Friday, November 25, 2011

நெல்லும் பூசணியும் - காதல் vs திருமணம்.

அண்மையிலே படித்த ஒரு ஆங்கிலக் கட்டுரை என்னை அதிகம் கவர்ந்தது. அதை வாசித்து முடித்து இற்றைக்கு இரண்டு வாரங்கள் ஆகியும் அதை அப்படியே மனதில் வைத்திருக்கும் எனது நினைவு அதை மீண்டும் மீண்டும் ரசித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. எப்பொழுதுமே வித்தியாசமான கோணங்களில் வாழ்வியலைப் பார்க்கும் எழுத்தாளர்களையும் படைப்பாளிகளையும் நான் அதிகம் விரும்புபவன். அந்தவகையில் இந்த கருத்தியல் என்னை கொஞ்சம் நின்று ஜோசிக்க வைத்தது என்னவோ உண்மைதான்.

அதிகம் பேசாமல் விடயத்திற்கு வருகிறேன். ஒரு மாணவன் தனது இரண்டு முக்கிய கேள்விகளை அவனுடைய ஆசிரியரிடம் கேட்பதற்கு அனுமதிக்கப்பட்டான். ஆசிரியரும் அவன் கேட்க இருக்கும் வினாக்களுக்கு விடையளிக்க தயாரானார்.

முதலாவது கேள்வி, "காதல் என்றால் என்ன?"

ஆசிரியர், பதில் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

"உன்னுடைய கேள்விக்கு பதில் அளிப்பதாயின் நான் சொல்வதை நீ செய்யவேண்டியிருக்கும். அதோ தெரிகிறதே நெல் வயல். அந்த நெல் வயலில் போய் அவ் நெற் செடிகளில் மிகவும் நீளமான செடியை பிடுங்கிக் கொண்டு வா. ஆனால் அதை செய்யும் பொழுது நீ இரண்டு நிபந்தனைகளை கருத்தில் கொள்தல் வேண்டும். ஒன்று, இவ்வயலின் இந்தப் பக்கத்திலிருந்து அந்தப்பக்கம் போகும் வரை நீ ஒருமுறைதான் பயணிக்க முடியும். இரண்டாவது, நீ செடிகளைக் கடந்துபோகும் பொழுது மீண்டும் பின் நோக்கி வந்து எந்த செடியையும் பறிக்க முடியாது. அவ்வளவுதான்.."

ஆசிரியர் கூறியதை செய்வதற்க்காக அந்த வயல் நோக்கி புறப்பட்டான் மாணவன். வயலினுள் இறங்கி நடக்கும் பொழுது கண்ணில் ஒரு உயர்ந்த செடி தென்படவே அருகில் சென்று பறிக்க முற்படும் பொழுது மனம் சொன்னது இன்னும் அதிகம் செடிகள் இருக்கின்றனவே, இதை விட உயரமான செடி தொடர்ந்து நடக்கும் பொழுது கண்களில் தென்படலாம் என.. ஆக அவனை இன்னும் உயரமான செடி ஒன்று காத்துக்கொண்டு இருக்கலாம் என எண்ணியபடி தொடர்ந்தும் நடந்தான். இவ்வாறாக வயலின் அரைப்பகுதியை கடந்த அவன் நான் இப்பொழுது பார்க்கும் செடிகள் எல்லாம் முன்னர் பார்த்த செடிகளை விட உயரம் குறைந்த செடிகளாகவே இருக்கின்றனவே எனக்கண்டான். அதையும் கடந்து இன்னும் முன்னேறிப் போகப் போக அவனால் முன்னர் பார்த்த அந்த உயர்ந்த செடிகளை விட உயரமான செடிகள் கண்களில் படவேயில்லை. ஆக, அவனது வயலின் எல்லையைக் கடந்த பொழுது அவன் கையில் எந்த செடிகளும் இருக்கவில்லை. எனவே, வெறும் கையேடு ஆசிரியரிடம் திரும்பி வந்தான் மாணவன்.

ஆசிரியரிடம் வெறும் கையேடு வந்து நின்றதும் ஆசிரியர் ஆரம்பித்தார்.."இதுதான் காதல்!! நீ எப்பொழுதும் ஒன்றோடு ஒன்றை ஒப்பிட்டபடி ஒருவரை விட ஒரு படி மேலான இன்னொருவரே தேவை என தேடிக்கொண்டிருக்கிறாய். .. இறுதியில், பயணம் முடிகையில், நீ தேடிய அந்த நபரை நீ இழந்துவிட்டதை உணர்கிறாய்...." என பதில் அளித்தார் அந்த ஆசிரியர்.

