Thursday, May 3, 2012

ஒரு தூக்குக்கைதியின் கடிதம்.


அம்மா..!!!
என்
முதல் வார்த்தையும்
நீதான்.
இறுதி வார்த்தையும்
நீதான்.

இப்பொழுதுதான்
புரிகிறது,
உனது
கருவறையைத்தவிர
எனக்கு
பாதுகாப்பு எங்கும் இல்லை.

நாளை
கயிறு என்னை இறுக்கலாம்.
அம்மா,
உன் சேலையில்
நான் தூக்கு மாட்டினாலும்
அது
என்னை காப்பாற்றும்.
இந்த கயிறோ
கழுத்தை நெரிக்கிறது..

நீ வளர்த்த
ஊனும்,
நீ கொடுத்த
உசுரும்,
இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில்
ஊசலாடும்
ஒத்தைக்கயிற்றில்.

அம்மா,
சாவு எனக்கு - ஒரு
சங்கதி இல்லை..
கயிறு எனக்கு - இங்கு
கடிவாளமும் இல்லை.
உனது
பிரிவு மட்டும்தான்
கொல்கிறது.

உன்னை
ஒருமுறை பார்க்கலாம்
என்றாலும்,
இந்த கயிறு
கல்நெஞ்சாய் இருக்கிறது.
அதுசரி,
அம்மாவைப் பார்த்திருந்தால்
இந்த கயிற்றிற்கும்
காரணம் புரிந்திருக்கும்.

உனது மூச்சுத்தான்
இன்னும் எனக்கு
உத்தரவாதம்..
உனது இரத்தம்தான்
இன்னும் எனக்கு
அஸ்திவாரம்..
இரண்டையும்
நான் இழக்கலாம்
கவலை இல்லை.
உனது
கனவை மட்டும்
காப்பாற்ற முடியவில்லை.
இறுதிவரை..

பறவாயில்லை,
நீ எதிர்பார்த்தது
உனது வாயில்
எனது சோறு..
இப்போ நடப்பது
எனது வாயில்
உனது அரிசி..
அம்மா,
என்னை நேசிப்பதாய்,
கருவில் என்னை
கவனமாய் சுமந்தாய்..
என்னால் உன்னை
கனவில் கூட
கட்டியணைக்க முடியவில்லையே.

நான்
இறந்ததும்
நீ அழுவாய்.
அது
உண்மையான கண்ணீர்.
நான்
பிறந்தபோது
ஆனந்தக்கண்ணீர் விட்டாய்
நான் மலர்ந்தேன்..
இப்போ
ஆதங்கக் கண்ணீர் வடிக்கிறாய்
நான் உதிர்கிறேன்..

ஒன்றை மட்டும்
நினைத்துக்கொள்கிறேன் அம்மா..
நான்
உன்னை உதைத்தபோதும்
செல்லமே என
என் கால்களை தடவி
முத்தமிட முடிந்தது
உன்னால் மட்டும்தான்.
உன்னை திட்டியபோதும்
எட்டி மோந்து சோற்றை
ஊட்டிவிட முடிந்தது
உன்னால் மட்டும்தான்.
இந்த நீதிமன்றம் - என்னை
குற்றவாளி என்றபோதும்
என் பிள்ளை நல்லவன்
என்ற தீர்ப்பை கொடுக்கமுடிந்தது
உன்னால் மட்டும்தான்.

சாவு என்பது
சாதாரணம் என்று
சொல்லிக்கொடுத்தவள் நீ..
சாவை அணைப்பதல்ல
என் பிரச்சனை
உன்னை பிரிவதுதான்.

எங்கோ
ஒரு மூலையில் நீ.
சாவின் கையில் நான்.
எனது இறுதி ஆசை.
இறுதிவரை உன்னை
மரணம் அணுகவேண்டாம்.
காரணம்
உன் மரணத்தில்,
என்னை முத்தமிடும்
உன்
இறுதி ஆசையைக்கூட
என்னால்
தரமுடியாமல் போகும்.


இந்தக்கவிதையை கேட்பதற்கு:



குரல்: ஷைபா மாலிக் (லண்டன் தமிழ் வானொலி)

5 comments:

துஷ்யந்தன் said...

அமல் அண்ணா.... கலக்கலான கவிதை..... அதை அந்த குரலோடு கேக்கும் போது இன்னும் கலக்கலாய் கனமாய் இருக்கு...

இன்று இரவு அம்மா நினைவோடு தூங்க (!) வைத்து விட்டீர்களே அமல் அண்ணா :(

ஹாலிவுட்ரசிகன் said...

நேற்று ஃபேஸ்புக்கில் உலா வந்துகொண்டிருந்த கவிதை. எழுதியது நீங்களா? மிகவும் உருக்கமான கவிதை. நன்றி.

சசிகலா said...

குற்றம் செய்து தண்டனையா நிரபராதி தண்டிக்கப் படுகிறாரா என்ற கேள்விக்கு விடை இல்லை . ஆனால் யாராக இருந்தாலும் அம்மா மடியில் தலை சாய்க்க மனம் விரும்புவது தவிர்க்க இயலாதது .

சிட்டுக்குருவி said...

:(((((:(( ஒரே அழுகழுகையா வருகுது.. ஒரு அம்மா மடி வேனும்...:(

Kandaya Sothithasan said...

இரு முரண்களுக்கிடையே காதலையோ பாசத்தையோ இணைப்பது உங்களது ஸ்ரைல் அமல்--என்னசொல்வத என்உணர்வை சொல்லில் முழுமையாக கொடுக்கமுடியாதென்று உங்களுக்கு தெரியும்.

Popular Posts