Friday, April 13, 2018

பொன்னார் மேனியனே...

Related image


சரியாக மூன்று மணிக்கு வருவேன் என்ற லீனாவை மூன்று முப்பதாகியும் காணவில்லை. ரப்பேல் ஸாதீக், லொறீ, லவ்ரா பௌசினி என எவ்வளவு நேரம்தான் அதே ஒப்பாரிகளையே கேட்டு நேரத்தை ஓட்டிக்கொண்டிருப்பது. வெறுப்புத் திரண்ட முகத்தோடு மீண்டும் முன்னறைக்கு வந்து வலப்பக்கமிருந்த கண்ணாடி அலுமாரியைத் திறந்தான் நீதன். உள்ளே கண்ணாடிச் சித்திரங்களாய் போத்தல்கள். சாராயப் போத்தல்களுக்குக்கூடவா இத்தனை வசீகரம் வேண்டிக்கிடக்கிறது?

ஜக் டானியல்ஸ், ஸ்வாஸ் ரீகல், ப்ளு லேபல், ரெமி மாட்டீன், பஸ்ரிஸ், ஹென்னஸ்ஸி, வொட்கா, ஜின், டக்கிலா, பக்காடி, பேர்னோ என ஒவ்வொன்றும் மந்திரச் சொற்களில் செய்த பெயர்கள். கடைசியில் சொல்லி வைத்தது போலவே அவனுடைய கை பேர்னோவில் போய் நின்றது. பாரீஸ் வந்திறங்கிய முதல் நாளே, நீதனுக்கு இம்சையாய் நாக்கில் ஒட்டிவிட்ட சுவை அது. அதன்பின்னர் தண்ணீரோடு சேர்ந்துவரும் அந்தச் மஞ்சள் திரவத்தை கற்பனை செய்தாலே மூளையெல்லாம் நாவாய் மாறிவிடுகிறது அவனுக்கு.

அந்தப் பேர்னோவை எடுத்து அருகிலிருந்த குவளையில் ஊற்றிக்கொண்டான் நீதன். குளிர்சாதனப் பெட்டியிலிருந்த தண்ணீரை எடுத்து பேர்னோவுடன் கலந்து முதல் வாயை இழுத்தான். சில் என்று தொண்டையில் இறங்கிப் பின் சூடு உடம்பில் பரவியது. ஜன்னல் நோக்கி நடந்துபோய் மீண்டும் ஒருதடவை கீழே பார்த்தான். யாருமில்லை. மண்டைக்குள் சுளீரெனச் சுட்ட ஆத்திரத்தில் அருகிலிருந்த ரீப்போ மேசையை ஓங்கி எற்ற, அது சுவரில் போய் மோதி அருகிலிருந்த ஹிட்டாரின் மேல் 'தொம்' என விழுந்தது. 'இந்த சனியன் புடிச்ச ஹிட்டாரால்தானே இவ்வளவு உவத்திரவமும்?!'.

இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னர் 'டேர்ட்டி டிக்' கழியாட்ட விடுதியிலதான்; நீதன் லீனாவைச் சந்தித்தான். ஹிட்டார் நரம்புகளில் அதகளம் பண்ணிக்கொண்டிருந்த அவனுடைய விரல்களின் நளினம்தான் அவளை அவன்பால் வசீகரித்துப் போட்டது. 'ஹாய் ஐ ஆம் லீனா' என அவள் இதழ்களை மடக்கிப் புன்னகைத்தபோது, அவள் அழகைப் பார்த்து ஆடிப்போனான் நீதன். 'ஹலோ, நீதன்!' என்றபடி ஸ்கொட்சை இடக்கைக்கு மாற்றிக்கொண்டு வலக்கையை நீட்ட, அவள் மீண்டும் உதட்டை அஷ்டகோணலாக்கிச் சிரித்தாள். என்ன பவித்திரமான இதழ்கள். டிம்பிள் சிரிக்கும் கன்னம். கன்னம்கூடவா சிரிக்கும்? வியப்பும் நேயமும் விகசித்த முகத்தோடு அவளை விழுங்குவதுபோல் பார்த்தான் நீதன்.

'ஹேய், யூ ஆர் சச் எ பியூட்டிபுள் ஹிட்டாரிஸ்ட்' என லீனா சொன்னபோது அவனுக்கு முகம் முழுவதும் பற்கள் முளைத்தன. 'தாங்யூ' என்பதைக்கூட அவனுடைய முழு உடலுமேதான் சொல்லியது.

'வுட் யு லைக் டு ட்ரிங் சம்திங்?'. 

அவள் 'வோர்ம் விஸ்கி' என்றதும், அவளுக்கு அதையே ஓடர் செய்தான் நீதன். அது இரண்டே நிமிடங்களில் அவர்களுடைய இருக்கைக்கு வந்து சேர்ந்தது. அதை அவள் தன் தம்பூராக் கைகளில் எடுத்து, உயர்த்தி அவனைப் பார்த்துச் 'சொன்டே' சொன்னபோது, அவளுடைய சிவப்பு இதழ்களில் வொட்காவின் மெல்லிய போதைக்கணங்கள் ஒளிர்ந்தன. சுற்றத்தைக் அசட்டைசெய்யாத பேச்சு, இடையிடையே கால்புள்ளியில் முட்டித்திரும்பும் சிரிப்பு, படபடவென தானும் பேசிக்கொள்ளும் கண்கள், முன்பின் விலகி தன்னைத்தானே துடைத்துக்கொள்ளும் இதழ்கள்.. என்ன படைப்புடா கடவுளே?! சுவர்க்கத்தின் பெருங்களிப்பு சிலவேளைகளில் இப்படி பப்'களிலும் சாத்தியமாகிவிடுகிறது.

அவள் இடைவெளி விட்டபோதுதான் தன்பங்குக்கும் எதையாவது பேச வேண்டும் என்று தோன்றியது அவனுக்கு. சிலவேளைகளில் உரையாடலை இழுத்துக்கொண்டு போக வார்த்தைகள் தேவையில்லைதான், என்றாலும் திடீரென 'ஹவ் டு யூ டு தட்.. இன்கிரடிபிள்?' என்கின்ற அவளுடைய கேள்வி அவன் அமைதியைக் குலைத்துப்போட்டது.

எதையோ ஆரம்பித்து, வேறொன்றைப் பிடித்து நடந்து, கடைசியில் தன்னுடைய ஹிட்டார் புலமையை தம்பட்டம் அடித்துக் களைத்தபோது, லீனா கால்களை மாற்றிப்போட்டுக்கொண்டு சௌகரியமாக அமரந்துகொண்டாள். பொதுவாக நீதன் ஹிட்டார் பற்றி பேச ஆரம்பித்தாலே நிறுத்தம் வைக்கவேண்டிய இடம் அவனுக்கு மறந்துபோய்விடும். இப்படி பெண்களுக்கு முன்னால் மூச்சுவிடாமல் அரை மணிநேரம் கோர்வையாகப் பேசும் திறமை நீதனுக்கு பெருங்கொடையாக அருளப்பட்டிருந்தது.

'கான் யூ கிவ் மீ யுவ ஹிட்டார் போர் எ மினிட் ப்ளீஸ்?' 

இப்படி இடைநடுவில் யாராவது எழுந்து வந்து அவன் அலட்டலுக்குப் புள்ளி வைத்துவிட்டுப் போனால்தான் உண்டு. அவன் அருகிலிருந்த ஹிட்டாரை எடுத்து அவளிடம் நீட்டினான். இவளும் ஹிட்டார் வாசிப்பாளா? அவனுடைய கண்களில் பெருந்தேடல் திரண்டிருந்தது.

ஹிட்டாரை வாங்கிக்கொண்ட லீனா, அதைத் தன் இடப்பக்கத் தொடையில் நேர்த்தியாக நிமிர்த்தி, விரல்களை கம்பிகளின் மேல் படரவிட்டு, கண்களை மூடி, மூச்சை ஒரு முறை இழுத்து விட்டபடி, 'Listen, fat lady shaking, back born braking...' எனப் பாட ஆரம்பித்தாள். அவனுக்கு தலை விறைத்தது. இவளால் ஒரு பாடலை இத்தனை நேர்த்தியாக வாசிக்க முடியும் என அவன் எப்படி நினைத்திருப்பான். அதைவிட என்னவொரு வெல்வெட் குரல் அது. ரபேல் ஸாதீக்கின் தொண்டைக்குள் பெண் குரல் புகுந்துவிட்டதா என்ன?. ஆச்சரியத்தை கண்களில் பிடித்துக்கொண்டு எழுந்து அவளுக்கு அருகில் போனான் நீதன். அவளோ அப்பொழுதுதான் பிறந்த உலகின் முதல் அழகியைப்போல தெரிந்தாள். இசை அழகியலின் உச்சம் என்பதுகூட லீனாவின் விரல்களைப் பார்க்கும்போதுதான் புரிந்தது அவனுக்கு. என்ன நேர்த்தியான, அழகான விரல்கள். அதிலிருந்து ஊதுபத்தி வாசம் போல புறப்பட்டுவரும் பெருங்களிப்புள்ள இசை. அவன் இதில் மயங்கிவிட்டாலன்றி அவன் ஆன்மா இனி ஒருபோதும் இசையில் திருப்திகொள்ளாது. அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டு இருக்கையில் சாய்ந்தான்.

அவள் இசைத்து முடித்ததும் 'ஆஸம்' என்றான் நீதன். அவளுடைய முகம் சுருக்கென மலர்ந்தது. அவனுக்கோ அவளை அப்படியே கட்டியணைத்து முத்தம் கொடுக்கவேண்டும் என்கின்ற ஆசை. ஜோசியக்காரி, அவளே எழுந்து அவனைக் கட்டியணைத்துக்கொண்டாள்.

பப்'பின் மெல்லிய குளிரிலும் அந்த அணைப்பு அவனுக்குள் தீப்பிளம்பாய் பரவியது. கூரையிலிருந்த மெல்லிய விளக்கு சூரியனாய் மாறியது. ஆனால் அப்பொழுது அவனுக்கு தேவையாயிருந்ததெல்லாம் அதுவல்ல, ஒரு மின்மினிப்பூச்சிகூட இல்லாத அரைமணிநேர மைஇருட்டு!. அவளுடைய இறுக்கத்தை அவன் இன்னும் இன்னும் முறுக்கிக்கொண்டான். இவன் நெஞ்சில் அவளுடைய பருத்த மார்புகள் பலூன் பந்துகளாய் நசிந்து கிடந்தன. பாராட்டுக்கும் மோகத்துக்கும் இடையிலான கோடு அவனுக்கு மங்கலாய்த் தெரிந்தது. அப்பொழுதுதான் அவள் 'போதும்' என அணைப்பை அகற்றினாள். அவனுக்கோ ஏதோவொன்று அவனுடைய தேகத்திலிருந்து கழன்றுவிழுந்தது போலிருந்தது.

'ஐ ஆம் எ பிக் பேன் ஒவ் ஹிட்டார் நீதன், வென் ஐ சோ யூ ப்ளேயிங் ஹிட்டார் பியூட்டிபுலி அப் தெயார்.. ஓ மை கோட்.. யூ மேட் மை டே டியர்.. யூ ரொக்ட்'.