சபாஷ் டீச்சர்!! இதை விட காதலிற்கு என்ன விளக்கம் வேண்டும்?? இப்பொழுது மாணவனது இரண்டாவது கேள்விக்கு சந்தர்ப்பம்.

"டீச்சர், அப்படியெனின் "திருமணம்" என்றால் என்ன? அந்த ஆசிரியரிடம் மாணவன் கேட்டான். அதற்கு தனது பாணியிலே ஆசிரியர் பதிலைத் தொடர்ந்தார்.

"இப்பொழுது இதோ தெரிகிறதே இந்த பூசணிக்காய்த் தோட்டம். அந்த தோட்டத்தினுள் சென்று அந்த தோட்டத்திலேயே விளைந்திருக்கின்ற மிகவும் பெரிய பூசணிக்காயை பறித்துக்கொண்டு வா. திரும்பவும் மேலே சொன்ன அந்த இரண்டு நிபந்தனைகளையும் நீ ஏற்கவேண்டும். ஒன்று, ஒருமுறை மட்டுமே நீ அந்த தோட்டத்தினூடாக பயணிக்க முடியும். இரண்டு, ஒன்றை கடந்து சென்ற பின் மீண்டும் திரும்பி, கடந்து போன எந்த பூசணியையும் நீ பறிக்க முடியாது. புரிகிறதா.." கூறி அனுப்பினார் ஆசிரியர்.

மாணவன் அந்த பூசணித் தோட்டத்தினுள் நடக்க ஆரம்பித்தான். இம்முறை அவன் முதல் முறை செய்த தவறை மீண்டும் செய்யக்கூடாது என்பதில் மிகவும் கவனமாக இருந்தான். ஆகவே, அவன் அந்த பூசணித் தோட்டத்தின் நடுப் பகுதியை அடைந்ததும் அதிகம் எதிர்பார்க்காமல் ஒரு அளவான, அப்பகுதியில் கிடைத்த ஒரு நடுத்தர அளவுடைய பூசணிக்காய் ஒன்றை கண்டு, திருப்திகொண்டு அதை பறித்தெடுத்தான். அதன் பின்னர் வேறு எந்த பூசணிக்காயையும் கணக்கெடுக்காமல் வேகமாக வரம்பு நோக்கி நடந்தான். காரணம், மிகப் பெரிய செடியைத் தேடி நடந்ததில் பெரிய செடிகளைக் கூட தவறவிட்டுவிட்டு எதுவுமே இல்லாமல் போன அந்த முதல் முறை கிடைத்த அனுபவம் போல் இருக்கக்கூடாது என்பதில் மிகவும் அவதானமாக இருந்தான் அவன். பறித்த அந்த பூசணிக்காயை எடுத்துக்கொண்டு ஆசிரியரிடம் வந்து சேர்ந்தான் அந்த மாணவன்.

"இம்முறை நீ ஒரு பூசணிக்காயோடு வந்திருக்கிறாய். நீ பாதிவழி போனதும் கிடைத்த ஒரு நடுத்தர அளவான பூசணியை பறித்துக்கொண்டாய். அதாவது இதை விட பெரிய பூசணி கிடைக்காமல் போகலாம் என உணர்ந்து, இது போதும் என திருப்திப் பட்டு இதை பறித்துக்கொண்டாய். இப்பொழுது நீ பார்த்தவரை இந்த பூசணிதான் பெரியது, இது எனக்கு போதும் என நம்பியதனாலேயே இதை பறிக்க உனது மனம் விரும்பியது. இறுதியில் உனக்கு ஆகிலும் சிறியதும் இல்லாமல் ஆகிலும் பெரியதும் இல்லாமல் உனக்கு திருப்தியான அளவில் ஒரு பூசணி கிடைத்தது.. மகிழ்கிறாய். இதுதான் திருமணம்..." என இலாவகரமாக கூறிமுடித்தார் அந்த ஆசிரியர்.

