Friday, August 26, 2011

நினைவு வெளியெங்கும் உன் ஞாபகங்கள்.


நீ
உதிர்ந்தபோது,
மலராத பூக்கள் கூட
பகிஷ்கரிப்பு செய்ததே..

பொழுது சிரிக்க
பூமி வெளிக்க
சூரியன் கூட
சந்திரனை முந்திக் கொண்டுவர
நீ மட்டும் - நான் இட்ட
திருநீறாய் மறைந்தாய்...

நீ
என்னை வளைத்தாய்
நிலா
தானாய் வளைந்தது.
நான் உன்னை
வெறுக்கும் போதெல்லாம்
ஏனோ - அந்த சூரியன்
நெருப்பாய் சுட்டது..
இத்தனைக்குள்ளும் - என்
நினைவு வெளியெங்கும்
உன் ஞாபகங்கள்
மானம் விட்டு திரிந்தது..

கூடவே இருந்தாய்
குதூகல வெள்ளம் - நான்
கும்பிட்டும் பிரிந்தாய் - தினம்
ஞாபகங்கள் கொல்லும்.

வந்துபோகும் ஞாபகங்கள்
விடிந்தால் கூட
முடிந்து போவதில்லை.
என்
பொழுதுகளும்
விழுதுகளும்
கெஞ்சினாலும் - அவை
மரணிப்பதில்லை.

என் பக்கம்
நீ வந்தாய்
என்
தேகம் சிலிர்த்தது
வானம் சிரித்தது
இரவில் வந்த
தூக்கம் கூட
கவிதை சொன்னது..

தந்த மனதை
திருப்பி கேட்டவள்
தன்
ஞாபகங்களை மட்டும்
தானம் செய்து போனதன்
தர்மம் புரியவில்லை...

நல்லவளே,
நீ வேண்டும் என்று
என்
இரவுகளை விற்றேன்..
அதன் இலாபமோ என்னவோ
உன்
ஞாபகங்கள் மட்டும்
தாராளமாய் கிடக்கிறது
என்னிடம்.

என்
நினைவு வெளியில்
உன் ஞாபகங்கள்..
செத்துப்போன - என்
உணர்வுகளில்
அவற்றின்
சின்ன சின்ன சில்மிசங்கள்.
உன்
ஞாபகங்களோடு
வாழ்கிறவன் நான்.
மறந்துவிடாதே
அவை சாகும் வரை
நீயும் மரணிப்பதில்லை
என்னுள்.


யாழ் இலக்கிய குவியத்தின் சிறந்த கவிதைக்கான பாராட்டைப் பெற்ற கவிதை. நன்றி யாழ் இலக்கிய குவியம்.


3 comments:

காந்தி பனங்கூர் said...

அருமையான கவிதை. வாழ்த்துக்கள்.

பி.அமல்ராஜ் said...

@ காந்தி பனங்கூர்,

Thanks a lot bro..

நிரூபன் said...

வணக்கம் பாஸ்,
ஞாபகச் சிதறல்களுக்குள் புதைந்து போன உங்களின் உள் மன அலைகளை ஒற்றியெடுத்துக் கவிதையாக்கியிருக்கிறீங்க.
ரசித்தேன்.

Popular Posts