Monday, October 31, 2011

ஒரு விலைமாது விம்முகிறாள்.

கெட்டவளா நான்?
கேட்காமல்
கொட்டிவிடாதீர்கள்.
 
ஒரு வாய்
கஞ்சி கொடுத்து
கண்ணகியாய் இருக்கச் சொல்லுங்கள்
நல்லவளாய் இருக்கிறேன்.
 
போராட்டம் என்று
தீ மூட்டிப்போனவன்
திரும்பவே இல்லையே
இன்றுவரை..
 
போராட்டத்தில்
அவன் மரித்தான்.
பசியோடு
நாங்கள் மரிக்கிறோம்.
 
தேசத்திற்காய்
அவன் எரிந்தான் - தினம்
தேகத்திற்காய்
நான் எரிகிறேன்.
 
எனது
மூன்றும்
முனங்கியபடி
மூலையில் இருக்கிறதே
பசியோடு,
யாரறிவார்?
 
அவர்கள் என்னை
அசிங்கம் செய்தால்தான்
இவர்கள் இங்கு
அழகாய் அருந்துவார்கள்.
 
என்னமோ,
மானத்தை விட - என்
மக்கள் முக்கியம்
எனக்கு!
 
நானும் என்ன
காமத்திற்காகவா
காடையர்களை சுமக்கிறேன்?
 
என்
உணர்வுகள் செத்து
காலம் கடந்து போச்சு,
சுகமும் சூம்பி
சூடில்லாமல் போச்சு.
 
மரத்து விட்டதாய்
உரத்து ஏசுகிறார்கள்.
நீங்களே சொல்லுங்கள்,
காமத்திற்காகவா - நான்
கட்டில் விரிக்கிறேன்??
வெறும் காசிற்குத்தானே..
 
எல்லை மீறி
மழுவர் போகையில்
விட்டுவிட நினைப்பேன் - வலி
கொட்டிவிடும் வேளைகளில்..
இருந்தும்,
கொட்டும் பஞ்சத்தில்
குழந்தைகள் பாவமே??
 
சிலர் அஞ்சுவார்கள்  
சிலர் மிஞ்சுவார்கள்
அதற்குள்ளும் சிலர்
கொஞ்சி கொஞ்சி மெச்சுவார்கள்..
 
எனது வலிகளை
வார்த்தைகளில்
வடிப்பதும்,
வந்துபோகும் சூரியனை
கிழக்கே மறைப்பதும்
நடைமுறையில் ஒன்றுதான்.
சாத்தியமற்றது...
 
நீங்கள் -
கறுமம் வேண்டாம் என
கருணைக் 'கொலை' செய்கிறீர்கள்.
நானோ
பட்டினிச்சா வேண்டாமென
கலாச்சார 'கொலை' செய்கிறேன்.
 
நீங்கள்
கொலை செய்தால் நல்லவர்கள்
நான் கொலை செய்தால்
கெட்டவளா??

பி.கு. ஜீவநதி நவம்பர் மாத இதழில் வெளியாகியிருக்கும் எனது கவிதை. பிரசுரித்த ஆசிரியர் பரணீதரனிற்கும் துணை ஆசிரியர் துஷியந்தனிற்கும் எனது நன்றிகள்.


Wednesday, October 26, 2011

இம்முறை இலக்கிய தீபாவளி.. மன்னார் இலக்கிய கருத்தாடல்.

முதலில் எனது சகல நண்பர்களுக்கும், உறவுகளுக்கும் எனது இனிய தீபாவளி வாழ்த்துக்கள். இம்முறை தீபாவளி நம் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விதமாய் அமைந்திருக்கும் என நம்புகிறேன். அதிலும் ஒவ்வொரு பட்டாசு வெடியிலும் எங்கள் பிள்ளைகளின் முகத்தில் தவழ்ந்த புன்னகையை ரசித்ததோடு, பட்டினியால் வாடும் சிறு பிள்ளைகளின் கண்ணீரையும் ஒருமுறை சிந்தித்திருந்தால் இதை விட சிறப்பான தீபாவளி நமக்கு என்றும் இல்லை என உணர்ந்திருக்க முடியும். சரி, விடயத்திற்கு வருகிறேன். இம்முறை தீபாவளி எனக்கு ரசிக்கக்கூடியதாய் இருந்தது எதோ உண்மைதான்.. காரணம்??

தழல் இலக்கிய வட்டமும் மன்னார் எழுத்தாளர் பேரவையும் இணைந்து நடத்திய "போருக்கு பின்னதான ஆக்க இலக்கிய போக்கு" என்னும் தலைப்பில் அமைந்த இலக்கிய கருத்தாடலில் பங்கேற்று வந்ததில் பெரும் மகிழ்ச்சி. மன்னாரின் சகல இலக்கிய படைப்பாளிகளின் நீண்ட நாள் கனவுகள் இன்று காலை பத்து மணிக்கு பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டன. இதற்கு முதலில் இதை முன்னின்று ஒழுங்கமைத்த நண்பர் மன்னார் அமுதனிற்கு பெரும் நன்றிகள். அத்தோடு தலைமை தாங்கியது தொடக்கம் எமக்கு தேவையான சகல வசதிகளையும் செய்துதந்த அருட்பணி.தமிழ் நேசன் அடிகளாரையும் மறந்து விட முடியாது..

மேற்படி தலைப்பில் அருமையான சொற்பொழிவை நிகழ்த்திய தோழர் தேவா அவர்கள் இன்னும் எனது கண்களை விட்டு அகலவில்லை. அவரது புலம் பெயர் இலக்கிய அனுபவங்கள் அவரது சொற்பொழிவிற்கும் தலைப்பிற்கும் பெரும் பங்களித்தன எனலாம். அத்தோடு, பங்கெடுத்த சகல படைப்பாளிகளின் கருத்துக்களும், விவாதங்களும் ஒரு சிறந்த, ஆக்க பூர்வமான இலக்கிய கருத்தாடலை நகர்த்திச் செல்ல பெரிதும் உதவின. அத்தோடு மன்னாரின் இறந்தகால, நிகழ்கால, எதிர்கால தனித்துவ படைப்பிலக்கிய வரலாறு பற்றிய பலரின் மன ஆதங்கங்கள் கருத்துக்களாய் வெளிப்பட்டன.

இதிலே என்னை அதிகம் கவர்ந்த பகுதி என நான் எடுத்தவுடன் சொல்லக்கூடிய பகுதி, கவிஞர் நிஷாந்தனுடைய கேள்வியும் அதற்கு வழங்கப்பட்ட பதில்களும். 'நேரடி வெளிப்பாட்டு இலக்கியம்' அல்லது போரியல் 'உண்மை இலக்கியம்' படைக்கும் இன்றைய இலக்கியவாதிகளின் பாதுகாப்பு பற்றிய கேள்வி அது. நமது ஈழத்திலே ஒரு மறைமுக, முடக்கப்பட்ட எழுத்து வாழ்க்கை போரிற்கு பிற்பட்ட படைப்பிலக்கியவாதிகளிடம் திணிக்கப்பட்ட ஒரு விடயம். பல விடயங்களை வெளிப்படையாக எழுத முடியாமல் தவிப்பது போரிற்கு பிந்திய கால இலக்கிய போக்கின் ஒரு குறைபாடு என்று கூறலாம். ஆனாலும் இது இளைக்கியம் தொடர்பான வரைமுறை அல்ல என்பதால் அது எங்கள் சக்தியைத்தாண்டி அப்பாற்பட்டது என்று நான் ஒருவாறு தப்பித்துக்கொள்ள முடியும். ஆக, போரின் நேரடி ரணங்களை பிரதிபலிக்கின்ற சில எழுத்துக்கள் அல்லது படைப்புக்கள் பல மட்டறுக்கப்பட்ட அல்லது நாசூக்கான வெளிப்பாட்டு மரபை கொண்டு உருவாக்கப் படுகின்றனவாகவே அமைகின்றன. இந்த நேரடி வெளிப்பாட்டு இலக்கியத்தினால் தங்கள் உயிர்களை தியாகம் செய்ய நேர்ந்த சில காத்திரமான இலக்கிய படைப்பாளிகளையும் இந்த கருத்தாடல் நினைவு கூர்ந்தது.

அத்தோடு, நான் அதிகம் எனது காதுகளை கூர்மையாக்கிக்கொண்டு அவதானித்த விடயம், எமது ஈழ போராட்டம் பற்றி அதிகமான புலம் பெயர் படைப்புக்கள், இலக்கியங்கள் என்ன பேசுகின்றன என்பதாகும். இதை மிகவும் அழகாக விபரித்த தோழர் தேவா அவர்களுக்கு மீண்டும் நன்றி சொல்வது சாலப் பொருந்தும் என நினைக்கிறேன். சாராம்சமாக, ஈழத்து அடக்குமுறை சார் வலிகளும், சிந்தப்பட்ட குருதியும் புலம் பெயர் நாடுகளிலே 'யதார்த்த இலக்கியம்' என்பதையும் தாண்டி தங்கள் நிலைப்பிற்கு இந்த விடயங்களை கட்டாயமாக எழுதியே தீரவேண்டும் என 'சுயநல இலக்கியங்களை' படைக்க வழிகோலியதையும் கவலையோடு நினைவுகூர்ந்தது இந்த கருத்தாடல் களம்.