அவனுடைய ஹிட்டார் வாழ்க்கையில் இப்படியொரு உன்மத்த தேவதையின் பாராட்டை அவன் இதற்குமுன் எதிர்கொண்டதேயில்லை. நன்றி சொல்லி அமைதியாய்ச் சிரித்துவிட்டு உள்ளுக்குள் 'இவள ஈசியா மடக்கிடலாம்' எனச் சொல்லிக்கொண்டான். ஒரு பெண்மீதான எதிர்பார்ப்பற்ற உறவின் விதையை இந்த இசை என்னும் நிலம் கபக் எனக் கவ்விக்கொண்டுவிடுகிறது. இதுவரை இந்த 'டேர்ட்டி டிக்' பல பெண்களைக் கொண்டுவந்து அவனுடைய கரங்களுக்குள் தள்ளிவிட்டுப் போயிருக்கிறது என்றாலும், இம்முறை கிடைத்ததோ ஒரு மோகனாங்கி!. இப்படியொருத்தி நிச்சயம் கிடைப்பாள் என்கின்ற நம்பிக்கைதானே அவனை சதா வீடும் டேர்ட்டி டிக்'கும் என அலையவிட்டு வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது.

மது பரிமாறுபவனால் இரண்டு மூன்று தடவைகள் அவர்களுடைய குவளைகள் நிரப்பப்பட்டன. கூடவே நீண்ட பேச்சு. ஆனால் அவ்வப்போது மட்டும் அளவு பார்த்துப் பிடுங்கிப் போடும் ஹாஸ்யம், சிரிப்பு, தீண்டல், ஊடல், தொடுகை.. நேரம் அதிகாலை நான்கைத் தொட்டதுகூட நீதனுக்குத் தட்டுப்படவில்லை. ஆனால், லீனா கடிகாரத்தைப் பார்த்துவிட்டு, திடீரென எழுந்து 'ஓ மை கோட்.. இட்ஸ் 4. நீட் டு கோ டார்லிங்' என்றபோதுதான் அவனும் கடிகாரத்தைப் பார்த்தான். அவனுடைய மணிக்கூட்டின் முள்ளும் நான்கில்தான் குத்தி நின்றது.

விசனம் குத்திய முகத்தோடு லீனாவை 'ஓக்கே...' என அணைத்து மாறி மாறி மூன்று முறை கன்னத்தில் முத்தமிட்டான் நீதன். அவள் தன் பையிலிருந்த விசிட்டிங் காட்டை எடுத்து நீதனிடம் நீட்டி, உங்களுக்கு விருப்பமென்றால் வரும் சனிக்கிழமை மூன்று மணிக்கு வீட்டுக்கு வருகிறேன் என்றாள். அவனுடைய விழுந்த முகத்தில் குளிர்ச்சி குத்திற்று. முகம் முழுவதும் வினாடியில் முளைத்த நாவுகள் செட்டையடித்து 'ஆமாம்' என்றன.

அப்படிச்சொல்லிவிட்டுப் போன லீனா சனியன்று 3.45 கடந்தும் வரவில்லையென்றால் என்ன அர்த்தம்? பப்'களில் ஆண்களுக்கு லீலை என்னும் ஊசியை ஏற்றிவிட்டு பின்னர் புகைபோல மறைந்துவிடும் பெண்களில் ஒருத்திதான் இவளோ என்னவோ. ஆனாலும் டேர்ட்டி டிக்கில் லீனா பேசிய அந்தக் குரலில் ஏமாற்றுக் கார்வை இருக்கவில்லை. மீண்டும் எழுந்துபோய் போத்தலின் அடியிலிருந்த கடைசிக்குவளை பேர்னோவையும் நிரப்பிக்கொண்டு வந்து ஜன்னல் ஓரத்தில் உட்கார்ந்தான் நீதன். அடிக்கட்டையில் வெம்மை ஏறும்முன் மூன்றாவது சிகரட்டும் பற்றிக்கொண்டது. இனியும் லீனா வருவாள் என்கின்ற நம்பிக்கை அவனுக்கு தினையளவும் இல்லை. ஆத்திரமும் படபடப்பும் முகத்தில் குற்ற மேல்சட்டையைக் கழற்றி கதிரையில் வீசினான். அப்பொழுதுதான் கீழ்வீட்டில் 'பொன்னார் மேனியனே..' ஒலிக்க ஆரம்பித்திருந்தது.

'பொன்னார் மேனியனே, புலித்தோலை அரைக்கசைத்து மின்னார் செஞ்சடைமேல் மிளிர்கொன்றை யணிந்தவனே.....'

பெயோன்சே, ரெயிலர் ஸ்விப்ட், ஆரிப் அஸ்லாம் என்று சுற்றிக்கொண்டிருப்பவனுக்கு இந்தக் கீழ்வீட்டு 'பொன்னார் மேனியனே' சதா சித்திரவதையாகவே மாறிப்போயிருந்தது. காலையும் மாலையுமென அட்டவணை போட்டு ஒப்பேற்றித்தள்ளும் இந்தத் தேவாரத்தைக் கேட்டால், அப்பொழுதே கீழ்வீட்டில் பாய்ந்து கோகிலாவை போட்டுத்தள்ளிவிடவேண்டும் எனத் தோன்றும். இந்த பொன்னார் மேனியனைக் கேட்கும் போதெல்லாம் அவனுடைய மூளைக்குள் பூரான் ஊர்வதைக் கோகிலா அறிந்திருப்பாளோ இல்லையோ.

கீழ்வீட்டில் இருக்கும் அந்தக் கோகிலா ஒரு இலங்கைப் பெண். சதா தேவாரம் திருநீறு விரதம் என வாழும் ஒரு தெய்வீக ஆன்மா. நீதனுக்கு அவள் என்ன உறவு என்று கேட்கிறீர்கள்?, பொண்டாட்டி!. அவனுக்குக் கால்கட்டுப் போடவேண்டும் என்கின்ற அவனுடைய பெற்றோரின் ஆசைதான் அவளை யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து இழுத்துக்கொண்டு வந்து இப்படி பாரிஸீல் போட்டிருக்கிறது. ஒரு ஆணுடைய 'தறுதலை' வாழ்க்கையைச் சரிசெய்யவேண்டும் என்பதற்காக ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையைப் பலிகொடுப்பது பற்றி அப்பொழுது எவருக்கும் உறுத்தலில்லை. அப்பாவின் நச்சரிப்பைத் தாங்க முடியாமல் ஓர்நாள் 'சரி பாத்துத் தொலைங்க.. கட்டிக்கிறன்' என நீதன் முடிப்பதற்குள்ளேயே, கோகிலாவுடைய புகைப்படம் அவனுடைய வைபர் பெட்டிக்குள் வந்திறங்கியது. மறுநாள் முகப்புத்தகத்திலிருந்த நீதனுடைய புகைப்படத்தை கோகிலாவின் தங்கை அவளுடைய அம்மாவிடம் காட்டியபோது அவர் 'என்ட முருகப் பெருமானே!' என தலைசுற்றித் தரையில் விழுந்தார். 

தலையில் எமினம் தொப்பி, காதுகளில் கடுக்கன், கால் கை கழுத்து என அத்தனை இடங்களிலும் ட்ரகோன், எமினம், சிலுவை டட்டூக்கள், காலோடு ஒட்டிய சிவப்பு ஜீன்ஸ், மஞ்சள் கலரில் மேல்சட்டை, கழுத்தில் 'ரொட்வில்லர்' சங்கிலி, முகத்தில் வானவில் கலரில் வெயில் கண்ணாடி.

'என்ட பெருமானே.. வினோத உடைப்போட்டிக்குப் போற சேர்க்கஸ்காரன் மாதிரியல்லோ கிடக்கு. உவனே என்ட மாப்பிள்ளை..??' என தரையிலிருந்து எழுந்த அம்மாவைக் கோகிலாவின் அப்பா மீண்டும் தரையில் விழுத்தினார்.

'அட விசரே உனக்கு, இல்ல கேக்குறன். உது பெரிய இடம் கேட்டியே.. ப்ரான்ஸ்ல பெடிக்குவேற காட் இருக்காம், நம்ம பிள்ளைய உடனே அங்க கூட்டிட்டு பொயிடுவான். அதவிட அவங்கள்ட குடும்பம் பெரும் புளியங்கொப்பு பாத்துக்க. அதால விளல் கதைகள் கதையாம நான் சொல்றத மட்டும் கேளு.' 

கோகிலாவுடைய அப்பாவின் அந்த அதட்டல் நீதனையும் கோகிலாவையும் திடீரென ஓர்நாள் மணமேடையில் கொண்டுவந்து இருத்தியது. கெட்டி மேளம் கொட்ட கோகிலா நீதனுக்கு மனையாளாக்கப்பட்டாள்.

யாழ்ப்பாணத்தில் திருமணம் முடித்து கணவனோடு ப்ரான்ஸில் வந்திறங்கிய கோகிலாவிற்கு புழுகம் தாங்கவில்லை. அங்கு திரும்பும் இடமெல்லாம் அவளுடைய கற்பனைக்குள் பிடிபடாத பிரமாண்டங்கள் நிறைந்து கிடந்தன. வெள்ளை கறுப்பு என விதம் விதமான அதிசய மனிதர்கள். படாடோபமான பாரீஸின் வீதிகளில் அவளுடைய கண்கள் அடிக்கடி தொலைந்து மீண்டன. கட்டங்கள், கடைகள், தெருக் கோடிகள், வாகனங்கள் என அத்தனைக்குள்ளும் ஒவ்வொரு ஆச்சரியப் பொறிகளைக் கண்டாள். அவளுக்கு ப்ரான்ஸ் கன்னா பின்னாவெனப் பிடித்துப்போக வெறும் இருபத்து நான்கு மணித்தியாலங்களே போதுமாயிருந்தது. 

ஆனாலும் அந்த பாரீஸின் கொண்டாட்டம் அவளுக்குள் நிரந்தரமாய் ஒட்டவில்லை. மூன்று வாரங்கள் உத்தமக் கணவனாக நடித்த நீதனின் தசைகளுக்குப் பின்னால் கறை படிந்திருப்பதாகத் தோன்றிற்று. நாட்கள் நகர நகர தன்னைச் சுற்றி நடக்கும் எதையும் அவளால் கணக்குப்போட்டு தீரத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. தொட்டதும் பட்டதும் ஆச்சரியக்குறியாகவே அவள்முன் பெருத்து நின்றன. ஒரே மாதத்தில் அவளுக்கு பாரீஸ் வாழ்க்கை அருவருக்க ஆரம்பித்தது. நீதனும்தான்.