யப்பா.. எப்படியொரு விளக்கம். ஏதோ என்னைப் பொறுத்தவரையில் இந்த ஆசிரியரின் டீலிங் எனக்கு பிடித்திருக்கிறது. உங்களுக்கே எப்படி? இதுதானே உண்மை?? யதார்த்தமான உதாரணமும் பதிலும். நாம் எப்பொழுதும் அதிகபட்சமான விடயங்களுக்கு ஆசைப்பட்டே எமக்கு போதுமான விடயங்களை இழந்து விடுகின்றோம். இது நமது இளசுகளிற்கு ஒரு நல்ல பாடம் என நினைக்கின்றேன்.

 
.

Monday, November 21, 2011

எனது ஓர் நிமிட நாயகி.

எனது
இந்த
இரவல்
இலக்கியத்தின்
ஒரு நிமிட
நாயகி அவள்.

ஐந்து மீட்டரில் அவள் - அன்று
ஐம்பது கனவுகளோடு நான்.

அன்று
பக்கத்தில் வந்தது
பௌர்ணமி - பெண்ணே
அனைத்தும் கலந்த
வர்ணம்நீ.

ஒருமுறை வந்தாள்
ஒரே முறைதான் சிரித்தாள்
ஓரிரு வரிகள் மட்டும் பேச
ஒருவாறு அனுமதி தந்தாள்.

நடு நாக்கு
நடுங்கியதில்
வந்த வாக்கு - அங்கேயே
முடங்கியது.

நாக்கு மேட்டில்
விழுந்து எழுந்து
நிமிர்ந்த வார்த்தை
உதட்டில் புரண்ட போது
'வருகிறேன்' என்றாள்
கண்களால்.

மீண்டும் வலிந்து
தொண்டையில் திணித்த - அந்த
மூன்றெழுத்து வார்த்தையை
சமாதானம் செய்வதற்குள்ளே
சாகப்போவதாய்
சத்தியாக்கிரகம் செய்தது
அவள் - என்
மனதில் விட்டுப் போன - அந்த
விடுப்புக் காதல்.

ஒரே நிமிடத்தில்
காதல் - இன்று
ஏனிந்த மனங்களிடையே
மோதல்..

அவளும்
வருவதாய் இல்லை.
நிலவும்
வளர்வதாய் இல்லை.
என்னைச்சுற்றிய காதல் இருள்
சொட்டுச் சொட்டாய்
குறைவதாயும் இல்லை.

வந்து போனவள் யார் - அன்றுமுதல்
என் மனதில் அக்கப்போர்.
ஒரே நிமிடம்
ஒரே பார்வை
விழுந்தது நான்
எழுந்தது அவள்.
இதுதான் காதலா?

மெல்லப் போனது
பாவை - இப்போ என்
கைகளிலெல்லாம் காதல்
ரேகை.
உதிர்த்துப் போனாள் ஒரு
சிரிப்பு,
யாருக்குத்தெரியும் - இப்போவென்
தவிப்பு??

என்னை - அவள்,
பூவிழி பார்வையில்
முடிந்து போனாளா?
இல்லை,
கரு நிற தோகையால்
கடைந்து போனாளா?
கண்ணிரு வீச்சிலே
மயக்கிப் போனாளா?
இல்லை - என்னை
பொன்னுருக்கும் பார்வையாலே
மடக்கிப் போனாளா?

ஒரே ஒரு சிரிப்பிலே
எனக்கு
ஊட்டியையும் கொடைக்கானலையும்
ஒரே நிமிடத்தில்
காட்டிப்போனவள்
அவள்.

புலம்பி புலம்பியே
புத்திகெட்டுப் போனது
எனது
காதல்,
வீதியில் அன்று
போட்டுவிட்டு வந்தாலும்
இன்றும் - என்
இலக்கிய நாயகி
அவளேதான்
என்
வலது சோணையிலே.

.

Saturday, November 12, 2011

அம்மா நீ என் நிரந்தர நாயகி.

இன்று தனது பிறந்தநாளைக் கொண்டாடும் எனது அம்மாவிற்காக தூரத்தில் இருந்துகொண்டு அனுப்பும் எனது பிறந்தநாள் பரிசு..

அப்பாவைப்போல்
எனக்கும்
நீதான்
நிரந்தர நாயகி.

இன்று 
உனக்கு
கொடுப்பதற்கு 
எதுவும் இல்லை
நீ கொடுத்த
மூச்சையும் பேச்சையும் தவிர..

எனக்கு
மூச்சூதியவள் நீ..
அப்படியெனின்
இந்த ஆதாமிற்கு
நீ தானே கடவுள்.

