முதல் படி. எனது முதல் பிறந்தநாளில் எனது பெற்றோர் கொண்ட பூரிப்பு போல. எனது  முதல்  பேச்சில்  எனது அம்மா கண்ட ஆனந்தத்தைப் போல. எனது  முதல்  நடையில்  அப்பா  அடைந்த சந்தோசத்தைப் போல. போராட நாங்கள் தயாரான போது, நான் அங்கே கடைக்குட்டி என்றபடியாலோ அல்லது எனது வேட்கை மீதான ஆளுமை குறைவு என்பதாலோ நான் பின்னாலேயே தள்ளப்பட்டேன். எனக்கும் வயது இருபத்து ஒன்று தானே அண்ணர் என அழுது கெஞ்சியபோதும் எனக்கு கொடுக்கப்பட்ட பொறுப்பு பின்புலக் களக் கடமைகள்.

இப்படி  எனது  முதல்  ஆசை  பூரணமாய்  பூர்த்தியாகவில்லை. அன்று வீரச்சாவடைந்த  அண்ணன் மாரை  நினைத்து  நான்  மூன்று  நாட்கள் சாப்பிடாமல் அழுதுகொண்டிருந்ததும்  அதற்காய்  பின்னர்  பொறுப்பாளரிடம் பணிஷ்மன்ட் வாங்கினதும் மறக்க முடியாதவை. இந்த காலகட்டத்தை நான் முற்றும் முழுதாக எனக்கானவையாக அல்லாமல் நமக்கானவையாகவே செலவழிக்க என்னால் முடிந்தது.

2009இல் நானும் எனது  போராட்ட  நண்பனும்  முள்ளி வாய்க்காலை  விட்டு வெளியேறும் பொழுது  எனது  ஒற்றைக்கால்  நான்  நிற்ச்சயமாய்  போராளியாய்த்தான்  இருந்திருப்பேன் என்பதை பார்க்கும் அனைவரிற்கும் காட்டிக்கொடுத்தது.  இற்றைக்கு  பல  வருடங்களிற்கு முன்னர் ஒரு முன்னரங்க சமரிலே எனது வலக்காலை தொலைத்திருந்தேன். பிறகென்ன தடுப்பு முகாமிற்கு கொண்டுவரப்பட்ட நான் சில நாட்கள் கழித்து புனர்வாழ்வு முகாமிற்கு அனுப்பப்பட்டு இப்பொழுது விடிவிக்கப்பட்டிருக்கிறேன். புனர்வாழ்வு முகாம் எனது அடுத்த வாழ்க்கைப் போராட்டம். தொடர்ந்து அதுபற்றியும் நான் அதிகம் பேசுவேன்.

முன்னர் எல்லாம் ஒரு தேச விடுதலைக்கான தியாக போராளியாக பார்த்தவர்கள் எப்பொழுதெல்லாம் ஒரு துரோகியாகவே பார்க்கின்றார்கள். உசுரை தவிர எப்பொழுதெல்லாம் எம்மிடமிருப்பது வேறு எதுவும் இல்லை. புனர்வாழ்வு என எங்களை புனர்வாழ்வு அளித்தவர்கள் எங்கள் எதிர்காலம் பற்றி தெளிவான எந்தவித எதிர்வுகூறல்களையும் தெரிவித்திருக்கவில்லை இப்படி எங்கள் வாழ்வு விடியாமலேயே போய்விடும் என. கடந்த சில மாதங்களிற்கு முன்னர் புனர்வாழ்வு முகாமில் இருந்து விடுதலை செய்யப்பட்ட எனது உடல் இப்பொழுது எனது ஊர்ப்பக்கத்தில் நடந்துகொண்டிருக்கிறது. என்னைப்பற்றி அதிகம் அதிகம் பேச இருக்கிறது. என்னைபோன்றோரின் வாழ்க்கை பற்றி உங்களுடன் பேசுவது மிகவும் அவசியம்.