நீதன் என்கின்ற ஒருமாத அமானுஷ்யம், அவனைச் சுற்றியிருக்கிற மிகைப்படுத்தப்பட்ட உலகம், நியதியும் கட்டுப்பாடும் ஒழுக்கமும் கிஞ்சித்துமில்லாத அவனுடைய வாழ்க்கை, அறைச் சுவரில் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும் அரை டசின் அரை நிர்வாணப் படங்கள், நாள் பூராகவும் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் மொழி புரியாத இசை, அலுமாரி அடுக்குகளிலிருக்கும் ஆங்கில ப்ரெஞ் புத்தகங்கள், மறுபுறத்திலிருக்கும் விதம் விதமான மதுப்போத்தல்கள், அவனை அடிக்கடித் தேடிவரும் அரைகுறை நண்பர்கள், உள்ளாடையில்லாமல் வந்துபோகும் வெள்ளைக் கறுப்புத் தோழிகள், பின்னிரவுவரை மொட்டை மாடியில் நடக்கும் இராக்கூத்துக்கள், அருவருக்கும் முனகல் ஒலிகள், அனைத்திற்கும் மேலாக இவற்றை எதிர்த்துக் கேள்வி கேட்டால் அடிவயிற்றில் கிடைக்கும் உதை. ஒவ்வொரு பகலும் அவளுக்கு நரகத்திலேயே பிறப்பது போலிருந்தது.

இவற்றையெல்லாம் ஒரு பெண் தன் வாழ்க்கையில் சதா அனுபவிக்க வேண்டும் என்பதுதான் இந்த வெளிநாட்டு மாங்கல்யத்தின் மையச்சரடா? அல்லது நான்தான் வெள்ளந்தியாய் இருந்துவிட்டேனா? அவளிடம் இருந்தவையெல்லாம் வெறும் நிர்வாணம் உடுத்திய கேள்விகள் மட்டும்தான். அவளுக்கு எதை உதறி, எதை விலக்கி, எதை அடைவது எனப் புரியவில்லை. கஜகர்ணம் போட்டாலும் சுவர்களில் மோதி மீண்டும் நீதனின் அறைக்குளேதான் விழவேண்டியிருந்தது.

ப்ரான்ஸ் வந்து ஒரே மாதத்திலேயே இருவருக்கும் இடையிலிருந்த தாம்பத்திய உறவு தெறித்துக்கொண்டது. இனி இருவரும் தனித்தனியே இருந்துவிடுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என ஓர்நாள் நீதன் சொன்னபோது  அவள் மறுபேச்சே பேசவில்லை. அவனுடைய அத்தனை சுதந்திரக் கொண்டாட்டங்களுக்கும் நடுவீட்டிலேயே தடுப்புச்சுவராய் இருந்துகொண்டிருப்பது அவளுக்கும்தான் அசௌகரியமாய் இருந்தது. யாருக்காகவோ சொருகிய ஆணுறையைக்கூட மலக்குழிக்குள் போட்டு ப்ளாஷ் செய்ய மறந்துபோகும் ஒரு அயோக்கியனுடைய வக்கிரங்களை சகித்துக்கொள்ளும் சக்தி அவளிடம் இனி இல்லை. எங்கும் புகுந்து எப்படியும் வாழும் எலிவாழ்க்கை அவளுக்குரியதல்ல. எத்தனை நாட்கள்தான் குப்பைத்தொட்டியின் மேல் படுத்துக்கொண்டு நெடில் வாடையைக் குற்றம்சொல்லிக்கொண்டிருப்பது?. முடிவாகி, தான் தனியே போய்விடுகிறேன் என்பதைக்கூட அவள் சந்தோஷமாகத்தான் அவனிடம் சொன்னாள். தினம் தினம் உயிரைச் சிதைத்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு அயோக்கிய புருஷனைவிடவா தனிமை பொல்லாதது? அந்தக் கணமே தன் பெட்டியைத் தூக்கிக்கொண்டு கீழ்வீட்டிற்கு வந்தாள் கோகிலா. 

அன்றிலிருந்து தனிமையோடு உறவுகொண்டாட பழகிக்கொண்டாள் கோகிலா. காலையில் எழுந்து சாமிக்கு விளக்கேற்றி தேவாரம் படிப்பது, கீழ்வீட்டைக் கூட்டி துப்பரவு செய்வது, நீதன் வேலைக்குப் போனதும் மேல்வீட்டைப் பெருக்கி அடுக்கி வைப்பது, அவனுடைய அழுக்கு ஆடைகளைத் துவைப்பது, தனியே சமைத்து தனியே உண்பது, மாலை மீண்டும் முருகப்பெருமானுக்கு பூசைசெய்து தேவாரம் படிப்பது, இரவில் பசியெடுத்தால் மட்டும் டில்மா தேனீர்ப்பையை தண்ணீரில் இட்டு வயிற்றை நிறைத்துக்கொள்வது, இலங்கையிலிருந்து அப்பா அழைத்தால் 'நான் சந்தோசமா இருக்கன்பா, எனக்கென்ன குற.. இவர் என்ன நல்லா கவனிச்சுக்கிறார்' என கைகள் நடுங்க பொய்சொல்வது, அதை நினைத்து பின்னர் பத்து நிமிடங்கள் ஓவென அழுது தீர்ப்பது, கடைசியில் அப்படியே பிரக்ஞையற்று உறங்கிப்போவது.. இவ்வளவுதான் அவளுடைய பாரீஸ் வாழ்க்கை. பாவம், தங்களுக்கு நிராகரிக்கப்பட்டது வாழ்க்கைதான் என்பதைப் தெரிந்துகொள்ள பல ஈழத்துப்பொண்களுக்கு ஐரோப்பா வரை போகவேண்டியிருக்கிறது.

காதை பொத்திக்கொண்டு சில நிமிடங்கள் இருந்த நீதனுக்கு அந்த 'பொன்னார் மேனியனே' இன்னும் இன்னும் ஆத்திரத்தையே கூட்டியது. ஐந்து மணி கடந்த பின்னரும் இனி லீனா வருவாள் என்கின்ற நம்பிக்கை இல்லை. அதேவேளை கீழ்வீட்டு 'பொன்னார் மேனியனும்' நின்றபாடில்லை. சோபாவிலிருந்து எழுந்துபோய் சுவரிலிருந்த கீழ்வீட்டிற்கான அழைப்பு மணியைத் தட்டினான் நீதன். இரண்டே வினாடிகளில் மெட்டி ஒலி மாடிப் படிகளில் ஏறிக்கொண்டிருந்தது.

மேல் வீட்டிற்குள் வந்த கோகிலாவிற்கு மதுவும் புகையும் கலந்த தினுசான வாடை முகத்தில் பளார் என அறைந்தது. நாசிச் செல்கள் எரிந்தன. வயிறு குமட்டிக்கொண்டு வர கைகளை எடுத்து மூக்கைப் பொத்திக்கொண்டாள். மற்றும்படி அவளுடைய முகம் எப்போதும் போல மலர்ந்தேதானிருந்தது. துயரத்தின் மை அவள் முகத்தில் துளிகூட இல்லை. அவனுக்கு முன்னால் தான் சந்தோஷமாக இருப்பதாக காட்டிக்கொள்ள வேண்டும் என்கின்ற எத்தனிப்பு அது. கண்களில் கறுப்பு மை அளவாயிருந்தது. அவளுடைய கூந்தலின் நுனியிலிருந்த நீர்சொட்டு தரையில் வீழ்ந்து தெறித்தது. நெற்றியில் தனிக்கோட்டு திருநீறு பிசகாமல் நின்றது. முன்னாலிருந்த நீதனைப் பார்த்து முழுப் புன்னகையொன்றை இறக்கிவைத்தாள் கோகிலா. ஆனால் அவனுடைய முகமோ காய்ந்துபோன சுரிப்பந்துபோல இறுகிக்கிடந்தது. 

'ம்.. இதில இரு' என்றான் நீதன். அதே அதிகாரம், அதே முரட்டுத்தனம். சிரித்துக்கொண்டே முன்னாலிருந்த இருக்கைக்கு வர, அவளுடைய கால் தற்செயலாக கீழே கிடந்த ஹிட்டாரில் தடக்கியது. 'தற்செயல்' என்னும் சொல் நீதனுடைய அகராதியில் இல்லையென்பது அவளுக்குத்தெரியும். அவன் அவளுடைய முடியைப் பிடித்து இழுத்து, அவள் அடிவயிற்றில் ஓங்கி மிதிப்பதற்குள் 'சொரி சொரி' என பத்துத்தடவைகள் சொல்லிக்கொண்டாள் கோகிலா. அவளுக்கு மனப்பாடமாகிவிட்ட மந்திரம் இந்த 'சொரி'!.

'எரும மாடு, அது என்ன தெரியுமோ?' 

நீதனுடைய வார்த்தையில் போதையிருந்தது, கூடவே அந்த கனமான அதிகாரமும் கேலிக்குணமும். தலையை நிமிர்த்தி நடுங்கிய சுரத்தில் மெதுவாக 'ஹி-ட்-டா-ர்' என்றாள் கோகிலா. 'ஸூ.. அது ஹிட்டார்னுகூட ஒனக்குத் தெரியுமா?' எனப் பற்களைத் துருத்திக்கொண்டுபோய் கோவத்துக்கும் சிரிப்பிற்குமிடையில் முகத்தை நிறுத்திக்கொண்டான் நீதன். இரண்டு மூச்சுக்கு அளவான காற்றை உள்ளே இழுத்துக்கொண்டு மீண்டும் கத்த ஆரம்பித்தான்.

'வீடு துப்பரவாக்கேக்க அங்க இங்க கிடக்கிற பேப்பர்கள உன்ட பாட்டுக்கு தூக்கி எறியாத எண்டு எத்தின தடவ சொல்லியிருக்கன்.. மண்டைக்குள்ள ஏறித்துலையாதா.. இங்க ஒரு விசிட்டிங்காட் இருந்திச்சே.. கண்டியா?.' 

அவன் கூறிமுடித்த அடுத்த கணமே தன் கைப்பிடிக்குள்ளிருந்த அந்த விசிட்டிங் காட்டை எடுத்து அவனிடம் நீட்டினாள் கோகிலா. அவன் அதை எதிர்பார்க்கவில்லை. நீதனுக்கு கண்கள் பருத்தன. 'இல்ல.. உங்க சேட்ட தோய்கேக்க அதுக்குள்ள இருந்திச்சு. நீங்க கேப்பீங்கன்னு கவனமா எடுத்து வச்சன்.. இந்தாங்க' என கோகிலா மீண்டும் அதே அரைகுறைப் புன்னகையோடு அடங்கிச் சொன்னாள். நீதன் அதை அவளிடமிருந்து பிடுங்கியெடுத்து அதிலிருந்த 'லீனா செமெனோவிச்' என்கின்ற பெயரைச் சத்தமாகப் படித்தான். 

கோகிலாவின் கவனம் அந்தப் பெயரில் ஒட்டவில்லை. அவளுடைய கைகள் 'உன்னைக் காலால் தட்டிவிட்டேன், என்னை மன்னித்துக்கொள் அன்பே' என்பது போல அருகிலிருந்த ஹிட்டாரின் இழைகளை மென்மையாகத் தடவிக்கொண்டிருந்தது. 'லீனா செமெனோவிச்' என அவனுடைய குரல் இரண்டாம் முறை ஒலிக்கவும், மேசையிலிருந்த தொலைபேசி அடிக்கவும் சரியாயிருந்தது. அவன் பார்வையைப் புரிந்துகொண்டு, எழுந்து போய் தொலைபேசியை எடுத்தாள் கோகிலா.