உன்னை உரசிப்பார்த்தேன்
உணர்வு கிடைத்தது.
நீ வாயசைத்தாய்
நான் பேசினேன்.
நான் சிரிக்க 
நீ அழுதாய்
காரணம் கேட்டபோது
நீ எண்ட செல்லம் என்றாய்..

உன் 
கைபிடித்து நடந்தேன்
கால்கள்
பூபெய்தியது..
உன்னை 
அள்ளி அணைத்து
முத்தமிட்டேன்
வானம் அருகில் தெரிந்தது.

நீ
அடிக்கும்போதெல்லாம்
நான் அழுவேன்.
என்னில்தான் தவறு,
ஆனால்
இறுதியில்
இருவரும் அழுவோம்..

என்மேல்கொண்ட
உன் பயணம் 
நீண்டது..
என்னை
உண்டாக்கியது முதல்
உருவாக்கியது வரை.

என்னை உச்சரி
என்றாய்,
நான்
வாசித்தேன்,
என் 
விரல்களில் பிறந்தன
கவிதைகள்..

உனது
சிரிப்பு மட்டும்தான்
ஏனோ
இன்றும்
எனக்கு
மாறா மந்திரம்.

இன்று
உனக்காக எதுவும் 
கொடுப்போம் என்றாலும்,
பழக்கம் விடவில்லை.
உன்னிடம்
அனைத்தையும்
வாங்கித்தானே பழகியிருக்கிறேன்.

இருந்தும்,
பிறந்தநாள் தர்மம்
எதையும் கொடுத்தே ஆகவேண்டும்.
அதற்காய்
உனக்கு
மூன்று பரிசுகள் 
என்னிடமிருந்து..
ஒன்று 'நான்'
இரண்டு 'நான்'
மூன்றும் 'நான்'!!!

.

Wednesday, November 2, 2011

வேலாயுதம், ஹன்சிகா மாயம் செய்தாயோ?


எத்தனை நாள்தான் கணினியையே கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டு இருப்பது என்கின்ற அந்த எண்ணத்திற்கு எனது நண்பன் இன்று போட்ட முற்றுப்புள்ளி "வாடா மச்சான் வேலாயுதம் பார்க்கப் போவோம்.." அதுவும் சரிதான், அனைவரும் கன்னா பின்னா என்று எழுதும் ஒரு திரைப்படத்தை திரையரங்கு வரை போய் பார்ப்பது என்பது ஏதோ மனதளவில் ஒரு எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்திவிட்டிருந்தது உண்மை. இளைஞர்கள் அதிகம் எதிர்பார்க்கும் இரண்டு ஹீரோக்களின் படங்கள் இம்முறை ஒரேதடவையில் வெளியாகியிருந்தமை எனது ஐந்து மணிநேர பொழுதுபோக்கிற்கு சக்கரை போடாற்போல்தான் என எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன். அந்தவகையில் இன்றுதான் வேலாயுதம் பார்ப்பதற்கு சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. மகிழ்ச்சிதான்..

என்னைபொறுத்த வரையில் ஒரு நடுநிலையான சினிமா ரசிகனாக ஒரு திரைப்படம் என்னை எந்தவழியில் எல்லாம் பாதித்திருக்கிறதோ அவை அனைத்தையும் எழுத்தில் சொல்லிவிடுவதில் எந்த தப்பும் இருப்பதாய் தெரியவில்லை. நாம் நல்லதை மட்டும் ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என்றோ தீயதை, பிடிக்காததை மறைத்துவிட வேண்டும் என்றோ எனது மனநிலையில் என்றுமே நான் சிந்தித்ததில்லை. அதற்காக எனது ரசனை நடுநிலமையானதாகவும், நல்லதை மட்டும் கொண்டாடுவதாக இருக்காமையும் அவசியம். சரி.. இவற்றை விடுத்து விடயத்திற்கு வருகிறேன்.

இங்கு நான் அந்த படம் தொடர்பாக விமர்சனம் எழுத வரவில்லை. விருப்பமும் இல்லை. காரணம் எனது விமர்சனம் சிலவேளைகளில் எனது சில நண்பர்களை மனம் நோகப் பண்ணலாம் என்பதால். ஆனால், எப்பொழுதுமே ஒரு திரைப்படத்தை பார்த்து வந்ததன் பின் அது தொடர்பாக மனதில் எழும் உணர்வுகளை எழுத்துக்களில் கொட்டிவிட்டால் நின்மதியாக தூங்கி விடலாம். அந்தவகையில் இந்த வேலாயுதம் என்னில் ஏற்படுத்திய உணர்வு, ரசனை மீதான தாக்கங்களை (நான் ரசித்த விடயங்களை மட்டும்) சொல்லிவிடுகிறேன்.

