Saturday, October 15, 2011

அன்பின் என்மனமே,

அன்பின் என்மனமே,

அவள் போகட்டும்.
விட்டுவிடு..

அவள்
வந்ததால்
போன சந்தோசம்
அவள்
போவதில்
வரட்டுமே..

நீ அடிக்கடி சொல்வாய்,
மற்றவரோடு மட்டும்
நன்றாக பேசுகிறாள்,
என்னை மட்டும்
நன்றாக ஏசுகிறாள்..

அவள் போகட்டும்.
விட்டுவிடு..

மனமே,
நீ அழுவதால்
உனக்கு - நான்
ஆறுதல்தான் சொல்ல முடியும்
அவளையா கொல்ல முடியும்??

அவள் உன்னைத்தான்
புன்னகைத்தாள்
நீ - காதலித்தாய்.
இப்போ -
இன்னொருவனை புன்னகைக்கிறாள்
நீ - விட்டு விடுகிறாய்.
உனது வியாபாரத்திலும் - ஓர்
தர்மம் இருக்கிறது பார்..

உன்னை - நீ
ஏமாற்றுகிறாய் என்றா
அஞ்சுகிறாய்?
மனமே,
அப்படியெனின்
அவள்
தன்னையும்
உன்னையும்
சேர்த்தல்லவா ஏமாற்றிப்போகிறாள்??

மனமே,
நீ ஒரு கூடு,
அதில் - நேற்று
இவளொருத்தி இருந்தாள்.
இதில் - நாளை
இன்னொருத்தி வருவாள்.
அவர்கள்
இழப்பிற்காய் அஞ்சாதே,
அவர்கள் வந்துபோவதால்
நீ அடையும்
களைப்பிற்காய் அஞ்சு.

என் மனமே,
ஒன்று தெரியுமா
உனக்கு,
உன்னாலேதான் - என்
கண்கள் கலங்குகின்றன.
கனவுகள் இறக்கின்றன.
கவிதைகளும் பிறக்கின்றன.
ஆக,
அவள் நகர்ந்து விட்டாள் - அது
அவள் இஷ்டம்
நீ நூர்ந்து விடாதே - இது
எனக்கு கஷ்டம்.


.

1 comment:

நிரூபன் said...

மனச் சிறையில் சந்தோசமாக வந்திருந்தவள் விலகிச் செல்லுகையில் சந்தோசமாய் வழியனுப்பி தேற்றிக் கொள் எனும் தத்துவத்தை இக் கவிதை மென்மையாகச் சொல்லி நிற்கிறது.

Popular Posts