'ஐ ஆம் கோகிலா. ஸூவர், ஐ வில் லெட் கிம் நோ. தங்யூ' என தொலைபேசியில் கோகிலா பேசிய வார்த்தைகள் நீதனுக்கு அட்சரம் பிசகாமல் கேட்டன. 'யாரு?' என அவன் கேட்பதற்கு முன்னரே 'உங்க ப்ரண்ட் லீனாவாம். பகல் அவட கோலிச்ல கொஞ்சம் வேலையாப் போயிட்டாம். இன்னும் பத்து நிமிசத்தில வந்துடுவாவாம்' எனச் சொல்லியபடி மீண்டும் வந்து கதிரையில் அமர்ந்துகொண்டு தன் விழிகளையும் விரல்களையும் ஹிட்டார் பக்கம் கொண்டுபோனாள் கோகிலா. அப்பொழுது நீதனின் விழிகளுக்குள் வெட்டிய அந்தப் போரொளியை அவள் கவனித்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

இரண்டு நிமிடம் கழித்து 'சரி வர்ரேங்க' என எழுந்த கோகிலாவை மீண்டும் தன் முன் இருக்கையில் இருத்தினான் நீதன்.

'ஆமா, இல்ல தெரியாமத்தான் கேக்குறன், என் மேல உனக்கு கோவமே வராதா?'

'இல்ல'

'வெறுப்பு?'

'இல்ல'

'ஏன்?'

'ஏன் வரணும்?'

தூண்டிலை லாவகமாகத் தாண்டிய அவளுடைய பதில்களில் அவனுக்கு இமை நிமிர்ந்தது. அவள் சொன்ன பதில்கள் அவனுக்கு அசூயையாக இல்லை. இந்தக் கேள்விகளால் இனி ஒருபோதும் அவளைப் நொருக்க முடியாது என்பதை இதுரை அறியாமலிருந்ததுதான் அவனுக்கு ஏமாற்றமாயிருந்தது. நெஞ்சைக் குதறித்தின்னும் துயரத்தையெல்லாம் மறைத்துக்கொண்டு வாழப்பழகிக்கொள்ளும் பெண்களை ஆண்களால் அவ்வளவு சீக்கிரத்தில் புரிந்துகொள்ள முடிவதில்லை. மாற்ற முடியாததை உதறித்தள்ளிவிட்டு, சுற்றிக்கிடக்கும் சின்னச்சின்ன சந்தோஷங்களை தூக்கிவைத்துக் கொண்டாடி மகிழ்வதுதான் வாழக்கை என்பதை பல பெண்களுக்கு ஆண்கள்தானே சொல்லிக்கொடுத்துவிட்டுப் போய்விடுகிறார்கள்.

நீதனின் விக்கித்துப்போன விழிகள் அவள் கண்களைக் கண்டபடி துழாவின. அந்தக் கணத்தில் அவனைப் பார்த்து அவள் வைத்துவிட்டுத் திரும்பிய புன்சிரிப்புக்கூட அவன் முகத்தில் காறி உமிழ்ந்ததைப்போல்தான் இருந்தது. நாம் தொலைத்துக்கட்டிவிட்டோம் என்று நினைக்கின்ற நம் எதிரி, ஓர்நாள் நம்முன் தீர்க்கமாக எழுந்து நின்று நம்மைப் பார்த்துப் பரிகாசம் வழியச் சிரிப்பதுதானே உலகின் மிகப்பெரிய சிட்சை.

'ஏன் இருக்கணும்?'. இந்தக் கண்ணியை அவிழ்க்கும் புத்திசாலித்தனமெல்லாம் நீதனிடம் இல்லை.

இந்தப் பதிலுக்குப் பின்னரும் இந்த உரையாடலை இழுத்துக்கொண்டு போகவேண்டும் என்றால் இன்னும் இரண்டு 'பெக்' இறக்கவேண்டும் போலிருந்தது நீதனுக்கு. உண்மையிலேயே இவள் சந்தோஷமாகத்தான் இருக்கிறாளா என்பதில் அவனுக்கு எப்பொழுதும் குழப்பமே மிஞ்சியிருக்கிறது. அதை அவளிடம் கேட்டுவிடலாம் என்றால் 'ஏன் இருக்கக்கூடாது?' என அம்பைப் பிடுங்கி மறுபடியும் அவன் தொண்டையிலேயே ஏற்றுவாள். எழுந்து போய் வெறுமையாயிருந்த கிளாசை, ஸ்கொட்சைப் போட்டு நிரப்பிக்கொண்டான் நீதன். 'எழுந்து போ' என்கின்ற அவனுடைய ஆணைக்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தாள் கோகிலா.

மீண்டும் மதுவோடு சோபாவில் வந்தமர்ந்த நீதன் அவளைப் பார்த்து கடும் சுரத்தில் 'அந்த ஹிட்டார எடு' என்றான். அவள் அதைப் பவ்வியமாகத் தூக்கி அவனிடம் நீட்டினாள். கையை தன் தொடையில் துடைத்துக்கொண்டு, ஹிட்டாரின் முனையிலுள்ள திருகாணிகளைத் ஒவ்வொன்றாய் திருகி முறுக்கேற்றி, பின் ஏதொவொரு மொழியற்ற பாடலை வாசிக்கத் தொடங்கினான். அவளுக்கும் அதன் லயம் பிடிபட்டது. தன் தொடையில் விரல்களால் தட்டியபடி அவனுடைய ஹிட்டாரையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் கோகிலா.

'ஆமா.. இந்த குறுமம் புடிச்ச தேவாரத்தவிட்டா உனக்கு வேற எதுவுமே தெரியாதா.?' இடையில் ஹிட்டாரை நிறுத்திவிட்டு அவளைப்பார்த்து மிகக் கடுமையான தொனியில் கேட்டான் நீதன். இம்முறை அவள் பயந்துவிடவில்லை. பதிலுக்கு அவள் தலையை நிமிர்த்தி அரை உதட்டில் சிரித்தாள்.  அந்தச் சிரிப்பின் முகடுகளில் ஒரு நையாண்டி இருந்ததை நீதன் கவனிக்கவில்லை. வழமைபோலவே அவளை முறைத்துப்பார்த்துவிட்டு மீண்டும் பாடலை இழுக்க ஆரம்பித்தான்.

'ஒருக்கா அத என்கிட்ட குடுக்க முடியுமா ப்ளீஸ்' 

அவன் இடைவெளிவிட்ட இடத்தில் கோகிலாவின் குரல் திடுக்கெனப் பாய்ந்தது. இப்பொழுதுதெல்லாம் இந்தக் கழுதைக்கு துணிச்சல் அதிகமாகிவிட்டது என அவன் நிச்சயம் நினைத்திருக்கக்கூடும். இவ்வுலகில் தனிமையும் அடக்குமுறையும் கொடுக்காத துணிச்சலையா வேறெதுவும் கொடுத்துவிடப்போகிறது. அவள் ஹிட்டாரைத்தான் கேட்கிறாள் எனப் புரிந்தாலும், அவனுக்கு அது ஏன் என்றுதான் புரியவில்லை. விழிகளை விரித்து அவளைக் கேள்விக்குறிப் பார்வையால் துளைத்தான். அவள் மீண்டும் அதைக் கண்களாலேயே சொன்னாள், 'ப்ளீஸ்.. ஒருக்கா குடுங்க..'.

அவன் ஆச்சரியத்தோடு அவளிடம் ஹிட்டாரைக் கொடுத்தான். கோகிலா அதை பத்திரமாக வாங்கி, தன் வலத்துடையில் சரித்து நிறுத்தினாள். பிரேதத்தின் கண்களைப்போல நீதனுடைய கண்கள் பருத்தன. ஒருதடவை அவனைத் தீர்க்கமான பார்வையால் பார்த்துவிட்டு அவள் தன் விளையாட்டை ஆரம்பித்தாள். 

'ம்ம்ம் ம்ம்.. ம்ம்ம்..ம்... பூ பூக்கும் ஓசை அதைக் கேட்கத்தான் ஆசை....'. 

முதல் ஹிட்டாரின் ஆரம்பம், அதன் பின் அவளுடைய சுந்தரக் குரலிழைகளில் விழும் ஹம்மிங், பின்னர் ஹிட்டாரோடு பிணைந்துவரும் பாடல். 'ஓ மை கோட்!'.

நீதன் வெந்நீர் கொட்டியதைப் போல சட்டென எழுந்து அவளை ஆச்சரியப் பார்வையால் குற்றினான். பருத்த எச்சில் உருண்டையொன்று அவன் தொண்டைக்குள்ளால் கீழ்நோக்கி இறங்கிக்கொண்டிருந்தது. இது கோகிலாதானா? ப்ராவோ! எவ்வளவு அழகான குரல்.. நேர்த்தியான ஹிட்டார் புலமை வேறு. அவனால் நம்பமுடியவில்லை. அவளும் இலேசுப்பட்ட ஆளா என்ன?, அந்த நேரம் பார்த்து தமிழிலிருந்து அரபி இசைக்குத் தாவினாள்.

'வாட்??????'

நீதனுக்கு மண்டை சிதறிவிடும் போலிருந்தது. பொன்னார் மேனியனே என இழுத்துக்கொண்டு கிடக்கும் மரமண்டைக்குள் எப்படி அரபி இசை வந்தது? அவசரப்பட்டு இவளை தப்பிதமாக எடைபோட்டு வைத்திருக்கிறேனோ எனத் தோன்றியது. 'இந்தப் பாட்டு இந்தப் பாட்டு...' என அவன் கதிரைக் கையில் அடித்துக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த கோகிலா,  ஹிட்டாரின் சத்தத்தைக் குறைத்துக்கொண்டே 'Mazal mazal..., Douzi'ட சோங்' எனச் சிரித்தாள். நீதனுக்கு தலை வெடித்துச் சிதற இன்னும் இரண்டு வினாடிகள் மட்டுமே பாக்கி இருப்பது போலிருந்தது.

'ஸ்டொப் ஸ்டொப்' என அருகில் வந்த நீதன் அவளிடமிருந்த ஹிட்டாரைப் பிடுங்கி அருகில் போட்டுவிட்டு, அவளுக்கு நெருக்கமாக அமர்ந்தான். வழமைபோலவே அவள் தலையைக் குனிந்துகொண்டு ஒரு வேலைக்காரியின் முகத்தை தன் தலைக்குமேல் உடனடியாக வரவழைத்துக்கொண்டாள்.  அவளை விழுங்கிவிடுவதுபோலப் பார்த்த நீதன் அவள் நாடியைத்தொட்டு நிமிர்த்தி பரபரப்பாகக் கேட்டான்.

'ஏய்.. நீ ஹிட்டார் எல்லாம் வாசிப்பியாடீ??'

'யெஸ்'

'எனக்கு சொல்லவேயில்ல..?'