முதலில் ராஜா என்கின்ற ஒரு இயக்குனரிற்காகவும் விஜய் என்கின்ற ஒரு மாஸ் ஹீரோ விற்காகவும் இந்தப்படத்தை கொஞ்சம் அதிகமாக எதிர்பார்த்தது என்னவோ உண்மைதான். பின்னர், நண்பர் மைந்தன் சிவா சொன்னது போல விஜய் இன் பாணி இதுதான் என்பதை ஏற்றுக்கொண்டதினால் நான் எனது எதிர்ப்பார்ப்பை அதிகம் பெருசு படுத்தவில்லை.

முதலில், நான் ஒரு தீவிர இசை ரசிகன் என்பதனால் என்னை அதிகம் கட்டிப்போட்ட பாடல்களோடு இதை ஆரம்பிக்கலாம். என்னதான் சொன்னாலும், ஆத்திசூடி ஆத்திசூடி என மெட்டுப் போட்டு பாடிய விஜய் அன்டனியால் 'மாயம் செய்தாயோ நெஞ்சை காயம் செய்தாயோ' என ஒரு சாகடிக்கும் (இசையால்) மெலோடியை கொடுக்க முடிந்தது ஆச்சரியம் தான். முதலில் அவரிற்கு வாழ்த்துக்கள்.

இந்த மாயம் செய்தாயோ நெஞ்சை காயம் செய்தாயோ என்கின்ற பாடல் என்னை அதிகம் பாதித்தது உண்மைதான். எப்பொழுதுமே எமது உணர்வுகளை அல்லது ரசனையை எமக்கு தெரியாமலேயே சில விடயங்கள் தொட்டு போய்விடுகின்றன. அவ்வாறான ஒரு சந்தர்பத்தை இன்று நான் இந்த பாடலை பார்த்து கேட்ட போது உணர்ந்துகொண்டேன். திரையிலே அந்த இனிமையான இசை முடிந்ததும் எப்பொழுது வீடு போய் இரண்டு காதுகளிலும் எனது ஹெட் போனை அணிந்து உச்ச சத்தத்தில் ஆசை தீர கேட்பேன் என ஆவல் பட்டு அவசரப்பட்டேன். என்னவோ, அந்த இனிமையான மெட்டும், பாடல் வரிகளும் அதற்கு காரணங்கள் என்று மட்டும் கூறி வரிகளிற்கு ஏற்றாற்போல் கொஞ்சற் குரலில் பாடிய சங்கீதாவை ஓரம் கட்டி விட முடியாது. இவரின் குரல் மிக முக்கிய காரணம் அந்த பாடல் மனங்களில் அப்படியே ஓரமாய் போய் படிந்துகொல்வதற்கு.
நானே செடி வளரும் தோட்டம் ஆனேன் யானை வந்து போன சோலை ஆனேன் ..
காதல் கரை புரண்டு ஓட பார்த்தேன்
தூண்டில் முள் நுனியில் உயிரை கோர்த்தேன்
என்னை செவி கண்டு சிறு வெகு தூரம் விழுந்தேன்
என் பேரை நான் மறந்து கல் போல கிடந்தேன்
என்ற வரிகளை எப்படி எனது உதடுகளில் இருந்து அகற்றுவது எனதெரியவில்லை. இன்னும் வாயில் அங்கும் இங்கும் இந்தப் பாடல்தான். 

வேர்வை துளி முகத்தில் வைர கற்கள் அழகை கூற தமிழில் இல்லை சொற்கள்
மீசை முடி கரிய அறுகம் புற்கள்
தாவி மெல்ல கடிக்க ஏங்கும் பற்கள்
உணருகில் முள் செடியும் அழகாக தெரியும்
உன்னை விரல் தோன்றுகையில் துரும்பாகும் மலையும்