.
பல வகையான விடயங்கள் விவாதிக்கப்பட்டன. அதிலும் போரிற்கு பின்னதான புலத்தில் படைக்கப்படும் படைப்புக்கள் புலம் பெயர் நாடுகளில் படைக்கப்படும் இலக்கியங்கள் என ஒரு நீண்ட கருத்தாடல் பல மன ஆதங்கங்களுக்கு நின்மதி சேர்த்தது. அதிலும் போரிற்கு பிற்பட்ட காலங்களில் படைக்கப்படும் இலக்கியங்களில் கருச்செர்க்கப்படும் விடயங்களான பெண்ணியம், சாதியம், பிரதேசத்துவம் போன்ற கருத்துக்களும் ஓரளவு சிலாகிக்கப்பட்டன. இதற்கு பெரிதும் வழிகோலியது தோழர் தேவா அவர்களின் சொற்பொழிவு எனலாம்.

எனக்கு, தனிப்பட்ட முறையில் இது மன்னாரில் முதலாவது இலக்கிய கருத்தாடல் என்பதால் என்னை அதிகம் கவர்ந்தது என்பதற்கு ஒரு காரணம் எனலாம். இது தொடரும் என்பதற்கான சாத்தியக்கூறுகளே அதிகம் தென்பட்டாலும் அதை முன்னெடுக்க வேண்டிய பொறுப்பும் எமக்கு இருக்கிறது..
.
ஆக, இம்முறை தீபாவளி ஒரு ஆக்கபூர்வமான 'இலக்கிய தீபாவளி'யாய் முற்றுப்பெற்றது.


.

Thursday, October 20, 2011

முள்ளிவாய்க்கால் செதுக்கிய முகம்.



நாங்களும் கறுப்பாய் இருப்பதனால் எங்களையும் காகங்கள் என்று எண்ணி விடுகிறார்களோ என எண்ணியபடி மத்தியான சோற்றிற்காய் நிறுவனம் கொடுத்த அந்த சிவப்பு பிளாஸ்டிக் வாளியோடு வரிசையில் நின்றுகொண்டிருந்தான் முகுந்தன். மதியம் 12 மணி. அங்கு துரத்தி துரத்தி சூடு வாங்கியதால் இந்த சுடும் வெயில் கூட முகுந்தனுக்கு பெரிதாய் சுடவில்லை. எட்டிப்பார்த்ததில் எண்பது பேர் வரை இவனிற்கு முன்னால் நிற்கிறார்கள் என கணக்க்கிட்டுக்கொண்டான். இது வாக்கு போட நிற்கும் வரியல்ல, வயிற்றை நிரப்ப நிற்கும் வரி. எனவே, பொறுமையோடு நின்றுகொண்டிருந்தான் முகுந்தன்.


அது ஒரு அழகற்ற அகதிகள் முகாம். அது சுற்றும் அடைக்கப்பட்டிருந்ததால் அதற்குள் காற்றும் அவ்வளவு இல்லை கருணையும் அதிகம் இல்லை. அக்கறையின் மிகுதியில் பாதுகாப்பு என அந்த முழு முகாமையும் அடைத்து நின்றது முள்வேலி. அந்த முள்வேலிக்கருகில் வெளியில் புதினம் பார்க்க வந்ததற்காகவே பலரை புத்தி கலங்க அடித்தவர்கள் அந்த பாதுகாப்பாளர்கள். அந்த ஆயிரம் ஆயிரம் வெள்ளை தோல் குடில்களை (tents) விட அந்த ஜேசு பிரான் பிறந்த வைக்கோல் குடில் எவ்வளவோ மேல். 

"ராமு ஐயா, கொஞ்சம் கெதியாதான் நடங்கோவன்..." அவசரப்படுத்திய முகுந்தனை அவசரமாய் பார்த்தார் ராமு.

"முன்னுக்கு நிக்கிற உவன் நடந்தால் தானே மோனே நான் நடக்குறதுக்கு..." அந்த தள தளத்த குரல் வந்து போனது முகுந்தனிடம். 

அந்த முகாமில் உள்ள பறவைகள் கூட பறப்பதில்லை. காரணம் பறவைகள் வெளியே சென்றால் அவைகளின் சிறகுகளும் எவ்வாறோ வெட்டப்படலாம் என அந்த மனிதர்களைப்பார்த்து தங்களுக்கு தாங்களே தீர்க்க தரிசனம் கூறிக்கொண்டன. இப்பொழுது முகுந்தன் நிற்கும் இந்த வரிசையைப் பற்றியும் சொல்லியே ஆகவேண்டும். அங்கு வசிக்கும் அனைவரும் தங்கள் மூன்று நேர சாப்பாட்டிற்காய் மூன்று நேரமும் வரிசையில் நிற்க வேண்டும் என்பது அந்த முகாம் சமையலறை பொறுப்பாளரின் விருப்பம் ஆசை. ஆக, கௌரவத்தையும் வெட்கத்தையும் வேண்டா வெறுப்பாய் தங்கள் மனைவிகளிடம் கொடுத்துவிட்டு ஆளுக்கொரு வாளியோடு இங்குவந்து வரிசையில் நிற்பவர்கள் இங்குள்ள ஆண்கள். அதையும் தாண்டி, "சும்மாதானே இங்க படுத்திருக்கீங்க,. ஒரு பத்து மணிபோல போய் அந்த வரில இருந்தீங்க எண்டா மத்தியான சாப்பாட்ட எல்லாருக்கும் முதல் எடுத்திண்டு வந்திடுவீங்க.." என்கின்ற மனைவிகளின் தொல்லைக்காகவும் அந்த வரிகளில் நேரத்திற்கே போய் அமர்ந்து அரட்டை அடிப்பவர்கள் இந்த ஆண்கள்.   இவர்களைப்போலத்தான் இந்த முகுந்தனும். பல தடவைகள் இப்படி பிச்சை எடுத்தா சாப்பிட வேண்டும் என இவன் இதயம் கொதிக்கும் பொழுது வயிறு நிராயுத பாணியாய் நிற்கும். இறுதியில் பலமுறைகள் இதயத்தை சமாளிக்கும் முகுந்தனுக்கு தன் வயிற்றை சமாளிக்க முடிவதில்லை. 

"ஐயா.. அடுத்தது நீங்கதான்..."

"ஓமட மோனே.. இங்க இப்படி சாப்பாட்டிற்கு பிச்சை எடுக்க வேண்டி வரும் எண்டு தெரிஞ்சிருந்தா நான் அங்கயே அவங்கள் அடிச்ச செல்லிட்ட ஒரு பிச்ச கேட்டிருப்பன் மகன்..நிம்மதியா, கௌரவமா போய் சேர்ந்திருப்பன்" சாமர்த்தியமாக சொல்லிமுடித்த ராமு ஐயாவை சோறு அழைத்தது..

"அடுத்தது ஐயா வாங்க..." வாயில் அரைப் புன்னகையோடு அழைத்தார் உணவு பரிமாறுபவர்.

"உந்தா தம்பி.. உதுக்குள்ள போடு.."

"என்ன ஐயா.. உங்களுக்கு இன்னும் அந்த நிறுவனம் பிளாஸ்டிக் வாளி தரலையோ...? இண்டைக்கும் சொப்பின் பையோட வந்திருக்கீங்க.."

"இல்லை மோனே, அவங்கள் கனக்க பிள்ளைகள் இருக்கிற குடும்பங்களுக்குதான் முன்னுரிமையாம் எண்டு சொல்லுறாங்கோ.. நாளைக்கு சிலநேரம் வாரம் எண்டு போயினம்... பாத்தீங்களோ தம்பி, அங்க கனக்க பிள்ளைகள் இருந்தாக் கஷ்டம், இங்க கனக்க பிள்ளைகள் இல்லாட்டி கஷ்டம்.."

சாமர்த்தியமாக பேசி சொப்பின் பைக்குள் வாங்கிய சாப்பாட்டோடு விடைபெற்றார் ராமு ஐயா.. 

"அடுத்த ஆள்..."

"ஆமா அண்ண..."

"என்ன பெயர்..?"

"முகுந்தன்.. K பிளாக்.."

"சரி வாளிய துறங்கோ.. எத்தின பேர்???"

"நான்கு அண்ணே.."

" சரி இந்தாங்கோ போடுறன் பாருங்கோ, எட்டு கரண்டி சோறு, நாலு கரண்டி பூசணிக்காய் குழம்பு, நாலு கரண்டி பருப்பு குழம்பு... அவ்வளவுதான்!!"