'நீங்க கேட்டதேயில்ல!'

'உங்க ஊர்ல ஹிட்டார் எல்லாம்...?'

'ம்ம்.. எங்க ஊரில எல்லாம் இருக்கு..'

'முறையா படிச்சியா?'

'இல்ல.. எனக்கு ஹிட்டார்னா ரொம்ம பிடிக்கும்.. என்ட ப்ரண்டுட வீட்டுக்குப் போகேக்க அவள்ட அண்ணன்ட ஹிட்டார அடிக்கடி வாங்கி தட்டிப் பாத்துக்குவன்.. கொஞ்சம் கொஞ்சமா அது கையில ஒட்டிரிச்சு. அப்புறம் சொந்தமா 'யமஹா' ஒண்டு வாங்கினன். இப்பவும் அது வீட்ட பத்திரமா இருக்கு!'

'என்னடி சொல்ற..' தலையை கோதிக்கொண்டு சோபாவிலிருந்து எழுந்த நீதன் ஜன்னல் பக்கம் போய் சிகரட் ஒன்றைப் பற்றவைத்துக்கொண்டான்.

'அது சரி... Douzi பற்றியெல்லாம் தெரியுமா உனக்கு?'

'ம் தெரியும்.. அவர்ட நிறைய சோங்ஸ் கேட்டிருக்கிறன்.'

'வேற யார்ட சோங்ஸ் எல்லாம் கேப்பாய்.?'

'இளையராஜா, ஏஆர், சோனு நிஹாம், பீத்தோவன், செலினா கோமஸ், அலிஸீ, அப்புறம் லத்தீன் அமெரிக்கா பக்கம் நிக்கி ஜாம், என்றிக்கே இக்லேசியஸ்.. இதவிட Perfume னு ஒரு ஜப்பானிஸ் பேன்ட், அவங்கட எல்லா சோங்ஸ்ஸூம் கேட்டிருக்கன், நல்லாப் பிடிக்கும். அதிலயும் Spending all my time, pick me up எல்லாம் என்ட பேவரேட்ஸ். இன்னொண்டு T-Ara என்ற கொரியன் பேன்ட். மை எவர் பேவரேட். அவங்க பாட்டுனா நான் சோ அடிக்டட். அவங்கட Cry Cry னு ஒரு பாட்டு, அப்புறம் Day and night னு இன்னொரு பாட்டு. ரெண்டையும் திரும்ப திரும்ப நூறு தடவயாவது கேட்டிருப்பன்'. 

'ஓ மை கோட்.'

நீதனுக்கு போதை வியர்வையாகக் கழன்றது.

'எதுக்குடி இதப்பத்தி எதையுமே என்கிட்ட சொல்லல..?'

'நீங்க சந்தர்ப்பம் குடுக்கல.'

அவள் சொல்வதும் சரியென்றே பட்டது நீதனுக்கு. மீண்டும் தலைமுடியைக் கிளறியபடி எதிர்த்திசையில் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு நின்றான் நீதன். கோகிலா மட்டும் விடுவதாயில்லை.

'ஆஹ்.. சொரி.. இன்னொண்டு... சொன்னா கோவீக்காதேங்க ப்ளீஸ். உங்கட்ட கேக்காம கொள்ளாம நேத்து உங்க அலுமாரில இருந்து The Alchemist எண்ட புத்தகத்த எடுத்துட்டுப் போயிட்டன். சொரி.. கோவிக்காட்டி, வாசிச்சிட்டு பவுத்திரமா கொண்டுவந்து வச்சிடவா ப்ளீஸ்?.'

'The Alchemist ?????..'

'ஆமா.. Paulo Coelho ட Eleven Minutes படிச்சிருக்கிறன். அதில வர்ற மரியா என்ற விபச்சாரப் பெண்ட குரல் இப்பவும் எனக்குள்ள சன்னமா கேட்டுக்கிட்டே இருக்கு. அதிலயும் 'Love is terrible thing that will make you suffer...' னு அடிக்கடி ஒரு வசனம் சொல்லுவா. அப்பிடியே கட்டிப்பிடிச்சு முத்தம் வைக்கணும்மாதிரி இருக்கும். Paulo அவ்வளவு யதார்த்தமான மனுசன். அதுதான் அவர்ட புத்தகம் எண்டதும் கேக்காம கொள்ளாம தூக்கிட்டுப் பொயிட்டன். சொரி..'

நீதனுக்கு என்ன சொல்வதென்றே புரியவில்லை. தொண்டை வறண்டு காய்ந்திருந்தது. தன் காதுகளையே நம்ப மறுத்தது அவனுடைய ஈகோ. வெடித்துச் சிதறக்காத்திருக்கும் இதயத்தை பத்திரமாக பற்றிப் பிடித்துக்கொண்டு நிமிர்ந்தான். 'இந்த அரியாலைப் பட்டிக்காட்டுக்குள் இத்தனை பெரிய அற்புதங்களா?' என கேட்கவேண்டும் போலிருந்தது அவனுக்கு. ஆளுமை என்பதை ஊர் இடம் உருவத்தை வைத்துத் தீர்மானிப்பது எவ்வளவு முட்டாள்தனம் என அவன் நினைத்திருக்கவேண்டும். அப்பொழுது 'டிங் டிங்' என வீட்டின் அழைப்பு மணி கத்த ஆரம்பித்தது.

அவசரமாக கதிரையிலிருந்து எழுந்த கோகிலா, தன் பின்பக்கச் சட்டையைச் சரிசெய்துகொண்டு புறப்படத் தயாரானாள். நீதனைப் பார்த்து பவித்திரமாக சிரித்துவிட்டு படிகளில் இறங்கப் போனாள்.

'கோகிலா, அது லீனாதான். நான் வீட்டில இல்லையெண்டு சொல்லி அனுப்பிப்போட்டு நீ மேல வா.'

அவளுக்கு அது புரியவில்லை. தலையை ஆட்டிக்கொண்டு படிகளில் கீழே இறங்கினாள் கோகிலா. நீதன் சொன்னது போலவே வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்த லீனாவை அவன் இல்லையெனத் திருப்பி அனுப்பிவிட்டு மீண்டும் உள்ளே வந்தாள். 'இப்ப கட்டாயம் மேல போகத்தான் வேணுமா?' உள்ளுக்குள் தடுமாற்றம் சுழன்றது. 'போகத்தான் வேணும், இல்லையெண்டா ரெண்டு மாதமா வாங்காத உதைய இண்டைக்கு நானே போய் வாங்கிக்கட்டிக்கிறதாப் போயிடும்'. கோகிலா படிகளில் ஏறினாள். மெட்டியொலி நடுங்கியது.

அவள் உள்ளே வந்ததும், நீதன் மீண்டும் சோபாவில் அமர்ந்துகொண்டு அவளை ஹிட்டாரை எடுக்கும்படி உத்தரவிட்டான். அவள் எடுத்தாள். 'ம்ம் இன்னொரு பாட்டு வாசி..' என இறுக்கமாகச் சொன்னான். அவள் வாசிக்க ஆரம்பித்தாள்.

'Last night I dreamt of san pedro...... La isla bonita...' 

ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு இன்றுதான் அவளை இறுகக்கட்டிணைத்து உதடுகளில் முத்தமிடவேண்டும் போலிருந்தது அவனுக்கு. 'லா இஸ்லா பொனிட்டா' அவனுடைய மிகப் பிரியமான பாடல்களில் ஒன்று என்பது அவளுக்கு எப்படித் தெரியும்?.

Saturday, September 23, 2017

பேசியதும் பேச மறந்ததும் - யாரும் மற்றொருவர்போல் இல்லை.



பிரபல ஒலிபரப்பாளரும், கவிஞரும், எழுத்தாளருமான திரு. அஷ்ரஃப் சிஹாப்தீன் அவர்கள் மொழிபெயர்த்த “யாரும் மற்றொருவர்போல் இல்லை” என்கின்ற கவிதைத் தொகுப்பின் வெளியீடு 22.09.2017 அன்று கொழும்பில் இடம்பெற்றது. நிகழ்வில் அந்நூலை முன்வைத்து நான் ஆற்றிய உரையின் வரிவடிவம் இது. 


Image may contain: textமுதலில், “யாரும் மற்றொருவர்போல் இல்லை” என்கின்றதொரு நீண்ட பயணத்தை முடித்து, அதை இன்று நம் கைகளில் சேர்ப்பித்திருக்கின்ற அஷ்ரஃப் சிஹாப்தீன் அவர்களுக்கு என்னுடைய மனமார்ந்த வாழ்த்துக்களையும் நன்றிகளையும் கூறிக்கொள்கிறேன்.

என்னைப்பொறுத்தவரையில் விமர்சனம் என்பதெல்லாம் மிகப்பெரிய வார்த்தைகள். அது அதீத புலமையையும், ஆழ்ந்த வாசிப்பையும், தேர்ந்த அனுபவத்தையும் கோரி நிற்பது. ஆதலால் இங்கு எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்ற இந்த வேலையை என்னால் சரிவரச் செய்ய முடியுமா எனத்தெரியவில்லை. ஆனால் அதைக் கண்ணியத்தோடு செய்யவேண்டும் என்பதில் கவனமாய் இருக்கிறேன். இங்கு கண்ணியம் என்பது இதைப் படித்தபோது எனக்கு தோன்றியதையும், பெற்றுக்கொண்டதையும் ஒளிவு, தயக்கம், முகதாட்சண்யம் இன்றி வெளிப்படையாகப் பேசிவைப்பது. இங்கு அதற்கான இடத்தை திரு. அஷ்ரஃப் சிஹாப்தீன் அவர்கள் எனக்குக் கொடுத்திருக்கிறார் என்றே நம்புகிறேன். 

இந்த நூலிலே இருக்கின்ற ஒவ்வொரு கவிதைகளைப் பற்றியும் நீளமான, ஆழமான, முறைப்படியான விமர்சனத்தையோ அல்லது ஆய்வையோ இந்த மேடையில் நடாத்திவிட்டுப் போவது என்னுடைய நோக்கமல்ல. அதை இங்கு வந்திருக்கும் திரு. ஷிப்லி அவர்கள் என்னைவிடத் திறமையாகச் செய்யக்கூடியவர். அப்படியெனின் நான் எதைப்பற்றிப் பேசப்போகிறேன். 

இந்த “யாரும் மற்றொருவர் போல் இல்லை” என்கின்ற மொழிபெயர்ப்பைப் படித்தபோது எனக்குள் உண்டான உணர்வுகள், அகத்தடுமாற்றங்கள், எல்லாவற்றையும் விட அந்த உன்னதமான ஒட்டுமொத்த வாசிப்பு அனுபவம்... இவற்றை மட்டுமே உங்களோடு பகிர்ந்துகொள்ளலாம் என வந்திருக்கிறேன்.