இந்தவரிகள் யாரைத்தான் ரசிக்கவிடாமல் பண்ணக்கூடியவை. கேட்டவுடனேயே எனது ipod வரை ஓடிச்சென்று குந்திக்கொண்ட பாடல்களில் மங்காத்தாவின் நண்பன் பாடலிற்கு அடுத்ததாய் இந்த "மாயம் செய்தாயோ நெஞ்சை காயம் செய்தாயோ, கொள்ள வந்தாயோ பதில் சொல்ல வந்தாயோ.." பாடல்தான். (7ஆம் அறிவு பாடல்கள் இன்னும் சேர்க்கப்படவில்லை காரணம் அவற்றை திரையில் இன்னும் அனுபவிக்கவில்லை..). இப்படத்தின் மற்ற பாடல்களும் சூப்பர் தான். அதிலும் ரத்தத்தின் ரத்தமே பாடலும், முளைச்சு மூணு இலையும் விடல என்கிற பாடலும் எனது கைதட்டை பெற்றனவே. ரத்தத்தின் ரத்தமே எனது நண்பனை அதிகம் கவர்ந்தது என்னை அந்தளவிற்கு பாதிக்கவில்லை. (அதற்கு எனக்கு ஒரு தங்கை இல்லாதது காரணமோ தெரியவில்லை.) ஆனாலும் அது ஒரு நல்ல செண்டிமெண்ட் பாடல்தான். 

அடுத்து, சண்டைக்காட்சிகள். என்னவோ ஏதோ எனக்கு பிடித்திருந்தன. இம்முறை கொஞ்சம் யதார்த்தத்திற்கு முரண் படமால் சண்டைக்காட்சிகளை அமைத்திருப்பது மகிழ்ச்சி. அடுத்து விஜயின் கோழி பிடிக்கும் கதை.. சிறப்பான ஒரு கற்பனை என்றே தோணியது. அத்தோடு ஆங்காங்கே கோழி என்ற பெயரில் இரட்டை அர்த்த பேச்சுக்களும் கலக்கல் தான். இதுவரை நான் பார்த்த கதைகளில் இரட்டை அர்த்த வார்த்தைகள் மிகச்சரியாக பொருந்திய சந்தர்ப்பங்கள் இதுதான் என சொல்ல தோணுகிறது. அந்த இடங்களில் திரையரங்கு அதிர்கிறது. அனைத்து இளம் ரத்தங்களின் சார்பிலும் சபாஷ் ராஜா.. ஹி ஹி ஹி ...

இறுதியாக, எப்படி சொல்வது.. (கொஞ்சம் வெக்கமா இருக்கு பாஸ்..) நம்ம ஹன்சிகா.. படத்திற்கு ஒரு பிளஸ். எனது மனதிற்கும் ஒரு ரிலாக்ஸ். 'இன்னா தண்டி உடம்பும் இடுப்பும்..' என தன்னை மறந்து ஆவென பார்த்துக்கொண்டிருந்த நண்பனை ஆமோதிக்கவே வேண்டியதாயிற்று. ஆமா, யாரோ சொன்னது போல பிசைஞ்சு எடுத்த ரொட்டி மாவுதான்.. இதுவரை நான் ரசிக்காத ஒரு நாயகி... இன்றோடு நம்ம பாடும் அவுட்.  ஐயோ ஐயோ.. கொண்ணுட்டாயா. ஒரு சின்ன கேள்வியோடு வெளியே வந்தேன். போகிற போக்கில் நமிதாவை ஓரம் கட்டிவிடுமோ இந்த குண்டு பொண்ணு???

தானும் தன்னுடைய வேலையும் என்று வந்துபோகும் ஜெனிலியா அடக்கமாக (நடிப்பில்) இருக்கிறார். படத்தின் கதையோடு ஹன்சிகாவை விட ஜெனிலியா அதிகம் ஒன்றிப் போவதால் நேரம் எடுத்து அவரை ரசிக்க முடியவில்லை.. ஒரு கட்டத்தில் படத்திற்கு எதற்காக ஹன்சிகாவின் தேவை என்றும் எண்ண தோன்றியது?? எங்களை உசுப்பேத்த மட்டும்தானா??

ஆக, இவை மட்டும்தான் என்னை அதிகம் கவர்ந்த விடயங்கள். படம் சூப்பரோ, சூப்பர் இல்லையோ, நான் மேலே சொன்ன எனக்கு பிடித்த விடயங்கள் அனைத்தும் சூப்பருங்க. இந்த விடயங்களை அதிகம் ரசித்ததில் இந்த மாலை எனக்கு போதுமானதாகவே நிறைவேறியது. 

மறந்திடாம அந்த பாடல வடிவா கேட்டுடுங்க மக்கள்ஸ்... உங்கள் மனதையும் உசுப்பி போகும்..



.

Popular Posts