"நன்றி அண்ணே.." என விடை பெற்றான் முகுந்தன். 

தூரத்தில் உணவு வாளியோடு வந்துகொண்டிருக்கும் முகுந்தனை பார்த்த பொழுது இங்கு முகுந்தன் வீட்டு வெற்று வயிறுகள் புன்னகைத்தன. "சாமீ என்னா பசி.." என வியந்தாள் பெரியவள். "இண்டைக்கும் இந்த நாசமாய் போன பூசணிக்காய் கறிதானோ தெரியல.." கடுகடுத்தாள் சிறியவள். குடிலுக்குள் வந்த பிளாஸ்டிக் வாளியை திறந்தாள் முகுந்தனின் அம்மா. சோற்றின் மேல் ஊற்றப்பட்ட பூசணி குழம்பும் பருப்பு குழம்பும் ஒன்றாய் சேர்ந்ததில் புதிதாய் ஒரு பழுப்பு மஞ்சள் நிறத்தில் ஒரு குழம்பு தென்பட்டது அந்த வெள்ளை சோறுகளின் மேல். 

"..சீ.. இத சாப்பிடுவானா மனுஷன்.. இண்டைக்கும் அதே கொடுமை தானா.. கடவுளே.. எனக்கு வேணாம்.." என முடிவோடு எழுந்த சிறியவளை பார்த்து "அம்மா உங்களுக்கு தெரியாதா நாம முள்ளி வாய்க்காலில எத்தன நாள் பட்டினியா கிடந்தம் எண்டு...? அதால இப்பிடி எல்லாம் சொல்லகூடாது.. இந்தா.." என கண்கள் இரண்டையும் இறுக்கி மூடிய சிறியவளின் வாய்களுக்குள் திணித்தாள் முகுந்தனின் தாய். 

"தம்பி சாப்பிட்டு, முன்னுக்கு ஒருக்கா போயிட்டு வா... இண்டைக்கு இன்னும் கொஞ்ச ஆக்கள இங்க கொண்டுவாறாங்களாம்.. போய் பாரு. தெரிஞ்ச ஆக்கள் யாரும் வந்தா கேட்டுப்பாரு நம்ம அப்பாவ எங்கையாவது கண்டனீங்களோ எண்டு.."

இதைக்கேட்டதுதான் தாமதம். உடனே எழுந்த முகுந்தன் கைகளை வேகமாக கழுவிவிட்டு முகாமின் வாசல் நோக்கி பறந்தான். அவன் விட்டு வந்த அப்பாவின் ஞாபகங்களோடு தினம் தினம் செத்துப் பிழைத்து போராட்டம் நடத்துபவன் அவன். வேகமாய் வாசல் வரை ஓடினான்.

"டேய், எங்க மச்சான் போறாய்??" இடைமறித்தான் ஒரு நண்பன். 

"இல்ல மச்சான்... இண்டைக்கு புதுசா கொஞ்சபேர கொண்டுவாறாங்களாமே..." 

"அடே, அவங்க காலமையே வந்திட்டாங்கடா.. M பிளாக் ல விட்டிருக்காங்கடா.."

"அப்படியெண்டா வாவன் ஒருக்கா அங்க போட்டு வருவம்..." என முகுந்தன் கூறிமுடிப்பதற்குள்ளேயே நகர ஆரம்பித்தான் முகுந்தனின் நண்பன்.

இம்முறையாவது அப்பாவை வழிகளில் யாராவது கண்டிருக்க மாட்டார்களா? என்கின்ற ஏக்கத்தோடு M பிளாக் நோக்கி நண்பனோடு பயணித்தான் முகுந்தன். ஆமாம். போரின் இறுதிக் கட்டத்தில் புதுமாத்தளனிலிருந்து வருகின்ற பொழுது இடையில் தன் குடும்பத்தை தவறியவர் முகுந்தனின் தந்தை. இன்று வரை அவர் பற்றிய எந்த தகவலும் இல்லை என்பது முகுந்தன் வீட்டாட்களின் வழமையான கண்ணீரிற்கு முதல் காரணம். இன்றாவது யாராவது ஒருவர் என் அப்பாவை எங்காவது கண்டிருக்க வேண்டும் என தனது இஷ்ட தெய்வமாகிய முருகனை வணங்கியபடி நடந்துகொண்டிருந்தான் முகுந்தன். 

"மச்சான், இதுதாண்டா M பிளாக்..!!"

"அப்பிடியா.. சரி சரி வா, போய் பாப்பம்..." 

"டேய் நாம சும்மா போற மாதிரி எல்லா ரென்ட் டையும் பாப்பம்.. யாரும் தெரிஞ்சவங்க இருந்தா கேப்பம்.."

"ஆமாடா..." என தனது நண்பன் பின்னால் மெது மெதுவாய் ஒவ்வொரு காலடிகளை எடுத்துவைத்தபடி நடந்தான் முகுந்தான். ஒவ்வொரு ரென்ட் பக்கமும் போய் மேலோட்டமாய் பார்த்து வர வர தன் தந்தை பற்றி தெரிந்தவர்களை சந்திக்க இருக்கும் சந்தர்ப்பம் குறைந்துகொண்டே போனது. காரணம் அதுவரை தெரிந்த முகங்கள் இவர்கள் கண்களில் படவே இல்லை. 

இறுதி ரென்ட் !! கடைசி நம்பிக்கை!! 

"மச்சான் வா, இதுதான் கடைசி ரென்ட். இதுக்குள்ள கடசியா பாப்பம்..." என்கின்ற தனது நண்பனின் வார்த்தைகளின் படி அந்த ரென்ட் இனுள்ளும் முகுந்தன் பார்த்தபொழுது அங்கும் எதிர்பார்த்த முகங்கள் இருக்கவில்லை. அன்றும் அப்பா ஏமாற்றினார். இன்றும் அப்பாவைக் கண்டவர்கள் எவரும் இல்லை. அப்பா இருக்கின்றாரா இல்லையா என்பதை கூட யாரும் சொல்கிறார்கள் இல்லையே அனா கண் கலங்கினான் முகுந்தன்.  ஓடிக்கறுத்த முகம், சீ.. அப்பாவ நாங்க எங்கதான் தேடுறது என்கின்ற கேள்விக்குறியோடு அந்த M ப்ளோக்கை விட்டு வெளியேற ஆரம்பித்தார்கள். 

"முகுந்தன் !!.."

முன்னே போன முகுந்தனையும் அவன் நண்பனையும் பின்னே வந்த குரல் இடை மறித்தது. யாரோ என்னை எனது பெயர் சொல்லி கூப்பிடுகிறார்களே, என உணர்ந்த முகுந்தன் "கடவுளே, என்னை அழைக்கிற இந்த மனிதர் எனது அப்பா பற்றி தகவல் சொல்வதற்காகவேண்டியே என்னை அழைத்திருக்க வேண்டும்" என மனதிற்குள் எண்ணியபடி, ஒரு பக்கம் சந்தோசம், ஒரு பக்கம் ஆவல், ஒரு பக்கம் எதிர்பார்ப்பு என பல உணர்வுகளை கண்களுக்குள் ஒழித்து வைத்தபடி, மெதுவாக கண்களை மூடிக்கொண்டு வலப்பக்கமாக குரல் வந்த பின் திசை நோக்கு 'கடவுளே கடவுளே..' என திரும்பினான் முகுந்தன். 

"முகுந்தன்..!!"

என்றவாறு பின்னாலே ஒரு பெண் நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவளைப் பார்த்ததும் திடீரென முகத்தை திருப்பிக்கொண்டான் முகுந்தன். காரணம் அவள் முகம் பார்க்கக் கூடியதாய் இல்லை. வலப்புற காதும் வலப்புற கண் மணியும் முகத்தில் இல்லை. மூக்கின் ஒரு துவாரம் மட்டுமே இருக்கிறது. வலப்புற கன்னம் ஒரு பயங்கர குழி போன்று அதனூடாக வலப்புற பல்தாடை கொஞ்சம் வெளியே தெரிகிறது. ஆக வலப்புற முகம் சிதைந்திருக்கிறது. வலப்புற வலக்கையில் அரைவாசி இல்லை. ஒரு செம்மஞ்சள் நிற சட்டை அணிந்திருக்கிறாள். கால்களில் ஒரு தேய்ந்த செருப்பு. கூந்தல் வாரி ஒரு வாரம் இருக்கும். இதுவே அந்த பெண்ணின் தோற்றம்.

"கடவுளே.. இது என்ன அலங்கோலமான முகம்.. சிதைக்கப்பட்ட உருவம்.. இவளது வலப்பக்கத்தில் துப்பாக்கி ரவைகள் அல்லது செல் துகள்கள் கண்டபடி பாய்ந்திருக்க வேண்டும். வலப்பக்கமாக வந்த குண்டு இவள் வலப்பக்க முகத்தை சிதைத்து போய் இருக்குறது..இவள் வைத்திய சாலையிலேயே இறந்திருக்கலாமே..இப்படி எப்படி இந்த சமூகத்தில் வாழும் இந்த பெண்...?? ஏன் இவளை வைத்தியர்கள் காப்பாற்றினார்கள்?!!!"