எனக்கு கவிதையில் நீண்டகாலமாகவே ஆர்வம் உண்டு. அதிலும் என்னை “கவிஞன்” என்று சொல்வதைவிட “வாசகன்” என்று சொல்வதில்தான் எனக்கு பெருமையும் ஆத்மதிருப்தியும் கிடைத்திருக்கிறது. அந்தவகையில் “கண்ணீர்ப்புக்கள்”, “திருவிழாவில் ஒரு தெருப்பாடகன்”, “இரத்ததானம்” என ஆரம்பித்து மேத்தா, வைரமுத்து, புதுவை இரத்தினதுரை, ஞானக்கூத்தன், காசி ஆனந்தன் எனச் சுற்றிக்கொண்டிருந்த எனக்கு முதல் முறையாக “என்னைத் தீயில் எறிந்தவள்” என்கின்ற கவிதைப் புத்தகத்தோடு அதன் கவிஞர் அஷ்ரப் ஷிகாப்தீனை அறிமுகப்படுத்தியவர் மன்னாரைச் சேர்ந்த கவிஞர் மன்னார் அமுதன் அவர்கள். இன்று கவிதைகளிடமிருந்து கொஞ்சம் தூரமாய் போய் தி.ஜானகிராமன், சுந்தர ராமசாமி, அ.முத்துலிங்கம், வண்ணதாசன், தஸ்தயேவ்ஸ்கி, அ.சோ, சுஜாதா, ஜேமோ, சாரு என என் பிரியத்திற்குரிய இன்னுமோர் உலகத்தை உருவாக்கிக்கொண்ட பிறகும்கூட அந்த www.ashroffshihabdeen.blogspot.com என்கின்ற “நாட்டவிழி நெய்தல்” இன்னும் என்னுடைய Bookmark list இல் முதலில்தான்  இருக்கிறது.

அவ்வாறாக நாம் யாருக்கு தீவிர வாசகனாக இருக்கிறோமோ அவருடைய புத்தகத்தைப் பற்றி பேசுவதற்கே நம்மை அழைத்து வந்து ஒலிவாங்கிக்கு முன்னால் நிறுத்திவைத்தால் எப்படியிருக்கும்? ஒரு வாசகனுக்கு இதைவிடவும் மிகப்பெரியதொரு கௌரவம் கிடைக்கும் எனத் தோன்றவில்லை. அதற்காக அஷ்ரஃப் சிஹாப்தீன் அவர்களுக்கு என்னுடைய நன்றிகளைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

இந்த 21ஆம் நூற்றாண்டுக் காலத்திலே அதுவும் முகப்புத்தகம், ட்விட்டர் எனப் பல சமூகவலைத்தளங்கள் வந்துவிட்டப் பிறகு இந்த “கவிதை” என்கின்ற வஸ்து ஓர் irritation ஆகவே மாறிப்போய்விட்டது. திரும்பும் இடங்களிலெல்லாம் கவிதைகளிலேயே தடக்கிவிழவேண்டும் என்பது எப்படியான வாழ்க்கை. முகப்புத்தகத்தைத் திறந்தால் கவிதை. ட்விட்டருக்குப் போனால் கவிதை. இணையத்தளங்களைத் திறந்தால் கவிதை. இப்படி திரும்புமிடமெல்லாம் கவிதை கவிதை என்றால் அது irritation இல்லாமல் என்னவாக இருக்கமுடியும்? இதனால் நம்முடைய கவிதை வாசகர்களுக்கெல்லாம் இன்று ஏற்பட்டிருக்கும் மாபெரும் அவலம் என்னவென்றால் அது நல்ல கவிதைகளை எங்கு, எப்படி தேடிப்படிப்பது என்பதுதான். இந்த தேடலுக்காக மட்டுமே அந்த வாசகன் ஏராளாமான மணித்தியாலங்களைச் செலவு செய்யவேண்டியிருக்கிறது. இந்தக் களேபரங்களுக்குள் ஓர் நல்ல கவிதையைக் கண்டடைதல் என்பது ஒரு “ஜக்பொட்” மனநிலையாகவே மாறிப்போய்விட்டது. இப்பொழுதெல்லாம் முதல் நாள் யாருக்கும் புண்ணியம் செய்திருந்தால் மட்டுமே அவ்வாறான நல்ல கவிதைகள் கண்களில் மாட்டுகின்றன. ஆனால் இந்தக் கலவரச் சூழலில் அஷ்ரஃப் சிஹாப்தீனுடைய கவிதைகள் எனக்கு எப்பொழுதுமே ஒரு நீண்ட ஓட்டத்தின் இறுதியில் கிடைக்கும் ஒரு டம்ளர் தண்ணீர் போலவே இருக்கிறது.

இலங்கையில் இப்பொழுது வருடத்திற்கு 20 தொடக்கம் 30 வரையிலான கவிதைப் புத்தகங்கள் வெளிவருகின்றன எனச்சொல்கிறார்கள். கவிதைப் புத்தக வெளியீடுகள் வெங்காயம் உரிப்பதைவிட லேசான காரியமாய்ப் போய்விட்டது. இப்பொழுது எல்லோரும் கவிதை எழுதுகிறார்கள். எல்லோரும் கவிதைப் புத்தகம் போடக்கூடிய அருகதையை அடைந்துவிட்டதாக நினைத்துக்கொள்கிறார்கள். ஆனால் வாசகனைத்தான் இப்பொழுதெல்லாம் காணக்கிடைப்பதில்லை. அப்படியொரு ஜந்து அழிந்துகொண்டுவருகிறது என்பதும் அந்த “ஓவர் நைட்” கவிஞர்களுக்குப் புரிவதில்லை. ஆதலினால் அந்த அபாயகரமான வெற்றிடத்தை இப்பொழுதெல்லாம் எழுத்தாளர்களே வில்லங்கத்திற்கு நிரப்பிக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. ஒரு முறை சுந்தர ராமசாமி சொன்னார். “தமிழ் எழுத்தாளனல்லாத ஒரு வாசகனைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன். அப்படி ஒரு வாசகனைச் சந்தித்து குதூகலிக்கும் போதே, சடாரென தன் சட்டைப் பைக்குள்ளிருந்து தன்னுடைய கவிதை என ஒரு கவிதையை எடுத்துக்கொடுத்து எப்படி இருக்கிறது என்கிறான்”. இதுதான் இப்போதைய இலக்கிய நிஜம்.

இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னர் என்னுடைய கையில் கிடைத்த இந்த “யா.ம.போ.இ”  என்கின்ற நூலைத் தட்டிக்கொண்டு போனபோது எனக்கு சில திடீர் ஆச்சரியங்கள் பிடிபட்டன. எதிர்பார்ப்பு சேமித்து வைத்திருந்த குதூகலத்தை இந்த ஆச்சரியம் நொடியில் இரட்டிப்பாக்கிப்போட்டது. அது நான் ஏலவே ஆங்கிலத்தில் படித்த மூன்று கவிஞர்களை இந்நூலில் அஷ்ரஃப் சிஹாப்தீன் தெரிவு செய்திருக்கிறார். அதுவும் நான் படித்த அதே கவிதைகள். பலஸ்தீனத்தைச் சேர்ந்த Nasser Barghouty, ஆப்கானிஸ்தானைச் சேர்ந்த Reza Mohammadi மற்றும் துருக்கியைச் சேர்ந்த Nasim Hikmat. 

இவற்றில் Nasser உடைய “To the children of Palastine' என்கின்ற கவிதை அட்டகாசமானது. Nassim உடைய கவிதை நுட்பங்களை படித்து முடிக்கவேண்டும். Reza என் இதயத்திற்கு மிகவும் பிரியமானவர். Reza பற்றிய ஓர் சுவாரஷ்யமான அனுபவத்தை என்னால் மறக்கமுடியாது.

இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னர் நான் ஆப்கானிஸ்தானில் பணியாற்றியபோது அந்நாட்டின் தென் நகரமான கந்தகாரிற்கு அடிக்கடி போய்வருவது வழக்கம். முதல்முறை அங்கிருந்த எங்களுடைய அலுவலகத்திற்குச் சென்று என்னோடு பணியாற்றும் ஒரு நண்பனுடைய அறைக்குள் போனபோது வலப்பக்க மூலையில் தனியனாய் நின்றுகொண்டிருந்த ஒரு புத்தக அலுமாரியைக் கண்டேன். போகும் நாடுகளிலெல்லாம் அந்நாட்டு இலக்கியங்களைச் சேகரித்து, படித்துப் பார்க்க வேண்டும் என்பது என்னுடைய இலட்சியம். இலட்சியத்தில் அந்தச் “சேகரிப்பு” நடந்துகொண்டிருக்கிறது ஆனால் “படிப்பு”தான் இன்னும் கைகூடவில்லை.  

அப்படி நண்பனுடைய அந்தப் புத்தக அலுமாரியைக் கிண்டியதில் கிடைத்த அத்தனை புத்தகங்களிலும் அந்நிய பாஷைகள். பஷ்ருன், டாரி, பேர்ஷியன் மொழிகளில் ஏராளமான புத்தகங்கள். இடைக்குள் மொத்தமாயிருந்த ஒரு புத்தகத்தை “அல்லாஹ்வை” மனதில் நிறுத்திக்கொண்டு இழுத்து வெளியில் போட்டபோதுதான் தெரிந்தது.  அது ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கும் Reza Mohammadi இன் ஓர் கவிதைப் புத்தகம். 'அல்ஹம்துலில்லா!!”. எடுத்து அறைக்குக் கொண்டுபோய் நான்கு நாட்களில் அதைக் காலி பண்ணி முடித்தேன். பிரமாதமான கவிதைகள். ரூமியை நோக்கித் தாவிக்கொண்டிருக்கும் எழுத்து. 

ஆனால் அதை என்கூடவே இலங்கைக்குக் கொண்டுவரவேண்டும் என்கின்ற ஆசை இறுதிவரை நிறைவேறவேயில்லை. காரணம் அது ஆப்கான் அரசால் தடைசெய்யப்பட்ட புத்தகம். காரணம் Reza தலிபான் அமைப்பைச் சேர்ந்தவர். அவர் 2014 ஆல் லண்டனில் வெளியிட்ட “Taliban's Poetry” என்கின்ற நூல் மிகப்பெரிய சர்ச்சையைக் கிளப்பி ஓய்ந்தது. அவருடைய புகழ்பெற்ற 'Friendship' மற்றும் 'Illegal Immigration', 'You crossed the border' ஆகிய கவிதைகள் உலகத்தரமிக்கவை. தரமான கவிதைகளின் உச்சக்கட்ட உதாரணங்கள் இவருடைய கவிதைகள் எனச்சொல்ல முடியும். அவற்றில் “You crossed the border” என்கின்ற கவிதையை அஷ்ரஃப் சிஹாப்தீன் அவர்கள் அதே உணர்வியலோடும், emotional aliveness ஓடும் இந்த நூலில் மொழிபெயர்த்திருப்பது பேரானந்தத்தைக் கொடுக்கிறது. 