எரிமலையாய் குமுறும்போதெல்லாம் எங்கள் மனங்கள் பனியில் இப்படி உறைந்துபோவோம் என கனவுகூட கண்டதில்லை. இரவோடு இரவாக முள்ளிவாய்க்காலில்புடுங்கி எறியப்பட்ட இலட்சிய கனவுகளை  அன்றைய தினத்தின் பின் நினைவூட்டி பார்த்ததே இல்லை. இலட்சியக்கனவுகளை எண்ணும் போதெல்லாம் கயிற்றிலேயே தொங்கிக்கொள்ளும் அந்த நினைவுகள்.

அதேபோல இப்பொழுதெல்லாம் எனது பாரதியின் நினைவுகளும் மனங்களில் ஊசலாடாமல் இல்லை. பாரதி ஒரு போர்களத்தின் தேவதை. பாரதி-மலரவன் ஒரு அழகிய போர்க்கள காதல் காவியம்! கையில் இருக்கும் துப்பாக்கியின் கனத்தைக்கூட சுக்கு நூறாக்கியவள் பாரதி. கையில் எறிகணை தாங்கும் ஒரு மல்லிகை அவள். போராட வந்த உனக்கு இது தேவை இல்லை என்பது அண்ணன்மாரின் போராட்ட யதார்த்தவியல். எனது மூளையைக் கட்டுப்படுத்தத் தெரிந்த அந்த துப்பாக்கியினால் எனது இதயத்தை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் போனது ஏதோ ஆச்சரியம் தான்! போராட்டத்தில் இணைந்த காலம் தொட்டு எனது இலட்சியத்தைத் தவிர மனம் பதைத்தது பாரதியிடம்தான். அண்ணன் மாரிற்கு தெரியாமல் நானும் அக்காமாரிற்கு தெரியாமல் பாரதியும் எமக்காக ஏங்கும் ஒவ்வொரு பொழுதுகளும் அநேகமானவை நடுச்சாம சென்றியில்தான்.

அவளை முதல் முறை  பார்த்தது  பூநகரியில். ஒரு  பயிற்சியிற்காய் சென்றிருந்தபோது எனக்குமுன்னால் பெண்கள் வரியில் என்னை விடவும் பாரிய ஆயுதத்துடன் கம்பீரமாய் நேரிய பார்வையோடு நின்றுகொண்டிருந்தவள் அவள். ஒரு கையில் எனது துவக்கு. இன்னொரு கையில் எனது மனது. ஆயுதப்போராட்டத்தின் முன்னரே எனது இதயப் போராட்டம் ஆரம்பமானது துர்வதிஷ்டம் என்றே அன்று தோணியது. எதிரிக்காய் எனக்கிருந்த காத்திருப்புக்கள் பாரதிக்காய் மாறியது. இருந்தும் இலட்சியப் போக்கு சாய்ந்துகொள்ளவில்லை என்றே சொல்வேன்.

நீண்ட நாட்கள் கடந்து ஒருநாள் என்னை எனது பொறுப்பாளர் தனியே பேசவேண்டும் என அழைத்திருந்தார். அதை என்னிடம் வந்து சொன்னவர் எனது சகாக்களில் ஒருவர். அவர் அதை வெளிப்படுத்திய அல்லது கூறிய விதம் எதோ என்னக்கு பணிஷ்மன்ட் இருப்பதைப்போல் விளங்கியது. இந்த பணிஷ்மன்ட்  மிகவும்  சுவாரசியமான  ஒன்று. சிலவேளைகளில் அழவைப்பதும், சிலவேளைகளில்  சந்தோசப்பட  வைப்பதும்  இந்த பணிஷ்மண்டின் சிறப்பியல்புகள். நான் அதைக்கேட்டு பொறுப்பாளரை சந்திக்க சென்றிருந்தவேளையில் அவர் இன்னொருவரிற்கு பணிஷ்மன்ட் கொடுப்பதில் பிஸியாக இருந்தார். எனது வயிறும் கலக்கியது. என்ன தவறு செய்தேன் என்பதே எனக்கு ஞாபகம் இல்லை. இரண்டு மூன்று தடவை ஜோசித்தாலும் எனது மரமண்டைக்கு அது ஞாபகம் வருவதாய் இல்லை. இருந்தும் ஜோசிக்கையில் 'மலரவன்...' என்கின்ற  பொறுப்பாளரின் கணீர் ஒலி காதுகளை மூட 'வணக்கம் அண்ணன்..' என அருகில் நின்றேன் ஏக்கத்தோடு. முதலாவது கேள்வி, 'நீ யாரையும் விரும்புறியா?, உண்மைய சொல்லணும் ஆமா!'