ஆச்சரியத்தில் உறைந்து போன முகுந்தனையும் அவன் நண்பனையும் அடுத்து அவள் வாயிலிருந்து வந்த "முகுந்தன்.." என்கின்ற தள தளத்த வார்த்தை வழமைக்கு கொண்டுவந்தது.

"முகுந்தன்.. என்னை தெரிகிறதா??"

"இல்லை..யே.." 

என அருகில் சென்று கொஞ்சம் அவளை உற்றுப் பார்த்த முகுந்தன். "டேய்... கவிதாவா...ஐயோ..." என அவளை கட்டி அணைத்தபடி சத்தமிட்டு அழ ஆரம்பித்தான் முகுந்தன்.

ஆமாம். அவள் கவிதா. இவன் காதலி. ஆறுமாதத்திற்கு முதல் கடைசியாக முள்ளி வாய்க்காலில் வைத்து கதைத்தவர்கள் மறு நாளே முள்ளி வாய்க்காலிலிருந்து வெளியேற்றப் பட்டார்கள் அனைவரையும் போன்று. அன்று பிரிக்கப்பட்ட இந்த காதலர்கள் இன்றுதான் மீண்டும் பார்த்துக் கொள்கிறார்கள். தன முழு நிலா இப்பொழுது தேய்ந்து போய் இருப்பதை இவனால் ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை. 

"கவிதா... உன்னிடமிருந்த எனது கண்களை யார் பறித்தார்கள்? என் முகத்தை எனது கைகளை விட உனது விரல்கள்தானே அதிகம் தாங்கின.. அவை எங்கே இப்பொழுது?? உனது முகத்தில் இருந்த அந்த அழகிய பௌர்ணமி எங்கே?? உன்னை யார் சிதைத்தார்கள்.. சொல் கவிதா??? உனது கரத்தை எங்கே விட்டு விட்டு வந்தாய்?? அது என்னுடையது அல்லவா? உன் முகத்தை சிதைத்தவர்களை சொல்.. இன்றே வதைத்து கொல்கிறேன்.. இது என்ன கவிதா... உன்னை நான் இப்படி பார்ப்பதை விட இருவரும் இறுதியாக ஒன்றாக நாம் இருந்த அந்த முள்ளி வாய்க்கால் பங்கருக்குள்ளே இறந்திருக்கலாம்.. ஐயோ.. கடவுளே... நீ ஏன் இவ்வளவு வன்மைக்காரன்?? எனது பூவிற்கு நான் இங்கு கொடி வைத்திருக்கிறேன், நீ ஏன் அதை இப்படி கசக்கி வைத்திருக்கிறாய்..??? கடவுளே.. நீ ஒரு வன்மைக்காரன் தான்.. இவளை பார்.. இவள் உடலை சிதைத்து யார் உனக்கு பலிகொடுத்தார்...?? 

தனது இரு கைகளாலும் கவிதாவை இறுக்கி அணைத்தபடி புலம்பிக்கொண்டிருந்த முகுந்தன் அவள் முகத்தை நிமிர்த்தி, இவன் விரல்களால் தடவி, காணாமல் போன அவள் வலக் கண்ணிலும், வலக் காதிலும், வலக் கன்னத்திலும் இவன் உதடு பரப்பி, எச்சில் படிய ஆசை ஆசையாய் முத்தமிட்டு தனது வீடு நோக்கி அழைத்துச்சென்றான் முகுந்தன்.

"கவி, உன்னை உயிரில் சுமந்தேன். முள்ளி வாய்க்கால் உன்னை சிதைத்தாலும் உன்னை நான் மீண்டும் சிற்பம் ஆக்குவேன், எனது வாழ்க்கைத் தோட்டத்தில். வா.. உனது ஒற்றைக் கண் களவாடப் பட்டதிலிருந்து உனது கண்ணீர் அரைவாசியாய் குறைக்கப் பட்டாயிற்று.. இனி, அந்த இடக்கண்ணில் கூட நான் அதை பார்க்க மாட்டேன். நீயும்தான். இந்த உலகமும்தான்..வா கவிதா.. நாம் வாழ்ந்துவிடலாம் அழகிய கவிதைகளாக.." என கவிதாவை அணைத்துக்கொண்டு தனது வீடு நோக்கி பயணித்தான் முகுந்தன். 


.

Tuesday, October 18, 2011

எழுத்துக்களால் வரையப்ட்ட சித்திரம் - பஸ்லி ஹமீட்

எனது கவிதை தொகுப்பு மீதான இன்னுமொரு இரசனைக் குறிப்பு + விமர்சனம். 
இதை எழுதியிருப்பவர் (இரசித்திருப்பவர்+ விமர்சித்திருப்பவர்) இலங்கையின் 
ஒரு இளம் படைப்பாளியும் வளர்ந்துவரும் கவிஞனுமாகிய பஸ்லி. 
இது மிகவும்ஒரு காத்திரமான, சுவாரஷ்யமான இரசனைப் பகிர்வு. இது இவரின்
 தனித்துவமான படைப்பாற்றலையும் திறனாய்வையும்  கோடிடுகிறது. இந்த விமர்சனத்தை பகிர்ந்த கவித்தோழன் பஸ்லி ஹமீட் அவர்களுக்கு எனது மனமார்ந்த நன்றிகள்.

எழுத்துக்களால் வரையப்ட்ட சித்திரம் பி. அமல்ராஜின் 'கிறுக்கல்கள் சித்திரமாகின்றன' கவிதைத் தொகுப்பு. 76 பக்கங்களில் நீளும் 18 கவிதைகளும் புதுக் கவிதைகளாகவே உள்ளன. புத்தகத்தை திறந்ததிலிருந்து மூடும்வரை கண்களை ஒரே சீராக வைத்துக் கோண்டு வாசிக்கக் கூடிய வண்ணம் அழகிய முறையில் அச்சுக் கோர்க்கப்பட்டுள்ளது. அமல்ராஜ் ஒரு வளர்ந்துவரும் இளம் கவிஞராக இருக்கின்ற போதிலும் அவரது கவிதைகளைப் படிக்கும் போது அவை சிறு கன்றுகளாயன்றி பெரு வருட்சங்களாய் விரிந்திருப்பதை காணக்கூயதாய் உள்ளது. தனக்கென ஒரு தனித்துவமான நடையை அமைத்துக் கொண்டு இவர் கவி பாடும் விதம் பொதுவாக எல்லோரையும் கவர்ந்திலுக்கிறது. இன்றைய இளம் தலைமுறையினரில் மிகவும் எதிர்பார்க்கப்படும் கவஞராக அமல்ராஜ் திகழ்கிறார்.

ஒரு நல்ல கவிதையை வாசிப்பதில் கிடைக்கும் திருப்தி மிகவும் அலாதியானது. ஐந்து நட்சத்திர விடுதிகளில் பரிமாரப்படும் உயர்ரக உணவுகளிலும் சுவையானது. 'கவிதை' என்ற சொல்லை உச்சரிக்கும் போதே மனதில் ஒரு இனிமை படர்கிறது. எழுத்துக்களின் சுவை மிகுந்த பகுதியான கவிதைகள் பல வடிவங்களில் எழுதப்படுகின்ற போதிலும் புதுக் கவிதைகளே அவற்றுள் பிரதானமான வடிவமாக மாறியிருப்தைக் காணலாம். இன்று பெரும்பாலான கவிதைகள் புதுக் கவிதைகளாகவே வெளிவருகின்றன. வரையறையின்றி சுதந்திரமாக எழுதக் கூடிய இலகுவான தன்மையே இளையவர் முதல் முதியவர் வரை இவ்வடிவத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான காரணமாய் இருக்கலாம். இந்த இலகவான தன்மையே சில வேலைகளில் புதுக் கவிதைகளுக்கு பாதகமாகவும் அமைகின்றன. சொற்களிலிருந்து கவித்துவ அழகு கவனிக்கப்படாது வெறும் வசனக் கோர்வைகளை உடைத்து கவிதையாக வழங்கும் போது அது புதுக் கவிதைகளின் மதிப்பினை இழக்கச் செய்கின்றது. ஆனால் அமல்ராஜின் கவிதைகளோ புதுக் கவிதைகளுக்கு அழகு சேர்க்கிறது. இவரது கவிதைகளில் மதிப்பிட்டுச் சொல்லக்கூடிய சிறப்பம்சங்கள் பல. கவிதையை தொடங்கி முடிக்கும் வரையில் நகர்த்திச் செல்லும் விதம் அதில் குறிப்பிட்டுச் சொல்லத்தக்கது. ஒரு கதையை நகர்த்துவதற்குச் சமனான மொழிநடையைக் கையாளும் இவர் ஆரம்பத்திலிருந்து இருதிவரை வரிகளை அடுக்கும்போது சுவை சரியாமல் பார்த்துக் கொள்வதுடன் ஒவ்வொரு வரிகளிலும் அடுத்தடுத்து வரும் வரிகளின் மீதான எதிர்பார்ப்பையும் தூண்டச் செய்கிறார். இதனால் கவிதை நீளமானதாக இருந்தாலும் அலுப்புத் தட்டாமல் இரசித்து வாசிக்க முடிகிறது. தேவையான இடங்களில் நகைச்சுவை மற்றும் சிலேடைகளையும் சரியான அளவில் உபயோகிப்பது அமல்ராஜ் கவிதைகளில் கையாளும் இன்னுமொரு உத்தியாகச் சொல்லலாம். ஒரு பூரணமான புதுக் கவிதையைப் படைப்பதற்கான சரியான அளவுகோல்கள் இவரிடத்தில் இருப்பதையே இதிலிருந்து உணரக்கூடியதாய் உள்ளது.