இப்படி மேற்சொன்ன மூன்று கவிஞர்களினுடைய கவிதைகளின் ஆங்கில மூலப் பிரதிகளைப் படித்தவன் என்கின்ற முறையில் இப்பொழுது அவற்றை அஷ்ரஃப் சிஹாப்தீனுடைய  தமிழில் படிக்கும் போது தேகம் சிலிர்க்கிறது. அவற்றை அதே அடிப்படை நுட்பங்களோடு மொழிபெயர்த்திருக்கும் அஷ்ரஃப் சிஹாப்தீனை மெச்சாமல் கடந்துபோக முடியாது. அஷ்ரப் ஷிகாப்தீன் போன்றவர்களின் இருத்தல் இத்தலைமுறையின் நல்லூழ் என்றே  சொல்லவேண்டியிருக்கிறது.

இன்றைய ஈழத்துத் தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் கவிதை பற்றிய எவ்வித கோட்பாடோ அல்லது நுட்பமோ அல்லது விழுமியமோ அதை எழுதும் எவரிடமும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. புதுக்கவிதை, நவீனத்துவம், பின்நவீனத்துவம் என இலக்கியச் சூழலில் கலவரங்கள் நடந்துவிட்டப்பிறகு இந்த கவிதைகள் தங்களுடைய அத்தனை அடிப்படைக் கட்டுப்பாடுகளையும் தொலைத்துவிட்டன. அதன் தார்ப்பரியத்தை இப்பொழுது வாசகன்தான் தினம்தினம் அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கிறான். 

என்னைப் பொறுத்தவரையில் நல்ல கவிதை என்பது எளிமை, சேரடித்தன்மை, உணர்ச்சிமிகு சொல்லாடல் போன்ற  அடிப்படிடைத் தகைமைகளைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். அத்தோடு நுட்ப பாவங்களும், தூண்டல் கொடுக்கவேண்டிய நுட்ப பொறுப்புக்களும் அதனுடன் சேர்ந்திருக்கவேண்டும். உதாரணமாக, நான் அண்மையில் படித்து, கலைந்து போகாமல் மண்டைக்குளேயே நின்றுவிட்ட நிலா இரசிகனின் கவிதை ஒன்றைச் சொல்கிறேன் பாருங்கள்.

“இரண்டு கால்களுடைய மிருகம்
எப்போதும் என்னுடன்
பயணித்தபடியே இருக்கிறது.”

இங்கு கவிதையின் நுட்பம் என்னவென்று தெரிகிறதா? ஒரு உயிர் கவிஞனாகிறபோது அவனுடைய உடல் 'முன்னிலை' ஆகிவிடுகிறது. அதாவது நிலா இரசிகன் என்கின்ற அந்நேரத்து கவிஞ ஆன்மாவுக்கு அவருடைய உடல் வெறும் ஓர் second person! தான். இப்படி எளிமையையும் நுட்பத்தையும் அழகாக பேசும் மூலக் கவிதைகளின் சுவர்கள் அஷ்ரஃப் சிஹாப்தீனுடைய மொழிபெயர்ப்பில் புள்ளியளவுகூட சிதைந்துவிடாமல் இருக்கின்றன. இது உண்மையில் மிகப்பெரியதொரு கைதட்டலை வேண்டி நிற்கும் ஓர் விடயம்.

இந்த நூலை முழுமையாகப் படித்து முடித்தபோது இன்னுமொரு வெளிச்சமும் கண்களில் பட்டது. அதை உறுதி செய்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக சில கவிதைகளை மீண்டும் மீண்டும் படித்துப் பார்த்தேன். உண்மைதான், இந்தப் புத்தகத்திற்குள் ஏராளமான குறியீட்டு படிமம் போர்த்திய சூஃபிக் கவிதைகள் கிடக்கின்றன.

சூஃபிக்கவிதைகளைச் சென்றடையாத எந்த வாசகனாலும் திருப்தி என்கின்ற ஓர் முடிவிடத்தைப் போய்சேர முடியாது. அது எழுதப்படாத நியதி என்றே சொல்வேன். மேத்தா, அப்துல் ரகுமான், ஞானக்கூத்தன், மானுஷ்ய புத்ரன் என்கின்ற பட்டியலிலிருந்து ரூமி, பப்லோ நெருடா, கலீல் ஜிப்ரான் என்கின்ற பட்டியலினுள் பாயும் எந்தவொரு வாசகனுக்கும் இந்த அதிசய சூஃபி அனுபவம் நிகழும். இப்படித்தான் எனக்கும் அந்த உன்னத தேடல் சாத்தியமானது. உதாரணமாக என்னைக் கட்டிப்போட்ட இரண்டு சூஃபிக் கவிதைகளை சொல்லிவிட்டு இப்புத்தகத்தில் நான் பார்த்த சில கவிதைகளைச் சொல்கிறேன்.

காற்றுக்குக் காதல்
கொடி தாங்கும் கம்பத்தின் மீதே
கொடி மீதல்ல
காதலின் சாரம் அதுவே.

ரூமியின் இந்தப் பாய்ச்சலைத் தொடர்ந்து அவருடைய சீடன் கலீல் ஜிப்ரான் ஒரு பாய்ச்சல் பாய்வான் பாருங்கள்.

காதால் காணவும்
கண்ணால் கேட்கவும்
கற்றுத்தந்தது
காதல்.

இப்பொழுது, அஷ்ரஃப் சிஹாப்தீன் மொழிபெயர்த்திருக்கும் “உணவு” என்கின்ற யெமன் நாட்டுக் கவிஞர் மொஹமட் அல் கஊத் இன் கவிதையைப் பாருங்கள்.

அவன்
உணவத்துக்குள் நுழைந்தான்.

பரிசாகரிடம் சொன்னான்
ஒரு தட்டில் அமைதியும்
ஒரு தட்டில் தனிமையும்
ஒரு தட்டில் அலட்சியமும்
கொண்டு வா.

அத்துடன்
ஒரு கத்தியும் வேண்டும்
இந்த நாட்களின்
துயரை அறுக்க!.

நிச்சயம் இது ரூமியிடமிருந்து பிடுங்கிய வித்தையென்றே தோன்றுகிறது.

இந்த குறியீட்டு கவிதைகளை எந்த வாசகனாலும் அவ்வளவு இலகுவாக கடந்து போய்விட முடியாது. கவிதைகளின் ஜீவன் சிலவேளைகளில் இந்த குறியீடு என்னும் நுட்பத்தில்தான் இருக்கிறது. அதைச் சரியாக நகர்த்துவதில் இருக்கிறது ஒரு நல்ல கவிஞனின் கைங்கரியம் அல்லது புத்திசாலித்தனம். இதைப்பற்றி எஸ். ரா ஒருமுறை சொன்னது ஞாபகத்திற்கு வருகிறது. 

“ஒரு பழத்துக்கு எத்தனை விதைகள் இருக்கிறது என்பதைத் தேடிக்கண்டடைபவன் அறிவாளி. ஆனால் அந்த விதைக்குள் எத்தனை விருட்சங்கள், பழங்கள் இருக்கின்றன எனத் தேடிப்போகிறவன் கவிஞன்". 

இந்த “யா.ம.போ.இ” என்கின்ற நூலில் இருக்கும் அத்தனை கவிதைகளும் இந்த எஸ்.ரா வின் இரண்டாவது தேடலையே காண்பிப்பதாய் அமைகின்றன. அதை அச்சுப் பிசகாமல் கையாண்டு முடித்திருக்கிறார் அஷ்ரஃப்.

இந்த நூலில் எனக்குப் பிடித்த கவிதைகள் என்று பல இருக்கின்றன. பிடிக்காதவை என்றும் சில இருக்கின்றன. ஆனால் பிடித்த கவிதைகளை எழுதிய அந்தக் கவிஞர்களின் ஏனைய கவிதைகளையும் தேடிப்போக வேண்டும் என்கின்ற ஆசையை அஷ்ரஃப் சிஹாப்தீனின் எளிமையான, நுட்பமான மொழிபெயர்ப்பு திருகிவிட்டிருக்கிறது. இதுதான் ஒரு சிறந்த மொழிபெயர்ப்பாளன் வாசகனுக்குள் நிகழ்த்தக்கூடிய மிகப்பெரியதொரு sustainable impact என நினைக்கிறேன்.

இங்கு மொழிபெயர்ப்பு என்பதைப் பற்றியும் இரண்டொரு விடயங்களைச் சொல்லியே ஆகவேண்டும். 

கவிதையை, மொழி தனக்குள் ஏற்படுத்திக்கொள்ளும் ஓர் உரையாடல் என்று இலகுவாகச் சொல்லிவிட்டுப் போய்விடலாம். அப்படியெனின் அந்த உரையாடலை மொழிபெயர்ப்பதென்பது எவ்வகையான சிக்கல். அதாவது, இலக்கிய மொழிபெயர்ப்பை building another structure of an existing architecture என்றே சொல்லவேண்டியிருக்கிறது. அந்த புதிய structure இல் இருக்கும் மிகப் பெரிய சவால் அதற்குத் தேவையான சரியான கற்களைத் - சொற்களைத் - தேடிப்பிடிப்பதுதான். 

இங்கு சரியான சொற்கள் என்பதைவிட பொருத்தமான சொற்கள் என்று சொல்வதே பொருத்தமாக இருக்கும். அது என்ன பொருத்தமான சொற்கள்? கம்பன் தன்னுடைய காவியத்திலே  யானை மற்றும் நெருப்பு போன்ற சொற்களுக்கு பத்திற்கும் மேற்பட்ட மாற்றுச்சொற்களை எதற்காகப் பயன்படுத்தியிருக்கிறான் என்று தேடிப்பார்த்தால் இந்தக் கேள்விக்கு விடை கிடைத்துவிடும். பொருளும் சந்தர்ப்பமும் அழகும் ஒரே அச்சில் பொருந்தும்படி சொற்களை தேடிக்கண்டுபிடித்துக் கொண்டுவந்து ஒட்டுவது என்பது அத்தனை இலகுவான காரியமல்ல. இதற்கு மொழிப் புலமையும் வாசிப்பு அனுபவமும் இலக்கிய முதிர்ச்சியும் தேவை. இவை அனைத்தும் இப்படி அஷ்ரஃப் சிஹாப்தீன் என்னும் ஒரு மனிதனிடமே கொட்டிக்கிடப்பது பொறாமையைத்தான் ஏற்படுத்துகிறது. 

சரி, இப்பொழுது இலக்கிய மொழிபெயர்ப்பு பற்றிய ஓர் உதாரணத்தைப் பார்ப்போம். ஒரு சிறிய அழகான ஆங்கிலக்கவிதை ஒன்று.

Touched  by the moon
Pines
Heavy with snow.

அவ்வளவுதான். சிறிய கவிதை. இதை நீங்கள் என்னிடமும் அஷ்ரஃப் சிஹாப்தீனிடமும் கொடுத்து  மொழிபெயர்க்கும்படி சொல்கிறீர்கள். நாங்கள் மொழிபெயர்க்கிறோம்.

நிலவு தட்டிய
தேவதாரு மரம்
பனியில் கனத்தது.

இதுதான் என்னுடைய மொழிபெயர்ப்பு. மொழிபெயர்ப்பு பக்காவாக பொருந்துகிறது. இலக்கிய ரசம்? இலக்கிய மொழிபெயர்ப்பாளனாவதற்கு ஆங்கிலப் புலமை மட்டும் போதாது என்பதை இப்பொழுது நீங்கள் நம்புவீர்கள்.