இதற்கு என்னிடம்  பதில்  எதுவும்  அப்பொழுது  இருந்திருக்கவில்லை. ஆகவே  எனது  பதில்  இரண்டு  நிமிட  மௌனம்  மட்டுமே! 'கேட்டது கேக்கலியா?'  'அப்பிடி எதுவும் இல்ல அண்ணே..!' இது எனது இறுதிப் பதில். 'நாங்க எல்லாம் இங்க எதுக்கு வந்திருக்கிறம் என்றது ஞாபகம் இருக்குத்தானே?' ஒரு எச்சரிக்கையோடு 'போகலாம்...' என வழியனுப்பினார் அண்ணர். மூச்சும் பேச்சும் டைப் அடிக்கத் தொடங்கியது. இது முதல் தடவை, இனி மாட்டினால் நேரடியாகவே பணிஷ்மன்ட் தான் என்பது எனக்கு நன்றாகவே தெரிந்திருந்தது. பாரதியிடம் நான் உன்னை விரும்புகிறேன் என சொல்வதற்கும், அதை அவள் ஏற்றுக்கொள்வதற்கும் முன்னரே இங்கே பணிஷ்மன்ட் ஆரம்பமாகிடுமோ என்பது எனது இப்போதைய ஏக்கம்.

போராட்டமும் காதலும் அநேகரை இணைத்திருக்கிறது என்பது உண்மைதான். பல  போர்  முனையில்  உருவாகிய  காதல்கள் வென்றிருந்தாலும் இருவரின் ஒட்டுமொத்த இலட்சியம் தோற்றது இந்த காதல்  வெற்றிகளின் மேல் பூசப்பட்ட இரத்த முலாம்கள்தான்!

இப்படி, அங்கும்  இங்கும்  பிய்த்தெறியப்பட்ட  எனது  வாழ்க்கையின் துகள்களை புனர்வாழ்வு முகாமிற்குள் இருந்து வெளியில் வந்தும் கூட இன்றும் தேடிக்கொண்டே இருக்கிறேன். எனது தேடல் தொடரும். நீங்களும் செவிமடுப்பீர்கள் என்கின்ற நம்பிக்கையோடு மீண்டும் சந்திக்கிறேன்.



கவனிக்க: இத்தொடரில்  வரும்  பெயர்கள்  சம்பவங்கள் எதுவும்  எந்த  சந்தர்ப்பங்களையும் பிரதிபலிப்பன அல்ல. இது  ஒரு  நீள்  கதைத் தொடர்.


3 comments:

ஆத்மா said...

வலிகள் சொல்லும் கதைகள்..
தொடருங்கள் காத்திருக்கிறோம்

நெற்கொழுதாசன் said...

ஒரு காலத்தின் தெள்ளிய நீரோட்டத்தில் நனைந்து வெளியேறிய நினைவுகளை வலிகளோடு உணர்கிறோம்.தொடருங்கள்

kuyil aham said...

நீண்ட நாட்களுக்கு பின்னர் பழகியவர்களை காண்பது போல உணர்கின்றேன் , தொடர்ந்தும் எழுதுங்கள் .

Popular Posts