இனி அமல்ராஜின் 'கிறுக்கல்கள் சித்திரமாகின்றன' தொகுப்பின் கவிதைகளைப் பார்ப்போமானால் காதல், சமூகப் பிரச்சினை மற்றும் யுத்தமும் அதன் பிரதிபலிப்புகளையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு கவிதைகள் வரையப் பட்டிருப்பதை காண முடிகின்றது. தாயைப் பாடாத கவிஞன் இல்லை என்றால் அதைப் பொய் என்று சொல்ல முடியாது. அமல்ராஜும் முதல் கவிதையில் தாயைப் பாடியுள்ளார்.

'............................
கொடுத்து வைத்தவன்
நான்.
இருபத்து நான்கு மணிநேர
தெய்வ தரிசனம்
எனது வீட்டில்.
பகலில் தெய்வம்
சமயலறையில்
இரவில் தெய்வம்
படுக்கையறையில்...............'

தாயை அதி உச்சியில் வைத்துக் கவி வடித்துள்ளார் அமல்ராஜ். தாயின் பெறுமதியை அழகாக விளக்கும் இக் கவிதைக்கு 'தியாகம் அவள் பெயர்' என்று தலைப்பிட்டுள்ளார். 'உன்னை உரசி உரசிப் பார்த்ததில்தான் எனக்கு உணர்வே வந்தது' என்று எம் உணர்வுகளையும் தொடுகிறார் அமல்ராஜ். தாய்மை என்பதை ஒவ்வொரு பெண்ணும் தனக்குக் கிடைத்த பெரும் அதிஷ்டம் என்றே கருதுகிறாள், அதே போன்றே ஒவ்வொரு பிள்ளையும் தனது தாய் தனக்கக் கிடைத்த பெரும் அதிஷ்டம் என்று கருத வேண்டும் என்பதையே இக்கவிதை எமக்குக் கற்றுத் தருகின்றது. இக் கவிதையின் ஒவ்வொரு வரிகளும் தாயை நன்றியுணர்வுடன் பார்க்கின்றன.

'.................................
தாமரை போர்த்திய
பரந்த குளம்,
நடை சொல்லித்தந்த
உயரக் குளக்கட்டு,
விரும்பிக் குளித்த
ஆலடி இறக்கம்,
விரும்பாமல் போன
வீதியோர நேசறி,
வேண்டுமென்றே கலைத்த
பனைமரத்துத் தேனி................'

என்று நீளும் 'ஊர்ப்பக்கம்' கவிதையில் மறந்துபோன ஞாபகங்களை மீட்டி கோர்வையாய்க் கோர்த்திருக்கிறார் அமல்ராஜ். நவீன புகைப்படக் கருவிகள்கூட பிடிக்காத படங்களை ஒரு கவிஞனின் கற்பனை படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது என்பதை நிரூபித்திருக்கிறார் அமல்ராஜ். ஒரு கிராமத்து தமிழ் சினிமாவின் பாடல் காட்சி போல் இக்கவிதை எம் மனத்திரையில் காட்சிப்படுத்தப்படுகின்றது. வெறும் ஞாபகங்களை மட்டும் சுமந்து கொண்டு பிறந்து வளர்ந்த மண்ணை விட்டுப் பிரிந்து சென்ற ஒரு இளைஞனின் உணர்வுகளில் உள்ள ஏக்கம் அருமையாக இக்கவிதையில் பிரதிபலிக்கப்பட்டுள்ளது. வரிக்கு வரி சொந்த மண்ணின் வாசனை, வளங்கள் மற்றும் சிறப்பு என்பன அழகாக எடுத்துக் காட்டப்பட்டுள்ளது. கவிதையைப் படித்து முடித்ததும் அமல்ராஜின் கிராமத்துக்கு சென்றுவந்த அனுபவம் எம் மனதுக்குக் கிடைக்கிறது.

'............................
அவள்
கையிலிருக்கும்
கைக்குட்டையும்
இடுப்பிலிருக்கும்
காற்சட்டையும்
ஒரே நீளம்
ஒரே அகலம்............................'

இது 'புதுமைப் பெண்ணும் தோற்றுப்போன ஆணும்' என்ற கவிதையின் சில வரிகள். நாகரீகம் என்ற மாய வலைக்குள் சிக்கித் தவிக்கும் நமது பெண்களைப் பற்றி எழுதுகிறார் அமல்ராஜ். பொதுவாக தெற்காசிய நாடுகளில் வாழும் சமுதாயத்தில் குடும்பம் என்பது முக்கியத்துவம் பெறுவதனால் இங்கு ஒழுக்கம் மிகவும் உயர்வாகவே கருதப்படுகின்றது. ஒழுக்கம் என்பது நடத்தையைப் பொறுத்ததாக இருந்தாலும் ஒரு பெண்ணின் ஒழுக்கம் ஆணையும் பாதிக்கின்றது. 'உங்கள் பார்வையை மாற்றிக் கொள்ளுங்கள்' என்று பெண்ணியம் பேசுபவர்கள் சொன்னாலும் பூவைத் தேடி வண்டுகள் செல்வது விதி. அது போன்றுதான் ஆண்கள் பெண்களைப் பார்ப்பதென்பது விதி, அப்படி பார்க்காவிட்டால் அவனில் ஏதோ ஒரு வியாதி. எனவே ஆடை என்பது ஒழுக்கத்தில் ஒரு முக்கியமான விடயமாக இருப்பதனால் அது பற்றிய அமல்ராஜின் ஆதங்கங்கள் இக் கவிதையில் சிறப்பாக வெளிப்பட்டிருக்கின்றது.

'...................................
அவளிடத்தில்
காண்பதெல்லாம்
அழுகையும் அவஸ்தையும்தான்.
கணவனின் சேட்டை
போட்டுக்கொள்கிறாள்1
மகன் படத்தை
அணைத்துக்கொள்கிறாள்!!
இவற்றை விட
என்ன இருக்கிறது
அவளிடம்...........................'

யுத்தத்தில் நேரடியாகப் பாதிக்கப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான மக்களுள் ஒருத்தியின் வாக்குமூலத்தினை 'முள்ளிவாய்க்கால் முடிவுரை' என்ற தலைப்பில் கவிதையாய்ப் பதிந்திருக்கிறார் அமல்ராஜ். நடந்தோய்ந்த யுத்தத்தில் எமக்குக் காணக் கிடைக்காதவைகளில் ஒரு துளியை எம் கண்முன் நிறுத்துகிறார் இவர். யுத்தத்தின் தீர்ப்பு எவ்வளவு கொடூரமானது என்பதை கண்ணீர் கசியும் வரிகளில் காட்டுகிறார் அமல்ராஜ். இந்த வரிகளினூடாக இவர் எழுப்பும் மனிதாபிமானம் பற்றிய கேள்வி எம் மனங்களிலும் எழுகிறது.

'...................................
சொத்தை இழந்தோம்
செத்துவிடவில்லை.
மண்ணை இழந்தோம்
மாண்டுவிடவில்லை.
மானமிழந்தோம்
மண்டியிடவுமில்லை.............................'

அமல்ராஜின் வீரமான வரிகள் 'பயணங்கள் முடிவதில்லை' என்ற கவிதையில் பயணிக்கின்றது. யுத்தத்தில் பெற்றக் கொண்டவற்றை விடவும் இழந்தவைகள்தான் அதிகம் என்பதனால் மனதைத் தளரவிடாது உள்ளத்துக்கு தெம்பளிக்கிறது இவரது வரிகள். யுத்தத்தில் நேரடியாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ பாதிக்கப்பட்ட சமுதாயத்தில் தானும் ஒரு அங்கத்தவன் என்ற அடிப்படையில் இவரது உள்ளக் குமுரல்கள் இக் கவிதையில் வெடித்துள்ளது.