ஆனால் மொழிப்புலமையும், இலக்கிய ஆழமும், அனுபவமும் கொண்ட அஷ்ரஃப் சிஹாப்தீன் இதை எப்படி மொழிபெயர்ப்பார் தெரியுமா?

Touched  by the moon
Pines
Heavy with snow.

தீண்டப்பட்டது நிலவால்
பைன்
கனத்தது பனியால்.

எப்படியிருக்கிறது பாருங்கள்.  இதுதான் நான் மேலே சொன்ன அந்தப் புலமை. இதுதான் அந்த அனுபவம். இதுதான் அந்த வித்தை. பொதுவான மொழிபெயர்ப்பு ஒரு கலை என்றால், இலக்கிய மொழிபெயர்ப்பு ஒரு வித்தை. அந்த வித்தைக்கு ஞானம், புலமை, ஆழமான அனுபவம், வரம்புகளற்ற தேடல், மேம்போக்கற்ற அறிவு என ஒரு நீண்ட பட்டியல் தேவைப்படுகிறது. அவை அனைத்தும் எங்கள் மதிப்புக்குரிய அஅஷ்ரஃப் சிஹாப்தீனிடம் இருக்கிறது என்பதை இந்த நூலை முன்வைத்து என்னால் அடித்துச் சொல்ல முடியும். 

இறுதியாக, ஒரு எதிர்மறையான விமர்சனக் கருத்தையும் ஒரு வேண்டுதலையும் முன்வைத்து என்னுடைய உரையை நிறைவுசெய்யலாம் என நினைக்கிறேன்.

ஒன்று, இந்த நூலில் இடம்பெற்ற கவிதைகளின் தெரிவு. சில கவிதைகள் மிகவும் தட்டையாக இருப்பதுபோல் தோன்றுகிறது. அது மொழிபெயர்ப்பின் தவறன்று. மூலக்கவிதையை தெரிவுசெய்ததில் இருக்கும் தவறு. அந்தக் கவிதைகளை வாசிக்கும் போது உள்ளுக்குள் எந்த உணர்வியல் மாற்றங்களும் நிகழவில்லை. சிந்தனையிலும் இரசனையிலும் இந்தக் கவிதைகளால் ஒரு குண்டூசியைத் தானும் நகர்த்த முடியவில்லை. நேற்று முழுவதும் அந்த ஒருசில கவிதைகளைக் கடந்து வரும்போது, எதற்காக இந்தக் கவிதையை அஷ்ரப் சேர் தெரிவு செய்தார் என்கின்ற அகநெருடல் இருந்துகொண்டேயிருந்தது. அஷ்ரஃப் சிஹாப்தீன் என்கின்ற அந்த brand figure ஐ இந்தக் கவிதைகள் சுரண்டிவிடக்கூடாது என ஏங்கிக்கொண்டிருந்தேன். 

உலகில், அறியப்பட்ட அறியப்படாத மூலைகள் என அத்தனை தேசங்களிலிருந்தும் தமிழுக்கு வரவேண்டி  ஏராளமான கவிதைகள் காத்துக்கிடக்கின்றன. Pablo Neruda, Sylvia Plath, Jorge Luis Borges போன்றவர்களின் பல உலகத்தரமிக்க கவிதைகள் இன்றுவரை தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்படவில்லையே என்கின்ற பெரும் ஏக்கம் எனக்குள் நீண்ட நாட்களாகவே இருந்துகொண்டிருக்கிறது. அந்த வரிசையில் ரூமியின் கவிதைகளை என்.சத்யமூர்த்தி மொழிபெயர்த்தபோது நான் அடையாத சந்தோஷமில்லை. அஷ்ரஃப் சிஹாப்தீனும் அந்த உன்னத கவிதை மனிதர்களை தமிழுக்குக் அழைத்துவர வேண்டும். அடுத்த முயற்சியில் இந்த சிறிய கோரிக்கையைக் கருத்தில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என அஷ்ரஃப் சிஹாப்தீனை  மிகவும் தாழ்மையோடும் உரிமையோடு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

அடுத்து, ஒரு வேண்டுதல். கடந்த சில வருடங்களாக பல மொழிபெயர்ப்பு இலக்கியப் பிரதிகளைத் தொடர்ச்சியாக எங்களுக்குக் கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். அதன் அவசியமும் தேவையும் எங்களுக்கு நன்கு புரியும். அவற்றின் மீதான எங்களுகடைய மகிழ்ச்சியும் பிரியமும் எண்ணிலடங்காதவை. ஆனால் நாங்கள் உங்களிடமிருந்து நீண்ட நாட்களாக ஒன்றை மிஸ் பண்ணிக்கொண்டிருக்கிறோம். அது இன்னுமொரு “என்னைத் தீயில் எறிந்தவள்”. அடுத்தது  அப்படியொரு அஷ்ரஃப் சிஹாப்தீனின் சுயபிரதியாக்கம் வெளிவந்தால் கரவோசமிட்டு சந்தோஷிக்கும் நூற்றுக்கணக்கான வாசகர்களுள் இந்த அடியேனும் ஒருவனாக இருக்கிறான்.

வாய்ப்பிற்கு நன்றி. 

Friday, December 9, 2016

ஏகாந்த இடைவெளி எதற்கு?



நீ உயிரில் நிஜமாகிக்கொண்டிருக்கிறாய்.
நீயும் நானும் ஒற்றைக்குடைக்குள் நனைந்தபடி இருக்கிறோம்.
அது காதலாய் விழும் மழை.
ஓடும் மேகத்தில் உயில் எழுதுகிறாய்,
அது மழையாய் நம்மை நனைத்து எச்சில்படுத்துகிறது.
நீ தூரத்தில், நான் பாரத்தில்
ஒதுங்கும் மர நிழலிலும் உன் உஷ்ணம்.
கேட்கும் ஒலியெல்லாம் உன் கீர்த்தனை.
நீ அணைக்க முடியாத தீ.
நடக்கும் யாகத்தில் தாறுமாறாய் கொளுத்தப்படுவன் நான்.
என் இருவிரல்களுக்குள் மூன்றாம் விரலாய் வா.
உன் அடக்குமுறைக்குள்ளும் நான் உயிர்பிளைப்பேன்.
வன்முறை கொண்டேனும் இந்த அகிம்சாவாதியை காப்பாற்று.
நீ இல்லையேல் மரிப்பேன் என்பது பொய்.
நீ இருந்தால் நானும் மூன்றாம் நாள் உயிர்ப்பேன்.
தனிமைக்கு சலவை போடலாம் வா.
நம் சந்தோசம் எட்டாம் அதிசயமாய் எழுதப்படட்டும்.
நீ என்னை என்னதான் செய்தாய்?
கொள்ளையிடுகிறாய், கொலை செய்கிறாய் பின்னர்
உயிர்கொடுத்து உயிர்க்கவைக்கிறாய்!
ஒரு சகாராவில் நைலை பாய்ச்சியவளே,
தூரத்தை விழுங்கி அருகில் வா.
இரு உயிரால் சகாப்தம் எழுதலாம்
எதற்கு இன்னும் ஏகாந்த இடைவெளி??


Friday, November 25, 2016

அண்ணா!

அண்ணா, நீ பிறந்திருக்காவிட்டால் வீரம் பேசும் நம் காப்பியங்கள் காணாமற் போயிருக்கும். தமிழனா என்று அறுமுகப் பார்வை பார்க்கும் பல நாடுகளின் விமான நிலைய அதிகாரிகளுக்குக்கூட எங்களைத் தெரியாமல் போயிருக்கும். பிறத்தலின் ஊடுபாயும் ஒரு அதீத ஆச்சரியத்தை நிகழ்த்திக் காட்டியவன் நீ.

ஆனால் துரோகமும், வஞ்சகமும் யாரைத்தான் தன் இலட்சியத்தில் வெற்றிகொள்ள விட்டது. அவர்களை விடுவோம், இப்பொழுதுகூட பார், உன்னுடைய விடுதலை வேட்கையில் காய்ந்து, ஹர்ஷம் கண்டு, இருத்தலை ஒருவாறு கண்டடைந்து, பின்னர் ஐரோப்பாவுக்கு களவாய் போய் தஞ்சமடைந்து, இன்று பப்பில் Pernod அருந்திக்கொண்டிருக்கும் ஒருவன் உன்னை 'தேவடியாப் பயல்' என முகப்புத்தகத்தில் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறான். அதுகூடப் பறவாயில்லை, அதில் கருத்திட வந்த ஒருவன் 'தமிழ் இளைஞர்கள் வழிதவறிச் செல்ல காரணமானவன்' என உன்னைப்பற்றி வாந்தி எடுத்துவிட்டுப் போகிறான். எனக்கென்னவோ நீ தமிழர்களை நம்பியதற்குப்பதிலாக சிங்களவர்களை நம்பியருக்கலாம் போலிருக்கிறது. 


இவர்களல்தான் நீ களத்தில் தோற்றுப்போனாய் அண்ணா. உன்கூடவேயிருந்து உனக்கே தாயத்துக் கட்டிய இவன்கள்தான் உன் இலட்சியத்தில் மலம் கழித்துவிட்டுப்போன அசிங்கங்கள். எதிரிகளுக்கு சிம்ம சொப்பனமாகத் திகழ்ந்த நீ, இந்த தாயத்துக் கும்பலிடம் கவனமாக இருந்திருக்க வேண்டும். உலகில் தங்களுடைய இனத்துக்காகவே போராடி மடிந்த மிகப்பெரிய மாவீரர்களையும் அதன் அமைப்பையும் தூசண வார்த்தைகளால் திட்டித் துவைக்கும் உத்தம மனிதர்களும் இலக்கியவாதிகளும் நம் இனத்தில்தான் வந்து பிறந்திருக்கிறார்கள். இந்த தலைவிதியை உன்னால்கூட மாற்ற முடியாமல் போய்விட்டதே! 


எது என்னவோ, உன் இலட்சிய தாகம் இன்னும் எங்களிடம் இருக்கிறது என நம்பிக்கொண்டிருக்கிறோம். மாற்று இணக்க அரசியல், மென்வலு அரசியல், பொறுமையான ஒட்டு அரசியல் என ஏதேதோவெல்லாம் எங்களைக் காப்பாற்றும் என இங்கிருப்பவர்கள் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். உன்னைக்கண்டு அஞ்சியே எதையும் தூக்கிக்கொடுக்காதவர்களா இந்த வேட்டி சால்வை ஐயாக்களிடம் போயா இரக்கம் காட்டப்போகிறார்கள். 


இன்னுமொருமுறை நீ பிறக்காவிட்டால் தமிழினத்தின் முகத்தில் மலம்கழித்துவிட்டுப்போக பலர் தயாராக இருக்கிறார்கள் அண்ணா. காலத்தை நம்பியவன் நீ. நாங்களும் அதற்காகத்தான் இன்னும் காத்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.


இனிய வாழ்த்துக்கள்.

Popular Posts