'இரண்டு இருக்கை,
ஒற்றை யன்னல்,
ஒற்றைக்காற்றாடி,
வயதாகிப்போன மின்குமிழ்.

பயணம் ஆரம்பம்
பாதியில் என் மனம்
இம்முறையும்
மீதி இருக்கையில்
ஒரு
மூதாட்டி வேண்டாம்.......................'

தாயைப் பாடாத கவிஞன் இல்லை என்று சொன்னேன். ஆனால் காதலைப் பாடாவிட்டால் அவன் கவிஞனே இல்லை என்று சொல்லுமளவிற்கு எல்லாக் கவிஞர்களுமே காதலைப் பாடுகின்றனர். அமல்ராஜும் இத் தொகுப்பில் பல கவிதைகளில் காதலின் பல கோணங்களையும் விலாசியுள்ளார் இது 'ஒரு ரயில் பயணம்' என்ற கவிதையின் ஆரம்ப வரிகள். காதலை எல்லோருமே உணர்கிறார்கள் ஆனால் ஒரு சிலரே அதை அனுபவிக்கிறார்கள். காதலை ஒரு கவிஞன் உணர்வது அதை அனுபவிப்பதற்குச் சமனானது என்று சொல்லலாம். சமகால இளைஞர்களின் இதயத்துடிப்புகளை வரிகளாக வடித்துத் தந்திருக்கிறார் அமல்ராஜ். பூத்துக் குலுங்கும் இளமைப் பருவத்தில் இவர் இருப்பதனால் சிலவேலை இது இவரின் சொந்த அனுபவமாகவும் இருக்கலாம். இக் கவிதையை படித்த யாரும் ரயிலில் பயணிக்க நோந்தால் பக்கத்து இருக்கையில் ஒரு மங்கையோ அல்லது மூதாட்டியோ வந்தமரும் போது நிச்சயமாக அமல்ராஜை நினைக்காமலிருக்க மாட்டார்கள்.

'எனது
பழைய நாளேடுகளின்
பழைய பக்கங்கள்..........'

ஆரம்பிக்கும் 'எனது ஆட்டோகிராப்' கவிதை

'............................
என் ஆட்டோகிராப்
இன்னும் எழுதப்படுகிறது.'

என்ற வரிகளுடன் நிறைவடைகிறது. இந்தக் கவிதையிலும் பழைய ஞபகங்களை மீட்டிப் பார்த்திருக்கிறார் அமல்ராஜ். இது பதியப்பட்ட ஆட்டோகிராப் என்று இவர் சொல்வதால் மழலைப் பருவத்தினை ஆட்டோகிராபில் பதிந்து காட்டியிருப்பது எந்தளவுக்குப் பொறுத்தம் என்று சொல்லத் தெரியவில்லை. ஆட்டோகிராப் பள்ளிப் பருவத்திலிருந்து எழுதியிருக்கலாம் என்பது எனது அபிப்பிராயம்.

அமல்ராஜின் கவிதைகள் அனைத்திலுமே நடைமுறை பாவனையில் உள்ள எளிமையான சொற்களே கையாளப்பட்டிருப்பதால் அர்த்தம் தேடுவதற்காக அகராதியைப் புரட்டிக் கொண்டிருக்கத் தேவையில்லை. இது இவரது கவிதைகளை மிக இலகுவாக வாசகர்கள் அரவணைத்துக் கொள்வதற்கு ஏதுவாக இருக்கிறது. அடுத்து இவர் புதுக் கவிதைகளில் மட்டும் கவனம் செலுத்தியிருப்பதனால் நல்ல தேர்ச்சி பெற்றிருப்பதுடன் இக் கவிதைத் தொகுப்பும் தனித்துவமாகவும், வித்தியாசமாகவும் தெரிகிறது. இத் தொகுப்பில் உள்ள கவிதைகள் குருகிய அல்லது நீண்ட கால இடைவெளிகளில் எழுதப்பட்டதாயிருக்கக் கூடும். அலரிப் பூ, அல்லிப் பூ, விரும்பி, விரும்பாத போன்ற சில சொற்கள் அடுத்தடுத்து சில கவிதைகளிலும் காணக்கூடியதாயிருப்பதே அப்படி எண்ணத் தோன்றுகிறது. கவிதைகளைத் தொகுத்தபோது அமல்ராஜ் இதனைக் கவனத்தில் கொண்டிருக்கலாம். புத்தகக் கட்டமைப்பு திருப்திபடும்படியாகத்தான் இருக்கிறது. கவிதைகளை அழகான தெளிவான எழுத்துக்களில் அச்சிட்டிருக்கிறார்கள்.

இத் தொகுப்பிலுள்ள கவிதைகளிலும் பாரிய அளவிலான உயர்ச்சியை சமகாலத்தில் அமல்ராஜின் கவிதைகளில் காணக்கூடிதாய் இருப்பதை இங்கு குறிப்பிட்டே ஆக வேண்டும். வித்தியாசமான கருக்களை பொறுக்கியெடுத்து சிலேடை கலந்து முழுவதும் சுவையாய் புதுக் கவிதை படைப்பதில் சம காலத்தில் அமல்ராஜ்; கோடிட்டுக் காட்டப்பட வேண்டியவர். இவரது வாசகர்களுள் நானும் ஒரு நீண்டகால அங்கத்தவன்.

ஒரு நதியின் ஆரம்பம் மிகவும் அழகானதாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் அது சமுத்திரத்தைச் சென்று சங்கமிக்கும் வரையில் ஏராளமான இடர்களுக்கு முகம் கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது. அமல்ராஜ்..... உங்கள் இலக்கியப் பயணத்தின் ஆரம்பமும் ஒரு நீர்வீழ்ச்சியைப் போன்று மிகவும் அழகாக உள்ளது. இனிவரும் காலங்களில் நீங்கள் பெரும் பள்ளங்களில் விழ நேரலாம், பெரும் பாறைகளோடு மோத வேண்டிவரலாம் திடமான மனதுடன் முகம் கொடுங்கள். உங்களுக்கென ஒருதனியான பாதையை அதைத்துக் கொண்டு பெரும் சமுத்திரத்தைச் சென்றடைவீர்கள் என்பது உறுதி.

அமல்ராஜ், நீங்கள் கிறுக்கியவைகளை சித்திரமாக்கிவிட்டீர்கள். இனி செதுக்குங்கள் அவை சிற்பமாகட்டும்.

உங்களுக்கு என் இனிய வாழ்த்துக்கள் அமல்ராஜ்!


- பஸ்லி ஹமீட் -




.

Sunday, October 16, 2011

பத்துமாத இலக்கிய பயணமும் அசராமல் நடக்க வைத்தவர்களும்.

இலக்கிய வாழ்க்கை என்பது நான் அதிகம் ஆசைப்பட்ட ஒன்று. அதிலும் வாழும் இலக்கியத்தை என்னோடு வைத்திருக்க வேண்டும் என்பதில் நான் அதிகம் அக்கறையாகவே இருந்திருக்கிறேன். இந்த எனது பத்து மாத இலக்கிய பயணம் நான் எதிர்பார்க்காத அளவு வெற்றிகரமாகவே சென்றுகொண்டிருக்கிறது என்று சொன்னாலும் நான் பட்ட கஷ்டமும் கொஞ்சநெஞ்சமல்ல. எனது கவிதை நூலை முதன் முறையாக ரசித்து அந்த ரசனையை மற்றவர்களுக்கும் கொண்டு போய் சேர்க்க வேண்டும் என முயற்சித்து அதை செய்தவர் எனது அன்பிற்குரிய வெலிகம ரிம்ஸா. அவரது முதலாவது ரசனைக்குறிப்பு வார்ப்பு, தமிழ் ஆதொர்ஸ் போன்ற இணைய சஞ்சிகைகளிலும் இருக்கிறம் என்கின்ற நமது தேச பத்திரிகையிலும் வெளிவந்தது.

முதலாவதாக வெளிவந்த இந்த கட்டுரைகளே இந்த இலக்கிய உலகத்திற்கும், இப்பொழுது எனக்கு இருக்கும் அதிகமான இலக்கிய நண்பர்களுக்கும் என்னை முதலாவதாக அறிமுகப் படுத்திவைத்தது எனலாம். இந்த அறிமுகம் என்னை மன்னார் அமுதனின் அக்குரோணி வெளியீடு விழாவில் இடம்பெற்ற கவியரங்கம் (நன்றி மன்னார் அமுதன்), ஜீவநதியின் நான்காம் ஆண்டு கவியரங்கம்(நன்றி பரணீ மற்றும் துஷி), லண்டன் தமிழ் வானொலியில் வெளியான எனது கன்னி நேர்காணல், வசந்தம் தொலைக்காட்சியில் இடம்பெற்ற முதலாவது தொலைகாட்சி நேர்காணல் போன்ற பல காத்திரமான, சுவாரஸ்யமான இலக்கிய அனுபவத்திற்கு என்னை கொண்டு சென்றது. அத்தோடு பல மூத்த இலக்கிய படைப்பாளிகளுடனான நட்பையும் பெற்றுத்தந்திருக்கிறது.

வார்ப்பு இணைய இதழில் வெளியாகிய எனது கவிதை நூல் பற்றிய ரசனைக்குறிப்பை காண இங்கே சொடுக்கவும்:
http://www.vaarppu.com/review.php?rvw_id=88

தமிழ் ஆதேர்ஸ் இணைய இதழில் வெளியாகிய எனது கவிதை நூல் பற்றிய ரசனைக்குறிப்பைக் காண இங்கே சொடுக்கவும்:
http://tamilauthors.com/04/148.html

தமிழ் பேசும் மக்களின் தேசிய சஞ்சிகையான 'இருக்கிறம்' சஞ்சிகையில் வெளியான ரசனைக்குறிப்பு:


லண்டன் தமிழ் வானொலியில் இடம்பெற்ற எனது செவ்வியை செவிமடுக்க இங்கே சொடுக்கவும்:(நன்றி ஷைபா மாலிக் மற்றும் நாடா மோகன்)
LTR - எனது நேர்காணல்

வசந்தம் தொலைக்காட்சியில் இடம்பெற்ற செவ்வியின் வீடியோ பதிவை வெகு விரைவில் பகிர்வேன்.(நன்றி கவிஞர் அஸ்மின்)

இதன் தொடர்ச்சியாக இன்று வீரகேசரியில் வெளியாகியிருக்கும் எனது நூல் பற்றிய விமர்சனம். இந்த விமர்சனத்தை எழுதிய வெலிகம ரிம்ஸா அவர்களுக்கும் வீரகேசரி வாரவெளியீட்டிற்கும் எனது மனமார்ந்த நன்றிகளும் பாராட்டுக்களும்.



.

Saturday, October 15, 2011

அவள் விழியும் எனது பார்வையும்..


கடல் குளித்து வந்தவன்
இந்த முத்தை
என் வீதியில்
தவறி போயிருக்கவேண்டும்..

சந்தேகமே இல்லை.
இவள்தான்
படைத்திருக்க வேண்டும்
பிரமனை.

அவள்
விளித்ததில்
விழுந்தவன் - இன்னும்
முளித்ததாய் இல்லை.

என்
விழிகளில் கிடக்கும்
அவள்
விம்பங்களை விலக்கியபடி
எத்தனை நாள் - அவளை
கனவிலே முத்தமிட்டுக்கொள்வது..??

அவள்
வந்துபோகும் கனவுக்கும்
கற்பிருக்கவேண்டும் -
அதிகம் வெட்கப்படுகிறதே..

அவளைப்பார்த்ததில்
சுட்ட இரத்தம் - இன்னும்
சூடாறவில்லை
சூடேற்றுவதை தவிர..

வலிந்து இழுத்த
அவள் பார்வை
இன்னும் என்
வலது சோணை அறையில்
வற்றாத குருதியை
வடித்து குடித்து
விரதம் கிடக்கிறதே..

என்னமோ
அவள்
உருண்டை விழிகளுக்குள்
பிரண்ட பார்வை
அங்கேயே
உருள்கிறதே தவிர - அங்கிருந்து
விலகுவதாய் இல்லை.


நன்றி வார்ப்பு.


.

அன்பின் என்மனமே,

அன்பின் என்மனமே,

அவள் போகட்டும்.
விட்டுவிடு..

அவள்
வந்ததால்
போன சந்தோசம்
அவள்
போவதில்
வரட்டுமே..

நீ அடிக்கடி சொல்வாய்,
மற்றவரோடு மட்டும்
நன்றாக பேசுகிறாள்,
என்னை மட்டும்
நன்றாக ஏசுகிறாள்..

அவள் போகட்டும்.
விட்டுவிடு..

மனமே,
நீ அழுவதால்
உனக்கு - நான்
ஆறுதல்தான் சொல்ல முடியும்
அவளையா கொல்ல முடியும்??

அவள் உன்னைத்தான்
புன்னகைத்தாள்
நீ - காதலித்தாய்.
இப்போ -
இன்னொருவனை புன்னகைக்கிறாள்
நீ - விட்டு விடுகிறாய்.
உனது வியாபாரத்திலும் - ஓர்
தர்மம் இருக்கிறது பார்..

உன்னை - நீ
ஏமாற்றுகிறாய் என்றா
அஞ்சுகிறாய்?
மனமே,
அப்படியெனின்
அவள்
தன்னையும்
உன்னையும்
சேர்த்தல்லவா ஏமாற்றிப்போகிறாள்??

மனமே,
நீ ஒரு கூடு,
அதில் - நேற்று
இவளொருத்தி இருந்தாள்.
இதில் - நாளை
இன்னொருத்தி வருவாள்.
அவர்கள்
இழப்பிற்காய் அஞ்சாதே,
அவர்கள் வந்துபோவதால்
நீ அடையும்
களைப்பிற்காய் அஞ்சு.

என் மனமே,
ஒன்று தெரியுமா
உனக்கு,
உன்னாலேதான் - என்
கண்கள் கலங்குகின்றன.
கனவுகள் இறக்கின்றன.
கவிதைகளும் பிறக்கின்றன.
ஆக,
அவள் நகர்ந்து விட்டாள் - அது
அவள் இஷ்டம்
நீ நூர்ந்து விடாதே - இது
எனக்கு கஷ்டம்.


.

Thursday, October 13, 2011

ஆப்பு எப்பிடிங்க கண்ணுக்கு தெரியும்??


காதலைப் பற்றி அதிகம் எழுதக்கூடாது என்பது எனது பேனா எனக்கு போட்டு வைத்திருக்கும் ஒரு கண்டிப்பான கட்டளை. அதை மீறியும் பல தடவைகள் எழுத எத்தனிக்கும் பொழுது எனது விரல்கள் கூட அந்த கட்டளையை ஞாபகப் படுத்தும். என்ன செய்வது? நான் அதிகம் இளைஞர்களை நேசிப்பவன். ஆக, இந்த காதல் அவர்களின் ஒரு முக்கியமான அம்சம். அப்படியிருக்க எப்படி அதை நான் முற்று முழுதாக ஒதுக்கி வைப்பது என்பது எனது மனம் பேதலிக்கும் ஒரு விடயம். இருந்தும் அந்த கட்டளையில் அதிகம் கண்டிப்பாக இருந்த எனது மனம் இன்று எனது நண்பன் ஒருவனை நீண்ட நாட்களுக்கு பின் கண்டதும் காதலைப் பற்றி எழுதி விடவேண்டும் என்று எனது மனம் அடம்பிடித்ததை என்னால் மறுக்க முடியவில்லை. ஆகவே மீண்டும் ஒரு காதல் பதிவு. இந்த பதிவை நான் இடுவதற்கு முக்கியமான ஒரு காரணமும் இருக்கிறது. அது என்னவென்றால் இப்படியும் நாகரீகமற்ற காதல்களும் நரம்பற்ற காதலிகளும் நமது சமூதாயத்தில் நடமாடுகிறார்கள் என்கின்ற ஒரு ஆச்சரியமூட்டும் செய்தியை நம் இளைஞர்களுக்கு பாடமாக சொல்லிக்கொடுக்கும் ஒரு அனுபவமேயாகும்.

இவன் எனது நீண்டகால காரியாலய நண்பன். ஒன்றாக மன்னாரில் நாங்கள் வேலை செய்த தருணங்களை என்றுமே என்னால் மறந்து விட முடியாது. அப்பொழுது அவனிடம் இருந்தவை ஒரு அப்பாவி சிரிப்பும், ஆனந்தப்பேச்சும், அவனை முற்றுமுழுதாக கட்டிப்போட்டிருந்த அவன் காதலும். அவளும் இவனை அப்படியே காதலித்தாள். இருந்தும் அவள் சரியில்லை என்பதை அவனது சகல நண்பர்களும் அவனுக்கு வேண்டிய அளவு சொல்லிக்கொடுத்திருக்கிறார்கள். ஆரம்பித்த காதலை எப்படி நிறுத்துவது. காதல் அனைத்தையும் மறைத்துவிடும் குருட்டு மந்திரம் என்பது இவனுக்கு மட்டும் என்ன விதிவிலக்கா? ஓகோ என காதல் ஓடியது நான்கு வருடங்கள். இவன் உழைப்பில் வாழ்பவள் அந்த காதலி. வீட்டில் இவன் அம்மா அப்பாவும் இவன் உழைத்த பணத்தை பார்த்தது மிக அரிது. அவள் கொறிக்கும் கடலையில் இருந்து அவள் போடும் உள்ளாடை வரை இவன் பணமே. ஆக, இவன் காதலன் அல்ல. அவள் சட்டரீதியற்ற கணவன். என்ன ஒரே ஒரு குறை அவளிடம் தாலி இல்லை. இந்தளவிற்கு அவர்கள் காதல் ஆகா ஓகோ என்று ஓடிய காலம் அந்த நான்கு ஆண்டுகள்.

இவன் நினைத்தது இவளை கொழும்பு வரை கொண்டுவந்து பெரிய படிப்பு எல்லாம் படிப்பிக்க வேண்டும் என்பது. அதன்படி அவளை, அதுதான் மனைவி போன்ற காதலியை கொழும்பு வரை கொண்டுவந்து சகல செலவுகளையும் பொறுப்பேற்று (அவள் கிட் கார்ட் உட்பட இவள் அனைத்தும் இவன் செலவுகளே..) காதலியை நன்றாக படிப்பிக்க வைத்து நல்ல காதலன் என்கின்ற பெயர் பெற ஆசைப்பட்டவன் இவன். காலங்கள் கடந்தன. மன்னிக்கவும் ஓடின. இவள் கொழும்பில். அவன் பொறுப்பில். ஒரு நாள், மாலை நான்கு மணி. அவளை வெள்ளவத்தை கடலோரம் ஊடாக வீடு வரை கூட்டிச் சென்று இராவுணவு உட்பட சகல செலவுகளையும் பார்த்து, எடுத்து அவளை அவள் தங்கியிருந்த வீட்டில் கொண்டு போய் விட்டுவிட்டு இவன் கிளம்ப தயாரானான்.

'டார்லிங், செலவுக்கு காசு இல்லை..' கையை பிடித்தவாறு கூறினாள் அவள். அதுதான் பாக்கெட் மணி கேக்குறாள் மக்கள்ஸ். அதுக்கு நம்ம ஆளு

' ஓ.. எவ்வளவு வேணும் டார்லிங்?'

'ஒரு 2000 போதும்'

'சரி இந்தா...'
என ஒரு புது 2000 ரூபாய் தாளை வெகு வேகமாய் பாக்கெட்டில் இருந்து எடுத்து அவளிடம் நீட்டிய நண்பன் 'குட் நயிட்' சொல்லி தனது வீடு நோக்கி புறப்பட்டான்.

இரவு 8 மணி. வீடில் இருந்த காதலன் ஒரு முறை அவளை தொலைபேசியில் அழைத்துப் பார்ப்போம் என எண்ணி, அவள் இலக்கத்தை அழுத்தி காதில் வைத்தபோது இவன் காதில் கேட்டது 'நீங்கள் அழைக்கும் இலக்கத்தை அடைய முடியவில்லை..' சரி தொலைபேசி ஆப் இல் இருக்கிறது என எண்ணியவன் கொஞ்சம் நேர இடைவெளி கொடுத்து மீண்டும் 9 மணிக்கு அழைத்த பொழுதும் அதே பதிலையே அவனால் கேட்க முடிந்தது. அவ்வாறே முறையாக 10, 11, 12, 1, 2, 3, 4, என இரவிரவாக தன் காதலியை தொலைபேசியில் அழைக்க முயன்றவனுக்கு கிடைத்த பதில் 'நீங்கள் அழைக்கும் இலக்கத்தை அடைய முடியவில்லை' என்பதே.


இரவிரவாக தொலைபேசியில் தேடிய காதலன் மறுநாள் காலையில் அவள் வீட்டிற்கு தொலைபேசி செய்தபொழுது அந்த வீட்டு அம்மா சொன்ன பதில்,

"தம்பி, அவ நேற்று இரவு ஏழு மணிக்கு கடைக்கு போய்டு வாரன் எண்டு போனவ இன்னும் வீட்ட வரல.."

அதிர்ச்சியில் உறைந்த நமது காதலன், அடுத்து தொலைபேசி செய்தது அவளது உற்ற நண்பி ஒருத்திக்கு..

"நான் ரவி பேசுறன், ரீமா எங்க எண்டு தெரியுமா??"

"ஓ, ரவி அண்ணாவா?, அண்ணா நான் சொல்லுறத எண்ணி கவலை படாதீங்க.. நீங்க அவள ஒரு பெர்சனல் கிளாசுக்கு கொண்டுபோய் விட்டீங்களே.. அந்த மாஸ்டர அவ விரும்பி அவரோட நேற்று ஓடி போய்டா.."

"வாட்...????"

"ஆம் அண்ணா, ஒவ்வொரு நாளும் இரவு உங்களோட கதைச்சிட்டு பதினோரு மணில இருந்து காலம ரெண்டு மூணு மணி வரைக்கும் அந்த மாஸ்டரோட போன் கதைப்பா.., அதோட அவட ரெண்டு போனும் மூணு சிம் கார்டும் இருந்திச்சு.. தெரியுமா?.. அந்த மாஸ்டரோட நெடுக வெளில எல்லாம் போவா.. நீங்க ஏன் அண்ணா இப்பிடி அவட ஏமாந்தீங்க??"

சுக்கு நூறாய் உடைந்தவன், இவன் பொறுப்பில் அவளை கொழும்பில் கொண்டுவந்து விட்டதன் காரணமாக இவன் வெள்ளவத்தை காவல் துறையில் சென்று இவளை காணவில்லை என்கின்ற ஒரு முறைப்பாட்டையும் செய்தான். காவல் துறை அவர்களை கண்டுபிடித்து இந்த காதலன் முன்னும் அவள் பெற்றோர்கள் முன்னும் நிறுத்தியபோது தனது புது கணவன் அருகில் குழைந்தபடி நின்றவள் காவல் துறையினருக்கு கொடுத்த இறுதி பதில்,

"இவர நான் லவ் பண்ணினது உண்மை.. ஆனால் இவர் எனக்கு காசு மட்டும் தான் கொடுத்தார்.. அன்பு பாசம் இவைகளை கொடுக்க வில்லை.. அதுதான்.."

"..................."

இந்த கதையை எனது நண்பன் என்னிடம் கூறி முடிக்கும் வரை அமைதியாக இருந்த எனது நா, இறுதியில் உச்சரித்த ஒரே ஒரு வார்த்தை, ஆங்கிலத்தில் எப் (F) இல் தொடங்கி கே (K) யில் முடிந்தது.

ஆண்களே இந்த நவீன காதலிகள் மட்டில் கவனமாக இருங்கள். நீங்கள் ஏமாறக் கூடிய சந்தர்ப்பம் இப்பொழுதெல்லாம் மிக மிக அதிகம்.

பி.கு. இந்த கதை உண்மை சம்பவம் எனினும் இதில் பாவிக்கப்பட்ட பெயர்கள் உண்மையானவை அல்ல.


.

Thursday, October 6, 2011

எல்லாமே ஒரு கணக்கு..


நான் வந்ததும்
நீ போனதும்
காதல் மரித்ததும்
காவியம் ஆனதும்
எல்லாமே - நம்
காலத்தின் கணக்கில்
காலமாய்ப் போச்சே..

நீ சிரித்தாய்
நான் எரிந்தேன்
நீ காதல் சொன்ன நேரம் - நான்
கனவினில் மரித்தேன்.

உன் மனம் திருடினேன்
நீ - என்னை
தினம் வருடினாய்..
முட்டிப்போன நம் மூச்சும் கூட
மணம் முடிப்பதாய் சொன்னாய்.
அன்றும் நம்
விதியின் கணக்கு
விளங்கவே இல்லை நமக்கு.

ஒட்டி உறவாடி - உன்னை
ஓரமாய் களவாடி,
உள்ளங்கையில் நிறுத்தி
ஒய்யாரமாய் முத்தமிட்டேன்.
உன் கன்னக்குழியில் - ஓரமாய்
ஒடுங்கிய சிரிப்பில் - கொஞ்சமாய்
உலகமே மரித்தது.
அன்றும் அது
கருகிப்போன
காலத்தின் கணக்கு என
மறந்தே போச்சே..

உயிரில் கலந்து
உவத்திரம் செய்தாய்,
உதிரம் கொதிக்க
திராவகம் ஊற்றினாய்,
காதலில் கனிந்து
காவியம் இனிக்கையில்
கம்பீரமாய் சொன்னார்கள்.
'இவள் ஒரு சாதி
அவன் மறு சாதி..'

சாதி வந்ததும்,
எப்படி ஒட்டும் - இந்த
காதல் தப்பும்?
மனதை பிரித்து
காதலை எரித்து
சாதியை மதித்தார்கள்
எப்படி புரியும் - இந்த
காடையர்களுக்கு காதல்??

'இது விதியின் வழக்கு - புரிஞ்சுக்கோ
எல்லாமே ஒரு கணக்கு..'

மரணம் தழுவி - நாம்
காரணம் கேட்டபோது
விவரணம் சொல்கிறார்கள்
இப்படி - அந்த
சாதி பாடும் சாக்கடைகள்,

'இது விதியின் வழக்கு - புரிஞ்சுக்கோ
எல்லாமே ஒரு கணக்கு..'


நன்றி 'கவிதை நேரம்', லண்டன் தமிழ் வானொலி.

.

Popular Posts